zaczynam moj pierwszy watek

[jeden-dwa]

moi drodzy
siedze nad tym otwartym watkiem i zastanawiam sie, co napisac
chyba najpierw sie przedstawie:
mam 33 lata, dwojke dzieci
zmagam sie z bulimia od blisko 7 lat
z lepszymi lub gorszymi skutkami
miewam dlugie okresy wzglednego spokoju, miewam tez okresy, kiedy pozbywam sie
jedzenia z niezwykla regularnoscia
nie chce zaczynac od mojej historii, jest pewnie taka sama jak setki innych
wdepnelam tutaj przypadkowo
chcialabym zapytac was wprost:
czy komus udalo sie stuprocentowo wyjsc z bulimii bez pomocy psychologa?

pozdrawiam was wszystkich ("wszystkie" pewnie byloby znacznie bardziej
adekwatnym okresleniem, prawda?)

[anula4043]

jestem chora, przynajmniej tak mi sie wydaję na początku myślałam, że z tego
bagna sama wyjdę, lecz jest coraz gorzej, mam codziennie napady obżarstwa i
codziennie biorę mnóstwo tabletek przeczyszczających, żeby sie "tego" pozbyć ze
mnie, to wszystko przerasta mnie, nie daje rady, tak bardzo chciałabym sobie
powiedzieć koniec, kończę z tym ale to nie jest takie łatwe,w obecnej chwili
jest to dal mnie nie wykonalne, sama zmagam sie z tym i czuję że dłużej nie dam
rady:(.

[ansi21]

bez pomocy psychologa umiem już wychodzić z domu bo przez bulimie cale dnie
siedzialam w lozku, wstydzilam sie wyjsc do ludzi. bez psychologa umiem nie
wymiotować nie przeczyszczać się w ogole i przez wiele miesiecy nie miec napadów
obżarstwa. Może raz, dwa razy w roku zdarzaja sie 3 tygodnie kiedy jem za duzo.
tyję, a później chudnę przez nastepne iles tygodni, wiec waga mi sie mocno nie
waha maks 3-4 kg. w sumie jak dla mnie duzo. bo nie mam tez juz takich napadow
co kiedys ze jadlam po 10 tysiecy kalorii w 2 godziny, co nie moglam wstac do
ubikacji siusiu bo sił nie miałam się podnieść. Jak mam napad, co teraz nie
uwazam ze powinnam tak nazywać to np zjem 2 razy więcej niż na codzien. u mnie
powyzej 800 kcal na dzien mam juz wzdecia ledwo chodze zle sie czuje. dziś
zjadlam kawalek pizzy plus ziemniaki. nie wiem ile to mialo kalorii to moj caly
posilek ale chodzic moge jedynie ledwo ledwo. Mysle ze ja juz nie wymagam pomocy
psychologa a jakiegoś lekarza co mnie nauczy jeść normalnie.


jesli moge sie spytać, czy bedac w ciazy mialas juz te problemy z bulimia? czy
podobalas sie sobie z brzuszkiem czy myslalas o sobie ze jestes gruba itp?Wiem,
to pewnie absurdalne ze mozna tak o sobie myslec podczas ciazy ale ja sadze ze
mi by takie glupie mysli chodzily po glowie.

pozdrawiam.

[jeden-dwa]

tak, wymiotowalam w ciazy
przede wszystkim w pierwszej
przytylam bardzo, nawet jesli nie mialam apetytu specjalnie wiekszego niz zazwyczaj
ale brakowalo mi uczucia pustki w zoladku, nie lubilam siebie w ciazy, balam sie
bardzo, ze nigdy juz nie wroce do swojej wagi (przytylam 17 i 16kg odpowiednio w
pierwszej i drugiej ciazy)

w ktoryms momencie ciazy przyszlo opamietanie, ale stalo sie tak raczej pozno
pierwsze dziecko urodzilam przedwczesnie, do teraz sobie wyrzucam, ze to moja
chora potrzeba oprozniania zoladka i nieprawidlowe odzywianie byly przyczyna

