Do bulimiczek!!!

[kasia0078]

Hej mam bulimię i codziennie wymiotuję kilka razy cokolwiek zjem,napady są
raz na tydzień.Ostatnio powiedziałam o wszystkim mojemu chłopakowi,bo już
zaczynam krzyczeć o pomoc,bo nie wytrzymuje:( On wszytsko dobrze zrozumiał i
dał mi 2 tygodnie na pójście do psychologa..a jeśli nie to on ma się tym
zająć..codziennie się pyta czy dobrze sie czuje,odlicza mi dni do
leczenia..jest taki problem,że mimo że mnie to meczy nie wiem czy chcę się
pozbyć mojej "przyjaciółki",zostanę wtedy sama i boję się tego..choć nie
wiemczy w ogóle kiedykolwiek się wyleczę.Nie wyobrażam sobie ze mogłabym
spojrzec na jedzenie i nie myślc o kaloriach etc. No i mam do Was pytanko-
głownie do tych co podejmowały próby leczenia.Czy jak podejmowałyście
leczenie to byłyście zdecydowane że chcecie już być zdrowe..walczyłyście z
tym,powstrzymywałyście sie od wymiotowania??Do kogo się zwrócilyscie po pomoc?
Poszłyscie do psychologa,możliwe że bulimiczkę umiezczą w szpitalu??Na
dodatek się tnę,popadam w doły,martwię się że to niedługo moze przerodzić się
w depresję. Jak wyglada leczenie??Proszę napiszcie jak to wszystko wygląda.
Przepraszam że tak notka jakas taka nieposkładana:) ale mam nadzieję że coś
zrouzumiecie i odpiszecie.Dziękuję z góry:*

[kasiapiesio]

nie wiem jak bedzie u ciebie, ale ja na razie chodze co tydzien do psychologa i
rozmowki i jakies testy. Odnosnie szpitala i innych zamknietych miejsc to nawet
nie maja co marzyc, juz to oznajmilam wprost. wiesz, ja tez psychiatrze
pokazalam pocieta ręke i powiedzialam ze nie raz tak chce, ze sie kiedys
tabletek najadlam. Najpierw poszlam do psychologa. pedagog zalatwila pozniej
psychiatre i poszlo skierowanie do innej psycholog. papa

[szyszka4]

Wiesz co? Zastanów się czego oczekujesz. Bo tak na dobrą sprawę: co lekarz albo
psycholog może zrobić? Sorry, ale nie mam dobrych doświadczeń.

[m.a.r.y]

Czesc Kasiu!Sluchaj...ja sie obecnie lecze u...psychiatry,ale to jest swietna
lekarka i mam do nij zaufanie wczesniej go nie bylo i tracilam nadzieje,ze
keidykolwiek sie wylecze...inni widzeli u mnie tlyko nerwice lub depresje a
bulimie mam od 3 lat...narazie zaczynam leczenie,ale chce sie elczyc bo mecze
sie sama z soba,nie ma chlopaka,wszytskich odrzucam..boje sie
paniecznie...,zachowauje sie jak jakas nienormalna nie rozumuja moich
dolkow...i jak mi na nim zlazy to rezygnuje "bo tak bedzie lepiej,niewytrzymasz
ze mna..."ehh,czasem tez mysle ze ja sie chyba nie chce leczyc albo ze sie nie
wylecze...chcialabym wiec isc do szpitala (takie leczenie etz jest w orodkach
to zaburzen odzywiania np w Toruniu),ale narazie miejsc nie ma...mam za soba
kilka prob samobojczych...Ogolnie leczenie z tego co sie dowiedzilam narazie
polega na dobraniu lekow ejsli sa potrzebne(w moim przypadku tak bo bulimia
doprawila mnie o stany depresyjne i nerwice...a co za tym idzie mam
indywidualne nauczanie w szkole,bo zawalilam...),pyschoterapii,terapii
rodzinnej itp,tylko trzeba trafic na dobrego lekarza...mi sie to wreszcie
udalo...ale byli etz inni i sie zalamalam bo karmili mnie psychotropamiii a
nadal bylo zle...Ja szukalam pomocy u psychiatry,w internecie i u mamy i
cioci...(sa lekarzami)napisz do mnie na gg jak amsz jakeis pytania lub szukasz
osrodka 1225096,chcetnie porozmawiam bo czuje sie samotna w
swojej "nienormlanosci",pozdrawiam cieplutko :) 3Vsie!

