unser Herbert Hupka

[Gość: adi]

fiodorus napisał:
> 4. To nie był "jeden z nielicznych fragmentów, jaki można o nas znależć w
> prasie". Tylko w czasie protestu przeciw obywatelstwu dla Hupki poświęcono
> "RO"PŚ-iowi" kilkadziesiat artykułów.

ciekawe, ciekawe. Moze nam szanowny ROPSch napisze, co ma przeciwko naszemu
Herbertowi Hupka? Czy jedno wypedzenie nie wystarczylo? Nie dosc, ze polscy
nacjonalisci neguja istnienie wypedzen, to jeszcze najchetniej wypedzili by
"dotychczas niewypedzonych"

po prostu zalosne!

[fiodorus]

Gość portalu: adi napisał(a):


> "ciekawe, ciekawe. Moze nam szanowny ROPSch napisze, co ma przeciwko naszemu
> Herbertowi Hupka? Czy jedno wypedzenie nie wystarczylo? Nie dosc, ze polscy
> nacjonalisci neguja istnienie wypedzen, to jeszcze najchetniej wypedzili by
> "dotychczas niewypedzonych"
>
> po prostu zalosne!"

Herr Adi!!!

Co Ruch Obywatelski "Polski Śląsk" miał przeciw Hupce? Pytasz wywołując mnie
do tablicy!!! Oto odpowiedź:

1. Herbert Hupka był osobą zaangażowaną w nazizm pierwsze lata wojny spędzil
jako oficer Wehrmachtu, żeby pod koniec wojny robić karierę w administracji
gospodarczej III Rzeszy. Zakończył ja jako szef administracji gospodarczej
okregu Ostrawy (bylo to juz więc wysokie stanowisko).
2. Matka Hupki była Żydówką i znalazła się w obozie koncentracynym. Nie
przeszkadzało to jurnemu Herbertowi w dalszym popieraniu hitlera i czerpania z
tego korzyści.
3. Po wojnie przez długi czas Hupka stał ana czele Ziomkstwa Ślązaków i
pełnił inne funkcje kierownicze w Bund der Vertrieben. Jako lider
przesiedleńców Hupka zasłynął ze szczegunie szowinistycznych i antypolskich
wypowiedzi. Szczytem beszczelności tego ignoranta była ostra reprymenda jakiej
udzielił on Jego Świetobliwości Janowi Pawłowi II. Za co? A no za to, że papiez
ośmielił się używać, w czasie pielgrzymki do Polski polskiej nazwy "Wrocław"
zamiast mówic Breslau.

Konkluzja:
Jak wiedz widzisz Adi niezbyt szczególnie wybrałeś sobie patrona do krucjaty
przeciw nacjonalizmowi!!!

Wielkie Pozdro Kolego!!!
Poza tym uważam, że Śląsk jest i pozostanie polski!!!

[Gość: Czaja]

Ty zostaw Herberta w spokoju bo 29 i 30 maja 2004 w Rheinbergu bedzie znowu
przemawial na wielkim zjezdzie ZIOMKOWSTWA GORNOSLAZAKOW powiedz twoim kolegom
zeby tez przyjechali a pozatem cie powiem SCHLESIEN IST UND BLEIBT UNSER :AMEN

[Gość: builder]

Re: unser Herbert Hupka
Autor: Gość: Czaja IP: *.mcbone.net / *.mcbone.net
Data: 26.02.2004 23:57 + dodaj do ulubionych wątków

+ odpowiedz na list

--------------------------------------------------------------------------------
Ty zostaw Herberta w spokoju bo 29 i 30 maja 2004 w Rheinbergu bedzie znowu
przemawial na wielkim zjezdzie ZIOMKOWSTWA GORNOSLAZAKOW powiedz twoim kolegom
zeby tez przyjechali a pozatem cie powiem SCHLESIEN IST UND BLEIBT UNSER :AMEN

pozatem to S`loonsk niy dlo ciebie,
cwaniaczku

[...]

[Gość: Czaja]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[...]

[Gość: builder]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Czy ROPS to komunisci?

[wilym]

Taki wniosek nasunal mi sie po lekturze ponizszego tekstu:

Herbert Hupka
From Wikipedia, the free encyclopedia.