w drugiej ciazy bylo lepiej, ale miewalam epizody, niestety

mniej wiecej w okolicach momentu, kiedy zaczelam wymiotowac, przechodzilam
kompleksowa terapie z powodu depresji (psychologiczna i farmakologiczna)
z depresji wyszlam, bulimia zostala
wiem, to moja wina, ze zlekcewazylam bulimie, choc z drugiej strony mialam
wowczas jeden duzy atak, trwajacy okolo trzech miesiecy, lekarz zauwazyl mniej
wiecej w momencie, kiedy juz wychodzilam z tego zakretu, wiec jakos sprawa
rozplynela sie w powietrzu, bylam pewna, ze juz bedzie dobrze
i przez jakis czas rzeczywiscie bylo

teraz mam wrazenie, ze w jakims sensie mam wszystko pod kontrola
wymiotuje nawykowo, bez szczegolnego obzerania sie, ot, zawsze po glownym
posilku w ciagu dnia
po prostu musze i tyle
bez specjalnych emocji, nie zale sie nad soba, chce tylko jak najszybciej pozbyc
sie pozywienia, potem najnormalniej wracam do swoich obowiazkow

nie jestem szczupla, ale nie jestem tez otyla i mam tego swiadomosc
po prostu nie jestem z siebie zadowolona

[xmalamix]

Zawsze kiedy myślę o sobie w roli ciężarnej kobiety, nachodzi mnie wiele
bolesnych mysli... Tak jak wspominałaś, że miałaś ataki... Boję się, że torsje
zaszkodziłyby zdrowiu dziecka. Boję się widoku mojego brzucha w ciąży. No i
przyrostu wagi... Wiem, że moje obawy są przedwczesne, bo mam zaledwie 19 lat i
nie jestem w stałym związku. A seks jest dla mnie przeszkodą nie do pokonania.
Wmawiam sobie, że nie lubię dzieci i nie chcę mieć ich w przyszłości, ale jestem
jeszcze młoda o głupia... A jeśli mi się odmieni. Czy będę mogła je mieć? Moze
zniszczyłam swój organizm do tego stopnia, że jestem bezpłodna...

Nie możesz dopuścić do tego monotonnego zabijania siebie. Masz dla kogo żyć.
Wymioty to nie rutyna. Jedzenie daje Ci gwarancję przeżycia, niezbędne
mikroelementy. Wmawiam to sobie każdego dnia i udaje się. Oczywiście miewam
gorsze dni, szczególnie w czasie świąt. Ale z tego się da wyjść. Wystarczy
uwierzyć :)

[ansi21]

jeden-dwa mówisz ze masz kontrolę i wymiotujesz po głownym posiłku... hmm a nie
sprobujesz w ogole nie wymiotować? Bo wydaje mi sie ze juz tak do tego
przywykłaś ze nie chcesz tego zmieniać.

jak sie mają Twoje zęby od tego wymiotowania? I powiedz mi czy te wymioty w
ciązy nie zaszkodzily dzieciom? To byly planowane ciaze? Nie myslalas najpierw
się w pełni wyleczyć a dopiero później ciąża?

xmalamix ja jestem minimalnie starsza od Ciebie i też mi jeszcze dzieci nie w
głowie, ale chciałabym tak bardzo czerpać radość z bycia w ciąży, nosić te
ubranka dla kobiet w ciązy i i paradować z dumą z brzuszkiem, tylko czy uda nam
sie zmienić myslenie zeby wtedy dostrzegac piekno w takim okragłym brzuszku...

