Olewający stosunek męża...

[hanus28]

Dokładniej chodzi mi o to że chyba za dużo naoglądałam się reklam i seriali.
Jestem w 20 tygodniu ciązy, mniej więcej do 8 tygodnia można było zauważyć
zainteresowanie mojego męza,a teraz...Bardzo długo czekaliśmy na tą ciąże i
wiele razy rozmawialiśmy jak to będzie,i dlatego teraz jestem zawiedziona.
Jestem na L4, i mojemu męzusiowi się wydaje że nie mam prawa być zmęczona,no
bo czym? Nie, no przecież ciąża to sam miód! Nie to żebym narzekała,ale mnie
też nogi bolą,męczą wzdęcia,jest mi coraz cięzej przez coraz bardziej
wystający brzuch....Mam uczucie że moje kochanie jeszcze trochę to się załatwi
i nie spuści wody no bo przecież ja siedzę w domu to zrobię to za niego! Nie
mówiąc już o tym że przestał mnie słuchać,no bo jeśli mam jakiś problem to na
pewno wszystkiemu winne są hormony,nie pomyśli że faktycznie mam racje. Kiedy
mu mówię że chcę aby ze mną przeżywał tą ciąże,to ogranicza się do pogłaskania
brzucha kiedy mijamy się na przedpokoju... Czy we mnie faktycznie świrują
hormony? Czy mój mąż jest be? No bo jeśli on teraz jest taki to chyba nie mogę
liczyć na jego pomoc jak będzie już dzidziuś?

[syropinka26]

a jak zyliscie zanim zaszlas w ciaze??w sensie czy umial zrobic cos kolo siebie
czy to na Ciebie spadala wiekszosc obowiazkow?? bo jesli to drugie to nie widze
powodow dla ktorych mialoby sie to zmienic "tylko" dlatego ze jestes w ciazy.
pierwsza jego euforia ciaza minela. mnostwo jest facetow ktorzy nie zrobia nic
kolo siebie ale to kwestia tego jak sie z facetem uklada zycie od poczatku. nie
znamy CIe i Waszej sytuacji wiec trodno powiedziec czy to Twoje hormony czy
zeczywiscie jest jakis problem w Waszym gospodarstwie domowym. moge Ci tylko
poradzic ze jesli to Ty przejmowalas wiekszosc obowiazkow w domu to najwyzszy
czas to zmienic ( o ile wogole sie da zalezy od ludzi) a ciaza to dobry
moment.zawsze mozesz powiedziec ze nie wstaniesz bo CIe nogi bolai niech sobie
radziinaczej po urodzeniu dzidziusia bedzie Ci ciezko ale to wybor kazdego
mnostwo rodzin tak wkoncu funkcjonujeduzo radosci z rozwijajacego sie
dzidziusia zycze

[syropinka26]

albo tak sobie mysle moze on w ten sposob przezywa wewnetrznie to ze zostanie
tata??my tez mielismy ciezki tydzien moj M nie spal po nocy bo myslal otym
wszystki jak to bedzie i wogole(?)przemysl to od tej strony Ty znasz swojego
meza najlepiej

[a_lex]

może troszkę naciskasz na niego, żeby "przeżywał"? on pewnie na swój sposób
przeżywa, nie wymagaj, żeby robił to tak samo, jak Ty...
co do pomocy w domu - tu trudno coś poradzić. mój od początku zastrzegał, że on
pewnych rzeczy po prostu nie robi. a ostatnio stwierdził, że od zmywania mu
rączki nie odpadają zrobił mi RAZ kolację i też nic mu się nie stało. ale ja
nie naciskam, nie każę mu nic robić, nie proszę nawet. rano też czasem nie chce
mi się wstać (późno zasypiam, więc muszę nadrabiać rano) i jakoś potrafi sam
sobie zrobić śniadanie, nie budząc mnie przy tym... wiem, że pewnych emocji
nigdy mi nie pokaże, ale nie mam z tego powodu żalu. faceci są inni po prostu, z
Marsa są
ja nie staję na głowie, żeby wszystko w domu było na błysk, kiedy sama padam ze
zmęczenia, wracam późno z pracy, głodna, zmęczona... niestety nie mam siły, żeby
obskakiwać mojego faceta. nie ma obiadu - musi sobie poradzić. nie ma czystych
naczyń - musi pozmywać.

[hanus28]

Ja właśnie też tak myślę że on to po prostu inaczej przeżywa...Ale mimo wszystko
ja czuję się się z tym źle. Jestem sama, ponieważ wyprowadziłam się 200
kilometrów od mojej rodziny i przyjaciół,mam tylko jego rodzinę,ale same wiecie
jak to jest z rodziną męża... Do tej pory mi to nie przeszkadzało,że nie mam tu
prawdziwej przyjaciółki,bo miałam jego,a teraz...Przedtem był problem z zajściem
w ciążę,i naprawdę dużo poświęciłam,zresztą on obiecał co innego. Niby mówi że
jak coś chcę żeby zrobił to mam powiedzieć,a jak już o coś proszę to słyszę : a
muszę teraz? I mam uczucie że robi to z taką łaską...Ja też przezywam jak to
będzie, czy sobie poradzimy,ale nie chodzę cały czas nerwowa i nie zamykam się w
sobie. Jak mu mówię że weź się więcej uśmiechaj bo twój zły humor udziela się
mi,to on mi na to że jest zmęczony. Rozumiem że jest zmęczony,ale ile można to
znosić,dzień dwa,ale nie kilka tygodni.poprostu jestem rozżalona i muszę się
wygadać. Dzięki że ktoś to czyta...pozdrawiam.