Herbert Hupka (born 1915 in Ratibor (now Racibórz), Upper Silesia), Dr. phil.,
German journalist and politician (CDU). He was a member of the Bundestag 1969-
1987 and president of the Landsmannschaft Schlesien 1968-2000. He has also been
president of the Ostdeutscher Kulturrat and Vice President of the Bund der
Vertriebenen (Federation of Expellees).

Hupka, once the target of communist hate propaganda, currently is employed by
the local government of Silesia as an advisor and was recently made Citizen of
Honour of Ratibor/Racibórz.

HUPKA BYŁ HITLEROWCEM!!!

[fiodorus]

wilym napisał:

> Taki wniosek nasunal mi sie po lekturze ponizszego tekstu:
>
> Herbert Hupka
> From Wikipedia, the free encyclopedia.
>
> Herbert Hupka (born 1915 in Ratibor (now Racibórz), Upper Silesia), Dr.
phil.,
> German journalist and politician (CDU). He was a member of the Bundestag 1969-
> 1987 and president of the Landsmannschaft Schlesien 1968-2000. He has also
been
>
> president of the Ostdeutscher Kulturrat and Vice President of the Bund der
> Vertriebenen (Federation of Expellees).
>
> Hupka, once the target of communist hate propaganda, currently is employed by
> the local government of Silesia as an advisor and was recently made Citizen
of
> Honour of Ratibor/Racibórz.
>
>Witaj Wilym!
T eraz widzisz, jak ostrożnie trzeba traktować informację z niektórych źródeł
z internetu. W tym laurkowym tekście brakuje tylko określenia Hupki jako
"pioniera zjednoczonej Europy i pojednania polsko-niemieckiego". Na jeden fakt
zwracam tylko uwagę: Hupka przestał być w 1987 roku deputowanym do Bundestagu.
Poszperaj trochę po powaznych źródłach a dowiesz się dlaczego! Bynajmniej nie
ze względu na wpływy komunistycznej propagandy w kierownictwie CDU!
A może ustosunkujesz się do faktów, które podałem? To też jest
"komunistyczna propaganda"?

[wilym]

Nie jestem badaczem zyciorysu Hupki. Wstukalem natomiast w
wyszukiwarce "google" haslo herbert Hupka i poza informacjami o Zimkostwie
Slazakow, Zwiazku Wypedzonych i ksiazkach Hupki, ewentualnie jego spotkaniu z
Bartoszewskim znalazlem to co zacytowalem.
Nie bylo wzmainek o hitlerowskiej przeszlosci, itd.
Wiesz, na Slasku, szczegolnie niemieckim norma bylo, ze faceci sluzyli w
Wehramchcie, a ludzie wyksztalceni pracowali w administracji. Przypuszczam, ze
nawet w waszym ropsie znajdziecie wielu, ktorych dziadkowie walczyli w
Wehrmachcie.
Kto wie, moze nawet w innych formacjach...
To nie zarzut tylko przypuszczenie.

[aldon]

Hupka to bez wątpienia niemiecki nacjonalista i szowinista. Opowiada sie on do
dziś za zmianą granicy polsko-niemieckiej czyli de facto opowiqada sie za III
wojna światową bo chyba ma tyle oleju w głowie, że musi sobie zdawać sprawę, że
jakaś pokojowa zmiana granic jest niemożliwa. O jego hitlerowskich sympatiach
tez słyszałem. Zreszta wśród niemieckich "wypędzonych" to żadna nowość.
Bezpośrednio po wojnie znaczna część działaczy ziomkowskich stanowili zwyczajni
zbrodniarze wojenni. Dziś wygląda to już troche inaczej ale niemiecka buta,
szowinizm i nienawiść do "niższych rasowo" Słowian pozostała.

[slezan]

A Ty pewnie jesteś złodziejem i pedofilem. Moje podstawy, żeby tak sądzić są
równie mocne jak podstawy Twoich zarzutów.
Hupka nie opowiada się za zmianą granicy polsko-niemieckiej. A znaczną część
działaczy Związku Wypędzonych stanowili po wojnie ludzie niemieckiej chadecji i
socjaldemokracji.
Widzę, że kolega wychował się na tekstach tow. "Wiesława".

[Gość: rops3]

żałosne! wasze polemiki schodzą na psy. co tak bronisz tego naziola? może
potajemnie współpracujecie z ziomkowcami?

