Kilka lat po...

[lott81]

Witam,

Chciałbym poruszyc temat dotyczacy tego jak z perspektywy czasu oceniacie swoje wyjście z choroby. Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym, że pomimo tego , że teoretycznie jesteście zdrowi, to zniknięcie objawu, nie oznacza zniknięcia przyczyny?

Nie jestem już chory od kilku dobrych lat. Teoretycznie, nie mam problemu ani z wagą (nie zwracam na to uwagi), wyglądem, przejadaniem się, potrzebą zrzucenia kg, nie targają mną silne kompulsyjne ataki objadania się itd. Teoretycznie wygląda na to, że terapia przyniosła dobre rezultaty.
Coś jednak nie daje mi spokoju, ponieważ odnajduję w swoich zachowaniu podobne mechanizmy, tylko o mniejszej sile i mniejszym negatywnym oddziaływaniu na moje życie. Byc może jest to naturalne dla wszystkich ludzi, ale ponieważ byłem chory na bulimię dlatego zwracam na to szczególną uwagę.
Dla przykładu: Nie lubię uczucia sytości. Są ludzie, którzy lubią się objadac i później odczuwają stan błogiego najedzenia. Więc ja nie objadam się, zostawiam kanapkę, pół. Nic w tym dziwnego - można powiedziec, ale patrząc na to bardziej analitycznie, ma to przełożenie na moje życie.
Właściwie zjadam rzeczy, które znam. Oczywiście bo je lubię. Ale staram się nie jesc np. ciast i ciastek typu pączki, napoleonki itd, dopóki nie zacząłem pracowac w korporacjach, to nie jadałem obiadów. A więc posiłków, które dają człowiekowi poczucie sytości. Ciekawi mnie to, bo podskórnie czuję, że wynika to z asekuracji. Paradoksalnie czekolada jest ok, ale takie zajebiste ciastko z kremem już uruchamia lampkę.
Mógłbym wiele podobnych rzeczy wymienic, ale najważniejsze o czym chciałbym napisac, są związki z kobietami. W skrócie, angażuję sie w relacje z kobietami, z którymi takiej "sytości" osiągnąc nie mogę. Albo są niedostępne do nawiązania głębokiej relacji, albo ja się wycofuję.

Jestem ciekaw waszych doświadczeń.

Pozdrawiam

[all-fredka]

Hm, nigdy nie chorowałam na anoreksję czy bulimię, ale Twoje podejście do jedzenia jest mi bliskie: nie lubię się objadać, czuć się przejedzona i taka ciężka, ciastka z kremem napawają mnie przerażeniem, wolę suche ciastka z ciemnej mąki, nie objadam się, wolę nie dojeść, zostawić niż się przejeść. Nienawidzę czuć się przejedzona, czuć się jak słoń. Tyle, że nie widzę w tym podejściu do jedzenia nic niewłaściwego. Nie jestem gruba, ani chuda, szczupła raczej. Lubię jeść, ale nie lubię siebie traktować jak śmietnik i wrzucać w siebie byle co i byle jak, nie zajadam problemów. Świat anoreksji i bulimii jest mi bliski- mam przyjaciółkę bulimiczkę i próbuję być z nią i jej pomóc. Stąd moja obecność na tym forum. Nie wiem na ile Twoje relacje z kobietami związane z podejściem do żarcia, poszukaj przyczyn, że wybierasz właśnie takie... Nie koniecznie w podejściu do jedzenia, raczej w środku siebie, w sercu swoim zapytaj o co chodzi...

