Jak mogę pomóc?

[andtheoscargoesto]

DZiewczyny!
Proszę o radę. Dowiedziałam się, że jedna z moich uczennic jest byłą
anorektyczką (przeszła terapię i wygląda na to, że będzie zdrowa). Bardzo ją
lubię i chciałabym zrobić wszystko, żeby jej leczenie przebiegło pomyślnie.
Nie rozmawiałam z nią o jej chorobie i nie mam zamiaru tego robić, żeby nie
miała uczucia, że wtrącam się w jej prywatne sprawy. Po prostu chcę wiedzieć,
czy mogę coś dla niej zrobić? Wy, kobiety, które macie tę chorobę za sobą,
albo wciąż z nią walczycie wiecie pewnie najlepiej, czego człowiek w waszej
sytuacji może oczekiwać od swojego środowiska. Proszę poradźcie mi, jak mogę
dać do zroumienia mojej wspaniałej uczennicy, że jest cudną dziewczyną
niezależnie od tego ile kilogramów waży.(A naprawdę jest świetna: mądra,
empatyczna, inteligentna i śliczna na dodatek)Chciałababym przekazać jej, jak
bardzo zależy mi na jej zdrowiu, ale nie mam pojęcia jak to zrobić w sposób
delikatny. Nie na zasadzie belfra, który bierze ucznia na stronę i tłucze mu
do głowy, że warto jeść schabowego.
Proszę o radę Was, a nie wymądrzających się psychologów, bo wiem, że tylko Wy
możecie dać sensowną odpowiedź na moje pytania i wątpliwości.
Pozdrawiam i życzę Wam zdrowia, poczucia, że jesteście cudowne i przede
wszystkim miłości ludzi, którzy pomogą Wam uporać się ze wszystkimi
problemami.

[to_jaaa]

wzruszylam sie (chlip), jak rozumiem uczennicom z patologiami w rodzinie, uczennicom z rozbitych
rodzin, uczennicom z nadwagą, uczennicom z krzywymi nogami, uczennicom z kłopotami z fizyką, etc.
etc. też dajesz do zrozumienia, ze są cudnymi dziewczynami
są jeszcze nauczycielki z misją

[agatorka]

ej, nie czepiaj się, kobieta prosi o rade, a nie uszczypnięcie.

do andtheoscargoesto:
Ja nie mogę poradzić, bo nie wiem, czy przy bulimii nastawienie do otoczenia
jest takie jak przy ana (przy buli nie chciałabym żadnych interwecji,
pocieszania od osoby, która z założenia nie jest moim partnerem do zaufanej
rozmowy, chyba ze ty masz taką "przyjacielską" pozycję wsród uczniów). Poza tym
ty nie wiesz na jakim ona jest etapie.
pozdrawiam i ciesze się,ze są jeszcze nauczyciele z misją (nawet jesli nic nie
będziesz mogła zrobić, ciesze się, ze się przejmujesz).

[kate583]

Napisz, w jakim wieku jest twoja uczennica? I jak jest do Ciebie nastawiona,
czy masz z nią dobry kontakt? Skąd wiesz, że chorowała na anoreksję? Czy teraz
waży tyle, co powinna?

[lekkomyslna]

ja bardzo chetnie przyjelabym pomoc ze strony nauczyciela pod warunkiem , ze
zachowal by to tlyko dla siebie (nieinformowal nawet rodzicow)..mam problem z
bulimia od trzech lat zawsze wtedy kiedy jest brzydka pogoda, gdy jest
lato ,slonko swieci.. nie jem wiec nie musze zwracac, dlatego tak neinawidze
zimy bo kojazy mi sie tlyko z jednym..
..mysle ze problem o kotrym wspomnialas kazdy przezywa indywidualnie i ciezko
cokoliwek doradzic..
..osobiscie marzy mi sie troszke ciepla,zrozumienia,szacunku i malej pochwaly
za jakies dokonania..i to wszystko wystaryczyloby zeby mi pomoc..lecz niestety
zycie nie jest takie piekne..

[ankaaa]

Zachowuj się normalnie, tak jak przed jej chorobą.
Jeśli okażesz jej większe wsparcie, zainteresowanie, uwagę z racji jej choroby -
to wysyłasz sygnał, że warto chorować. Nie tylko jej ale innym uczniom w
szkole. Nie wyróżniaj jej z racji choroby !