[slezan]

Dementuję ewidentne kłamstwa. Ale rozumiem, że to w Waszym stylu obrzucić
błotem kogoś, z kim się nie zgadzacie. Trudno, by RAŚ podzielał poglady Hupki,
z zapałem negującego istnienie narodowości śląskiej, ale wmawianie mu np. że
nie uzanje granicy polsko-niemeickiej, to głupie oszczerstwo. Znasz przykazania
czy interesują Cie jedynie "prawdy" Polaków spod znaku Rodła?

[Gość: rops3]

znam i jeden i drugi tekst. a hupka wielokrotnie negował legalność naszych
granic i nigdy za to nie przeprosił. chociaż teraz tak nie mówi to nigdy tego
nie odwołał. a ty nie powinieneś po chamsku obrażać innych!

[slezan]

Owszem, Hupka uznał w latach 90. legalność granicy polsko-niemieckiej. A na
temat chamstwa masz zapewne wiele do powiedzenia:-)

[Gość: rops3]

kiedy i gdzie hupka uznal granicę? po twojej odpowiedzi aldonowi nie będę z
tobą gadał o chamstwie!!!

[slezan]

Poczytaj wywiady w prasie - polskiej!

[Gość: rops3]

czytałem kilka, (dziennik zachodni), ale o granicy to hupka niechciał tam mówić.

[slezan]

A ja czytałem kilka i o granicy była mowa. Poza tym uznanie granicy spowodowalo
swego czasu konflikt w BdV - z tego co pamiętam to Czaja zajął twarde
stanowisko. Hupka granice uznał.

[aldon]

Nieprawda. Hupka nigdy nie uznał granicy polsko-niemieckiej. Pisze o tym
wyraźnie w swojej książce "Niespokojne sumienie. Wspomnienia". Co prawda
twierdzi, ze nie chce zminiać ją siłą tylko metodami pokojowymi. De facto
jednak dąży do nowej wojny bo chyba nikt rozsądny nie mysli, że Polacy w sposób
pokojowy zrzekną się Śląska, Pomorza czy Prus Wschodnich. Zresztą w Związku
Wypędzonych jest nawet wielu takich radykałów, którzy domagają się granic z
roku 1913!

Paweł Ślęzak
Sumienie Herberta Hupki


Nadanie wspomnieniom tytułu "Niespokojne sumienie" rodzi nadzieję, że sędziwy
autor zmienia poglądy, których głoszenie przez dziesięciolecia sprzyjało
budowaniu klimatu niechęci między sąsiadującymi narodami. Sumienie Herberta
Hupki obciąża niewątpliwie wiele politycznych działań owocujących jedynie
pogarszaniem relacji między Polakami a Niemcami.