[galaaa1]

ciekawy temat, watek.
tez zastanawialam sie nad tym wszystkim wielokrotnie (juz jako osoba
wyzdrowiala). ale, przeciwnie do Ciebie, w swoim racjonalnym dzis
odzywianiu sie, nie dostrzegam nic chorobliwego, nienormalnego. tak
jak napisala all-fredka, szanuje siebie i swoje cialo (i zdrowie,
ktore niegdys bylo tak 'poniewierane' przeze mnie...) i nie wyobrazam
sobie odzywiac sie tak, jak wiekszosc moich znajomych -
jedzeniem 'smieciowym'. jednym slowem, dbam o to, co jem (jakosc,
ilosc, estetyka). i raczej uwazam, ze wlasnie nienormalna jest
postawa, kiedy czlowiekowi obojetne, co wlozy do ust, byleby nie byc
glodnym...
ale. jednoczesnie nie cierpie uczucia glodu, zwlaszcza
przedluzajacego sie. znaczy to, ze nie lubie i nie moge (np ze
wzgledu na pare schorzen, ktore mam min w spadku po chorobie -
refluks, inne...) dlugo nie jesc, gdy juz potwornie burczy mi w
brzuchu. nie lubie tez nie dojadac - jestem wtedy 'niespokojna' w
srodku. dojadam (jem naprawde duzo jak na kobiete mojej postury), ale
nie przejadam sie raczej.
nie mam jednak paranoi na punkcie jedzenia. choc unikam 'zapychaczy',
czasem (b. rzadko, w jakis specyficznych okolicznosciach, np tj
imprezy) je jem i nie mam z tego powodu wyrzutow sumienia.

a jak ta sprawa wyglada w kontakcie z ludzmi? wiekszosc moich
znajmych uwaza, ze zdrowo sie odzywiam, ze dbam o siebie. czesto
probuja brac przyklad :) sa tacy (ci, co zywia sie gl fastfoodami),
co uwazaja, ze przesadzam. normalka.
dla mnie wazne, ze czuje sie dobrze, jestem zdrowa. bo to znaczy dla
mnie, ze sie dobrze odzywiam.

a co do Twojego problemu z kobietami...
hm, ciekawe...
jest cos w tym. ja patrze czesto na to, jak, w jakis sposob i co
jedza ludzie w moim towarzystwie. czemu? bo to bardzo swiadczy o
czlowieku, duzo mozna sie o nim dowiedziec.

[nienill]

lott81 napisał:

> Właściwie zjadam rzeczy, które znam. Oczywiście bo je lubię. Ale
staram się nie
> jesc np. ciast i ciastek typu pączki, napoleonki itd, dopóki nie
zacząłem prac
> owac w korporacjach, to nie jadałem obiadów. A więc posiłków,
które dają człowi
> ekowi poczucie sytości. Ciekawi mnie to, bo podskórnie czuję, że
wynika to z as
> ekuracji. Paradoksalnie czekolada jest ok, ale takie zajebiste
ciastko z kremem
> już uruchamia lampkę.
i tak juz chyba pozostanie :/


> Mógłbym wiele podobnych rzeczy wymienic, ale najważniejsze o czym
chciałbym nap
> isac, są związki z kobietami. W skrócie, angażuję sie w relacje z
kobietami, z
> którymi takiej "sytości" osiągnąc nie mogę. Albo są niedostępne do
nawiązania g
> łębokiej relacji, albo ja się wycofuję.
wlasciwie to mozesz sie cieszyc, ze tak to wyglada. to raczej oznaka
twojego ciaglego "zdrowienia". problemy z jedzeniem
najprawdopodobniej wczesniej przyslanialy te inne, najwazniejsze.
teraz nadszedl czas, zeby pracowac nad zrodlem twoich problemow, a
nie tylko objawami

[beatrishe]

