C.D walki

[katarzyna2005]

Nowy watkek, bo czuje sie jakbym rozpoczynala nowy etap.
Posumowanie: 5 lat bulimii, 130 dni bez. Przez pierwsze 3 mies najbardziej
zalezalo mi by nie rzygac, udalo sie. Potem sie troche odchudzalam, tez
wyszlo (choc mniej niz chcialam, ale jest ok). Przerwalam, gdy zaczelam
niebezpiecznie znow duzo myslec o przyjemnosciach bulimii, no i byly dwa
ataki.

Teraz nie odchudzam sie, i chce zyc bez bulimii, ale i bez tycia. Wiec
wyliczam sobie kalorie na caly dzien, podzielone na 5 posilkow.
Najtrudniejsze jest zadowolenie sie lekkim najedzeniem, bez nazarcia sie.
Prawie zawsze po jedzeniu mam ochote na wiecej, przyzwyczajenie sie do tego
uczucia, ktore zawsze potem mija, jest najtrudniejsze, bo (szczegolnie
wieczorem) przychodza mi do glowy wiadome pomysly na zaspokojenie tego
pragnienia nazarcia sie. Wieczory sa najtrudniejsze.

Pytanie do ewentualnych czytelniczek? Jak sobie z tym radzicie?
Moje metody, proby walki z tym, jak sobie tlumacze, ze tak jest ok:

* Uczucie nazarcia jest meczace, zawsze wtedy pojde do kibla, aby sie tego
pozbyc;
* To zawsze mija;
* Zajac sie szybko czyms innym, wstac od stolu i cos robic (ciagle planowanie
zajec);
* Dzieki temu bede nadal mogla chodzic w tych 'chudych' spodniach, miec
przyjemnosc z szczuplego ciala;
* Mam wiecej czasu i pieniedzy, jesli nie poddam sie tej checi zarcia (atakom)

Ale nie wiem, jak dlugo wytrzymam. Mimo dlugiego okresu abstynecji mam
wrazenie, ze jestem bardzo blisko bulimii, ciagle te same pomysly na wolny
czas, to okropne, pesymistyczne, przygnebiajace.

[30stka]

Kasiu, a może jednak warto zasięgnąć rady psychologa?

Będę z Tobą szczera. Jak dla mnie to bez sensu jest liczenie tych wszystkich
kalorii i oraganizowanie sobie tych 5 posiłków. Cały czas krążysz koło tego
cholernego tematu jedzenia. Nie możesz zapisać się na jakąś jogę, czy inną
gimnastykę relaksacyjną? Kasiu, dopóki będziesz żyła w strachu przed jedzeniem
(a wydaje mi się, że będziesz, gdy będziesz postępować tak jak napisałaś)
doputy nie dasz sobie szansy. PRZERWIJ TO MYŚLENIE! Znalazłaś już jakąś książkę
o pozytywnym postrzeganiu siebie? Naprawdę warto chwycić się wielu metod, a nie
tylko liczyć i liczyć te kalorie. Ja nie mam pojęcia ile co ma kalorii i chyba
by mnie to w jakiś obłęd wprawiło...
Buziaki i trzymaj się dzielnie!

[niezniszczalna87]

...isc do psychologa...
...tez to slysze od przyjaciolek...ale w malym miescie jak moje to
trudne...chyba wiaze sie tez z kosztami,a ja chodze do liceum i nie mam
kasy...rodzice nic nie wiedza...na razie walcze sama...zaczelam od paru dni na
powaznie i z mocnym postanowieniem...
...a nie ma jakiejs strony z poradami psychologa na ten temat??

[30stka]

Psycholog dla osób niepełnoletnich, tudzież studentów jest wg mnie bezpłatny.
Trzeba iść po prostu do przychodni rejonowej i mieć w d... co na to inni
ludzie. Oni nie mają pojęcia o tym co przeżywasz, toteż nie musisz się przed
nikim tłumaczyć. Stron z poradami psychologa to jeszcze nie spotkałam...
Pozdrówki!

