pierwszy raz...

[manuelle]

Zastanawiałyście się gdzie,w ktorym momencie życia i dlaczego był ten
pierwszy raz? pierwsze sprowokowane wymioty? pierwsze objadanie się? pierwsza
głodówka? ......

Ja pamiętam ten zień dobrze, prawie 10lat temu...
Ale do tej pory nie rozumiem dlaczego, z jakiego powodu zaczęłąm,a odpowiedź
byłaby zapewne pierwszym krokiem do wyleczenia...

[amelka201]

Ja nie bardzo pamietam moj pierwszy raz.Nawet nie chcalabym tego pamietac...nie
ma czego wspominać.U mnie zaczeło sie 3 lata temu.Co do głodówki to nie
powiedzialabym zeby tego załowała.Cieszyłam sie,byłam szcześliwa ze udalo mi
sie schudnać.Mialam satysfakce ze potrafie.Sęk w tym że nie umialam przestać i
zyc normalnie,nie wiem dlaczego zaczełam.Szkoda ze czlowiek dopiero po tylu
latach zaczyna dostrzegać ile stracił i ze stał sie tak naprawde namiastka
człowieka.Jestem chora....nie wmawiam sobie po prostu to widze.Moje zachowania
po mimo leczenia nigdy nie wroca do normalności.Widze to ze juz na zawsze
pozostane niewolnicą wlasnego losu.Płakac mi sie chce,strasznie boli mnie ta
bezsilności.Nie chce krzywdzić ludzi.Najchetniej zamkneła bym sie gdzies w
samotności i dozyła tam starosci...śmierci...

[manuelle]

odcinając się od świata nie pomożesz sobie. samtność nie pomaga,przeciwnie...

[sonnenschein6]

moja historia z odchudzaniem az po wpedzenie sie w chorobe liczy juz pare
wiosen. 7 z pewnoscia. na poczatku jakos to kontrolowalam. potem bylo juz coraz
gorzej. glodowanie przez 2 tygodnie doprowadzilo moj organizm do totalnego
wycienczenia. omdlenia i takie tam. potem chwila spokoju. a nastepnie rok temu
zaczelam zabijac sie srodkami przeczyszczajacymi. zaczela sie ostra jazda po
bandzie bez trzymanki. katowalam swoj biedny zoladek. czasami niesamowicie
bolaly mnie chyba jakies miesnie. zarty sie skonczyly jest coraz gorzej. potem
doszlam do wniosku, ze moze lepiej by sprobowac zwrocic. sól. nie polecam. do
dzis nie uzywam soli. dlaczego??!!?? przyczyn byc moze jest wiele. wtedy bardzo
sie stresowalam. mialam dwa egzaminy do poprawienia, gdyz natlok wrazen w sesji
i depresja spowodowaly, ze nie bylam w stanie sie uczyc. pocieszylam sie
jedzeniem a potem ... nic innego tylko wyrzuty sumienia.

[kassiuniek]

Ja właściwie nie pamietam .. wogole mam cos takiego ze mało pamietam , z tego
etapu kiedy mialam depresje z bulimia .Teraz ciesz sie ze sama zdołalam sie
uporac z depresją!! .Myśle , że powinnas przeanalizowac sytuację jaka działa się
przed pierwszymi wymiotami .. prawdopodobnie tam moze być ukryta odpowiedz na
Twoje pytanie . Z terapeutą napewno było łatwiej dojść do sedna sprawy , a to
bardzo waże , bo tak nhaprawde dopiero wtedy bedziesz miała świadomość z czym
walczysz i o o co walczysz !!POowodzenia i pozdrawiam ;)

[no_love]

Odchudzam się praktycznie od zawsze, to u mnie stan permanentny, przez długi
okres to było takie "zwyczajne" odchudzanie na zasadzie "przecież wszyscy to
robią, co w tym szkodliwego". Straciłam nad tym kontrolę bardzo
niepostrzeżenie, wtedy wogóle nie dostrzegałam problemu, nawet nie to, że go
negowałam, po prostu nie miałam jeszcze świadomości, że to może byc wstęp do
takiego koszmaru jakim jest bulimia. Dopiero teraz, po latach patrząc z
perspektywy czasu potrafię powiedziec kiedy to się zaczęło mimo, że wówczas
tego nie dostrzegałam, bo granica między tym co zdrowe, a chorobą jest naprawdę
bardzo płynna. Właściwie to dopiero teraz jestem na etapie uświadamiania sobie,
że mam problem, z którym nie potrafię poradzic sobie sama, do niedawna wydawało
mi się, że to kwestia silnej woli i mobilizacji. Moje objadanie się, wymioty,
długie głodówki tłumaczyłam sobie tym, że jestem niezdyscyplinowana i łudziłam
się, że trochę mobilizacji wystarczy żeby wrócic do normalnego odżywiania. No
cóż, nie wystarczyło. W tym momencie to juz nawet nie pamiętam siebie z okresu
gdy jadłam normalnie i prawdę mówiąc bardzo trudno jest mi uwierzyc, że to
wogóle jest jeszcze możliwe.

[lost-in-translation]

mam to gdzieś w pamiętniku zapisane....
ale nie kojarzę co się stało 3 lata temu, kiedy przyszła bulimia

[manuelle]

a ja naprawdę sądzę,że w tym powodzie,gdy sie zaczęło, tkwi klucz do
uzdrowienia. miałam (i nadal mam) problemy z mamą, choć od 6lat nie mieszkam u
niej. mam stresy związane z ojcem i bratem. sytuacja z mężem też nie zawsze
była kolorowa. czasami myślę,ze już nie mam kłopotów,więc nie powinnam mieć
bulimii,bo nie mam powodów do stresów.Ale nawet jak jest wszytko ok,to mam
ataki bulimiczne. nie wiem,czy kiedykolwiek,to mi minie,tak całkowicie...
wątpię...

[no_love]

a ja nie potrafię powiązac momentu, gdy się zaczęło z jakimiś konkretnymi
problemami, odchudzałam się po prostu i niby wiem, że to nie ze zwykłej chęci
zgubienia kilku kilogramów mam teraz zaburzenia odżywiania bo przyczyna tak
naprawdę tkwi głębiej, ale jak na razie ta świadomośc raczej średnio mi pomaga.

[nika2006]

u mnie zaczelo sie wszystko 6 lat temu.zachorowalam na anoreksje.leczylam sie,a raczej mama leczyla mnie. niebylam w zadnym osrodku,bylam mloda,kochajaca mama i martwiaca sie.ana trwala rok zanim wyszlam z niej,ale nie do konca. mialam potem okres spokoju. potem znowu ana. ale wtedy jaz niekt niemyslal ze znowu jestem chora. no i zaczela sie pozniej bulimia.klopoty w domu,szkole. ale do konca sama niepamietam dlaczego to sie zaczelo. pewnie dlatego ze dazylam do idealnej sylwetki,mojego ideau.