Witam autora wątku i pozostałych!
Ja nie mam wielkiego doświadczenia związanego z "normalnym" żarciem...Od kilku
mcy udaje mi sie nie wymiotować,staram się jeść tak jak przeciętny człowiek w
moim wieku,jednak zgodnie z własnym uczuciem sytości...Czasami wydaje mi sie, ze
jem za dużo, albo zbyt swobodnie ale dopóki wszystko się we mnie nie ułoży, wolę
to niż ograniczanie, dietowanie, lub obżeranie. Nie mam rzeczy wykluczonych z
jadłospisu, gdybym np unikała słodyczy, które uwielbiam, miałabym poczucie, ze
znowu przemycam pod chorągiewką zdrowego jedzenia, jakąś nową dietkę, a tego
staram się unikać...Mój smak,upodobania kulinarne, granica głodu i sytości dalej
się chyba regulują, więc nie zaskakują mnie w tej sferze upadki i inne
niespodzianki....
Ale tak naprawdę nie o tym chciałam, bo tak jak napisała nienill, problemy z
jedzeniem to tylko wierzchołek góry lodowej, jaką jest choroba.Kiedyś mogłeś ich
tak wyraźnie nie zauważać(choć pewnie pojawiały się dużo wcześniej niż sama
buli),bo przysłaniały je objawy....Skoro pozbyłeś się tych ostatnich, czas na
najważniejsze...wyrywanie korzeni....

Problem z kobietami może być tylko elementem trudności w nawiązywaniu bliskości
w ogóle.....Możliwe, ze tworzenie intymnych relacji z drugim człowiekiem,
generalnie budzi Twój lęk, powodując np wycofywanie sie, porzucanie,
uciekanie.....Z natury relacje z płcią przeciwną zawierają w sobie szczególna
głębię, zakładają wtapianie się w siebie, w swoje uczucia, myśli, słabości...W
grę wchodzą hormony, chemia,emocje, nad którymi trudno zapanować, a które
pokazują człowieka od wew...Nawet w przyjaźni łatwiej udaje się zachować
dystans,zamknąć sie od środka i nie zapraszać do swego wnętrza.... A to
powoduje, ze na większą asekurację, odległość można sobie pozwolić....Stąd moja
fantazja, ze Twoje problemy dotyczą bliskości w ogóle, a nie tylko relacji z
kobietami. Ta ostatnia jest tylko jedną forma więzi międzyludzkich...zastanów
sie i popraw mnie jeśli się mylę...

Twoje podejście do kobiet wynika prawdopodobnie z lęku przed bliskością, z którą
łączy się(tzn najlepiej byłoby gdyby tak się działo) szczerość, prawdziwość,
autentyczność bycia, otwarcie się na partnera....Im bliższe relacje, tym większe
wymagania, "prawa" drugiej strony, rośnie wgląd w nas,nasze pragnienia,
oczekiwania,sprawy życia codziennego, niepokoje, kompleksy...W ogóle przybywa
tego człowieka w naszym istnieniu. Trzeba też liczyć się z tym, ze w oczach
drugiego człowieka będzie sie odbijało nasze oblicze
,bywa, ze nie chcemy się oglądać w zwierciadle...Czasami nie mamy odwagi
popatrzeć sobie w oczy, sobie można zakryć ślepia, innym nie zawsze....
Bywa, ze ludzie długo nie są gotowi na dzielenie się sobą, swym czasem,sercem,
boją się odkrywania,psychicznej nagości, której można się spodziewać w intymnym
związku. W konsekwencji w relacji z inną osobą dbają tylko o sie,własna os
czyniąc centrum ,a w dodatku ciągle sie pilnują, zakrywają, kamuflują by za
wiele z siebie nie odsłonić.......Możliwe, ze wtedy lepiej jest, jeśli taki
człowiek nie będzie łączyć się z nikim, dopóki nie dorośnie i nie poczuje się
gotowy zaprosić kogoś do własnego życia...Niedojrzałość emocjonalna nie pozwala
bowiem stworzyć czegoś trwałego, stabilnego i stałego...Nie wytrzymuje "presji
wymagań", ogołocenia z kłamstwa, oszustw, krętactw, nie potrafi unieść w swym
sercu drugiego człowieka, jego potrzeb, braków i niedomagań. Ciągle szuka
wygody, własnej przyjemności i niczym nie ograniczonej swobody.
Każdy związek jet budowaniem czegoś wspólnego, wymaga wysiłku, poświęceń,
zmierzenia się z własnym egoizmem, wygodnictwem, nierzadko niesie ze sobą ból,
rozczarowania, trudne emocje.
Może przed którąś z tych rzeczy uciekasz? Stąd wolisz lekkostrawne
danie(flirty), które nie wymaga długiego trawienia, a wcześniej wysiłku
przygotowania, starania się. Im jednak więcej trudu wkładasz w stworzenie
skomplikowanego i wymagającego dzieła, tym wyższa może być Twa satysfakcja,
zadowolenie. Pokarm, który spożyjesz może dać Ci energię, radość na długo długo
dłużej niz 5 min.