[moszi_moszi]

witaj,
liczenie kalorii jest rzeczywiście bez sensu. ja osobiście planuję tylko
godziny posiłków, tak, żeby wychodziło mi 4-5 dziennie, z przynajmniej 3-
godzinnymi przerwami. poza tym mam fajne przepisy na całkiem zdrowe i nie
bardzo kaloryczne dania, przy tym pyszne oczywiście :) między posiłkami ratuję
równie pysznymi herbatkami owocowymi i sokiem pomidorowym tabasco. nie ukrywam,
że mój świat kręci się wokół jedzenia, ale staram się, żeby jedzenie nie było
najważniejsze. dopiero zaczynam swoją bitwę, wczoraj po 4 dniach poległam, ale
będę bić się dalej.
joga to też bardzo dobry pomysł. chodzę 2 razy w tygodniu wieczorem. bardzo
dobre na oderwanie sie od myśli o pożeraniu, no i od samego aktu :)

siły i wytrwałości życzę,
moszi.

[niobe5]

Ciesze sie Kasiu, ze przestalas sie odchudzac :). Wiesz jak bylam przeciwna tej
Twojej diecie. Zgadzam sie z Magda, ze i to liczenie kalorii powinno sie
skonczyc, ale powoli... i tak uczynilas juz duzy krok przerywajac ta diete.
Pamietaj jednak do czego dazymy - to cieszenia sie zyciem, mozliwosciami jakie
ono daje, traktowaniu jedzenia jako zwyklej czynnosci fizjologicznej, radzenia
sobie z problemami w inny sposob jak liczenie kalorii... po prostu nie
skupiania sie caly czas na jedzeniu, tyciu, chudnieciu itd.

Mi tez jest czasem ciezko, tez nie potrafie odroznic czasem czy jestem
najedzona czy glodna jeszcze, tez sa dla mnie najwazniejsze wieczory...

Jak sobie radze? Staram sie jesc wtedy kiedy jestem glodna i racjonalnie myslac
powinnam byc glodna (racjonalnie - bo czasami mnie moj ukochany mozg oszukuje),
tak wiec jest to przewaznie co 3-4 godziny - jakies owoce, jogurcik, batonik
zbozowy itd. Jem tez normalne posilki - 2 sniadania, obiad, kolacje, staram sie
nie ograniczac zbytnio, ale kontrolowac to co jem, staram sie walczyc ze
strachem przed jedzeniem.. Czym wiecej rzeczy zakazanych, czym bardziej rzecz
zakazana - tym bardziej mam na nia ochote. Tak wiec staram sie eliminowac takie
myslenie, ze cos jest zakazane. Jak mam ochote na batonik -jem go, czasami nie
calego, czasami polowe (a polowe oddaje od razu chlopakowi) gdyz boje sie
jeszcze zjesc calego, ale juz to zaspokaja moje pragnienie.

Atak:
- juz tyle wytrzymalam, nie moge sie teraz poddac
- tyle rad daje na tym forum a sama nie moge sobie poradzic?
- jutro bedzie lepiej
- kazdy czlowiek ma prawo od czasu bardziej sie najesc
- jak to zrobie to znowu pokaze jaka jestem slaba, bulimia znowu wygra
- bede sie jutro czyla potwornie fizycznie i psychicznie
- bez wymiotowania jestem szczesliwsza, lepsza, czesciej usmiechnieta -czy
naprawde chce to zniszczyc?

Pozdrawiam

[yesstem]

Trzymam kciuki! Jesteś silna, tyle wytrzymałaś, możesz dać radę. Wierzę w
Ciebie i Ty też musisz wierzyć. CHCIEĆ TO MÓC!!!

[katarzyna2005]

Bardzo dziekuje za lisciki

Liczeni kalorii
To nie jest takie obsesyjne, jak sie wydaje. Ja to robie pierwszy raz w zyciu,
nigdy dotad tez nie wiedzialam, ile co ma kalorii. A zrobilam sobie te
obliczenia, aby ulatwic sprawe, tzn miec jakas wizje, ile mniej-wiecej powinno
mi wystarczyc, by sie najesc, i nie przytyc, bo wiadomo, nie ma cudow, tyje sie
od nadmiaru kalorii, to oczywiste. Ale nie jest to jakas scisla liczba, tak
raczej mniej-wiecej. I wchodza w gre przekaski, ale staram sie aby byly takie
lekkie. Na sporty regularne nie mam czasu, chodze na zajecia raz w tygodniu,
ale to raczej dla przyjemnosci, wiec dbanie o to by nie przybylo mi ciala, i
bym nadal mogla chodzic w tych 'chudych' spodniach, to nie przesadzanie z
jedzeniem.