My, Polacy dobrze rozumiemy, co znaczy utrata rodzinnej ziemi. Śmiem
przypuszczać, że odebranie nam Lwowa, który dla naszej kultury był przez
stulecia jednym z dwóch, a najwyżej trzech najważniejszych ośrodków, jest raną
bardziej bolesną od "linii Odry i Nysy" dla Niemców. A jednak nie pojawiły się
u nas nigdy głosy tak histeryczne, nie są u nas znane stany zacietrzewienia o
skali reprezentowanej przez Herberta Hupkę. O Polakach mawia się, że politykami
są marnymi. Okazuje się jednak, że w przeciwieństwie do
niemieckich "wypędzonych" nie ścigamy uparcie celów nieosiągalnych. Potrafimy
bowiem oceniać sens i skutki politycznych działań, a eskalowanie nienawiści
naszym celem po prostu nie jest.
Cała polityczna biografia Herberta Hupki to uparte kwestionowanie legalności
obecnych granic. Dziś już wiadomo, że ten kilkudziesięcioletni trud, skutkujący
wyłącznie krzewieniem niechęci i podziałów, leży w gruzach. A jednak z
lektury "Wspomnień" można doczytać się pewnego rodzaju dumy z tego, że jeszcze
do niedawna autorowi udawało się sprawiać, iż w niemieckich atlasach i
podręcznikach zachodnia część Polski zaznaczana była jako "obszar Niemiec
tymczasowo pod administracją polską". Próby drukowania map z innym kształtem
granic okrzykiwał jako zakłamywanie i fałszerstwo.
Z "Niespokojnego sumienia" dowiadujemy się też, że do 1975 roku w jednym z
najbardziej eksponowanych miejsc Bundestagu wisiała wielka mapa Niemiec w
granicach sprzed ostatniej wojny. Jej przeniesienie do mniejszego pomieszczenia
spowodowało stanowcze protesty posła Hupki. Jeszcze w latach
dziewięćdziesiątych drukował on w masowych nakładach plakaty z mapą Trzeciej
Rzeszy i komentarzem, że "114 tysięcy kilometrów kwadratowych Niemiec nie można
oddać w podarunku". Rocznicę bitwy pod Legnicą w 1991 roku czcił plakatem z
hasłem "750 lat wspólnej niemieckiej historii i kultury". Trudno się oprzeć
wrażeniu, że temat granic w ujęciu Hupki i jego przyjaciół jest jedną wielką
groteską. Sam Hupka należy do krzykaczy umiarkowanych, gdyż żąda granic jedynie
z roku 1937. Skromnością tego żądania naraża się zwolennikom Reichu
zawierającego Sudety. Jeszcze inni twierdzą, że i Gdańsk zasługuje na "właściwe
miejsce". Nie brakuje też zwolenników akcji, która włączała do Niemiec
Kłajpedę. Wśród tych dywagacji znajduje swe miejsce i "problem polskiego
korytarza". Skoro "wypędzeni" nie uznają oderwania Prus Wschodnich, logiczne
jest wszak połączenie ich z Rzeszą. Są środowiska jeszcze
bardziej "patriotyczne". Te żądają granic z... 1913 r.! Hupka przyznaje,
że "zgodnie z prawem międzynarodowym" – przed wojną Górny Śląsk Polsce się nie
należał. W innym miejscu wspomina, że i odebranie Niemcom kolonii w Afryce też
było bezprawne. Zaiste, cykliczne rozpętywanie wojen w imię "narodowych racji"
i "zdobycia niezbędnej przestrzeni życiowej" skutkuje sporymi komplikacjami.
Mimo że granice zostały już wytyczone przez ofiary kolejnych agresji, które
jednak stały się zwycięzcami, od natłoku dylematów aż kipi. Które granice
wybrać, wszak z inicjatywy różnych władców Niemiec zmieniały się tak często? Z
1939, 1938, 1937, a może 1913 roku? Sprzed pierwszej czy drugiej wojny?
Bardziej właściwa jest linia graniczna przed czy po aneksji "Sudetenlandu"?
Przed zagarnięciem rejonu Memla czy po nim, etc. O Polakach mówi się czasem,
że "gdzie dwóch, tam trzy opinie". Rzadko chyba jednak opinie te są tak
bezczelne, głupie i jałowe, jak w przypadku zwolenników różnych "orientacji
