Trudna decyzja...

[iwi-monia]

Pragne napisac parę słów aby sie wygadać i ewentualnie wusłuchać Waszych
cennych rad...

Mam 31 lat mam 6 letnie dziecko i od dawna marze o drugim .Aby miec drugie
dziecko przesłam leczenie operacyjne jakie sie udało i moge juz teraz
skoncentrowac sie na "mamusiowaniu" ale pojawił sie kolejny problem jaki
mnie rozmija z moim marzeniem.Moje marzenie i posiadaniu drugiego dziecka
krzyżuje się z drugim marzeniem jakie ma teraz szanse realizacji.Jest to praca
mojego zycia ,jaka spelnia moje marzenie.Wiem ze brzmi to śmiesznie ale tak
wlasnie jest.Dostalam propozycje pracy tak fantastycznej o jakiej tylko moglam
marzyc i co teraz??Wiem ze jak podejme te prace to nici z dziecka ale wiem tez
ze jak z niej zrezygnuje to bede cierpiec.Mając jedno musze zrezygnowac z
drugiego....przynajmniej na pare lat (2-3 lata).Jestem rozbita.Nie wiem co mam
robic???

Wiem ze nikt nie rozwiąże za mnie tego "problemu" ale napiszcie co Wy sadzicie
o tym? pozdrawiam

[adula2]

skoro kochasz swoją pracę, a ta to twoje marzenie- to podejmij ją, popracuj,
realizuj się, a po czasie rozpocznij starania o dziecko,trochę czasu upłynie- z
reguły,za nim zajdziesz w ciążę, w czasie ciąży też możesz pracować- o ile ci
zdrowie pozwoli, a po macierzyńskim do niej wrócisz
jest wiele kobiet , które już po macierzyńskim wracaja do pracy,bo lubią ją lub
ze względów finansowych
taka jest moja opinia, decyzja nalezy już tylko do ciebie
pozdrawiam

[krupczatka.online]

Wybierz prace, szkoda przepuscic okazje, przynajmniej zacznij tam
pracowac a potem zobaczysz czy to jest wlasnie to. Jedno dziecko juz
masz a roznica wieku 6 czy 8 lat nie ma juz takiego znaczenia. A
jeszcze a propo samorealizacji to ja zawsze kieruje sie "dobra mama
to szczesliwa mama"!

powodzenia!

[mw144]

Poszłabym do tej fantastyczneej pracy i w międzyczasie starała się o
dziecko, bo czasem uda się za 1 razem, czasem za 50-tym. Gdybym nie
mogła zostać w pracy po urodzeniu dziecka - trudno, zrezygnowałabym
z pracy, bo rodzina jest dla mnie ważniejsza.

[a.fosil]

Idz do nowej pracy. obecnie kobiety spokojne rodza (czasem nawet pierwsze
dziecko) po 35 roku zycia, wiec masz jeszcze troche czasu. a zadowolona mam to
szczesliwe dziecko!

[iwi-monia]

Chcicłam WAm wszystkim baaardzo podziękowac za odpowiedzi.jest mi miło ze
odpisałyuscie i ze wcale ni były to posty typu"jak mozna porownywac marzenie
pracy z marzeniem posiadania dziecka"??

Mysle ze zrobie tak jak napisałyscie ale boje si jednej rzeczy ze później to
bedzie mi cieżko zdecydować sie na dziecko.Martwi mnie to bo wierzcie mi kochane
ze juz teraz łapie sie na tym ze fajnie jest tak pospac w sobote do 9 i ze Cora
sama sie soba potrafi zając.....
Niestety robimy sie (przynajmniej ja ) coraz bardziej wygodni i ja doswiadczam
tego czesto.Ale oczywiscie to nie zmienia faktu ze pragne miec drugiego bobaska
i licze na to ze bede Go miec ale moze jeszcze rok 2 lub nawet 3
poczekamPOZRAWIAM

[bozenka78]

A ja chce tylko jeszcze napisac, ze czasem tylko nam sie wydaje, ze nasze
marzenia sie wzajemnie wykluczaja.
Ja na twoim miejscu bym nie czekala z decyzja o dziecku. Moze to nie jest zbieg
okolicznosci, ze i operacja sie udala i dostalas fantastyczna propozycje pracy?
Mozna pracowac przez cala ciaze, mozna pracowac nawet podczas macierzynskiego,
jesli praca taka fantastyczna (sama wrocilam do pracy po 2 tygodniach chociaz
przez pierwsze pare miesiecy pracowalam tylko 2 dni w tygodniu, reszte z domu
przez telefon).
W zyciu nie zawsze trzeba wybierac. Czasem warto uwierzyc, ze mozna miec
wszystko. Tym bardziej, ze nie wszystko mozna zaplanowac, ja teraz sie staram o
drugie dziecko duzo dluzej niz planowalam.

[emigrantka34]

adzam sie z bozenka78. nie zawsze jest tak, ze marzenia sie
wzajemnie wykluczaja.