[memphis90]

Jak mu mówię że weź się więcej uśmiechaj bo twój zły humor udziela
się
> mi,to on mi na to że jest zmęczony. Rozumiem że jest zmęczony,ale
ile można to
> znosić,dzień dwa,ale nie kilka tygodni.
A ile on ma znosić Twoje humory, Twoje złe samopoczucie, TWoje
szalejące hormony? Dzień, dwa? Zrozum - to jest człowiek, który
przychodzi z pracy, zmęczony, chce odpocząć. Ty jesteś w ciąży, ale
on też nie jest na wakacjach. Oczekujesz uśmiechów, rozpływania się
nad brzusiem, ale sama jesteś- jak piszesz- wciąż rozżalona, nerwowa
i "nie tak miało być". Dla facetów ciąża to abstrakcja, ile mają się
zachwycać dzidziusiem, którego nie widzą, nie czują, nie potrafią
sobie wyobrazić? Daj mu czas, daj też więcej z siebie-
zainteresowania, wsparcia dla niego- "jak było w pracy? wyglądasz na
zmęczonego" itd. No i nie przesadzajmy, 28 tc naprawdę nie jest
ekstremalnie wykańczający.

[kavainca]

nie jest tak, że dla każdego faceta ciąża to abstrakcja!
Dla nas to raczej cud, który, w zasadzie ze względu na 97%
uszkodzenia w budowie nasienia i ze wzgledu na moje kłopoty, nie
powinien sie zdarzyć.
Może mój facet jest chyba trochę inny od przecietnego, ale cały czas
powtarza, że choc on tego nie czuje tak jak ja, to baaaardzo wiele
szczescia daje mu patrzenie na to jak ja się zachwycam małą
wedrujaca pod moja skóra główką. Kiedyś nawet powiedział do naszego
kota "no i co dupku, to przykre, ale my samce nigdy tego nie
poczujemy"

[wanioliowa]

Wiesz co wydaje mi się, ze być może zbyt wiele wymagasz od mężą. Oni nie są w
stanie tak samo rozumieć ciąży jak kobiety, nie czują tego w ten sam sposób.

Nie mam takiej sytuacji, ale rozmawialam z kolegą, który mówił mi że ciąża to
byl koszmar - dla niego Nagle z atrakcyjnej kobiety potrafiącej rozmawiać o
wszystkim jego żona stała się obiektem ciężąrnym i mówiącym ciągle o ciązy.
Ciągle tylko zmęczenie, opieka i niekonczące się rozmowy o dziecku, usg,
badaniach etc etc.
Czuł sie jak maszyna obsługująca maszynę istotniejszą.
Jak podzespół

Tak mi mówił i go rozumiem. Ciąże przeżywa kobieta - ale wiele osob w około nie
rozumie tego i nie współodczuwa tak samo. Ja jak np. przebywałam w towarzystwie
kobiet dzieciatych, mówiących w kołko o dzieciach - to myślałam po godzinie że
mnie rozsadzi ;D Nie rozumiałam ich po prostu, dlatego tak samo rozumiem ze
facet - który nie ma w brzuchu dziecka - nie musi rozumieć ani czuć tego co
kobieta i na serio nie mamy prawa wymagać żeby on to nie wiadomo jak przeżywał.

Nie nakręcaj się ZObaczysz ze jak twój mąż zobaczy dziecko - stanie się ojcem
pelna gębą

[lola19844]

Czytam twój post i nadziwić się nie moge, bo mam raczej odwrotną
sytuację do twojej. Czasami mi się wydaje że to mój mąż jest w ciąży
a nie ja . Też jestem na L4 z powodu poronienia zagrażającego,
teraz kiedy skończyły się plamienia, zaczeły skurcze . I jak mój
mąż jest w domu to nie moge sama nic zrobić, no chyba że siusiu.
Wkurza mnie to obchodzenie się ze mną jak z jajkiem, bo przed ciążą
byłam niezależna od nikogo,a mój M traktuje mnie jak kaleke. W domu
nic nie wolno mi robić, nie moge pozmywać, zrobić obiadu, a siedze
cały dzień w domu. No oszaleć można Wiesz wydaje mi się że jak
facet się nie interesuje to źle, ale jak interesuje się za bardzo to
chyba jeszcze gorzej

Pozdarwiam serdecznie

[bogna_78]

Hanus, ja myślę, że prawda lezy trochę po środku. Wydaje mi się, że
każda (większość) kobiet w ciąży "pozwala sobie" na więcej, tj. jak
się zdenerwuje, to głośno to obwieszcza całemu światu, jak jest jej
źle, to też każdy musi to wiedzieć (no przynajmniej mąż). I wydaje
mi się, że to nie jest złe, że ciąża to taki czas należący do
kobiety, i można se wtedy troszkę pofolgować, i mąż powienien
(jakoś) to znieść. ale oczywiście do jakiejś granicy, a ta granica u
każdego faceta jest inna. Wydaje mi się, że powinnaś pogadać e swoim
mężem, wytłumaczyć, że tego potrzebujesz. Ja np. jak mam mieć @, to
jestem cholernie poddenerwowana. Ale mój mąż wie, że w te dni ja
muszę "się wyszaleć" i on patrzy na mnie trochę z przymrużeniem oka,
traktując niezbyt poważnie. I może to jest jakaś metoda. Pogadaj z
mężem, może to dla was tez jest metoda?

