Jestem zmęczona

[choraxyz]

4 lata temu zaczęły się moje zaburzenia odrzywiania. Mam bulimię,
chodzę na psychoterapię. Wymiotuję bardzo rzadko. Miałam taki okres,
że jadłam w miare normalnie, tzn. bez częstych napadów obżarstwa.
Owszem one się zdarzały, ale nie były tak wielkie jak wcześniej. A
teraz cóż wpadłam w ciąg. Jem wielgachne ilości, nie stosuje
mechanizmów kompensacyjnych, no pije na wieczór rumianek. Przytyłam,
w niektórych ciuchach wygłądam jak jakiś pączek. Mój brzuch jest
taki duży i boli mnie. Nie dziwie sie w końcu tyle zjadam, że jest
on ciągle obciążony, aż ruszyć się nie mogę. Nie mam energii, jestem
już taka zmęczona tym objadaniem się i postanowieniami że przestanę
co mi się nie udaje. Mam wrócić na studia w lutym po dziekance, ale
nie wiem jak ja sobie dam radę, skoro nie wodzę sensu w niczym co
robię. Poczucie wartości równe zeru, przygnębienie, samotność,
żadnych celów, tylko obżarstwo, smutek i zmęczenie...eh Pozdrawiamm
Was:)

[anula4043]

Witaj!
Nawet nie wież jak bardzo dobrze Cię rozumiem. Jest mi przykro że musisz się z
tym zmagać. Ja też mam wszystkiego dość. Też obiecuje sobie że z tym skończę ale
nie potrafię. Moje myśli krążą wokół jednego tematu Jedzenie, nie mogę się na
niczym skupić, boję się że zawale studia, bo przez to cholerstwo nie mam na nic
ochoty.
Trzymam kciuki za Ciebie, chodząc na psychoterapie jesteś na dobrej drodze, ja
nawet się nie leczę, nikt nie podejrzewa że jest coś nie tak.
Pozdrawiam

[choraxyz]

Dzięki Anula ja Też Ci życzę siły do walki A co do terapii to może
jednak byś się nad nią zastanowiła, może warto...

[zlotowlosa01]

Witaj
Ja też bardzo dobrze Cię rozumiem i na prawdę Ci współczuję.Wiem jakie to
okropne,też miałam taki okres kiedy nie wymiotowałam ani się nie
przeczyszczałam,byłam ociężała i ciągle zmęczona,ból brzucha był czasem nie do
wytrzymania.Też nie mam ani trochę poczucia własnej wartości,jestem po prostu
śmieciem dla samej siebie.Nie możemy się załamywać,musisz mieć nadzieję że
kiedyś będzie lepiej!skoro innym się udało wyjść z tego bagna,to czemu nam ma
się nie udać?bądź dobrej myśli,zobaczysz jeszcze kiedyś będziesz szczęśliwa!
Trzymaj się,pozdrawiam cieplutko:-)

[borrasca80]

Hej. Mówisz ze zaczelas sie leczyc moglabys napisac gdzie sie
leczysz?

[choraxyz]

Hej! Jeżdżę do Rzeszowa. Tam na ul. Hetmańskiej jest przychodnia,
przyjmują tam psycholodzy i psychiatrzy. Chodzę do psycholożki na
terapię indywidualną. Nic nie płacę, bo jest ona w ramach umowy z
NFZ. Pozdrawiam:)

[choraxyz]

A ja ciągle jem, dołuję się, jem, dołuję się i jem. Diabelskie koło
ciągle w ruchu:( Nie mam swojego życia, nie ma mnie, nienawidzę
siebie, nie mogę na siebie patrzeć. Wszystko mnie wkurza. Nie wiem
kiedy ten ciąg się skończy. Nie umiem żyć, nie wiem jak żyć, nic juz
nie wiem i jestem zmęczona, bardzo zmęczona...

[choraxyz]

Zawsze jak zjadłam coś słodkiego, a wcześniej postanowiłam, że nie
będę tego robić (bo przecież ja tak bardzo chcę schudnąć)to
zaczynałam napychać się do upadłego. Nie potrafiłam poprzestać np na
jednej czekoladzie, tylko zaczynała się lawina. Wczoraj zaś było
inaczej. Zjadłam słodycze, ale nie taką ogromną ilość jak podczas
napadu, bo potrafiłam powiedzieć sobie STOP od nie wiem jak długiego
czasu hehe. Stwierdziłam, że nie będę czekać do jutra z
postanowieniem przerwania ciągu obżarstwa, jak to zazwyczaj robiłam.
Dzisiaj też jak do tej pory jest dobrze. Od razu mi lepiej, a mój
brzuch to chyba naprawde jest mi wdzięczny. Nareszcie nie czuje tego
okropnego przepełnienia i bólu z przejedzenia. Mam nadzieje, że
jakoś będę umiała się opanowywać:)

[agatorka]