Kolejna rzecz, związana z dojrzałą miłością, to odpowiedzialność za to co się
oswoiło. Bycie z drugim człowiekiem to dźwiganie podwójnych ciężarów,słabości,
bolączek należących do kochanego, jak i składających się na to, co zwie sie
związkiem...Dojrzała miłość to odpowiedzialna miłość, zakładająca troskę i
dbałość o drugiego człowieka. Oznacza wspieranie go w rozwoju,ciężkich momentach
upadków i wątpliwości. Zakochanie nie wymaga od nas tak wiele....ale
jednocześnie niezbyt dużo nam ofiarowuje, bo tylko w miłości słodycz i radość
bycia razem mnożona jest przez dwa.....Ogromny wkład ale "zyski" bezcenne!!!

Ja lubię jeść ale przyjemność konsumowania doceniam od niedawna, wcześniej bałam
się jej i unikałam jak ognia, szczególnie ostro broniłam się przed uczuciem
sytości i tymi produktami,które w chorobie uznawałam za zakazane.Teraz poczułam
się na tyle silna, by zmierzyć się nawet z przejedzeniem czy ciastkiem z kremem:)
Nie zapominam jednak o dbałości w dobieraniu dla się produktów, bo szanuję swój
organizm. Podobnie jest z ludźmi i związkami, tak jak jedzenie potrafią być
toksyczne i szkodliwe, lepiej ich unikać i poszukać tego, co(kto)jest dla nas dobre.
Jeśli skazujesz się na ludzi niezaspakajających głodu bliskości, to nic
dziwnego, ze czujesz niedosyt...i nie zapełnisz tej pustki milionem
bezwartościowych "dań".Potrzebne ci jedno konkretne:) Ale życzę Ci abyś nigdy
nie najadł się nim do syta i zawsze miał cęeć delektowania się jego obecnością....

a propos moich doświadczenia, to doprowadziły nie do takich wniosków, jakimi się
z Tobą dziele...pozdrawiam

[motorufka]

Ja chorowalam kilka lat.. nigdy nie bylam chuda, ale potrafilam nie
jeść tygodniami... potem poznalam kogoos.. kto wywrocil mi swiat do
gory nogami;)) to bylo ok 1,5 roku temu.. nie myslalam juz o
jedzeniu, nie bylo czasu o tym myslec, bo poznawalam smaki
milosci:)). Zmienilam się wewnetrznie strasznie.. zaczelam wyrazac
swoje uczucia..1 raz powiedzialam Kocham, 1 raz sie rozplakalam ...
jest zupelnie inaczej ... teraz zaczelam sie na okraglo gubic i
odnajdywac.. pisze prace mgr na temat ED , wertuje ksiazeczki.. i
odnajduje sens tego wszystkiego co przezylam, targaja mna ogromne
emocje.. placze , smieje sie.. tylko nie znajduje zrozumienia :| dla
mojego chlopaka to smieszne, nierealne ze bylam chora , nie rozumie
moich naglych radosci i smutkow ... bo zaglebiajac sie w ta wiedze
znowu stoje na krawedzi, mimo ze pelna sily to brakuje mi dodatkowej
energii, ktora pomoglaby mi przeskoczyc przepasc i zapomniec o tym
wszystkim.. szkoda