[pelagia_pela]

Jaki byl maz wczesniej? Pewnie taki sam. Nudzisz sie w domu i teraz
wymagasz wiecej. Facet, ktory nigdy nie musial nic robic w domu nie
stanie sie nagle wspanialym mezem.
Mysle, ze problem w tym, ze nie masz wlasnego zycia, przyjaciolek i
pracy. Ja mieszkam w innym kraju, moj maz tez nie nalezy do tych
sprzatajacych ale mam zajecie i nie mam czasu na rozczulanie sie nad
soba, zreszta oprocz normalnych ciazowych dolegliwosci czuje sie ok.
Zajmij sie czyms i pogon faceta, moze to dobry czas na zmiany.

[e-marlena]

Ech, mam trochę podobny problem...Przed ciążą tworzyliśmy naprawdę partnerski związek, jedynym problemem było dosyć odmienne podejście do kwestii porządku - ja jestem pedantką a on bałaganiarzem. Moja ciąża nie należy do lekkich - już w szóstym tygodniu zaczęły się dolegliwości, które nigdy nie odpuściły - jedynie przechodziły jedna w drugą. I tak z niezależnej, energicznej kobiety zamieniłam się w zombie, które trzeba stale obsługiwać. I mój facet to robi, ale...z taką miną, że czasem wszystkiego mi się odechciewa. A "zaraz" jest chyba najczęściej wypowiadanym przez niego słowem. Też się martwię, że przy dziecku będzie jeszcze gorzej - ale staram to sobie jakoś wytłumaczyć - dla niego to też nie jest łatwe, już ósmy miesiąc musi zajmować się ciągle zmęczoną, sfrustrowaną i złą na cały świat wersją kobiety, która przecież kiedyś była zupełnie inna...A może za bardzo go tłumaczę. W każdym razie nie jest to fajne, ale nie ustępuję na krok, i Tobie też to radzę

[a_lex]

u mnie jest trochę odwrotnie - mój R. się wkurza, że pewne rzeczy nie są
zrobione, od dłuższego czasu nie możemy skończyć remontu, ale on wie, że pewnych
rzeczy nie jestem teraz w stanie zrobić, ale pomagam mu jak mogę i kiedy tylko
nam czas pozwoli. pewnie byłoby zupełnie inaczej, gdybym miała ciążę z
problemami... tak jak któraś z dziewczyn wyżej napisała - takie uziemienie jest
ciężkie... nagle nie można robić najprostszych rzeczy, a facet niekoniecznie
musi to zrozumieć...
u mnie może jest inaczej dlatego, że mój R. nie jest moim mężem

[e-marlena]

> u mnie może jest inaczej dlatego, że mój R. nie jest moim mężem

e tam, mój też nie był długo...pobraliśmy się dopiero jak byłam w 7 miesiącu
(żadna tam wpadka, jesteśmy razem ponad 10lat). chyba nawet był milszy jako
nie-mąż. a tak, wpadliśmy w stereotyp: zrzędząca żona, naburmuszony mąż

[mts_0]

Wiesz,
mój mąż też nie jest w tej (druga) ciąży zbyt zaangażowany.
Jak mu powiedziałam, że mam depresję ciążową i bulimię to praktycznie nie zareagował.
Na początku okrepnie się tym łamałam i nawet z nim na ten temat rozmawiałam. Chyba jest tak, jak piszą dziewczyny. My mamy ciążę i to jest nasz główny problem i z tego powodu wyolbrzymiamy czasami nasze problemy, oni najczęściej jeszcze mają problemy w pracy itp. i dlatego nasze mają dla nich inną skalę.
Poza tym ja doszłam do wniosku, że mój mąż myśli typowo zadaniowo, nie wiem może Twój też. Jakbym mu powiedziała, że mam depresję i potrzebuję w związku z tym czegoś z drugiego końca Polski, to z miejsca wsiadłby w samochód i pojechał. Ale takie pogaduszki, pocieszanki go po prostu przerastają. Jak się skarżę to zawsze słyszę, "co mam zrobić?".
Może po prostu powiedz mu, że ma coś powiedzieć do brzuszka - przywitać się, powiedzieć żart nic mega krępującego.
Pewnie lepiej się sprawdzi, jak dasz mu listę zakupów dla dzieciaczka.
Pozdrawiam i życzę dużo radości w tej ciąży

[charlee1980]

No ja niestety czuję to samo, jestem w 39 tyg ciązy, a ta sama
końcówka jest najgorsza,mamy 3 letniego synka. Mój mąż uważa że jak
pracuje i zrobi zakupy do domu to powinnam byćmu dozgonnie
wdzięczna. Reszta należy do mnie, więc ja piorę, prasuję,gotuję,
sprzątam na maxa i bawię się z synkiem samochodami na dywanie,bo mój
mąż jest zmęczony pracą,a ja od miesiąca jestem na l4 więc
wypoczywam na maxa. I nie ważne że lada dzień urodzę drugie dziecko
ważne że nie chodzę do pracy a dla mojego męża oznacza to że
wypoczywam,nie zastanawia się kto umył łazienkę, nie widzi że stoję
2 godz przy desce do prasownia, nie obchodzi go że siadanie na
podłogę i wstawanie z niej graniczy z cudem a pół nocy nie śpie bo w
żadnej pozycji nie wygodnie.