granicznych" w kraju naszych zachodnich sąsiadów. W myśl obiegowych opinii –
zarówno w życiu, jak i w polityce – ma ich cechować trzeźwość i pragmatyzm.
Przynajmniej Hupka i jemu podobni na pewno na te komplementy nie zasługują.
Przeciwnie – znaczna część ich politycznej aktywności polega na ciągłym
powtarzaniu zaklęć w rodzaju "Rzesza Niemiecka istnieje" i upartym nagłaśnianiu
fałszywych informacji jakby w nadziei, że dzięki temu staną się rzeczywistością.
Po polityku, który zamiast budować rozsądny program woli odmawiać mantrę – nie
można oczekiwać ani mądrych, ani uczciwych ocen. Dlatego nie dziwią brednie w
rodzaju "polski nacjonalizm oparty jest na nienawiści do Niemców"
lub "dzisiejszy polski nacjonalizm nie jest wcale lepszy od niemieckiego z
wczoraj". Zaraz potem jednak Hupka przypomina sobie też, że Polacy to przecież
antysemici i wątek ten będzie kolejną jego obsesją. Przy opisywaniu różnych
wydarzeń historycznych jego spojrzenie także cechuje się swoistym wyważeniem
proporcji. Tak jest np. przy okazji układu monachijskiego, który, gdyby opierać
się tylko na informacjach niemieckiego publicysty, polegał przede wszystkim na
zajęciu przez Polskę Zaolzia. Hupka uwielbia fotografować się na tle szaf z
książkami, a tematem, nad którym rozwodzi się najczulej i najobszerniej, jest
jego własny dorobek naukowy. Jeśli jednak odpowiada on swym poziomem
merytorycznej zawartości "Wspomnień" – należałoby przykryć go kurtyną litości.
Obawiam się bowiem, że brak elementarnej wiedzy, ewidentne błędy, mylenie
faktów i nazwisk – to stała cecha "warsztatu naukowego" doktora Hupki.
Towarzyszy mu zdumiewający prymitywizm myślowy, np. wielokrotne utożsamianie
granicy na Odrze z komunizmem czy określanie działalności polskich księży na
Dolnym Śląsku jako kolaboracji z reżimem. Wojciecha Korfantego, któremu nie
sposób odmówić ogromnych politycznych osiągnięć, nazywa "polskim demagogiem". O
prymasie Glempie pisze po prostu, że to "człowiek ograniczony". Jana Pawła II
krytykuje za "stopienie polskiego nacjonalizmu z powinnościami papieskiego
urzędu". Odnotowuje zdanie prof. Władysława Bartoszewskiego: "w 1945 r. nie
można było oczekiwać od Polaków, by chcieli koegzystować z Niemcami", ale czyni
to tylko po to, by dodać komentarz: "To tak, jak Hitler, który mówił, że Niemcy
nie mogą koegzystować z Żydami"!
Lektura "Wspomnień" Herberta Hupki jest zdumiewającą przygodą. Rzadko spotkać
można dzieło tak nasycone obelgami w
rodzaju "komuniści", "kłamstwa", "fałszowanie" oraz westchnieniami do prawdy,
prawa, sprawiedliwości. A zarazem – pełne przekłamań, przemilczeń,
niekonsekwencji, naginania faktów według najgorszych propagandowych wzorów. To
naprawdę wyjątkowe, że przez kilkadziesiąt lat człowiek z dyplomem wyższej
uczelni, należący do politycznej elity europejskiego kraju ani razu nie zdobył
się na głębszą refleksję nad celem i sensem swoich działań.
Obszerna książka nie odnotowuje żadnej próby znalezienia dystansu, zrewidowania
swych poglądów, najprostszego zastanowienia się nad racjami drugiej strony.
Gdyby odgadnąć, co Herbert Hupka rozumie pod pojęciem "prawo", najbliższą
definicją będzie wypowiedź Kalego z "W pustyni i w puszczy". Coraz częściej
załamujemy ręce nad zjawiskami społecznymi w Polsce, które polegają na
skupianiu dużego poparcia dla ludzi niepoważnych, niekompetentnych i
nieuczciwych. Fakt, że Hupka potrafił być liderem ruchu liczącego kilka
milionów, dowodzi, że w Niemczech