[scarsss]

Nienill nie zgodze sie z toba ze to co opisuje lott81 to oznaka
ciaglego zdrowienia...chociazby przyklad tego w jaki sposob
wypowiada sie o zjedzeniu ciastka z kremem czy czegos tam innego co
jest powszechnie uznawane za rzecz nie dobra dla sylwetki...to jest
ciagle dla niego czerwona lampka a to napewno nie oznacza stawiania
kroku w przod...ja gdy postanowilam ze walcze z bulimia tez dalam
rade wymiotom ale tak jak i u lotta wszystkie rzeczy typu fast food
slodycze byly dla mnie czerwona lampka i tak mi sie udawalo ciagnac
prawie dwa lata i znowu wpadlam w to lajno...pozdrawiam

do scarsss

[beatrishe]

Witaj scarssss! Wykorzystuje ten wątek, by móc się z Toba skontaktować, jeśli
mozesz odpisz, jak nie tu to proszę na maila([e-mail]). Ja, w czasie
swojej dziesięcioletniej przygody z bulimią, przeżywam właśnie okres
bezobjawowy, to juz prawie rok. Nigdy nie popadałam w specjalna euforię tylko z
tego powodu, że nie wymiotuje, doświadczenie nauczyło mnie, ze brak objawów to
nie brak choroby...Starałam się byc czujna i nie dawałam się zwieść
powierzchownym oznakom zdrowienia. Z drugiej strony cieszył mnie czas
abstynencji...Jednak nie był on usiany różami, ponieważ przyszło mi się zmierzyć
z innymi "skutkami ubocznymi" zdrowienia np z tyciem, dużym apetytem,i pokusami
dietowania pod pelerynką oszczędzania się. Tak samo jak objadanie niepokoiło
mnie zbytnie odmawianie sobie tzw "złego" żarła, postanowiłam więc nie zakazywać
sobie niczego na co miałabym ochotę...Tym sposobem rozrosłam się do pokaźnych
rozmiarów. W międzyczasie przyłapywałam się na myśleniu, ze to pewnie
przejściowe, ale teraz uważam, ze niekoniecznie...a moim kolejnym wyzwaniem może
stać się większy niż do tej pory rozmiar ciała..Powoli próbuję oswajać się i z
taką myślą, choć nie powiem żeby szło mi to gładko. Na szczęście na tyle dobrze,
by nie sięgać po żadne destrukcyjne środki zaradcze i nie zacząć się
odszczuplać...Nawet ćwiczyć mi się nie chce, więc nie zmuszam się. Mam dziwne
wrażenie, ze powinnam zmierzyć się ze swymi kilogramami....a może to tylko
lenistwo..? Sama nie wiem,boje się eksperymentowania z dietami, bo w
przeszłości niejednokrotnie traciłam nad nimi kontrolę, i nie wiem czy teraz nie
byłoby tak samo....Czy nie uległabym pokusie chudnięcia i dalej nie wpadłabym w
ten młyn głodzenia się i rzygania na przemian...co o tym myślisz..?jakie jest
Twoje doświadczenie w tej kwestii..? O ile dobrze zrozumiałam, czerwona lampkę
zapalającą się na widok ciastka, postrzegasz jako objaw choroby...? W mojej
głowie też się ona czasem zapala ale z reguły ją ignoruję i postępuję jej na
przekór, tzn jem ciacho...Tyle, ze później wcale nie jest mi do końca obojętne,
ze spódnica się nie dopina...A może nie ma w tym nic złego, ze dostrzegam
przybywające kilogramy, trochę się na ich widok krzywię jednak nie walczę już z
nimi tak obsesyjnie,lub wcale...Czasem nawet widzę, ze jestem krąglutka, ale
wcale nie czuję się przez to brzydką grubaską. Nie zachwycam się sobą ale tez
nie pałam do się nienawiścią z powodu tłuszczyku na brzuchu i wielu innych
miejscach...Zastanawiam się czy to przeczulenie na pkcie swojej figury bardzo
odbiega od normy...Widzę kupę swoich koleżanek, które zwracają uwagę na
jedzenie, figurę choć nie sa chore, może wiec "mierzenie się" to cecha
wszystkich ludzi współczesnych czasów.Pewnie wiele zależy od miary jaką się
stosuje, mi czasem trudno określić czy moja jest przeciętna czy juz haczy się o
chorobę..?Ciekawa jestem twoich spostrzeżeń, doświadczeń...W ogóle co
spowodowało, ze po tak długim okresie bez objawów ponownie w nie uderzyłaś...?I
czy wiesz juz jakie błędy popełniłaś i czego nie warto robić? Jak ustrzec się
przed nawrotami? Czasem widzę wpisy pod tyt: wygrałam, nie choruję rok, dwa, czy
ileś tam...Ja nie wiem kiedy można zyskać taka pewność, by móc tak
powiedzieć...wiem, ze na dzień dzisiejszy nie odważyłaby się tak o sobie
napisać..bo za dużo chorego myślenia, reakcji, zachowań odnajduje pomimo braku
objawów..Będę wdzięczna za każdą odpowiedź, z góry więc dziękuję i pozdrawiam
serdecznie!!!!

