smutek

[lornetka_2]

Na wstępnie chciałabym powiedzieć, że podziwiam wszystkie osoby które dzielą się przeżyciami, które dzielą się swoim problemem z innymi. Może kiedyś też mi się to uda, na pewno bardzo bym chciała.
Nigdy nie przypuszczałam, że znajdę się w takiej sytuacji, a co najgorsze nadal nie dowierzam i wmawiam sobie, że to nic takiego.
Najgorsza jest dla mnie pustka i smutek, totalne przygnębienie, nie potrafię nikomu się zwierzyć, nie przeszło by mi to przez gardło. Nie wyobrażam sobie komukolwiek się uzewnętrznić - kojarzy mi się to ze słabością, którą starałam się zawsze wyeliminować. I tak sama walcze bezskutecznie. Jestem typową beznadziejną indywidualistką.

[olenka_szczecin]

Nie jestes sama i nie jestes jedyna.Ja o bulii zaczelam mowic
dopiero po 7 latach choroby ale zaczelam mowic o tym naprawde
otwarcie,chociaz na pocztaku z lekkim wsydem.Im wiecej osob wie tym
lepiej dla Ciebie ale jezeli TY niebedziesz chciala to nawet sto
osob Ci nie pomoze :) walcz bo warto,zycie bez środkow
przeczyszcajacych i wymiotowania,ukrywania sie z jedzeniem jest
fajne :) chcociaz nie wiem czy Ciebie dotyczy bulimia boi strasznie
tajemniczo napisalas .

[lornetka_2]

Rzeczywiście nie napisałam, obie wydaja mi sie tak strasznie powiązane i tragiczne w moim przypadku. Wieczna dieta i katowanie siebie przez dobrych 4 lat przeszły w fazę druga. Problem zawsze bagatelizowałam. Bulimia meczy mnie teraz od 3 lat, ale jest to o wiele gorsze. Było lepiej i gorzej, teraz czuje sie najgorzej psychicznie.
Chce bardzo sobie pomoc, wiem tez ze nie powiem niestety nikomu o tym z mojego otoczenia.
Zawsze dzialalam w pojedynke i to ja wysluchiwalam innych, nie potrafilabym powiedziec o tym nawet przyjaciolce, ktora pocieszalam i wspieralam w jej diecie. (absurd)
I wiem ze sama sobie jestem winna.

[m_o_n_a]

mam podobnie... tylko raz w chwili słabości coś mi się wymknęło spod
kontroli.. i do teraz tego nie zapomne- ale właściwie powiedziałam
to koleżance tak pokrętnie... że chyba i tak nic z tego nie
zrozumiała(nie uwierzyła?) możliwe... Bo nikt tego się po mnie nie
spodziewa. Nikt nawet nie śmie przypuszczać, że mogę robić sobie
tyle.... (zła?problemów?) nie wiem. Ja nie potrafie tego powiedziec,
nie umiem... odrazu jak przechodzi do tematu wagi jestem nerwowa,
albo wstydliwa... albo tuszuje wszystko smiechem... (to takie
zalosne)... niestety nie umiem inaczej. moze jakbym potrafila
wszystko byloby inaczej... ale pocieszam sie- ze watpie w to- bo
jesli BEDZIESZ TEGO CHCIALA, BEDZIESZ CHCIALA BYC ZDROWA I
SZCZESLIWA to dasz rade, natomiast jesli nie to nawet jesli pomoze
Ci caly swiat to nic z tego nie wyjdzie... przykre..
kochana 3mam kciuki :* za lepsza przyszlosc!!:)

[lornetka_2]

kiedyś też próbowałam powiedzieć komuś..skonczylo sie podobnie, bardzo dużo razy szukalam akceptacji siebie w swoim srodowisku, potwierdzenia ze jest ok i dostawalam odpowiedz jaka chcialam, ale to mi nie wystarczalo, wlasciwie nigdy nic nie dalo. czasem mysle ze potrzebuje jakiegos zwrotu, czegos nieoczekiwanego w zyciu, ze to mogloby pomoc. jestem teraz sama rowniez z wlasnego wyboru i jest bardzo bardzo ciezko, czuje sie jak odludek i jest mi z tym potwornie zle, nie ciesza mnie z drugiej strony spotkania ze zajomymi, oczywiscie bede dla nich taka jak zawsze - nikt niczego nie zauważy i nikt o niczym sie nie dowie..

dzieki ogromne za odpowiedz, mam nadzieje ze los sie do nas usmiechnie, ja rowniez zycze Ci wszystkiego dobrego:* i aby wszystko sie ulozylo

[lornetka_2]

Ciekawi mnie czy którejś z dziewczyn udało się SAMEJ wyjść?

[olenka_szczecin]

Powiem Ci tak...kiedys moj psychiatra powiedzial,ze z tego sie
poprostu wyrasta ale trzeba do tego dojrzec...nie sadze,zeby takie
cuda sie zdarzaly,Twoa glowa musi zajac sie profesjonalista ale i
tak wiekszosc zalezy od Ciebie,od Twojego podejscia...to jest
zwyczajne marnowanie zycia...ostatnio sobie przypomnialam ile to
imprez mnie ominelo, bo siedzialam zamknieta w domu , najedzona albo
wiszaca nad kiblem...na szczescie kazdy etap zycia jest wspaniay i w
kazdym wieku mozna sie cieszyc zyciem,oby do tego nie wracac :)
powodzenia!

[lornetka_2]

Wiem, że masz rację. Jednak nie mogę się przełamać żeby o tym mówić. Może za
jakiś czas jeśli ktoś osobiście poleci mi jakiegoś dobrego specjalistę wtedy
pójdę. Bardzo chce być silna i z tym skończyć - z drugiej strony nie potrafię
się komuś do tego przyznać. Póki piszę tutaj czuję się bezpiecznie, nie potrafię
skonfrontować osobiście tematu drugą osobą ...