nicość

[bianka19]

od dłuższego czasu zaglądam na toforum. Choruje na bulimie już 4 lata.
Strasznie się posypałam przez ten czas. Z pogodnej dziewczyny stałam się
smutną, zagubioną sierotą. Tyle razy próbowałam walczyć (raczej walczyłam) i
zawsze kończyło się na mojej porażce, poczuciu bezsilności. Ale nie o tym
chciałam bo to pewnie doskonale znacie z autopsji. Właśnie skończył się mój 2
letni związek z chłopakiem- moją pierwszą miłością. Wiecie co czuje? Wielką
pustkę... a to tak przeraża. Przez bulimię straciłam już chyba wszystko co
miałam najcenniejszego, nawet siebie. Bo tak naprawdę nie wiem kim jestem tak
naprawdę. Jaka bym nie była to i tak komuś jest żle. Jak nie moim rodzicom to
chłopakowi albo mojej siostrze albo... Zawsze jest jakieś ale, zawsze ktoś
widzi we mnie coś złego, wytyka mi to!!! Zresztą jak ja mogę wymagać
akceptacji od innych skoro sama się nie akceptuje. ale jak mam się akceptować
jak nie wiem kim ja jestem tak naprawdę, jaka jestem... Błędne koło.... Chce
zniknąć, ale tak naprawdę. Zanurzyć się w twj pustce i już z niej niewracać.
Przestać istnieć by nie czuć, nie myśleć, nie walczyć z samą sobąi całym
światem. Mam dość tego bólu... Ktoś pomyśli "glupia idiotka,ktoś walczy o
życie w tej chwili a ona myśli o śmierci"- ma racje ale to już ponad moje
siły. Nawet nie zasługuje by żyć. zresztą co to za życie... Przepraszam, że
zawracam wam głowę ale musiałam to z siebie wyrzucić. Nicość...

[mirca]

Czrarno i depresyjnie :)
Pamiętaj jednak że nie jesteś sama. Wiekszość ludzi ma tym forum ma ten sam
okropny problem. Ja zaczęłam od anoreksji w wieku lat 15, potem bulimia przez
10 lat!!!!!! NAjwspanilasze lata mojego życia to albo odchudzanie, albo
zwisanie na kiblu. Jednak nie podałam się i ani na chwilę nie przestałąm
walczyć. Dziś jest już dobrze. NIe wiem czy mogę powiedzieć że mam to za sobą,
ie wymiotuję od dłuższego czasu i jestem baaardzo szczęsliwa. Przze te
wszystkie lata straciłam mnóstwo pieniędzy, zdrwoie, czas, wiele
znajomośći,bulimia zniszczała moje dwa związki. Przewaliłam masę czasu, zamiast
skupiać się na karierze, potrafiłąm całymi dniami jeść i wymiotować na zmianę.
Ale wzięłam się za siebie. Zaczęłam oszczęzać, reperować zdrowie, poznałam
nowaego faceta, przestała się odchudzać i wymiotować. Na razie jest suuuper.
Wieć też weż się za siebie, za którymś razem się uda. Mi udało się chyba za 100
000- nowym :) Uszy do góry.

[bianka19]

Dziękuję Wam za słowa wsparcia i małe popchnięcie do przodu:) Wiem, że macie
racje, wiem też doskonale, że wszystkie tu mamy podobny problem- Jedzenie które
uniemożliwia normalne bytowanie! Są tylko chwile kiedy dosłownie wszystko sypie
się na głowe, dostajesz kopniaki z każdej strony i zamiast cieszyć się życiem
zaczyna Ci ono ciążyć. Znacie to? Najgorsza jest ta sprzeczność uczuć od
euforii do totalnego dołka, w którym żądzą tylko czarne scenarjusze. Macie
racje trzeba walczyć, robię to od bardzo długiego czasu, ale bardzo ciężko jest
walczyć z czymś co tkwi w człowieku bardzo głęboko! Ale nie trace nadzieji-
musi być dobrze!! W końcu po coś nas powołano na ten świat:) Może życie każdą
jednoą chwilą, skupianie się na małych pociesznych drobiazgach jest jakimś
sposobem na wyjście z tego, na szczęśliwe życie?? Może właśnie o to chodzi żeby
czerpać energię z pozoru błachych ale jak że przyjemnych rzeczy? Bo czyż nie
cudowny jest blask słońca o poranku, kubek ulubionej gorącej kawy czy
czekolady, albo ukochana komedia oglądana w miłym towarzystwie:) pozdrawiam Was
gorąco! ps. Damy radę!! ? :)