z bulimii DA SIĘ WYJŚĆ.

[galaaa1]

.

[noelka84]

jak?

[galaaa1]

dokladnie ta sama droga, jaka sie do niej wchodzilo. PRZEZ MÓZG.

[nienill]

noelka84 napisała:

> jak?
powolutku

[asik.4]

i boleśnie..

[nienill]

asik.4 napisała:

> i boleśnie..
no tak

ale trwanie w niej nie jest mniej bolesne

z bulimii DA SIĘ WYJŚĆ.

[ed_lost.soul]

Ja chyba też bym chciała. Mówię chyba, bo to nie proste. Jestem w tym ponad rok.
W tej chwili już nie jestem z tym sama, przez cały czas choroby zamykałam się w
tym sama, zawsze SAMA ! Czasem może świadomie, lubię tworzyć tragedię, lubię
życiowy dramat, jak jest dobrze, zrobię coś żeby się podwinęła noga. Wiem to
głupie. Ale z bulimii chciałabym wyjść, bo to wcale nie zabawne, ani piękne, na
początku myślałam, że będzie super. Będę głodować, a jak będę miała napad to
zwymiotuje. Ha ! To nie takie łatwe. Tylko szkoda, że wcześniej się nie
wiedziało ... Teraz mam zamiar zrobić jakiś plan działania. Trzeba zacząć coś
robić.

[syjamsetka]

Boleśnie? Nie generalizuj. Przez tego typu komentarze zwlekałam z
pójściem na terapię. Bo łatwiej było tkwić w czymś, co już dobrze
znam, niż stawić temu czoło. Mam teraz 30 lat, z czego połowę życia
w chorobie. Na szczęście poszłam po rozum do głowy, od kilku
miesięcy chodzę na terapię i wcale nie jest boleśnie! Jest
wspaniale - bo zdrowieję, bo zaczynam żyć normalnie i wierzyc, że
uda mi się raz na zawsze zamknąć w moim życiu rozdział 'bulima'. Za
złe mam tylko sobie to, że tak późno zdecydowałam się na leczenie. I
że tym samym, na własne życzenie pozbawiłam siebie radości bycia
nastolatką, radosną, młodą kobietą. Zatem młodsze koleżanki - uczcie
się na błedach starszych: same sobie nie pomożecie! Nie znajdziecie
też pomocy w książce, gazecie, internecie... Pierwszy krok to chęć
wyzdrowienia i wiara w sukces. A drugi, to terapia u specjalisty.
Szkoda młodego życia!

[solangelika]

da się wyjść,ja wyszłam,jestem szczęśliwa i w d.. mam wszystkich i wszystko co
moją bulimie spowodowało.Chrowałam 5 lat.TERAPIA pomaga,psychotropy sa wtedy
zbędne.Ja tez powtarzam za wiloma:Idżcie do psychoterapeuty,zresztą dobru
psychiatra od razu zaleci wam terapię.Powodzenia wszystkim wahającym,bo warto
żyć!normalnie,zwyczajnie ŻYĆ!!

[anula4043]

Ja nie widzę wyjścia z tej okropnej i wyniszczającej choroby wyjścia. Nie
potrafię sobie z tym poradzić Nikt nie wie ze jestem chora. Nienawidze tych
ciągłych napadów obżarstwa, nie nawidzę siebie samej, mojego ciała. Co dziennie
powtarzam sobie że to koniec ze juz nigdy wiecej. Uda mi sie kilka dni b mało
jesc, ale potem znowu to samo nie potrafie nad tym zapanowac nie wiem co robić
jestem zrozpaczona

[jalil81]

dwa lata temu też bym tak napisała. na pewno pomaga powiedzenie o
tym bliskim ludziom, mi to pomogło niesamowicie jakoś tak przestałam
być z tym sama , mało tego pomogło mi też mówienie o tym obcym
ludziom np mojemu dentyście :) a tak naprawdę myślę ze 99% dziewczyn
wychodzi z tego prędzej czy później (oby prędzej!!!).po prostu
któeregoś dnia nadchodzi TEN moment u mnie nadszedł ot tak z dnia
na dzień- po wielu próbach naprawdę zachciałam wyzdrowieć. i może z
5 razy miałam mały kryzys że myślałam o tym żeby się wyrzygać. ale
przeszło. trzeba być czujnym jednak ciągle, ja przynajmniej muszę
mimo że minęły dwa lata. ale daję radę i wy tez dacie jestem tego
pewna

[pennyroyal_tea77]

Ja tkwię w okropnym gó...e jakim jest anoreksja bulimiczna. Leczyłam się trochę
w psychiatryku na Sobieskiego w Warszawie ale głównie pod kątem depresji a nie
ED. Do terapeutki zacznę chodzić po świętach, na razie biorę leki. Nie jest
łatwo. Codziennie głodzę się , wieczorem najadam i wymiotuję. Chciałabym już
tego wyjść bo jestem wyczerpana tymi huśtawkami.