brak sił,by żyć...

[manuelle]

dałam radę drugi dzień - nie wymiotowałam,nie objadałam sie, nie poszłam do
sklepu,by kupić 3czekolady i po chwili zwrócić je w wc. ale wcale nie czuję
się lepiej. wciąż myślę o jedzeniu. spędziłam cały dzień na kanapie z
laptopem na kolanach, oglądając TV w między czasie, i czytając conieco... mąż
wrócił z pracy i się posprzeczaliśmy, bez powodu zupełnie. chce mi się
płakać, wyć, krzyczeć! czuję się jak na głodzie alkoholowym, czy
narkotykowym. jestem taka słaba... najchętniej wypiłabym kilka kieliszków
wina, by łatwiej było zasnąć. Z tym też mam problemy. W nocy boli mnie głowa.
Budzę się i obserwuję,jak mąż śpi. tak czekam do rana... mało śpie, mam mało
ruchu,bo nawet z psem mi się nie chce wyjść, mało jem, mało żyje po prostu:(

dobre słowo mile widziane...
www.bulimia.blox.pl

[martyna2525]

Wiesz chyba jesteś jedną z bardzo nielicznych osób , które znam z tak długim
stazem choroby. Ja choruje 2 lata mniej niż ty. Ciężko jest nauczyć się żyć z
balastem doświadczeń. Wiem ze ciężko jest okłamywać najbliższych, ciężko jest
być samej wsrót tylu ludzi wokół, ktorzy martwią sie i chcą ci pomóc bo nie
wiedza co jest, ale widza ze coś nie tak. A ty nie możesz powiedzieć ...
Przeszłam wiele zanim zrozumiałam czym jest życie, wcześniej bardzo pragnełam
umrzeć ...............teraz los sam mnie wyręczył, muszę łapać każdy dzień
jakby był ostatnim mym dniem.
Więc wiary w lepsze jutro ci zycze .

[manuelle]

do MARTYNY: to nie "staż" się liczy. Ciezko żyć z bulimią, cieżko,gdy staje się
częścią życia, od której nie sposób się uwolinć. Cieżko tez tkwić w wiecznym
kłamstwie,w iluzji, jaką się tworzy o sobie,by inni byli zadowoleni...

Wszystko się zaczęło od nieudolnego wymiotowania,jak miałam 16lat. Sama nie
wiem czemu to zaczęłam. bylam normalną, szczupłą ładndą dziewczy. Nie umiałam
zwymitowac,więc zaczełam brać tabletki przeczyszczające (dwa razy od nich
zemdlałam). Dopiero jak miałam 18lat zaczęła się ta właściwa bulimia ze
świadomym objadaniem się i wymiotowaniem,którego po prostu z czasem sie
nauczyłam...

Miejąc 19lat po raz pierwszy napisałam w pamiętniku (bo go kiedyś pisalam),że
chcę umrzeć... ta myśl o śmierci towarzyszyła mi długo, właściwie nadal czasami
powraca... Czasami jestem zbyt zmęczona życiem. Życiem z bulimią. Czasami
łatwiej by było po prostu zniknąć...

Ale czasami też pojawiają się chwile słoneczne. Jakaś nadzieja. Cel. Motywacja.
Uciekając od samej siebie, nie wygram z chorobą. Dlatego zostałam. I teraz się
z nią mierzę każdego dnia. Każdego poranka mówię sobie,że to ja będę zwycięscą
tego wieczoru. Muszę. Za bardzo chcę miec dziecko,by się poddać. Muszę to
wytrwać. Udowodnić sobie,że można inaczej, normalnie... Wtedy będę mogła
zdecydować się na ciążę bez obaw,że bulimią skrzywdzę własne dziecko...

Dużo zdrowia Nam;) życzę. Tobie,mi i każdej innej kobiecie, która walczy, lub
walczyć będzie z bulimią...

Dziękuję za wpis - szczerość wiele dla mnie znaczy, jest naprawdę budojąca...

pozdrawiam bardzo ciepło i serdecznie,M.
www.bulimia.blox.pl

[tuuska1]

Byłam bulimiczką ponad dziesięć lat , prawdziwy przełom nastąpił po trzydziestce
Pojechaliśmy w tedy na wczasy . Wszyscy naokoło mnie byli pogodni , cieszyli
sie z lata , z wypoczynku byli poprostu beztroscy . Z wielką zazdrością
patrzyłam na dobre humory mojego męża i dzieci .Ja byłam wiecznie
niezadowolona , humorzasta i głodna bądź przejedzona . W tedy pomyslałam , że
tak nie może być nie po to przejechałam tysiące kilometrów aby z bliska
oglądacć obcy kibel , no bo wszystko i tak do tego sie sprowadzało.Cały czas
myslałam o jedzeniu , albo wymiotach . W tedy mocno wziełam sie za siebie .
przez kilka lat próbowałam sie leczyc. Było trudno . po przepisanych lekach
czułam sie jeszcze gorzej, albo byłam senna , albo okropnie kręciło mi sie w
głowie bądź miałam zgage. Odrzuciłam leki , wolałam juz moje wymioty. W efekcie
poszukiwań co naprawdę by mnie wyleczyło a nie szkodziło trafiłam do lekarza
homeopaty zajmującego sie chorobami psychosomatycznymi. Ten rodzaj leczenia
bardzo mi odpowiadał. Manuelle, na każdą bulimie istnieje jakas metoda, szukaj
poprostu szukaj tej dla ciebie, nawet jak nie pomaga ci jedno pomoże coś
innego , naprawde cos w końcu zadziała tylko próbuj to znaleść.

