"poza domem" problem znika

[miisiola]

to była moja opcja pierwsza, bo jak nie ma mnie w domu to nie mysli sie o
wymiotowaniu. wychodze rano z domu i moge nic nie jesc, nawet nie odczuwam
głodu.. powiedzmy dopiero k.18 ale jak wróce to problem powraca, jestem głodna
czy tez nie to i tak ...lodówka szafki lodówka itd. znalazłam sobie prace zeby
mniej byc w domu ale tylko na pt i sob, ale to za mało..problem jest nadal.
chciałabym sie odizolować od swojego domu bo tu jest żarcie...jak gdzies
wyjezdzam na pare dni to zawsze chudne....wkurzam sie na siebie bo
wiem ze mnie to niszczy.boli mnie podrapane gardełko, pozdzierane kostki,
wysuszone paluchy - to chyba od tych wszystkich enzymów i soków żołądkowych,
rano budzze sie zapuchnieta i nie chce patrzec w lustro. nie ma jakis
konkretnych problemów wiec nie wiem po co to robie. zaczelo sie niedawno cos
k.wakacji. chce z tym skończyc ale nie daje rady, wytrzymuje cały dzien,
"ładne" posiłki nie za duże tak powiedzmy 4 po 300kcal, potem przychodzi
wieczór i nawalam, jem jeszcze raz tyle no ale ze na noc sie nie je to chce to
oddac.jedzac wiem ze zaraz pode zwymiotowac wiec mysle "a zjem jeszcze to i to
- smaczne bedzie a i tak to wyrzuce"jak mama w domu to wymiotuje ..d o kosza
na smieci w swoim pokoju bo w łazience mogłaby podejrzewac.czesto mam cos do
nauki na wieczór ale po moich akcjach czuje sie tak wykonczona ze od razu
zasypiam.podsumuwuje dzien... znow jadałam i rzygałam.. no i tez dochodzi ten
fakt.. inni nie maja co jesc a ja przezuwam ich dzienne zapotrzebowanie i
marnuje je... no i potem tj. dzis przechodze przez ulice i żałuje "dlaczego
sie nie pslizgnęłam i byłby END

[absentee]

Hmmmm
wiesz miałam podobny problem. Dwa lata temu mieszkałam jeszcze w domu. Otaczało
mnie mnóstwo jedzenia i nie byłam w stanie przestać o nim myśleć i robić z nim
innych rzeczy... Jak gdzieś wyjeżdżałam i sama decydowałam co jem nie było tak
źle. Zaczęły się studia i postanowiłam się wynieść do akademika. Tu wogóle nie
trzymam j4edzenia. Na śniadanie do sklepu idę, np. po bułkę. NIe kupuję nic
więcej tylko to co zamierzam zjeść w czasie teraźniejszym. Jak oczywiście
zjadam to mam ochotę zeżreć jeszcze wszystko co się rusza, ale ponieważ nic nie
mam prócz tego co kupiłam na śniadanie, po pół godz atak przechodzi i tak do
obiadu. Z nim robie podobnie, z kolacją też. Hmmm... no cóż zdarzają się
wpadki. Ale naprawdę sobie radzę. Dla mnie nie trzymanie jedzenia w moim
otoczeniu jest jedynym ratunkiem. Jak wracam do domu na weekend to wszystko się
sypie. Dlatego robę to coraz rzadziej ale to już nie ma żadnego znaczenia. Mam
nadzeję że również znajdziesz na siebie sposób. Jedzenie nie jest najfajniejszą
rzecza jaką można robić w życiu. Teraz juz znam lepsze:)

[wielkie.nieba]

Hehe - identycznie. Też była decyzja o wyjeździe na studia do innego miasta,
akademik, porcje żarcia tylko na 1-2 dni. Działało przez 2 lata. Potem poszło z
górki i wszystko wróciło do "normalnego" stanu.

Szarp pan bas!

[bmw85]

tez tak mam, bedac poza domem potrafie sie opanowac, nie mysle o jedzeniu, nie
odczuwam tak glodu, dopiero wlasnie jak wracam to "cos" mnie dopada. Zreszta w
domu od dawna zle sie czulam- moze to z tego wynika.

[azylek82]

Swego czasu też myślałam, że będąc poza domem wszystko mam pod kontrolą. Z
czasem nawet to się zmieniło. Mieszkałam w domu studenckim i czekałam na dzień
kiedy będę samam w domu i będę mogła zrobić sobie bulimiczną ucztę. W końcu
doszłam do wniosku,że trzeba nauczyć się normalnie funkcjonować właśnie w domu.
Jak wyobrażasz sobie dalsze życie? Przecież w końcu i Ty będziesz miała swój
dom i swoją lodówkę. Nie tędy droga. Wiem to z własnego doświadczenia.
Zdecydowałam się od pewnego czasu dojeżdźać do szkoły i wyzwać moją rywalkę -
bulimię na pojedynek twarzą w twarz. Wiem bowiem, że tylko w ten sposób uda mi
się definitywnie z nią wygrać. I chociaż czasami się nie udaje, to widzę że
stopniowo dochodzę do mojego celu - uwolnienia się od choroby. :)

[miisiola]

no tak kiedyś będzie ten własny dom... ale jeżeli bulimia zniszczy mnie
wcześniej to tego domu nie będzie... może wiec lepiej unikać teraz "ognisk
zapalnych" i trzymać się daleko od pokus. Ja za swoim domem nie przepadam.. może
dlatego, że wiem, że jak do niego wracam, to wraca i "ona".Teraz wróciłam..
zjadłam normalnie i chce się gdzieś znów wyrwać, bo boję się, ze znów będzie to
samo. Na swoją uczelnie dojeżdżam bo nie mam daleko, ale też myślałam, żeby
zamieszkać w akademiku czy też wynająć mieszkanie. Na razie staram się być poza
domem.. i praktykuję to "kupowanie po jednej rzeczy" jak absentee.. ale fakt
jest taki, ze wraca się do niego chociaż na noc, a wtedy "ona" najbardziej działa...