Głodna,smutna..niknie w oczach..moja jedyna córka

[mamakoliber]

tak jak i Wy Dziewczyny zapadła na tę okropną chorobe. Ma 15
lat,173cm wzrostu i waży 49 kg,sporadycznie pije actimele,Kubusia
nic nie je,non stop ćwiczy i jak to powiedziała wczoraj Pani
endokrynolog(spec.od anoreksji) nie chce współpracować. Łaziłyśmy po
różnych psychologach,psychiatrach,łyka AURORX. Teraz szereg nowych
badań i wizyta na Kopernika. Mam prośbe,chciałabym znać wasze
stanowisko w tej sprawie;jak powinnam ją traktować,nie chce popełnać
błędów,Wy to wiecie najlepiej...pozdrawiam i prosze o pomoc. Powrotu
do zdrowia Dziewczynki;))

[kasiapiesio]

nie wiem jak pomóc, ale poecam forum glodne.pl www.forum.godne.pl

[all-fredka]

Problem nie jest w jedzeniu czy nie jedzeniu, to tylko czubek góry lodowej. Zastanów się dlaczego Twoja córka nie akceptuje siebie. A tak praktycznie, to nie kontroluj córki ile je i co je, daj jej poczucie bezpieczeństwa. Niech się poczuje kochana i akceptowana i chciana. Rozmawiaj dużo (ale nie na siłę, powoli) i mów jak bardzo ją kochasz i jaka jest ważna i cenna dla Ciebie, bez względu na to co robi. Musisz wyraźnie oddzielić jej osobę od jej czynów czy zachowań. Czyli ją jako osobę kochasz i akceptujesz, ale nie akceptujesz jej zachowania. Ale cokolwiek zrobi zawsze ją będziesz kochać i akceptować. Może stawiałaś jej zbyt duże wymagania, którym nie mogła sprostać, może była samotna, bo poświęcałaś jej za mało czasu, albo ktoś ją skrzywdził, nie wiem gdzie jest początek choroby Twojej córki. Jeżeli popełniłaś jakieś błędy nie wstydź się o tym rozmawiać i przeprosić i zapytać czy Ci wybaczy. Zapytaj dodatkowo psychologa czy terapeuty co masz robić. Chora jest nie tylko Twoja córeczka, chora jest cała rodzina i nad uzdrowieniem rodziny musicie zacząć razem pracować.

[mamakoliber]

Dziękuje Wam bardzo;)) W odpowiedzi na wasze pytania; Córka była 5
razy w szpitalu wz z obturacyjnym zap.płuc,lekarz "wywróżyli" jej
astme i w tym kierunku była leczona(sterydy,hydrokortizon itp.." po
4 zmianie specjalisty okazało się,że to przewlekłe zapalenie zatok
(!!!) Chce sie wykrzyczeć MATOŁY DO SZKOŁY!!! Efekt otyłość. Kiepski
kontakt z rówieśnikami,tatuś "olał" nas jak córka miała 2 latka. Od
3 lat jest wegetarianką,od ok 5 miesięcy zauważyłam,że ma jadło
wstręt,tradycyjnie robiwszystko aby nie jeść przy mnie. W lipcu
ważyła 60 kg...wcale nie była gruba. Nauczyłam się nie płakać przy
niej,nie męcze ją rozmowami typu jedz,ale nie zawsze mi to
wychodzi.Zastanawiałam się gdzie popełniłam błąd,zapewne było ich
wiele,mając 19 lat zostałam matką(nie żałuje)bardzo sie starałam aby
byłojej dobrze. W książce przeczytałam,że dziewczyna mająca
nadopiekuńczą matke często zapada na anoreksje..może tu jest moja
wina? Nigdy nie wymagałam super ocen,nie karałam za złe jeśli takowe
były.

[watersnakes2]

Lekarz i terapeuta swoja droga, bardzo wazny tez jest dom.

Przede wszystkim bardzo sie ciesze czytajac mame ktora chce pomoc corce w sposob
inny niz krzyk, zamykanie lodowki czy wpychanie obiadu na sile. Sama przez 7 lat
mialam wsparcie tylko w chlopaku, mama mimo ze jest cudowna kobieta, nie stanela
na wysokosci zadania traktujac moja bulimie jak glupi kaprys.