Świetnie! Napisz nam, czy udało Ci się utrzymać w postanowieniach :).
Jeśli taki "raport" by Cię motywował, to może spróbuj znaleźć kogoś z podobnym
problemem. Ja kiedyś utrzymywałam codzienny kontakt mailowy z dziewczyną, z
którą miałyśmy podobny problem i myśl o tym, że jej zaraportuje czy utrzymałam
się w naszych wspólnych postanowieniach bardzo mnie motywowała.
Ale najważniejsze,to żebyś dobrze zapamiętała, to wczorajsze uczucie :)

[mamakoliber]

Droga Chorax! nie mam doświadczenia jeśli chodzi o tą okropną
chorobe jaką jest bulimia,chce Ci dać troszke otuchy i przeklinać
to "dziadostwo" wraz z Tobą. Straszne jest to,że na te wstrętne
choróbska zapadają same wspaniałe dziewczyny,piękne,mądre i
wartościowe...pozdrawiam Cie;)

[choraxyz]

Dzisiaj też jest dobrze. Bardzo bardzo bardzo dziękuję Wam za ciepłe
słowa i za wsparcie:)

[choraxyz]

Cieszę się, że odnalazłam to forum. Wiele wypowiedzi może być
przestrogą jakie spustoszenie czyni choroba, inne podtrzymuja na
duchu i ma się poczucie, że nie jest się samemu ze swoimi
problemami, że ktoś je rozumie. Postanowiłam, że będę tutaj sobie
pisać taki niby pamiętnik.
Wystarczy byle głupstwo abym zaczęła się przejmować. Wtedy jaka jest
pierwsza rzecz o której myśle? - jedzenie, chcę się napchać, zajeść
problemy. Dzisiaj było tak samo. Kupiłam słodycze, zaczęłam jeść eh.
Pomyślałam, że w domu dowalę sobie wielkim obiadem, potem jeszcze
czymś. Wracając do domu jadłam i została mi jeszcze następna
czekolada na pożarcie. Jednak nie zjadłam jej, leży w mojej torebce
hehe. Doszłam do wniosku, że jedząc i tak nie zaspokoję się. Brzuch
bedzie pękał, ale psychicznie ciągle będę głodna i będę sie wkurzać,
że nie mogę się najeść. Owszem zjadłam dzisiaj więcej niz
potrzebowałam, brzuch mam pełny, ale cóż trudno. Teraz piję sobie
malisę:)

[choraxyz]

Wszystko wzięło w łeb. A najśmieszniejsze, że ja wierzyłam że się
uda, mimo tylu wcześniejszych niepowodzeń. Jestem nikim. Tylko
bezsens i pustka, pustka, pusta wśród której straszy widmo żarcia,
którego jestem niewolnicą...

[agatorka]

Widocznie jednak mało zgłębiłaś forum.

Po pierwsze- porażka nie może oznaczać końca walki. Zrywanie z choroba przez
odcięcie się jednego dnia jest chyba niemożliwe. To ma być codzienna walka, ale
jeśli raz upadniesz to i tak masz już do czego wracać. Walcz, walcz, walcz.

Po drugie- nie jesteś pusta. Jakbyś była pusta to nie miałabyś pewnie żadnej
autorefleksji, która to przecież doprowadziła Cie do takiego sprzecznego
wniosku. Poczytaj forum. Ta choroba Tobie wmawia, ze jesteś nikim, że jesteś
pusta etc.. Niektóre dziewczyny boją się wyzdrowieć, bo myślą, ze w tej próżni
mają tylko ją- chorobę, a po powrocie do zdrowia nie zostanie im zupełnie nic.
Ale to jest wielkie oszustwo, błędne koło. Przed chorobą miały pasje,
zainteresowania. Zacznij w sobie tych zainteresowań znowu szukać. Teraz to
cholernie trudne, bo wszystkie Twoje myśli wypełnia jedzenie, ale jak
wyzdrowiejesz to tą lukę wypełnisz znowu zainteresowaniami. Nienawidzisz tej
pustki, którą teraz odczuwasz? To powinno Cię jeszcze bardziej motywować do
walki, do dążenia do zdrowia.
Poczytaj forum, zobacz, że ten bezsens i pustka dotyczy chyba wszystkich
chorych (to nie jest zbieg okoliczności), poczytaj posty o powrotach do zdrowia.

Będzie ciężko przez jakiś czas, postaw sobie jasny cel i nie poddawaj się, nawet
jeśli upadniesz.

[choraxyz]

Dziękuję agatorko:) Ja zgłębiłam forum. Wiem, że trzeba walczyć itp.
Każdej chorej poradziłabym to co Ty mi, wierząc głęboko w to co
mówię i w to, że jeżeli ta osoba się nie będzie poddawać to w końcu
zwycięży. Tylko że jeżeli nam samym coś nie wychodzi to wtedy o
wiele trudniej wcielić słowa w życie i nie wystarcza nam
cierpliwości. Zdaję sobie sprawę, że nie jestem wyjątkowa z tym co
przeżywam. Kurcze ta choroba tak strasznie dołuje. Cóż, kolejną
bitwę przegrałam, ale wojna nadal trwa, a więc bagnet na broń hehe.
Pozdrawiam Cie agatorko i Was wszystkie:)