[galaaa1]

beatrishe, mam nadzieje, ze nie bedziesz miec mi za zle, ze sie
wtracam do watku....
lubie bardzo Cie czytac - madra kobieta jestes!

"Czasem widzę wpisy pod tyt: wygrałam, nie choruję rok, dwa, czy
ileś tam...Ja nie wiem kiedy można zyskać taka pewność, by móc tak
powiedzieć...wiem, ze na dzień dzisiejszy nie odważyłaby się tak o
sobie napisać..bo za dużo chorego myślenia, reakcji, zachowań
odnajduje pomimo braku objawów..Będę wdzięczna za każdą odpowiedź..."

chcialam tylko o jednym napisac. a wlasciwie odpowiedziec na Twoje
pytanie (rzecz jasna, to subiektywne ujecie sprawy). kiedy mozna
zyskac taka pewnosc, ze rzeczywiscie sie wygralo?...
u mnie jest tak, ze wlasnie ta pewnosc mam. skad ja mam, co pozwala
mi ja posiadac?
pokochalam siebie taka, jaka jestem, naprawde. w zyciu (pomimo wielu
wad - i tych czystocielesnych i tych duchowych) nie chcialabym byc
inna! dobrze mi ze soba, kocham towarzystwo ludzi, kocham byc sama -
w jednych i drugich okolicznosciach czuje sie super.
to chyba o to chodzi.

pozdrawiam Cie!

[agatorka]

Cześć, ja też się wtrącę w tej samej kwestii. Też uważam , że jestem zdrowa.
Beatrishe, zdecydowana większość Twojego ostatniego posta opisuje też moją
historię. Różnica polega tylko na tym, że ja już skończyłam etap absolutnej
wolności spożywczej,delektowania się normalnym jedzeniem i zaczynam walczyć ze
zdobytymi kilogramami (a zdobyłam ich baaardzo dużo, nie tylko przez wracanie do
zdrowia z bulimii, także przez leki, i nie jestem tylko "okrąglutka").