[manuelle]

Do TUSKA1: wiem,że przełom musi kiedyś nastąpić. To nie może trwać wiecznie.
Często tak miałam, że to inni cieszyli sie wspólnym grillem, wyjazdem, kolacją,
a ja myslałam tylko o wc... często też mąż widząc mój kiepski nastrój nawet o
nic nie pytał, a ja nic nie mówiłam. Złościłam sie na cały świat, a tak
naprawde, bylam zla na siebie. Na swoją słabość. Już mi się udawało wytrwać
nawet 3miesiące bezbulimii,ale jednak zawsze powracała. A tym razem,wiem,że nie
może wrócić. Po prostu jestem tym za bardzo zmęczona, znużona... i
zdeterminowana,by się w końcu uwolinć...

dziękuję za kometarz,każde dobre słowo działa teraz na mnie jak balsam:)

[martka_prv]

heh...skad ja to znam, wokol pelno normalnych szczesliwych ludzi, a ja tylko z
jedna mysla w glowie...ale jestem juz o maly kroczek blizej zycia, mam juz
adresy i telefony lekarzy, mam nadzieje ze uda mi sie znalesc w sobie na tyle
odwagi, zeby je wykorzystac. czekam tylko na powrot do polski, jeszcze tylko 2
tyg...

[manuelle]

wytrwasz te 2tygodnie,a potem dasz radę. Już sam fakt,że chesz sobie pomóc
wiele znaczy. Każdy,nawet najmniejszy krok jest ważny,byle prowadził do
wyleczenia...

[martka_prv]

wiem, ze musze po prostu :) bo jest coraz gorzej... i juz wiem, ze samo sie nie
zrobi lepiej. kiedys myslalam, ze mozna samemu. moze tak..ale ja nie potrafie

[tuuska1]

manuelle , amoże ty jestes poprostu bardzo samotna? masz za dużo wolnego czasu.
Zastanawiam co tak naprawde mi pomogło? Bo będąc młoda młoda miałam znacznie
więcej czasu dla siebie niż teraz. W tedy mogłam sobie poprostu spokojnie
porzygać. Potem dom zaczął się zapełniac. Po narodzinach dzieci nie miałam
chwili samotności , cały czas albo gotowanie , pieluchy ( wieszanie lub
składanie)i noszenie dziecka no bo inaczej sie wydzierało. Pamietam jak moja
niespełna 1,5 roczna córka stała pod dzrzwiami łazienki w której byłam i swoimi
małymi piąstkami waliła w nie ile wlezie abym wyszła. Teraz sie z tego śmieję ,
ale w tedy byłam naprawdę wkurzona. Nic nie piszesz o sobie konkretnego , nie
wiemy czy masz prace , czym wypełniasz wolny czas, jak często jestes sama ze
swoimi myślami. Tak sobie myśle , że kobiety mniej wymiotują jak sa ciągle
zajęte. Powodzenia życze

[manuelle]

masz rację TUSKA, jak ma się dużo zajęć,to się mniej wymituje. Coś o mnie? Mam
25lat, ostatnie pół roku spędziłąm w Paryżu, tam pracowałam. Jestem tłumaczem
francuskiego. teraz wróciłam do Polski. Od października zaczynam pracę w szkole
językowej,ale zajęcia będę mieć popołudiami (jak to w prywatnych szkołach) i do
15 jestem sama w domu. Maż w pracy,pies śpi, dzieci brak. Tak, zdecydowanie mam
teraz za dużo wolnego czasu... Choć nawet we Francji,jak miałam masę na
głowie,wracał z pracy padnięta jak pies,to i tak objadałąm się i żygałam. Już
tu pisałam na forum,że chyba najczęściej wymiotuję,jak robię coś wbrew sbie
(np. we Francji, bo oprócz normalnej pracy chodziłam też do kafejki pracować,co
czasami bywa poniżające ze strony klientów i szefa...)
Dziś mam dobr ydzien. Od 4 dni spokój. Kilka miesięcy nawet mogw ywtrzymac,już
tak miałąm,ale to zawsze wracało... Czasami taka "pierdółka" mniw wyprowadzi z
równowagi,że aż dziw bierze! i wtedy mam ataki...