[majkaba]

Charlee, ja mam dokładnie tak samo. Też jestem w ciąży z drugim dzieciaczkiem,
to 34 tydzień. Starszy za miesiąc kończy 3 lata.
No i oczywiście mój mąż identycznie reaguje- on pracuje, a ja "wypoczywam" na L-4.
Ciekawe czy coś się zmieni po porodzie. Musi, bo ja nie będę wstawać w nocy do
dwójki. Mój starszaczek dość często się niestety jeszcze budzi w nocy i albo
siku albo pić albo przykryć kołderką...

[aga-wiewiora]

Napewno Twoj maz przezywa ta ciaze ale nie tak mocno jak Ty. Trudno
sie temu dziwic. Po pierwsze to on nie czuje tego co Ty a po drugie
nie pracujesz i podejrzewam , ze caly Twoj swiat kreci sie wokol
ciazy i zwiazanych z nia problemow.Moze jakbys pracowala tez bys
podchodzila do ciazy innaczej i on tez.U mnie sytuacja jest inna.
Bedac w ciazy moglam liczyc na pomoc meza, ale po narodzinach
dziecka to juz nie tak bardzo.Moj maz uwazal, za na macierzynskim
mam czas na wszystko i stan ten trwa do dnia dzisiejszego bo pracuje
na pol etatu.Maz pracuje w nocy a w dzien spi. Podobnie do Twojego
jest wiecznie zmeczony , nawet jak ma wolne. Moze zostaw go samego
na jakis czas to zrozumie , ze nic samo sie nie zrobi.U mnie to
podzialalo.Zrobilam sobie wolone od meza i synka.Zycze
bezproblemowej ciazy i porodu!

[nastia980]

Moj Boze mam dokladnie to samo tyle ze jestem w 15 tc i chyba zaczynam wpadac w jakas depresje przez to jego zachowanie a moze przesadzam... sama juz nie wiem ale smutno mi strasznie

[bogna_78]

słuchajcie, na temat kobiet siedących w domu i "nic nie robiących"
jest fajna anegdota: kobieta w domu z dwójką dzieci, pranie,
sprzątanie, gotowanie, sprzatanie, karmienie dzieci, sprzatanie,
kobieta umordowana po pachy ... i tak w kółko. A mąż wraca z pracy i
do żony: ty nic nie robisz! Wraca na drugi dzień z pracy, dzieci drą
się, w domu syf, zabawki rozsypane po wszystkich pokojach, obiadu
brak, nie ma czystych ubrań - co sie stało? pyta mąż. a kobieta na
to -nic się nie stało, po prostu nic nie robiłam. Tak na
rozweselenie Może to jest metoda nie niedoceniających mężów

[kwiecienka1]

moj przez pierwsza polowe ciazy jakby wogole o niej nie myslal
(a to jest bardzo wystarana ciaza)

dopiero jakos od niedawna powoli "dociera" do niego, ze bedzie
tata ale i tak rozkreca sie wolniej niz bym chciala

moze Twoj tez potrzebuje czasu?

pozdrawiam
Kwiecienka

[ewcia-k26]

Mój M nigdy nie był wylewny w uczuciach. Teraz jest jeszcze gorzej.
Dlatego doskonale cię rozumiem. Mamy już synka. Mam więc sporo
obowiązków w domu. Jestem na zwolnieniu. Powinnam więc tryskać
energią i witać męża z uśmiechem na twarzy. A ja wieczorem padam z
nóg, choć spać nie mogę. Dziś zaczynam 33 tc. Mąż długo pracuje,
szczególnie przed świętami. Ja zajmuje się domem i dzieckiem (3
latka). Wieczorem brzuch boli, malutka mocno kopie po żebrach. A
trzeba kąpać, kolacja i spanie synka. Mąż wraca, je obiad i po
kąpieli idzie spać. Ja mimo zmęczenia zostaję przy komputerze. I tak
spać nie mogę. Kręcę się z boku na bok. On ma pretensje do mnie, za
brak zainteresowania chyba. Ja do niego za to samo. Mimo, iż
rozmawialiśmy o tym, nic się nie zmienia. Mam nadzieję, że po
urodzeniu malutkiej będzie łatwiej. Choć wątpię, będę miała wówczas
troje dzieci, którymi trzeba się zająć i domagających się mojej
uwagi. Mąż niewiele pomaga w domu, bo zwyczajnie nie ma kiedy . A
na palcach mogłabym policzyć, ile razy pogłaskał mnie po brzusiu .