[kasia0078]

tego posta pisałam 13 kwietnia..19 kwietnia byłam u psychiatry..od 4 maja
zaczynam 3-miesięczną psychoterapię i dostanę lek Seronil,mam nadzieję że mi
pomoże,że to dobry psychiatra.Moi rodzice nic nie wiedzą,pani psychiatra
powiedział że po prostu mam problemy z samą sobą,depresja itp. Tylko że nadal
nie ejstem na 100% zdecydowana czy chcę się pozbyć bulimii.Jest tak jakby dla
mnie "przyjaciółką" która potrafi mi pomoć,gdy potrzebuję wyżalenia
się,wyrzucenia z siebie emocji.Ale z drugiej strony męczy mnie,chcę zacząć
nowe,lepsze życie i chciałabym aby mi się udało.
pozdrawiam

[...]

[julka524]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[white.shrew]

Wiesz Kasiu Twój przypadek przypomina mi moje początki bulimi. W pierwszym roku
tej paskudnej choroby też się ciełam i miałam stany depresyjne, bo może jeszcze
nie depresję. Doszło do tego,że nie wytrzymałam sama ze sobą i powiedziałam
mojemu chłopakowi o bulimi- też dał mi dwa tygodnie na rozpoczęcie leczenia i
był bardzo bardzo troskliwy. Niestety ja nie umiałam się przemóc i jakieś pół
roku ciągle odkładałam te plany a mój luby poprostu nie mógł mnie zmusić. Kiedy
doszło mi do tego wszystkiego prześladowanie przez panią profesor od
angielskiego postanowiłam nie męczyć siebie i innych no i przedawkowałam
tabletki nasenne popite alkocholem...Odratowali mnie a cała rodzina dowiedziała
się że moja podobno wyleczona w szpitalu anoreksja przerodziła się w bulimię.
To był koszmar patrzeć tym ludziom w oczy i mówić " tak codziennie kilka razy
latam do toalety po napadach obżarstwa i nic nie poradzę na to". Zapisali mnie
na terapie którą wytrzymałam tylko 2 miesiące...nic nie pomogła chyba
dlatego,że pani psycholog była średnia a ja nie wiedziałam co będę robić jak
będę już zdrowa. Jednym słowem aż do dzisiaj, a minęło półtora roku nie wiem
czy tak w 100% chce się pozbyć tego nałogu. Mimo,że znam wszystkie możliwe
skutki bulimi nie umiem przekonać siebie na tyle mocno,żeby samej sobie pomóc.
Jeżeli chodzi o psychologów to jakoś im nie ufam a pozatym łatwo ich okłamywać
będąc chorą, bo choroba niszczy ciało i dusze, ale jakimś cudem wspomaga
wydajność mózgu jeśli chodzi o jej ukrywanie. Sama nie wiem jak mi się to
udało, ale wszyscy w moim otoczeniu mają mnie nie za bulimiczke a za
anorektyczke.
Życze Ci powodzenia w leczeniu, ale pamiętaj,że przedewszystkim musisz sama ze
sobą poważnie porozmawiać co oczywiście nie jest łatwe- ja nie mogę się od 3
lat do tego zabrać. ODWAGI- Twój chłopak może Ci pomóc chyba najbardziej, tylko
musisz mu powiedzieć że potrzebujesz jego pomocy, żeby chciał Cię słuchać i
wspierać.