Warto sie zastanowic co jest przyczyna choroby corki. Mi niedouczone terapeutki
wmawialy ze chce byc chuda bo sie naogladalam modelek w gazetach, a ja
odreagowywalam stres. W szpitalu poznalam dziewczyny glodujace bo doroslosc je
przerazala, takie ktore mialy zywieniowe fobie i takie ktore lubily kontrole nad
swoim cialem, do tego stopnia ze potrafily przytyc zeby znow chudnac.

Niech Pani nie zmusza corki do jedzenia, nie przyklada zbyt wiele wagi do tego
ile zjadla, nie komentuje. Niech Pani obserwuje, ale stara sie nie krytykowac, a
rady niech beda radami a nie wymowkami.Jeden zjedzony na sile kotlet potrafi
zrobic wiecej krzywdy niz dwa wypite w spokoju actimele.

Prosze byc przy corce, po prostu byc, zbyt wygorowane oczekiwania (ze nagle
zacznie jesc, polubi jedzenie, przytyje) sprawia ze pograzy sie w anoreksji
jeszcze bardziej.

Nie wiem co jeszcze dodac. Prosze pisac, a dziewczyny tu na pewno odpowiedza na
pytania.

pozdrawiam i trzymam kcuki za was obie:)

[mamakoliber]

watersnakes;) Dziękuje za odpowiedz. Nie zmuszam córki do jedzenia z
prostej przyczyny,pojawiłaby się bulimia,tego jestem pewna na 100%
Córka bardzo dba o swój wygląd za co jest tępiona w szkole,myślałam
nawet o tym aby mogła dokończyć 6 miesięcy gimnazium w domu. Po
każdej takiej scysji(z obcą klasą) przychodzi do domu,zamyka sie w
pokoju,agresywne zachowuje sie w stosunku do mnie(wiem że niejest to
jej wina..)Ostatnio powiedziała,że ona może umrzeć,ale sie nie
zabije bo jest ateistką i nie wierzy w życie poza grobowe. A mnie
szlak trafia bo zostałam z tym sama;(( zajmuje sięodzyskiwaniem
pieniędzy od kontrachentów(ok 70 tyś)nieuczciwym wspólnikiem i
gwózdz do trumny to choroba dziecka....Może powinna porozmawiać
kimś kto ma ten sam problem,lub miał? Dziękuje Ci bardzo,powrotu do
zdrowia z całego serca

[blon-dynka]

Witam Panią
Czytałam Pani post ze łzami w oczach..... Jeszcze raz uzmysłowiłam
sobie, jak bardzo musiała cierpieć moja Ukochana Mamusia, gdy
patrzyła jak znikam....Od wielu lat zmagam się z okrutną chorobą,
jaką jest anoreksja. W ubiegłym roku przeszłam leczenie szpitalne,
właśnie na ul. Kopernika. Tam uratowano mi życie.... Nadal jednak
każdy dzień jest walką, walką ze sobą, walką z chorobą....
Jakkolwiek by to nazwać....
Chciałabym życzyć Pani i córeczce duuuuuuuuuuuużo miłości,sił i
spotkania mądrych ludzi, którzy będą umieli WAM pomóc.... Proszę
pamiętać-anoreksja to CHOROBA DUSZY....Pozdrawiam

[mamakoliber]

Droga Blondynko!Dziękuje,że odpisałaś,cierpiałyście obydwie ale z
tego co pisze mama "nie zasypywała gruszek w popiele" tylko wzięła
Cie za łapke i do lekarza. Powiem Ci szczerze,że dla matki najgorszy
jest fakt tak wielkiej niemocy,widzi własne ukochane dziecko,które
niknie na jej oczach;szuka materiałów dot.choroby,dzwoni gdzie tylko
sie da...a ropacz miesza się z gniewem. Mam pytanie dość
osobiste;znasz powód zapadnięcia na to choróbsko? Na kogo trafiłaś
podczas leczenia na Kopernika?(ja chciałam aby córke leczyła Pani
Kamińska,podobno świetny spec.) Jeśli jesteś z Krakowa i nie
wezmiesz mi tego za złe,chętnie Cie poznamy;)) Pozdrawiam Ciebie
Słonko i Mame;))

[blon-dynka]