[aldon]

Artur Adamaski
Rysa na lodowcu niechęci?


Hupka i Czaja to postacie, których działalność elektryzowała mnie już w
czasach, gdy byłem przedszkolakiem. Telewizyjna relacja Edmunda Męclewskiego ze
zjazdu "rewanżystów" śniła mi się wtedy częściej, niż film z Frankensteinem. A
że temat żądań rewizji granic znakomicie budował upragniony przez komunistów
klimat "zagrożenia z Zachodu" – opowieści o niemieckich ziomkostwach tworzyły
ciągnący się aż do lat dziewięćdziesiątych serial horrorów z wieczornego
dziennika.

Potem nagle zastąpiły go informacje o kolejnych wizytach Herberta Hupki w
miastach, których przynależności państwowej, jak wiadomo, nie uznawał. A
uroczyście przyjmowali go w nich prezydenci, burmistrzowie i wojewodowie.
Wydanie przez Oficynę "Rytm" i Instytut Studiów Politycznych PAN
książki "Niespokojne sumienie. Wspomnienia" Herberta Hupki w tłumaczeniu
Cezarego Króla – uznałem więc za pojawienie się kolejnej "lektury obowiązkowej"
i klucz do rozwiązania zagadki.
Herbert Hupka urodził się w 1915 r. na Cejlonie, w obozie dla internowanych
Niemców. Do rodzinnego Raciborza przybył wraz z matką (ojciec zmarł w drodze)
rok po zakończeniu pierwszej wojny światowej. Młodość spędził głównie na
Śląsku, choć studia germanistyczne, uwieńczone doktoratem, odbył na
uniwersytetach w zachodniej części Niemiec. Reżim hitlerowski stanowił dla
niego rzeczywiste zagrożenie. Jego matka była bowiem z pochodzenia Żydówką. W
latach czterdziestych została osadzona w obozie koncentracyjnym w Terezinie. W
tym czasie jej jedyny syn był żołnierzem wermachtu. Hupka w swej książce
kilkakrotnie podkreśla, że wchodził w skład wyłącznie "jednostek tyłowych".
Przyznaje jednak, że służbę wojskową pełnił z oddaniem, a nawet starał się w
niej wyróżniać. Wynikać to miało nie z przekonania dla sprawy, o którą walczyła
jego armia, lecz z pragnienia pomocy prześladowanej matce. Szlak bojowy jego
jednostki wiódł przez Bałkany. Wojenne wspomnienia Hupki zamykają się w kilku
zdaniach, choć sama podróż z Salonik do Aten w pierwszym roku okupacji Grecji
musiała przecież obfitować ogromem niezatartych wrażeń. Jak wiadomo – tego
strasznego pierwszego roku hitlerowskich rządów na Peloponezie nie przeżyły
setki tysięcy ludzi. Jednak w swej książce Hupka jednym słowem nie wspomina o
czymkolwiek, co przypominałoby walkę czy terror. Dowiadujemy się jedynie, że
zwiedzał starożytne zabytki, i odnieść można wrażenie, że głównym celem jego
pobytu w podbitym kraju była turystyka. Wzorowa służba zostaje nagrodzona
mianowaniem na podporucznika. Ledwie jednak Hupka staje się członkiem korpusu
oficerskiego, władze wojskowe przypominają sobie o jego pochodzeniu. Jako osoba
o korzeniach częściowo żydowskich, nie miał prawa do wyższego stopnia
wojskowego. Decyzją samego feldmarszałka Wilhelma Keitela – za utajenie swego
pochodzenia i przyjęcie awansu – trafia na rok do więzienia.
Po odbyciu kary, do końca wojny, pracuje jako urzędnik w Cieszynie. Fakt ten ma
swoje znaczenie, jeśli zechcemy pojąć sposób myślenia późniejszego publicysty –
Herberta Hupki. Jak wiadomo, Śląsk Cieszyński w 1939 r. należał do Polski, z
obydwu stron Olzy Polacy stanowili przytłaczającą większość. Hupka spędził tam
wiele miesięcy, a jednak konsekwentnie powtarzał później, że w czasie
okupacji "jego stopa nigdy nie stanęła na polskiej ziemi". Jak to rozumieć? Czy
w myśl jego niezłomnych przekonań – żadna część Śląska nie była i nie
jest "polską ziemią"? I to włącznie z tą, która w okresie międzywojennym do
państwa polskiego należała? Tu autor wykazałby niekonsekwencję, gdyż pogląd
o "prawowitych granicach z 1937 roku" to credo większej części jego życia. Może
więc decyzję Hitlera o włączeniu części obszaru pokonanego państwa polskiego do
Rzeszy uznał za na tyle wiążącą, że z jej mocy przestawały być one "polską
ziemią"?
Trochę światła na te pokrętne ścieżki rozumowania Herberta Hupki rzuca inny