[hanus28]

To jest smutne że dotyka nas takie rozczarowanie,ale teraz jestem trochę
pocieszona że nie tylko ja mam takiego "be" męza. Chociaż teraz przyjęłam zasadę
: "a mam cię w nosie",i zaczełam olewać zachowanie mojego męża i wydaje mi się
że on trochę jakby zmiękł. No bo głupio patrzeć jak żona leży i głaska się po
brzuchu jednocześnie przemawiając do niego, więc tez zaczyna tam coś
przebąkiwać... Ja nie naciskam,bo myślę sobie może on tylko tak potrafi? Ale no
cóż,wierze w to że nie mniej będzie kochał naszego dzidziusia,tylko nie będzie
potrafił tego okazać. Trzymajcie sie wszystkie cieplutko,i proponuję przyjąc
zasadę :"UMIESZ LICZYĆ? LICZ NA SIEBIE!" Pozdrawiam

[memphis90]

Chyba za wiele od chłopa wymagasz... Jasne, pomoc w domu powinnaś
egzekwować. Ale głaskanie i przemawianie do brzucha? Kochana, to
tylko facet On nie czuje kopania, nie czuje codziennych
ruchów, nie ma jeszcze więzi- dla niego to tylko hipotetyczny
człowieczek opakowany w nabuzowaną hormonami żonę Wszystko się
zapewne zmieni, ale z czasem. Uczucia muszą dojrzeć, a faceci mają
te pierwsze 9 m-cy w plecy- wraz z porodem pojawi się męska duma
("jest mój potomek, sprawdziłem się jako samiec, przekazałem geny
itd"), potem zauważy pierwszy uśmiech na widok tatusia ("patrz,
poznaje mnie"), a jak już maluch zacznie się z tatusiem bawić- oooo,
to dopiero będzie eksplozja uczuć

[kavainca]

A ja myślę, iż własnie dlatego, że facet tego nie czuje w swoim
ciele, to my powinnysmy uczyc go tej wiezi. Ja codziennie
przypominam mężowi, że dziś jeszcze nie przytulał córeczki i to
chyba działa Pamietam jak się cieszył kiedy w tym samym dniu co ja
poczuł pierwsze jej ruchy Od tego czasu mineły 4 miesiące i niby
juz mu to spowszedniało, ale nie jest tak, że nie ma miedzy nim a
dzieckiem więzi. Tyle, ze nad tym trzeba pracować, a to juz nasza
rola

[memphis90]

Konsultowałam się z moim mężem w temacie i twierdzi, że więź pojawia
się (u niego) po usg- kiedy zobaczy to coś, o tam jest w środku A
taka prawdziwa- jak już się potomek urodzi. Ja wiem, że każdy jest
inny i każdy pewnie odczuwa to troszkę inaczej, ale jestem zdania,
że facetom jako wzrokowcom jest po prostu trudniej na początku; nie
zobaczy, to nie uwierzy Bądźmy dla nich wyrozumiałe...

[kavainca]

teraz się zgodzę
też skonsultowałam, czy mi sie jedynie nie wydaje
trudno mówic o tak silnej więzi jak nasza ale możemy nad tym
pracować. Napewno niepolepszamy sytuacji ciagłymi pretensjami i złym
humorem. Facet poprostu zacznie się zastanawiac, po jaka cholere mu
to było
jakoś nie chce mi się wierzyc, że chłop nagle zmienia sie po
zaciazeniu swojej żony. Jeśli był ciepły, czuły i empatyczny to taki
pozostanie. Pod warunkiem, że bedzie widział, że jego żona jest
szczesliwa, że uszczesliwiło ją to macierzyństwo. Jeśli baba
(wybaczcie!) ciągle marudzi, to lipa, bo przeciez ile mozna zrzucac
na hormomy

[elzabeth18]

Daj spokój mój był taki przez 9 miesięcy i dalej jest. Obojętność! W
ciąży tez nie miałam prawa odczuwać zmęczenia bo przecież bycze się
cały dzień...teraz tez nic innego nie robie tylko dziecko
pilnuje...a przy małej trzeba się nalatać. Wychodze z pokoju a ona
wypluwa smoczek i wpada w ryk i tak co chwile czasami nawet nie
przekraczam progu pokoju...i nic nie moge koło siebie zrobic i w
domu. życze powodzenia

[nika206]

hanus28, w sytuacji, o której piszesz, osobiście czułabym, że moje
potrzeby są lekceważone.
myślę, że lepiej jest nie oczekiwać zbyt wiele, a tyle ile będzie
chciał/potrafił od siebie dać tyle wziąć i podziękować
Powodzenia, nosek do góry !

[e-marlena]

Ja też się tu trochę żaliłam - chociaż mąż nigdy mnie nie olewał to musiałam bardzo mu ględzić, żeby coś dla mnie zrobił. teraz jesteśmy już z naszym synkiem - i wszystko się zmieniło. mąż był wspaniały podczas porodu, po nim, jesteśmy już drugi dzień w domu i dalej jest super. moja aktywność ogranicza się tylko do karmienia dziecka, on zajmuje się cała resztą - przewija go, usypia, sprząta w mieszkaniu, gotuje, i to wszystko bez żadnego ponaglania z mojej strony. kiedy na niego patrzę to łezka mi się w oku nieraz zakręci ze wzruszenia. tak więc głowa do góry, może będzie znacznie lepiej niżby wynikało z zachowań Waszych facetów w czasie ciąży!

[szafa0]

poszłam na usg z mężem.Lekarz pokazał mężowi dzidzie,rączki,buzie itd,Mąż
zobaczył i się zmienił,od razu czulszy.