Witam ponownie,
Niestety.... moja Ukochana Mamusia nie doczekała dnia, kiedy
rozpoczęłam leczenie... Odeszła przed siedmioma laty.... Wiem, że
patrzy na mnie z nieba i cieszy się z każdego wypracowanego przeze
mnie grama.Doświadczenie Jej cierpienia i śmierci pogłębiło moją
chorobę. Wybacz mi, ale nalizowanie głębszych przyczyn mojej
anoreksji na forum jest dla mnie trudne i zbyt osobiste. Jakbyś
chciała ze mną porozmawiać ( niestety, ale spotkanie jest mało
prawdopodobne, bo nie jestem z Krakowa), to możemy się wymienić nr
gg.
Jeśli chodzi o oddział, to ja byłam na oddziale dla dorosłych (mam
31 lat), stąd nie orientuję się co do nazwisk psychologów i
psychiatrów pracujących na oddziale młodzieżowym, na który
przypuszczam trafi Twoja córka.
I na koniec. Podpisuję się obiema rękami pod postem alki3. Tak, bez
chęci wyzdrowienia i woli walki, wyjście z anoreksji jest
niemożliwe.......

[achulaw]

Droga mamakoliber!!!!
Jestem chyba w Twoim wieku!Mając lat 15zachorowałam.Ta prehistoria
miała miejsce gdy pojęcie o anie było bardzo!!!blade.Cierpię przez to
dziś.Sama nie wiem jaka była przyczyna mojej choroby.Myślę ,że
apodyktyczny a jednoczesnie strasznie kochający mnie ojciec.Całe moje
życie to ucieczka przed kontrolą ,a skończyło się strasznym brakiem
kontrololi.Ucieczka i strach przed zaufaniem a jednocześnie strszliwa
potrzeba miłości i bliskości.Szukam problemów wszędzie ,a nie widzę
tych istotnych.
Niby anoreksji nie mam,ale zaburzenia bulimi poanorektycznej,potrafię
zwymiotować nawet bułkę ,którą zjadam specjalnie w tym celu.TERAZ
SZUKAM TOWARZYSTWA DO JEDZENIA!!!Bo wiem ,że wtedy będzie to normalny
posiłek.
\Niestety ciągła walka z sobą to w konsekwencji także problem z
alkoholem.
EFEKT:

Brak i niemożność posiadania dziecka
Brak związku prawdziwego ,opartego na miłości.
Brak celu i poczucia sensu,życie na jutro ,cel:jutro i decyzje
szybkie jak by jutra miało nie być.CHROŃ SWOJE DZIECKO .

34LATKA"""

[mamakoliber]

Witaj Achulaw! Dokładnie 75 rocznik. Faktycznie w wieku 15 lat nie
zauważałam nikogo(z rówieśników) z tym problemem,świat wydawał się
zupełnie inny,współczuje,że przeszłaś przez piekło
anoreksji.Widze,że "zgubiłaś" kawałek życia przez alkohol,mam
nadzieje,że istnieje jakiś plan na wyjście z tego dołka...(?)Mój
świat sie zawalił pare razy w życiu,rozwód(zostałam sama z chorym
dzieckiem i zupełnie bez pieniędzy..)pózniej natręctwa lękowe...a
następnie zle dobrane leczenie i początki bulimii...mały oddech i
krach od września.Może tak właśnie wygląda prawdziwe życie..? Ja
tego nie wiem..czuje wielki żal,że jakaś cholerna choroba wyniszcza
moje dziecko,już nawet nie pytam "dlaczego" W marzeniach moje
dziecko jest znów zdrowe.Pozdrawiam,bardzo ci dziękuje

[nienill]

Powrotu
> do zdrowia Dziewczynki;))

to nie jest forum dla "dziewczynek"



jesli masz takie podejscie, to znaczy, ze malo wiesz o chorobie,
wiec kazda, pierwsza z brzegu lektura Ci pomoze

[alka.3]

Do nienill: zbyt łatwo ocenisz ludzi, na podstawie jednego
słowa "dziweczynki" potrafisz powiedzieć, czy ktos jest specem od
choroby czy nie??? Gratuluję podejścia. Nie znosze, jak osoby
przyczepiają sie do mało istotnych szczegółów, a nie skupiaja sie na
samym problemie.
Wracajaąc do głównego wątku; może zabrzmi to okrutnie, ale póki
córka nie zacznie CHCIEĆ się wyleczyć, nie pomoże najlepszy
specjalista. Wiele razy podczas pobytu w klinice w P-niu
obserwowałam dziewczyny, anorektyczki, które podczas posiłków nieźle
oszukiwały i kombinowały, gdzie ukryć jedzenie. Ja tez musiałam
dojrzec do świadomej decyzji, do chęci bycia zdrową. Mama
zorientowała sie, że jestem chora po ok. 3 miesiacach i od razu
umówiła do specjalisty. I od tej chiwli zaczęła się wedrówka od
lekarza do lekarza, nic nie dawały lata "terapii". Wszyscy chcieli,
żebym była zdrowa, oprócz mnie samej. Niestety, zajęło mi to ponad 9
lat, a teraz nie moge odżałować tyle zmarnowanego czasu....