[klarci]

Z tego co piszesz, chyba bym podjęła pracę. Jak będziesz szczęśliwa
to i w ciąże szybciej zajdziesz. Masz 31 lat, więc sądzę, że dwa
lata niewiele zmienią. A jeżeli zrezygnujesz z pracy dla dziecka,
możesz się z tym męczyć.
Tyle wyenioskowałam z Twojej opowieści.
Oczywiście decyzja należy do Ciebie, no i Twojego partnera. Może
lekarz też Ci pomoże zdecydować jaki wpływ będzie miało to
przesunięcie ciąży o 2-3 lata. A może to nawet na korzyść. Tylko się
nie przepracowuj w noej pracy, bo to Ci nie pomoże przy staraniach.
Pozdrawiam.

nie rozumiem

[veevaa]

Dlaczego ciaza i dziecko wylacza cie z pracy na 3 lata???

[emigrantka34]

Okreslenie "praca zycia" wcale nie brzmi smiesznie. Jezeli
to Twoje marzenie, warto je sprobowac realizowac. Zycie jest jedno.
Nie jest prawda, ze jak podejmiesz prace to "nici z dziecka". Moze w
tym momencie, ale o dziecko mozesz sie starac za pare miesiecy, za
pol roku, za rok.
Jezeli jest to rzeczywiscie tak fantastyczna praca, i jezeli
rzeczywiscie bedziesz sie w niej sprawdzac i spelniac, to zaden
rozsadny pracodawca nie pozbedzie sie pracownika, nawet jezeli ten
ostatni jest zaciazony lub na urlopie macierzynskim. Praca bedzie na
Ciebie czekala. Bylam i jestem w podobnej sytuacji.
Natomiast pamietaj o tym, ze nie mozesz byc pewna, czy rzeczywiscie
ta praca bedzie taka fantstyczna w praktyce. Marzenia predzej czy
pozniej konfrontuja sie z rzeczywistoscia.
Przy tego typu rozterkach mozna sobie zadac w glebi serca pytanie za
Dalajlama, a mianowicie, "co uczyni mnie szczesliwa, a co sprawi mi
przyjemnosc".
Piszesz , ze jezeli zrezygnujesz z tej pracy, to bedziesz cierpiec,
a wiec jest to dla Ciebie naprawde bardzo wazne. Dlatego ja na Twoim
miejscu juz bym sie szykowala to podjecia tego nowego wyzwania.
Poza tym jestes mloda, ja swoje pierwsze (i jak na razie jedyne)
dziecko urodzilam w wieku 34 lat.
Powodzenia.

[klarci]

Dobre z tym cytatem. Faktycznie zbyt często mylimy przyjemność ze
szczęściem. Aż to sobie zapiszę i będę powtarzać jak mi coś nie
wyjdzie

[emigrantka34]

Cytat, a raczej mysl pochodzi z ksiazki pt "Sztuka szczescia" Jego
Swiatobliwosc Dalajlama, spisna eprzez Howard C. Cutler, Dom
Wydawniczy Rebis Poznan 2008,Rozdzial 2 pt "Zrodla szczescia". Nie,
zebym sobie z ta ksiazka siedziala przed komputerem, ale akurat to
zdanie zapadlo mi w pamiec. Tak jak inne, z filmu pt "Siedem lat w
Tybecie" (ktore zreszta tez przewija sie w tej ksiazce) , z tego co
pamietam, "jezeli mamy na cos wplyw, to nie ma powodu, zeby sie
martwic, a jezeli nie mozemy czegos zmienic, to tez nie ma powodu,
zeby sie martwic".
A wracajac do odroznienia przyjemnosci od szczescia, cytuje krtoki
fragment z tego rozdzialu. "...dobrze jest wiec przed podjeciem
decyzji zapytac samego siebie: "czy to da mi szczescie?" To proste
pytanie moze stac sie doskonalym narzedziem, ktore pomoze nam madrze
postepowac we wszzystkich sferacj zycia, a nie tylko podejmowac
decyzje...rzuca ono calkiem nowe swiatlo na nasze zycie.
Podejmowanie codziennych decyzji w oparcie o to pytanie sprawia, ze
nie skupiamy sie na tym, czego sobie odmawiamy, lecz czego szukamy -
na ostatecznym szczesciu".
Tak na marginesie dodam, ze bardzo daleko mi do tego, aby zostac
buddystka

[peg32]

jesteśmy w podobnym wieku, mój synek ma 4,5 roku i wiem jak to jest w końcu
trochę odetchnąć po okresie "dzidziusiowym" doskonale Cię rozumiem
zajęcie marzeń to super sprawa, dlatego biorąc pod uwagę młody jeszcze wiek
szczerze radzę - bierz tę robotę, a na dzidzię i za 3 lata nie będzie za
późnoa nuż uda się wcześniej....
też chciałabym spełnić się w różnych dziedzinach - ważne jest być dobrą mamą,
ale też istotną sprawą jest żeby robić coś co się lubi, o czym się marzy, jednym
słowem trzeba być po prostu zadowolonym z siebie człowiekiem