fragment jego wspomnień. Opisując sytuację na Górnym Śląsku po pierwszej wojnie
światowej, dostrzega on, że mieszkali tu nie tylko Niemcy, ale też "ludność
posługująca się nie tylko językiem niemieckim, ale i gwarą polsko–niemiecką".
Doprawdy godna podziwu kreatywność pojęciowa! A jakże ugruntowana, skoro nie
wzruszył jej nawet fakt zbrojnego powstania, w którym zwyciężyła właśnie
owa "ludność posługująca się nie tylko językiem niemieckim, lecz i polsko–
niemiecką gwarą".
Klęska Trzeciej Rzeszy zastaje autora "Wspomnień" w rodzinnym Raciborzu.
Szczęśliwie udaje mu się przeżyć bombardowanie miasta, w którym walczy z
szalejącymi pożarami. Bez szwanku wychodzi też ze spotkań z "wyzwolicielami".
Nie czeka jednak, aż nowe władze wysiedlą go z rodzinnych stron. Wraz z matką,
której udało się przeżyć w obozie koncentracyjnym, trafia do amerykańskiej
strefy okupacyjnej. Znajduje pracę w rozgłośni radiowej. Do dziś para się
dziennikarstwem i polityką. Rozstanie ze stronami rodzinnymi i utrata przez
Niemcy dawnych wschodnich prowincji stały się dla Herberta Hupki przyczyną nie
kończącego się cierpienia. Niezmordowana walka o ojczyznę w granicach sprzed
ostatniej wojny wypełniła całe jego życie. Służyło temu przewodzenie związkom
wypędzonych, działalność wydawnicza, organizowanie ciągłego maratonu wieców,
zjazdów i manifestacji. Dla tej sprawy Hupka zostaje posłem
socjaldemokratycznej SPD, z której (kiedy tylko lepiej rokuje to spełnieniu
celów ziomkostwa) bezpośrednio przenosi się do chadeckiej CDU. Zachowuje przy
tym absolutną niezmienność poglądów – pomimo upływania dziesięcioleci,
przemijania pokoleń i wzrastania w powojennych granicach kolejnych generacji.
"Niespokojne sumienie" jest m.in. źródłem ciekawych informacji na temat życia
politycznego w Republice Federalnej. Codzienność Bundestagu okazuje się wcale
nie tak odległa od realiów naszego Sejmu – i to nawet tego obecnej kadencji.
Przynajmniej dla mnie zaskoczeniem też jest fakt, że kanclerz Willi Brandt,
którego znamy jako sygnatariusza układu z 1970 r., jeszcze parę lat wcześniej w
sprawie granic wypowiadał się niemal jednym głosem z Herbertem Hupką. Równie
interesujące są informacje, jakie na temat lidera niemieckich Ślązaków zbierało
Stasi. Jak wiadomo, w RFN każdy może się zapoznać z teczką, którą prowadziła na
jego temat enerdowska bezpieka. Dzięki temu każdy krok krótkiego pobytu w
Lipsku poznajemy z dokładnością co do minuty i z niemal pełną listą rozmówców.
Cóż – pozostaje tylko pozazdrościć, że nam przytrafili się tak liczni i mocni
obrońcy esbeckich archiwów...
Wypowiedzi lidera śląskich ziomkostw pełne są swoistych argumentów prawnych.
Stwierdza, że przyznanie Polsce Katowic w 1921 r. było pogwałceniem prawa
międzynarodowego (potem jednak międzywojenne granice wielokrotnie określa
jako "prawowite"). Układy graniczne zawarte z Polską przez NRD i RFN uważa za
nieobowiązujące, "administrowanie Śląskiem" przez Polaków za bezprawne.
Ustalenia konferencji "2 + 4" nazywa "utrwalaniem bezprawia". Pół wieku po
wojnie ziemie nad Odrą porównuje do "...zrabowanego zegarka, który dopóty
pozostaje zrabowanym zegarkiem, dopóki właściciel, bądź jego potomkowie nie
odzyskają swojej własności...". Stwierdza też, że "...to nie Niemcy wysuwają
roszczenia do polskiego terytorium, lecz Polacy uzurpują sobie prawo do części
Niemiec...". Inni działacze śląskiego ziomkostwa nie pozostawali w tyle za
argumentacją Hupki. Jeden z nich pisał: "Nie jest rzeczą niestosowną domagać
się od sprawców bezprawia, aby wzięli na siebie trudności wiążące się z
przywracaniem prawa...". Przeciw tej wypowiedzi Hupka jednak zaprotestował, a
po innej odebrał gazecie prawo reprezentowania Ślązaków. Tym razem chodziło o
tekst młodego dziennikarza, który w 1988 r. na łamach "Der Schlesier"
stwierdził, że przedwojenne granice można bez trudu i ryzyka przywr