To ma byc ulatwienie, bo glownym moim problemem jest, ze ja nie bardzo znam to
zwykle uczucie najedzenia, choc jest z tym coraz lepiej, wlasciwie z dnia na
dzien. Bede sie uwazala za bardziej uwolniona od bulimii, gdy nie bedzie mnie
dreczylo to pragnienie obzarcia sie tuz po posilku. Dlatego uwazam to za nowy
etap. Najpierw, tuz po przerwaniu rzygania, ja wlasciwie tak samo sie
obzeralam, tyle ze lekkimi rzeczami, od ktorych tyje sie (od wszystkiego mozna
utyc, jesli je sie w nadmiarze), ale nie tak bardzo.

Potem bylo to nieszczesne odchudzanie, glowne doswiadczenie z tego okresu - jak
zle na samopoczucie wplywa bezwartosciowe jedzenie, bo te moje soki oprocz
samych weglowodanow, wlasciwie nic nie zawieraly. Przestalam w siebie wierzyc w
pewnym momencie, teraz czuje sie inaczej, silniej, bardziej dawna soba.

To wyglada, jakbym miala obsesje jedzenia, ale to dlatego, ze to forum sluzy
takim tematom, o tym tu sie pisze, o takich problemach. Ale to oczywiscie
fragment mojego zycia. Takie ustalenie posilkow nawet ma mnie uwolnic od tego
problemu - jem co 3 godz, tyle by sie najesc i nie utyc, nie miec znowu potem
tego problemu na glowie z ponownym odchudzaniem (to w duzym stopniu strata
czasu jesli chodzi o inne problemy zyciowe, bo czlowiek jest za bardzo
oslabiony, by miec motywacje do zajmowania sie innymi sprawami).

Np, rozpoczelam studia, i powinnam jakos okreslic swoja 'specjalizacje', a nie
mam pomyslu, takie rozproszone zainteresowania, czyli zadne. Powinnam wiecej
czasu spedzic na czytaniu, itd. Czas mnie goni, nie po to place za studia, i to
niemalo, by nie wykorzystac tego czasu, ja jade wlasciwie 'na zaliczeniach'.

Albo, tak troche (platonicznie) duze sie w pewnej osobie, troche mi to
komplikuje zycie, powinnam zdecydowac sie, czy cos z tym zrobic w te czy w te.

Wiec to jedzenie mysle, nie jest obsesja, problemem na pewno, ale gdyby nie
bylo, nie byloby mnie tutaj, wlasnie tu rozmawiamy o tym.

Psycholog
Nie mam kasy. Jedno spotkanie to jakies 60zl, dwa w tyg to juz dla mnie bardzo
duzo. A jedno to byloby raczej za malo. Poza tym ja mam zle wyobrazenie o
takich spotkaniach, awersje do obcych osob, ktore grzebalyby w mojej duszy. I
mnostwo negatywnych przykladow, od znajomych, no i tych publicznie wiadomych
(Samson, Eichelberger...), czyli dyplomy nie gwarantuja, ze czlowiek pomoze,
ale nie watpie, ze taka pomoc jest mozliwa.

Bardzo dziekuje Magda, ze ciagle chce Ci sie nam pomagac.
No jeszcze nie znalazlam jakies ksiazki o wzmacnianiu swojej wartosci, mam te
dwa tytuly od Ciebie, poszukam, oczywiscie pamietam. Swietnie wyczulas, ze to
pewnie jest jednym z moich glownych problemow.

Yesstem, jestem prawie przerazona, gdy przeczytalam, ze jest u Ciebie, mowiac
eufemistycznie 'nie najlepiej' (to liczbowe podsumowanie dni czystych i
zarzyganych). Nie moge oczywiscie dawac rad, bo gdybym byla Toba, i ktos przy
mnie normalnie jadl te wszystkie rzeczy ktore nas kusza, to obzeralabym sie na
pewno, a gdybym jeszcze miala te wszystkie Twoje sprawy na glowie, to na pewno
pocieszalabym sie w ten sposob (maz, dziecko, praca, chwile samotne,
niemozliwosc odmawiania slodyczy, tamten facet, itd). Wiec moge jedynie
podziwiac Cie, jesli udaje Ci sie wytrwac choc czasami.

Pozdrawiam wszystkich.