[miecka29]

u mnnie bylo jeszcze inaczej, w poprzedniej ciazy moj maz mial
wyrazne uczulenie na wszystkie formy pomocy w domu, na zakupy, nawet
na mnie, balo ciezko, oj bardzo ciezko, placze, prosby,
grozby.....kiedy chcialam zeby pojechal ze mna do lekarza to nigdy
nie mial czasu, jak w koncu udalo mi sie go namowic na ostatnia
wizyte do lekarza w 37 t.c. to pojechal z wielka laska z pytaniem po
co on tam mi jest potrzebny, oczywiscie zrobil to tylko dlatego ze
mialam juz tak wielki brzuch ze nie miescilam sie za
kierownice........ale coz bylo minelo......teraz jestem znowu w
ciazy, moj synek ma dwa latka, a moj chlop nie ten, zrobi mi jesc,
i herbatke, zawiesi pranie, kupi krem na rozstepy i witaminki,
zakupy przyniesie, jak mam zachcianke to poleci do sklepu albo do
knajpy i przyniesie co trzeba.....pytacie skad taka odmiana? Wiec
moj malzonek nie zdawal sobie sprawy co to znaczy dziecko, dom,
prawdziwa rodzina.....byl do tej pory tak pochloniety soba i swoja
praca ze nic sie dla niego nie liczylo, a wymagac od niego aby z
dnia na dzien sie zmienil bylo nierealne, gdy pojawil sie nasz misio
na swiecie i byl jeszcze malutki to maz dojrzewal, byly
jeszcze "wpadki" ale teraz, od jakiegos dluzszego czasu zmienil swoj
stosunek do mnie, do mojej corki z pierwszego malzenstwa, do kwestii
naszych wspolnych potrzeb, wyluzowal, zwolnil bieg i jest coraz
lepiej.......trzeba czasu, cierpliwosci......moj maz niedawno mi sie
zwierzyl ze on to wszystko bardzo przezywal, moje smutki, placze,
moje wrzaski, pretensje, zale, nie wiedzac jak sobie z tym poradzic
poprostu sie nie odzywal, lepiej nic nie mowic niz znowu powiedziec
zle, trzy lata trwalo zanim zrozumial, zanim ja zrozumialam, i teraz
idziemy dobra droga, mam nadzieje powodzenia

[okruszek_85]

Miecka29,

Mówił ktoś Twojemu Mężowi, że ma za żonę Anioła?
Szczerze podziwiam Twoją wytrwałość, cierpliwość i wyrozumiałość dla niego.

Pozdrawiam serdecznie.

[hanus28]

Oj,dawno tu nie zaglądałam,a się dziewczyny rozpisały...A więc: teraz jestem w 8
miesiącu i jest jakby mała zmiana,ale to chyba dlatego że zrobiłam sie OGROMNA,i
nie da się mnie tak łatwo zlekceważyć gdy zasapana próbuję podnieść coś z
podłogi...O dzidziusiu wypowiada się czule, i często snuje opowieści jakim to on
będzie fajnym tata, oby chociaz w połowie udało mu sie to zrealizować to już
będę szczesliwa! Teraz oboje zaczynamy czuć strach, mamy tylko siebie, bo
rodzina daleko, więc musimy się wzajemnie wspierać,bo inaczej
zwariujemy...Jestem dobrej myśli, choć po nocach śnię ze mi się dziecko topi w
kąpieli...(hi hi) pozdrawiam

[ivy_poison]

Wiesz a może on po prostu jest zazdrosny o to maleństwo. że już na niego uwagi
nie zwracasz. Sorry za wścibstwo, ale może przy okazji wasze łóżkowe sprawy się
popsuły???? Faceci to dziwne stworzenia i reagują różnie.
Mój M. przyznał się mi że jest zazdrosny o moją uwagę, etc. No i od tamtej pory
staram się go tak nie zaniedbywać. Zachowuje się super.
I widzę, że się stara. Ale jest tylko człowiekiem i dopada go czasami taki mały
leń i wtedy to ja staram się go zrozumieć, że jemu też się może nie chcieć i że
w pracy ma be. Ale stara się mi tego nie okazywać.
A wogóle to jest zakochany w moim brzuszku i to teraz ja jestem o jego uwagę
zazdrosna, bo do niego się cześciej przytula niż do mnie

[mw144]

Przekaż ode mnie swojemu mężowi głębokie wyrazy współczucia, że musi mieszkać z
taką upierdliwą babą Niech się facet jakoś trzyma, może po ciąży będzie lepiej.

[moniulka2010]

Szkoda że my nie możemy zaciążyć jakiegoś faceta !! Może by w końcu zrozumieli
... że kobieta w ciąży- czasem NAPRAWDĘ MOŻE SIĘ ŹLE CZUĆ ! ! ! ! ! !
Mój Mąż też na początku skakał z radości, chodził chwalił się kolegom, wszystkim
!! !! !! A teraz.. ja mówię, zobacz daj rękę kopie.. a on chwilę potrzyma.. z 30
sekund.. i mówi- " ja tam nic nie czuję" i idzie do komputera, albo ogląda tv..
ech Przykro mi czasem Bo wydaje mi się.. w sumie to nie wiem co mi się
wydaje ..