[slezan]

A tu fragment wypowiedzi samego Hupki:

Ohne Zweifel: Der Zweite Weltkrieg hat zu schmerzlichen Veränderungen geführt.
Wir haben hohe Preise gezahlt. Für viele von Ihnen war die endgültige
Festlegung der deutschen Ostgrenze besonders schmerzlich. Aber im
zusammenwachsenden Europa werden Grenzen durchlässiger und verlieren ihren
trennenden Charakter.

Ost- und Westpreußen, Hinterpommern, Ostbrandenburg, Schlesien - seit 700 und
mehr Jahren von Deutschen besiedelte und kultivierte Landschaften, nicht mit
dem Schwert erobert, sondern mit Spaten, Pflug und Egge urbar gemacht - liegen
nicht mehr im kommunistischen Machtbereich, auch sie gehören heute zum freien
und friedlichen Europa.

[slezan]

Dodam, że Norman Davies też twierdzi, że de iure granica polsko-niemiecka
została ustalona dopiero po zjednoczeniu Niemiec.

[aldon]

slezan napisał:

> A tu fragment wypowiedzi samego Hupki:
>
> Ohne Zweifel: Der Zweite Weltkrieg hat zu schmerzlichen Veränderungen
geführt.
> Wir haben hohe Preise gezahlt. Für viele von Ihnen war die endgültige
> Festlegung der deutschen Ostgrenze besonders schmerzlich. Aber im
> zusammenwachsenden Europa werden Grenzen durchlässiger und verlieren ihren
> trennenden Charakter.
>
> Ost- und Westpreußen, Hinterpommern, Ostbrandenburg, Schlesien - seit 700 und
> mehr Jahren von Deutschen besiedelte und kultivierte Landschaften, nicht mit
> dem Schwert erobert, sondern mit Spaten, Pflug und Egge urbar gemacht -
liegen
> nicht mehr im kommunistischen Machtbereich, auch sie gehören heute zum freien
> und friedlichen Europa.
> No właśnie. Dla wielu "wypędzonych" ostateczne uznanie wschodniej granicy
Niemiec było szczególnie bolesne. Ale nie dla Hupki, który nigdy się z uznaniem
tych granic nie pogodził o czym wyraźnie pisze w swojej książce. Zamiast tego
wypisuje brednie o "polskiej okupacji" odwiecznie niemieckich ziem i inne
podobne bzdury.
>
>

[slezan]

Co innego nie pogodzić się, a co innego nie uznawać regulacji za ostateczne.
Hrabina Doenhoff też nie pogodziła się z utratą Prus Wschodnich, a jednak
opopierala już politykę Brandta.

[fiodorus]

slezan napisał:

> "Co innego nie pogodzić się, a co innego nie uznawać regulacji za ostateczne.
> Hrabina Doenhoff też nie pogodziła się z utratą Prus Wschodnich, a jednak
> opopierala już politykę Brandta."


Czy Twój ulubieniec Hupka też popierał politykę Brandta? Nie!!! Nie rozumiem
jednego, dlaczego tak bronicie gościa, który był ewidentnym ch... Czujesz to
Slezan ? Jego MATKA była w obozie koncentracyjnym a on robił karierę!!!!!
Jeżeli to dla Ciebie nie jest argument to nie mamy o czym dalej gadać!!!
Na razie pozdrawiam!!!

[slezan]

A gdzie ja piszę o jego zachowaniu wobec matki? Pisze o jego obecnym stosunku
do granicy polsko-niemieckiej. I tyle.

[Gość: Yeti]

Tak ma racje Hupka stracilismy to po 2 wojnie niestety .

[fiodorus]

Gość portalu: Yeti napisał(a):

> "Tak ma racje Hupka stracilismy to po 2 wojnie niestety ."

Witaj Yeti!!!
Piszesz po polsku!!! Więc nie pisz głupot! Nie wstydź się Swoich korzeni! To,
akurat, jedyna rzecz, która nbam się po II wojnie udała!

Fiodrus.....

[arnold7]

Fiodorus - czy Hupka byl hitlerowcem?
Aaa, i jak tam Duda?

[Gość: rops9]

Sam sprawdź
www.zmduda.pl/f_atury.htm

[Gość: Yeti]

Czlowieku to nie znaczy kto po polsku pisze jest polakiem jak to ty uwazasz
polski szowinisto jezyk wroga czeba znac ????????????????

[Gość: Blejz]

ty adi twoj nick juz mowi wiele o tobie
pewnie chcialbys zeby znowu wasz czolgi
tu wjechaly co??
a ty z ze swoja lipstą bys rzucal kwiaty
w kierunku "wyzwolicieli"
jak ci sie nie podoba w Polsce
to jedz se do "eFu"

[hierowski]

Czytałem jego książkę, która ostatnio wyszła w Polsce i oczywiście opisuje się
w niej jako bezwolny żuczek, który w czasie wojny niczemu nie był winien i się
opiekował biednymy sierotkami.