[andtheoscargoesto]

Dzięki za wszystkie uwagi. Może rzeczywiście przesadzam z przejomawaniem się i
przepraszam, jeśli kogoś uraziłam. Nie chcę, żeby którakolwiek z Was miała
wrażenie, że patrzę na Was z góry. Gdyby tak było, nie prosiłabym Was o radę.
Nie myślę o Was jak o patoligicznych panienkach z zaburzeniami jedzenia, tylko
jak o kobietach, które mają większe niż ja doświadczenia związane z takimi
chorobami.
Wiem, jak to może brzmieć: pewnie wyobrażacie sobie starą nauczycielską
raszplę, która nie ma się czym zajmować, więc chlipie nad losem biednych
uczennic. Mogę tylko wyjaśnić, że jestem młoda, z uczniami mam kontakty na tyle
przyjacielskie, na ile pozwala mi moja praca. Po prostu staram się nie
przechodzić obojętnie nad informacjami o tym, że ktoś jest w przyszłowiowej
ciemnej d.... Doskonale pamiętam siebie z okresu, kiedy miałam szesnaście lat i
wiem, że w tym wieku można się okropnie zapultać, a rodzice nie zawsze są tymi
ludźmi, którzy potrafią człowieka podtrzymać na duchu.
Jeśli chodzi o uczennicę, o której pisałam, to nie jestem pewna, czy jej waga
jest w normie. Dziewczyna jest chuda, ale nie wygląda jak śmierć na chorągwi.
Kilka razy przyuważyłam ją, jak podczas przerwy wsuwała jabłko i uznałam to za
dobry znak, chociaż o ile wiem jabłka nie są specjalnie pożywne.
O jej chorobie wiem od innych nauczycieli, którzy dowiedzieli się od jej
rodziców. Jednym słowem sytuacja jest delikatna, bo ja pewnie wcale nie
powinnam o tym wiedzieć.
Ponawiam jednak moje pytanie: czy istnieje sposób na "niewidzialne" wspieranie
człowieka, który zmaga się z chorobą? Czy myślicie, że powierzenie mojej
uczennicy jakichś fajnych zadań, wciągnięcie jej w pracę na rzecz grupy mogłoby
jakoś jej pomóc? Nie myślę o taniej manipulacji w rodzaju "nie myśl o jedzeniu,
weź się za zbieranie znaczków". Dziewczyna rwie się do roboty, bardzo stara się
zawsze dobrze wypadać. No i wypada dobrze, tylko że ja nie jestem pewna, czy
Ona o tym wie. Tak naprawdę pytam Was o to, czy uważacie, że w ogóle powinnam
dawać jej jakiekolwiek ekstra możliwości zrealizowania się podczas zajęć i poza
nimi, czy dać sobie spokój, bo moje starania mogą przez nią zostać odebrane,
świadomie, lub nie jako "litowanie się".
Pozdrawiam Was ciepło i nadal życzę sukcesów w walce

[marcysia1991]

Witam pania bardzo serdecznie. Wiem mniej wiecej o co pani chodzi, ale naprawde
narazie nie przychodzi mi nic do glowy. Jak chorowalam na anoreksje( 1 kwienia
minie rok jak z niej wyszlam) zawsze zdawalo mi sie, i moze tak bylo, ze
wszyscy nauczyciele chcieli tylko sie wtracac a nie pomagac. Moze dlatego ze
bylam w szpitalu psychiatrycznym. Moze wystarczy tylko normalnie ja traktowac a
moze cos wiecej. Jesli pani chce to niech pani do mnie napisze na GG moj nr to
3221992, lub na prywatny email: [e-mail] Pozdrawiam i czekam!!

[andtheoscargoesto]

Marcysiu! Błagam, tylko bez "Pani". Dzięki za propozycję, ale nie używam GG, bo
się trochę boję, że jak zacznę to będę na to marnować strasznie dużo czasu.
Możemy zawsze sobie pogadać na tym wątku:-)
A co do pobytu w szpitalu psychiatrycznym, to naprawdę nie jest żaden wstyd. I
w mojej rodzinie i wśród przyjaciół, i wśród uczniów są ludzie, którzy mają za
sobą takie epizody. Musimy wreszcie nauczyć się, że choroby związane z psychiką
nie są gorsze od dolegliwości somatycznych. Moja przyjaciółka z Argentyny
dziwi się, że w Polsce nie mamy zwyczaju chodzenia do specjalistów od duszy.
Ona chodzi do psychoanalityka od siódmego roku życia, chociaż z mojego punktu
widzenia jest zupełnie zdrowa:-) Mam nadzieję, że POlacy też wreszcie
zrozumieją, że przypadłości psychiczne dotyczą każdego z nas. I może nawet
gorsi są ci, którzy nie chcą się leczyć, bo uważają, że są "normalni".
Pozdrawiam

[subd7]

a chłopcy i anoreksja?
znajomi mają właśnie ten problem - syn prawdopodobnie na nią cierpi...
mieliście do czynienia z tym problemem?