[mamakoliber]

alka;)) Dziękuje za wsparcie.Przeraza mnie wizja tak długiego
leczenia,mam nadzieje,że moja córka wreszcie zaczne "chcieć"
Zastosowałam wasze rady,nie zerkam przez ramie co je,staram się nie
wchodzić do pokoju kiedy ćwiczy a robi to non stop;(( Mam tą samą
gonitwe po lekarzach co i Ty,miałam nadzieje,że uda mi się jakimś
cudem dostać do dr Curyło(niestety wiek córki...nie jest
pełnoletnia) Dr B.Józefik ma już full na jakieś 6 miesięcy.Dostałam
namiary na dr Zawadzką(znasz?)mamy się z nią spotkać(córka jest
zmęczona opowiadaniem o swoim życiu 7 lekarzowi..)Trafiłam na fajną
panią endokrynolog z Prokocimia dr Roztoczyńska,ma świetny kontakt z
pacjentem a także rodzicem(polecam) Dziękuje,pozdrawiam

[nienill]

alka.3 napisała:

> Do nienill: zbyt łatwo ocenisz ludzi, na podstawie jednego
> słowa "dziweczynki" potrafisz powiedzieć, czy ktos jest specem od
> choroby czy nie???
jesli tego nie widzisz, to Twoja sprawa

ja nie znosze gdy przychodza tu matki przerazone choroba swoich
corek, choc to one same w pierwszej kolejnosci powinny zaczac sie
leczyc



Gratuluję podejścia. Nie znosze, jak osoby
> przyczepiają sie do mało istotnych szczegółów, a nie skupiaja sie
na
> samym problemie.

zycie sklada sie ze szczegolow moja droga
np. z tego, ze "dorosla mamusia wpada na forum i bedzie wspierac
malutkie dziewczynki zmagajace sie z ciezka chorobą"

[sabinac-0]

Nienill, moge sie domyslic ze jestes wsciekla na wlasna matke ale nie dokuczaj innym. Widze ze sam fakt urodzenia dziecka jest juz dla ciebie powodem do pogardy i skrajnych ocen.

[nienill]

sabinac-0 napisała:

> Nienill, moge sie domyslic ze jestes wsciekla na wlasna matke ale
nie dokuczaj
> innym.

Sabinac, moge sie domyslic, ze Ty nie jestes w stanie odczywac
zlosci w stosunku do swojej matki, ale prosze nie wmawiaj innym, ze
to cnota

[sabinac-0]

Mylisz sie, Nienill, w moich wczesniejszych postach kilkakrotnie napomknelam o
konflikcie z moja matka ktorego skutkiem bylo ze opuscilam dom w wieku 19 lat.
Wzajemne pretensje i brak porozumienia miedzy matka a dorastajaca corka to chyba
norma, zgoda przychodzi zwykle pozniej a i to nie zawsze. Czesto wiele lat po
opuszczeniu domu kobiety zwalaja na matke wine za wszystkie swoje problemy a
slowa "jestes jak twoja matka" wypowiedziane przez meza brzmia jak zniewaga.
Pomimo uplywu czasu i wyjasnienia wielu zaszlosci wciaz zostalo mi wiele zalu do
mamy.
Tyle ze jak mam cos przeciwko niej to mowie jej to wprost a nie wyzywam sie na
obcych kobietach w jej wieku tylko dlatego ze zwierzaja sie ze swoich problemow
i przez to wydaja sie slabsze.

[nienill]

sabinac-0 napisała:

> tylko dlatego ze zwierzaja sie ze swoich problemow
> i przez to wydaja sie slabsze.
mylisz sie, nie dlatego sie "czepiam" i nie dlatego zwracaja one
moją uwagę

moze to Ty je tak postrzegasz, ale nie ja

[mamakoliber]

sabinac-0 napisała:

> Nienill, moge sie domyslic ze jestes wsciekla na wlasna matke ale
nie dokuczaj
> innym. Widze ze sam fakt urodzenia dziecka jest juz dla ciebie
powodem do pogar
> dy i skrajnych ocen.
Sabina...niestety tego typu"panienka" nie jest w stanie mnie
zdenerwować;))ale dziękuje,że stanęłaś w obronie mojego postu,a neli
niech zmieni lekarza,bo swym jadem złości i goryczy pozaraża nas
wszystkich.

