płaczący przedszkolak

[abyrub]

Ostatnio przeżywam straszne chwile w związku z rozstaniami z córką,
która zaczęła chodzić do przedszkola (lat 3,5). Płacze nie tylko
przy rozstaniach, ale także cały dzień w przedszkolu. Pani mówiła,
że nic ją tam nie interesuje, nic nie je. Co mam zrobić? Przeczekać
jeszcze trochę, wypisać ja z przedszkola. Proszę podzielcie się ze
mną swoimi spostrzeżeniami i doświadczeniami. Z góry dziękuję.

[justyna9926]

U mnie jest bardzo podobnie tylko mój synek ma dopiero 2,8 lat.
Jednak pani powiedziała żeby cierpliwie poczekać bo jest ciut lepiej.
Jedne dzieci potrzebują wiecej czasu na aklimatyzację.
Jest jedna ważna sprawa (nie wiem czy o tym wiesz ) - nie trzeba
wypytywać dziecko zbyt dużo o tym co robiła w przedszkolu.

[magda270519761]

Ja zrezygnowałam , ale moja ma 2.5 roku , też płakała cały czas i nie mogła się
zaaklimatyzować, nie wiem , czy dobrze czy żle zrobiłam , ale oprócz jej to i
ja bym się chyba wykończyła , szczerze powiem , że u niej to po tygodniu płakała
tylko ona , reszta już nie , może to też miało wpływ na moją decyzje , myśle ,
że możesz mu dać jeszcze góra tydzień , a póżniej zobaczysz .

[abyrub]

Dziękuję za odpowiedzi. Dziś dzwoniłam do przedszkola, na razie nie
płacze, ale cały czas siedzi przy pani i się nie bawi.

[kmmk3]

Mam ten sam problem z synkiem (3 latka i miesiąc). Przez te 2
tygodnie popłakiwał przez całe 6 godzin, niczym się nie interesuje,
nie bawi ani zabawkami ani z dziećmi, cały czas chodzi za paniami i
pyta kilkadziesiąt razy czy przyjdzie mama. MA STRASZNY LĘK, ŻE NIE
PRZYJDĘ PO NIEGO I ZACHOWUJE SIĘ TAK, JAKBY WCALE NIE SŁUCHAŁ
ZAPEWNIEŃ PAŃ, ŻE PRZYJDĘ PO NIEGO. Ja jeszcze czekam, co się zmieni
do końca miesiąca. Powoli robi coraz częstsze i dłuższe chwile w tym
biernym czekaniu za mną i zaczyna interesować się co dzieje się
wokół. Ale zastanawiam się, gdzie udać się po poradę, co można
zrobić, by wkońcu zrozumiał, że ja zawsze z pracy wrócę i się
zobaczymy.

[m.mix]

moja córeczka też płakała kiedy debiutowałyśmy w przedszkolu (ja po
wyjściu z przedszkola też ryczałam - na szczęście miałam urlop), ale
znam sytuację, w której rodzice złamali się w pierwszym roku bo
dziecko płakało, za rok była taka sama sytuacja, a przecież później
jest zerówka i co wtedy?
Może powinnaś jeszcze troszkę zaczekać. Życzę powodzenia i
wytrwałości.
Pozdrawiam

[wyjatkowa_rodzinka]

Jeśli możesz to zrezygnuj z przedszkola. Dla dziecka w tym wieku
rozstanie z mamą to ogromny stres, a Twoja córka bardzo źle to
znosi. Przedszkole nie jest czymś niezbędnym, dziecko może mieć
kontakt z rówieśniakmi poza przedszkolem. A idąc to zerówki będzie
starsza, będzie więcej rozumiała więc rozstanie będzie łatwiejsze,
zresztą dziecko wcale nie musi być uczone w szkole.