[blanka_1982]

Baby w ciąży są przewrażliwione. To fakt znany mi z autopsji. Z tym, że dopiero w drugiej ciąży widzę to wyraźnie Mój M. nigdy nie należał do osób, które wylewnie okazują uczucia. Wolał, można to tak okreśłić, pokazywać je czynami, a nie słowami, czy gestami. Jest typem "zadaniowca", który problemy rozwiązuje, a nie roztrząsa. Czyli facet po prostu. Uwidoczniło się to szczególnie podczas mojej ciąży. Ja siedzę na necie i zamartwiam się o zdrowie dziecka, bo przeczytałam jakąś notkę o kobiecie, która poroniła w tym samym tygodniu ciąży, w którym jestem ja, a mnie przecież też coś ostatnio brzuch pobolewał....M. się wkurza, bo zawracam sobie głowę niepotrzebnymi rzeczami. W sumie ma rację, ale wytłumaczcie to ciężarnej M. nie interesują wyprawki, zakupy, przygotowania....bo po co? Dla mnie to przyjemność, takie trochę "świętowanie". a dla niego problem, który szybko rozwiązuje: ubranka odda nam kuzynka, bo daliśmy jej nasze przy pierwszym dziecku, wózek mamy, to się go "odświeży", łóżeczko trzeba tylko przemalować, a całą resztę można załatwić w dwie godziny w jednym sklepie. Problem z głowy. Zdroworozsądkowe podejście...tylko gdzie, ja się pytam, moja przyjemność?!
Wołam go przed komputer, bo znalazłam super zdjęcie dziecka w 17tc-patrz kochanie, tak wygląda nasza córeczka! Przyjdzie, popatrzy...No fajnie, ale po co ci to? Przecież idziemy na USG 4D, to sobie ją pooglądamy na żywo jak wygląda ONA, a nie jakies dziecko z neta... Ehh.
Codziennie staję przed lustrem i podziwiam swój brzuszek-strasznie mi się podoba, rośnie szybko. Wołam M.-patrz kochanie, jaki już duży, rośnie ci ta córa, co? .....No, ładny z ciebie Obelix/wielorybek/słoniątko etc. Mówi żartem, ale zawsze dostaje przy tym w łeb tym, co akurat mam pod ręką
W pierwszej ciąży było DOKŁADNIE to samo. Z tą tylko różnicą, że ja się tym przejmowałam. Teraz rozumiem, że w ciąży kobiety są przewrażliwione i skłonne do nadinterpretacji zachowań partnerów. My przeżywamy ciążę, roztrząsamy każdy jej aspekt, a mężczyźni na nasze często wyimaginowane problemy reagują jak tylko potrafią najlepiej- rozwiązują je. A nam nie do końca o to chodzi.
Nie zawsze tak jest. Czasami mężczyźni naprawdę "olewają" kobiety w ciąży. Ale to znak, że już wcześniej musiało być coś nie tak
Mój M. udowodnił mi, że wszystkie moje rozterki "ciążowe" odnośne jego zachowania były bzdurami podczas porodu. Uparł się, że będzie ze mną i stanął na wysokości zadania. Wspierał mnie i pomagał, co sprawiło, że nabrałam do niego niesamowitego szacunku jako do mężczyzny.
Trzeba pamiętać, że kobieta zostaje matką już ciąży, a mężczyzna ojcem dopiero wtedy, gdy dziecko się urodzi. Przynajmniej u mnie tak było. M. był prawdziwym aniołem i mimo, że pracował po kilkanaście godzin na dobę, to wracając z pracy potrafił jeszcze wstawać w nocy do dziecka, przebierać i podawać mi go do karmienia. Będąc w ciąży i obserwując jego zachowanie, w życiu nie podejrzewałabym go o coś takiego.

[memphis90]

> Baby w ciąży są przewrażliwione. To fakt znany mi z autopsji.
Nic mi nie mów... OStatnio poryczałam się już o 7 rano, bo łózko
bylo niepościelone. I cały dzień miałam taki- wspólpracownik krzywo
na mnie spojrzał- łzy w oczach. Mam iść coś załatwić- panika i
wewnętrzny szloch. Dziecko jakieś zapłakało- ja w bek. Na szczęście
minęło i znów jestem normalną jędzą w ciąży! Tzn. pieklę się 2 x
częściej niż niezapłodniona wersja mnie Mąż twierdzi, że za
pierwszym razem było tak samo- w kwestii wściekania się, rzecz
jasna...

Ja nawet nie wymagam od niego tego głaskania brzucha- natomiast uczę
się głośno żądać pomocy, kiedy jej potrzebuję. Wiem, że kiedy
dziecko się pojawi, to stanie się dla niego wspaniałym tatą (choć
migającym się od zmieniania pieluch)

[kasiula19800]

Mój maz tez tak mial jak bylam w 1 ciazy i przy tej też. POwtarzał że ciaza to
nie choroba ale ja i tak robiłam tyle na ile miałam siły. A jak urodził sie
synek to pomagał mi bardzo i wiem że bede mogla na niego liczyc przy drugim dziecku.

[sadzia87]

Oni to chyba zupełnie inaczej przezywają.
Nie czują tego przecież wszystkiego co my i czasem tez trudniej im zrozumieć, że
na przykład ciężej nam wchodzic po schodach, czy choćby to że wzruszamy się na
widok małych rzeczy to hormony a nie widzimisię.
Mój mąż jest z tych, co to że dźwigać w ciąży nie można to przesąd i tez od
początku jakos nie było u niego szału z głaskaniem brzucha czy bieganiem mi po
coś słodkiego w środku nocy. Inaczej z tego co pamiętam było w pierwszej ciązy,
która niestety straciliśmy, ale wtedy miałam wszystko co chciałam i to na każde
zawołanie- teraz jest trochę inaczej.
Ma czasem takie przebłyski, że zaczynam widzieć, że naprawdę przeżywa. Jak
wyszłam z usg pierwszego i powiedziałam mu że bije serduszko- miał łzy w oczach.
Jak go młoda kopnie to jest dumny, jak ostatnio udało się mu ja uspokoić to mało
nie stracił sufitu- tyle urósł No i ostatnio powiedział że troche mi
zazdrości, że ja cuje te wszystkieruchy i tak dalej.
Z chłopami więc chyba jest tak, że tłamszą to w sobie, boją się pokazać co tak
naprawdę czują i nie potrafia tez do końca zrozumieć co z nami sie dzieje, z
ciałem i głową