Wiem,że jak będę mieć dziecko,to będę zajęta i to mi dobrze zrobi i nie będę
wymiotować.Ale nie chcę mieć bulimii w czasie ciąży. To mnie martwi...;(
A dziecko chcemy z mężem już bardzo...

[tuuska1]

bardzo chciałabym ci pomóc , bo przechodziłam to co ty , na dziecko
zdecydowałam sie bo mąż juz mocno nalegał. Miestety myslę ,że każda z nas z
pomocą lekarza czy bez i tak zdana jest na siebie. Teraz gdy skończyłam 40
nadal mam troche problemów. Ogólnie jestem niejadkiem , prawie wogóle nie jadam
słodyczy, potraw ciężko strawnych typu kiełbaska na gorąco , bigos itp.
Wymiotuje bardzo rzadko ( może raz na pół roku) , ciągnie mnie w tedy gdy
jestem dłużej sama lub gdy czuje sie samotnie. Ale to już nie jest problem.
Natomiast chęć do życia taka sobie, czasem dziwię sie ,że ktos wogóle mnie
pokochał.Jeśli napiszę ,że ci sie uda to pomyslisz ,że to tylko słowa, no ale
czynisz duże postępy , masz przerwy -bedą one coraz dłuższe. Zresztą pomyśl ,
nie bedziesz wymiotować do 40 ( wyobrażasz sobie aby mogło tak być?) , z
dzieckiem tak długo też nie możesz czekac.
Szkoda ,że nie możesz pracowac wcześniej , bo chyba w tedy masz kryzys, nie
powinnas poprostu być sam . walcz dalej - efekty napewno przyjdą.

[manuelle]

do TUSKI: masz rację,nie chcę żygać do czterdziestki! sory za wyrażenie,ale
dziś mam doła. nie wymituję szósty dzień i wymiękam. jestem rozdrażniona, chce
mi się płakać bez powodu, spałabym najchętniej cały dzień. a do tego marzę,
dosłownie marzę o zwymiotowaniu! zjadlam normaln yobiad,wcale nie za dużo,a mam
wrażenie,ze wszystko stoi mi w gardle,nie schodzi przełykiem do żołądka. I
jednocześnie ta świadomośc,że tak łatwo byłoby to zwrócić... ale walczę z sobą
nadal. Od dwóch dniunikam rozmów z mężem,nie wychodze w domu itłumaczę sobie,że
to wszystko można znieść,że najważniejsze,że nie wymiotuję...

[tuuska1]

manuelle, piszesz , że choc nie dużo zjadłaś , jedzenie stoi ci w gardle.
Niestety przy wychodzeniu z bulimi bedzie to częsty problem. I to dosłowny. No
bo jak przez pare lat oduczałas żołądek trawić , to on nie bedzie chciał
trawic ,pojawi sie czysto medyczny problem , żołądek przestanie wydzielać kwasy
potrzebne do trawienia- trzeba go bedzie znów tego nauczyc- tzn. zmusic przewód
pokarmowy do tego co powinnien robic a co my próbowałyśmy w nim zmienic. U
mnie było tak, że co zjadłam rano -zwróciłam wieczorem zupełnie nie strawione.
Powodzenia - zanim twój przewód pokarmowy zapomni swą podstawową funkcje ( wiem
co pisze, teraz mam problemy z wątrobą)

[manuelle]

TUSKA,to co ja mam robić? jak mam zacząc normalnie jeść? chcę jeść, odczuwam
głód i rozsądek podpowiada mi,że jem normalne porcje, nie za dużo i nie za
mało, a i tak po obiedzie,mam wrażenie,ze zaraz wszystko mi się"wyleje" z
przelyku! Wzoraj mąż zrobił pizze, zjadłam dwa kawałki (ale i tak tylko
górę,ciasto zostawiłam) i niemal natchiast poczułam się,jak bym zjadła całą
gigant blaszkę pizzy! i oczywiście miałam przez chwilę taki odróch,by
rzeczywiście zjeść całą pizze,ale jakoś sie powstrzymałam. to sprzecznośc
jakaś, bo jak czuję sytośc, po brzegi pełny żołądek,to tym bardziej chcę
się "nawpychać" jedzeniem (zawsze jest w głowie świadomość, że można to
zwymiotwać), ale ja już ie chcę tego, nie chcę bulimii:( chcę normalnie jeść,
żyć, cieszyć się każdym dniem... zagladnij na www,bulimia.blox.pl - tam
opisałam,jak się wczora czułam.
dziękuję za mądre słowa:)

[lost-in-translation]

jezu skąd ja znam te trzy czekolady naraz........

[manuelle]

żałosne... potrafiłam kupić ciasta, puddingi, czekolady, lodyi wszystko pożrec
w kilka minut,by po chwili to zwrócić... a najgorsze chyba jest to, że już idąc
do sklepu wiedziałąm,że nakupuję tyle zarcia, któe zwymiotuję... nawet nie
wspomnę o słoikach nuteli pochłanianych "na 1 raz"... ech,szkoda słów...