[robak-3]

Mój synek -3 i 4 miesiące też debiutował w tym roku w przedszkolu.Pierwszy
tydzień było super nie płakał,a w tym tygodniu dramat-płacz od rana że nie chce
do przedszkola,budzenie się w nocy z płaczem,biegunka.Wczoraj i dzisiaj już nie
był,chyba damy sobie spokój w tym roku.Podobno przestawał płakać ale chodził
cały czas za panią i nic nie jadł.Myślę że niektóre dzieci w tym wieku są
jeszcze niedojrzałe emocjonalnie zresztą tak mówił psycholog w przedszkolu i
trzeba dać mu jeszcze czas.Ja chyba tak zrobię a decyzja należy do ciebie.Pozdrawiam

[kamilkka30]

Zanim zrezygnujecie z przedszkola, pomyślcie czy za rok będzie nim
miejsce... Nie tworzy się nowych grup dla czterolatków. Przekonałam
się o tym boleśnie, a raczej zabolało finansowo (przedszkole
prywatne i to po wielkich dopytywaniach o wolne miejsce) .

[kamilkka30]

5 kilometrów od domu...

[abyrub]

Z ostateczną decyzją jeszcze się wstrzymam. Na razie odbieram
Marysię około 10.30. Spróbuję małymi kroczkami, tym bardziej, że w
piątek była niewielka poprawa. Podobało jej się, bo jakaś
dziewczynka miała urodziny i były śpiewy, cukierki. Dziękuję
wszystkim , którzy odpisali.

[drraco]

Trzymam za ciebie kciuki. Nie poddawaj się!
Jestem ojcem 4-letniej Małgosi i rok temu miałem ten sam problem.
przez pierwszy miesiąc rozstania były dramatem. Panie musiała siłą
brać ją na ręce podczas gdy kurczowo trzymała się mojej szyji. Po
poweym czasie (tydzień moze dwa) wychowawczyni twierdziła ze w
trakcie zajęć już przeważnie nie płacze choć czasami jej się coś
przypominało.

W następnych miesiącach było lepiej, Gosia bawiła się z dziećmi i
zachowywała się już normalnie, ale wciąż rano rozstawała się ze mną
z płaczem. I mimo że w zasadzie przez cały rok poranne rozstania
były dla niem dużym problemem to w domu o przedszkolu mówiła same
pozytywy. Pod koniec wakacju już nie mogła się doczekać kiedy wróci
do przedszkola... i teraz rano leci do sali tak ze cżesto zapomni
się pożegnać.

Na koniec parę rad:
Staraj się ograniczać pożegnanie z dzieckiem do minimum im dłużej
żegnasz się rano tym trudniej jest się dziecku rozstać.

Nie wdawaj się w dyskusje o konieczności chodzenia do przedszkola.
im więcej tłumaczysz i wyjaśinasz tym więcej zostawiasz miejsca na
wątpliwości. Jaklepiej wymyślić krótkie uniwersalne zdanie
tłumaczące konieczność chodzenia do przedszkola i powtażać je w
kółko na każde pytanie. Ja np. mówiłem "kochanie tatuś z mamusią
muszą chodzić do pracy dlatego musisz zostać w przedszkolu, ale jak
tylko wrócimy z pracy zaraz po ciebie przyjdziemy"

Nie przekonuj jej że jak ty byłaś w przedszkolu to ci się podobało.
Ona może mieć inne odczucia. To nie działa.

Możesz spróbować pozwolić jej na coś czego wcześniej nie mogła robić
argumentując, że to mogą tylko przedszkolaki.

[abyrub]

Dziś jest podobno lepiej. Nawet nie chciała iść do domu, tak mowiła
opiekunka. Kazała przyjść po siebie po obiadku i była uśmiechnięta.
Rano żegnam się z nią w domu, bo w przedszkolu byłoby to za trudne
dla córeczki. Odwozi ja mąż. Mam nadzieję, że jej dzisiejsze
pozytywne nastawienie będzie przełomem.