[incienso_g]

A bo faceci myślą,że jak pokażą uczucia przed nami to się poniżą a
nawet nie zdają sobie sprawy,że dla nas okazanie uczuć przez nich
jest odbierane jako wrażliwość.Z moim partnerem jest inaczej.Też na
początku się mną aż tak nie interesował,ja wymiotowałam około 4
miesięcy i to mnie strasznie wykańczało.Nie raz płakałam mu w
rękaw,że nie czuję żadnego wsparcia z jego strony a bardzo tego
potrzebuję żeby to wszystko jakoś przetrwać.Obiecywał,że się
poprawi.Teraz jestem w prawie 20 tc i też aż takiej rewelacji nie
ma.Co prawda uzgodniliśmy parę spraw.On zmywa naczynia ja
sprzątam.Ale jak jestem zbyt zmęczona i parę dni nie wytrę kurzy to
zaraz mi to wypomina ale chwilę później sam sprząta całe
mieszkanie.Jeśli chodzi o mówienie do brzuszka to tego nie robi.Ja
też powoli oswajam się z myślą o ciąży sama też nie mówię do maluszka
ale się staram jednak od mojego tego nie wymagam.Wystarczy mi,że
przed zaśnięciem przytuli się do moich pleców a ręka jego ląduje na
brzuszku a nie gdzieś indziej(znając facetów i ich erotyczne
fantazje ).Cieszy mnie jednak fakt,że ostatnio jak poczułam
pierwsze takie lekkie kopnięcie które można już było wyczuć i
powiedziałam o tym mojemu to od razu przyłożył rękę i czekał na
drugie.Powiedziałam mu wtedy,że musi się skupić bo trudno jest
odróżnić kopnięcie maluszka od np.bicia mojego serca które czuję
nawet na brzuchu(też tak macie czy tylko ja taka dziwna jestem??)Ale
siedział skupiony paręnaście minut i czekał aż mu powiedziałam żeby
sobie odpuścił bo do pracy szedł i by się spóźnił.Wcześniej,jak
czułam ja pierwsze ruchy a On ich nie mógł poczuć to wypytywał się
mnie kiedy maluch zacznie kopać bo chcę już go poczuć.Cieszy mnie
też,że chce być przy każdym usg,chce być przy porodzie co mnie bardzo
cieszy bo nie chcę rodzić sama bez bliskiej mi osoby.Z bieganiem mi
po zachcianki też nie ma szału,jak coś chcę to słyszę:"To idź sobie
zrób".Ale wtedy to ja mówię,że chcę żeby on mi to zrobił bo wtedy mi
lepiej smakuje i to działa.Albo mówię też,że to nie ja chcę tylko
jego dziecko.Też działa.Jeśli natomiast chodzi o sprzeczki (bo my się
nie kłócimy) to wyglądają one tak,że mi się coś nie podoba np.że za
głośno muzyka i zaczynam z uniesieniem :"Ścisz to!" to słyszę coś
typu "spadaj" oczywiście powiedziane w żartach.Ja wiem,że to żarty bo
sama też podobnie mówię.I się czasami tak wyzywamyTo nam obojgu
pomaga bo przecież wiemy,że to żarty,żadne z nas nigdy by tak
poważnie nie powiedziało.Albo ganiamy się po całym mieszkaniu z
miotła,ja chcę go uderzyć np.w ramię to on się broni miotła.Albo
tarzamy się po podłodze i się siłujemy bo mu coś np.zabrałam i nie
chcę oddać.My jesteśmy takie głupki i w sumie codziennie przynajmniej
raz płaczę ze śmiechu.Nawet nie wiecie jak to pomaga znieść ciążowe
dolegliwości.Śmiech daje nam a przynajmniej mi bardzo dużo i wiem,że
mogę liczyć na mojego debilka Pozdrawiam wszystkie mamusie.Nie
przejmujcie się,każdy facet jest inny i inaczej wyraża swoje uczucia
ale dla każdego poniżenie wygląda tak samoTrzymajcie się

[sadzia87]

oj pomaga mój się na przykład nauczył, że nie każdy foch jest na serio serio
i łapie mnie i gilgocze i mówi, że wyłaskocze ze mnie ten wredny charakter i
złość a jak się zaczynam dąsac to pyta czy ma zasosować swoja metodę

[incienso_g]

Hehe...trzeba dużo się śmiać w ciąży przecież dziecko odczuwa nasze
nastroje a im bardziej my szczęśliwi tym bardziej oneNo ale nie każdy
facet jest taki sam...niektórzy biorą życie zbyt poważnie i nie żarty
im w głowie nawet jeśli to ma nam pomóc...ach ci faceci

[sadzia87]

bo oni z Marsa są

[incienso_g]

A kobiety z Wenus dlatego nie możemy się nawzajem zrozumieć