Skąd wiem, ze jestem zdrowa? Bo nie zapala mi sie na codzień lampka, nie mam
lęków, nie mam nawet momentów paniki po objedzeniu się, widzę, czuję, ze mam
"trzeźwy" stosunek do jedzenia i do siebie. Absolutnie ze sobą nie walczę, nie
muszę (odchudzam sie zdrowo, nieortodoksyjnie, gdy złamie diete to nie mam
wyrzutów sumienia). W lustrze widzę grubą, ale zgrabna i raczej atrakcyjna
dziewczynę, nie boję się swojej nagości, czuję się bardziej kobieca niż
kiedykolwiek wcześniej, wierzę mojemu chłopakowi gdy mówi, ze mu sie podobam
taka jaka jestem. Generalnie nie mam nic z tamtego świata. Te powody sa dla mnie
najważniejszym potwierdzeniem zdrowia.

Lampka zapaliła mi sie ze dwa, może trzy razy (nie rzygam mniej-więcej od
czterech lat) i wbrew pozorom tylko potwierdziła, ze nie mam się czego bać.
Zaznaczam, że jest to najmniejsze, dużo mniej znaczące od wyżej wymienionych
powodów, potwierdzenie, aczkolwiek ciekawe. Zdarzyło mi się te dwa razy
zwymiotować, bo "zwyczajnie" było mi niedobrze,zatrułam się, albo skrajnie za
dużo zjadłam i straciłam cierpliwość (stwierdziłam, ze unikanie kibla dla zasady
za wszelką cenę jest już chyba przesadą, czułam się już bezpiecznie) i potem
czułam się fizycznie gó...anie (jak każdy normalny człowiek po wymiotowaniu) ,
ale nie czułam ani trochę euforii, ulgi psychicznej i, co najważniejsze,
najmniejszej ochoty, wewnętrznego pozwolenia na powtórkę (ten "jeszcze tylko
jeden raz"), jak to było gdy byłam na etapie zdrowienia, ale jeszcze chorowania.
Wtedy zdarzało mi się, ze nie wymiotowałam dwa miesiące, albo i dłużej i potem
był ("tylko") raz i zawsze kolejny i kolejny i tak kilka dni, tydzień i znów
wychodzenie.
Nie radzę nikomu takiego sprawdzania, czy jest się zdrowym, to zbyt ryzykowne,
ale mi te wypadki dały pewność i wiem, że nie wrócę do bulimii. I piszę o tym
tylko po to, żeby zaświadczyć, ze można się od tego uwolnić. To było chyba jak
lampka wina dla alkoholika. Często się mówi, ze bulimia jest jak alkoholizm, że
jest się już zawsze chorym, ale teraz wydaje mi się, ze nie musi tak być.

Wierze w to, ze można się zupełnie wyleczyć z bulimii, ale myślę też, że nie
wszystkim może sie to udać. I na pewno najważniejsze jest zwalczenie
najgłębszych powodów, przez które się zachorowało. Mnie wyleczyła miłość mojego
chłopaka, jego akceptacja, adoracja mojego ciała i moja miłość jego
niedoskonałego ciała (jakie mam szczęście, ze on jest tak cudownie
niedoskonały!). To zmieniło moje myślenie o pięknie w ogóle, jego ważności i o
moim pięknie. Pewnie były też inne zmiany, ale te były najwyraźniejsze i chyba
najważniejsze. Wiem,że zmieniłam się,jestem przekonana, że korzenie bulimii
zostały u mnie wyrwane i to jest kolejne potwierdzenie dlaczego wydaje mi się,
ze mogę mówić o sobie "zdrowa".


pozdrawiam :)

dzięki

[beatrishe]

Dziękuję Wam za podzielenie się własnymi spostrzeżeniami. Wierzę, że i ja kiedyś
będę mogła w ten sposób powiedzieć, ale na razie jeszcze kawał drogi przede
mną...Czeka mnie najtrudniejsze zadanie: przeniesienie tego co wiem w sferę
czucia i zycia w ogóle...Jak dla mnie paskudnie trudna robota. Tymczasem jeszcze
raz dziękuję i ciepło pozdrawiam, życze siły i dalszej pogody ducha....

[scarsss]

beatrishe wyslalam Ci wiadomosc mailem pozdrawiam