[jeden-dwa]

ansi, napisalam chwile temu w odpowiedzi na twoje pytania, a jaednak system
gdziues po drodze mnie wylogowal i post ostatecznie nie znalazl sie na forum
szkoda
ale sprobuje jeszcze raz, choc pewnie juz nie tak obszernie

pisze, ze wydaje mi sie, ze mam jakas kontrole, to :"wydaje mi sie" to bardziej
krytyka mojej wlasnej osoby
bo tak naprawde nikt przy zdrowych zmyslach nie nazwalby mojego postepowania
kontrolowanym

irracjonalna czesc mnie chce trwac w punkcie, w ktorym sie znajduje
ta bardziej rozsadna kaze cios ze soba robic
chyba kazda z nas doskonale zna to uczucie

zeby sa w miare zadbane, chjodze do dentysty czesto i jakos nie mialam wiekszych
problemow
mam za to wyjatkowo czesto popekane kaciki ust i czasami zdarzaja mi sie okropne
powysilkowe wybroczyny dookola oczu

dzieci...
ciaze byly zdrowe, porody tez pokazowe
starsze dziecko przyszlo na swiat piec tygodni przed terminem
obarczam tym siebie, oczywiscie

pierwsze dziecko bylo planowane, ale jednak pojawilo sie z zaskoczenia
nie spodziewalam sie, ze uda sie tak szybko
drugie to juz perfekcyjny plan
decyzje o dzieciach i starania byly podejmowane w momentach relatywnego spokoju
bulimicznego, ale problem zawsze powracal

i wiem, ze bedzie powracal, niestety

[galaaa1]

dawno nie zagladalam tu...

witaj Jeden-dwa.
rzeczywiscie, Twoja historia jest podobna do wielu historii na tym
forum. obawiam sie, ze podobnie, jak wiekszosc bohaterek tych
historii, i Ty bedziesz jednak musiala zwrocic sie o pomoc.
sadzisz, ze po 7 latach choroby jestes w stanie zdzialac cos
skutecznie sama?

o sobie pisalam juz wielu watkach. mozesz sobie poczytac.
ja jestem zdrowa. mimo, ze ostatecznie uporalam sie sama z choroba
(przyszedl czas, kiedy lekarz okazal sie zbedny, niepomocny juz),
pierwsze kroki do zdrowia robilam jednak pod okiem terapeuty... to
on 'wskazal droge'.

co takiego robisz, robilas do tej pory, by wyrwac sie z choroby?...

[dorisska85]

zgadzam sie z galaaaa1.
powiem tak...skoro nie pomoglas sobie sama do tej pory...to nie pomozesz,zawsze
bedzie wracac.
dlaczego nie chcesz isc do psychologa albo psychiatry?

[jeden-dwa]

pisalam, nie wiem tylko, czy przypadkiem nie w poscie, ktorego system nie przyjal
bylam na terapii psychologiczno-farmakologicznej z powodu depresji
to bylo blisko 8 lat temu, gdzies wlasnie po drodze przyplatala mi sie bulimia
lekarz zauwazyl (terapeuta nie), ale dostrzegl symptomy w momencie, kiedy
wychodzilam w sumie na prosta, wiec ja sama zlekcewazylam ten kawalek
informacji, jakos rozplynelo sie wszystko w pwietrzu

zreszta jakos udalo mi sie pozbyc symptomow na jakis czas, wiec szczerze
wierzylam, ze wszystko jest OK

ale byle potkniecie i bulimia wracala (i wcale nie potrzebowalam jakichs
specjalnych fajerwerkow, wystarczylo drobne nieporozumienie, niezadowolenie z
samej siebie)

aktualnie mam najzwyczajniej utrudniony dostep do pomocy psychologicznej
od kilku lat mieszkam poza granicami polski (choc aktualnie jestem chwilowo w
pl), od pol roku w nowym kraju, nie znam jeszcze jezyka
poza tym pracuje w dosc powaznej instytucji, jestem zatrudniona od pol roku i
nie chcialabym, zeby jakakolwiek informacja na temat mojego stanu zdrowia
przedostala sie do moich przelozonych

szukam pomocy z jakiegos alternatywnego zrodla

[sabinac-0]

Obawiam sie ze nie dasz sobie rady bez profesjonalnej pomocy.
Mnie sie udalo ale tylko dlatego ze nie zaszlo to az tak daleko.
Jesli chodzi o prace i rodzine duzo wiecej mozesz stracic przez chorobe niz
przez leczenie.