[nienill]

pani to napisala?


miej odrobine kultury i taktu,jeśli ktoś cierpi i pisze o tym na
forum,to nie po to aby jakaś zakompleksiona,mała dziewczynka w
bardzo prostacki sposób dogryzała mu.Zmień
psychiatre,psychologa,wyprowadz sie z domu,opluj koleżanke z pracy
której nienawidzisz,kopnij psa sąsiadów..odejdz od faceta który cie
zdradza...a nie przenoś tego na innych.Może twoja matka gardziła
tobą i dlatego jesteś takim złośliwym potworkiem,ja kocham własne
dziecko...więc nie pisz więcej idiotyzmów,bo jak zauważyłam nie masz
poparcia.





bo cos sporo kropek w tym anonimie

[sabinac-0]

Nienill, moze juz dosyc...

[nienill]

dlaczego?

dostalam ładnego anonima i nie wiem komu mam podziekowac :(

[mamakoliber]

nienill napisała:

> pani to napisala?
>
>
> miej odrobine kultury i taktu,jeśli ktoś cierpi i pisze o tym na
> forum,to nie po to aby jakaś zakompleksiona,mała dziewczynka w
> bardzo prostacki sposób dogryzała mu.Zmień
> psychiatre,psychologa,wyprowadz sie z domu,opluj koleżanke z pracy
> której nienawidzisz,kopnij psa sąsiadów..odejdz od faceta który
cie
> zdradza...a nie przenoś tego na innych.Może twoja matka gardziła
> tobą i dlatego jesteś takim złośliwym potworkiem,ja kocham własne
> dziecko...więc nie pisz więcej idiotyzmów,bo jak zauważyłam nie
masz
> poparcia.
>
>
>
>
>
> bo cos sporo kropek w tym anonimie .Nie jest to anonim i myśle,że
jedynym rozsądnym wyjściem z mojej strony jest pełna ignoracja
twojej osoby.

wiec na przyszlosc

[nienill]

mamakoliber napisała:

> .Nie jest to anonim

jak sie wysyla ze strony jako "wyslij wiadomosc" to jest sie
podpisanym zawsze jako "ludzie"

wiec to byl anonim


zalecam uzywanie poczty przy nastepnych okazjach
bo ja napisalam: nie wiadomo komu dziekowac





i ciesze sie, ze jednak pani nie zdenderwowalam :>

[mamakoliber]

"nienill"pomyliłam jej nick,więc poprawiam aby nie czuła sie na nowo
urazona;)))

[mamakoliber]

nienill napisała:

> Powrotu
> > do zdrowia Dziewczynki;))
>
> to nie jest forum dla "dziewczynek"
>
> Nie chciałam nikogo urazić,do twojej wiadomości książek na temat
anoreksji przeczytałam sporo a forum jest dla ludzi.I nadal będe
pozdrawiać "Dziewczynki" jest to miły i grzeczny zwrot,widocznie nie
dla Ciebie,więc nie czytaj
>
> jesli masz takie podejscie, to znaczy, ze malo wiesz o chorobie,
> wiec kazda, pierwsza z brzegu lektura Ci pomoze

[claratrueba]

Niesprawiedliwe jest szukanie przyczyn anoreksji w sprawach rodzinnych jedynie.
Miałam anoreksję choć czułam sie kochana, rozumiana i akceptowana przez
rodziców. Ale miałam wtedy 15 lat i bardziej była mi potrzebna akceptacja grupy
koleżeńskiej a tej nie miałam. Bo byłam "serdelem" "baleronem" i "okularnikiem".
I jeszcze "kujonem" bo uczyłam się świetnie, bez "kucia" zresztą, ale kogo to
obchodziło. I jeszcze nie miałam ciuchów z Pewexu, a to był wymóg atrakcyjności
towarzyskiej w szkole. No i czytałam zamiast spędzać czas wolny na paleniu fajek
za osiedlowym śmietnikiem. Moja otyłość pojawiła się dość nagle: uprawiałam
sport i dostawałyśmy "witaminy" w zastrzykach. Po tych witaminach niektórym
dziewczynom rosły wąsy, mi tylko sadło. Było to ponad 25 lat temu i o sterydach
nikt nie słyszał. O anoreksji też, może poza specjalistami. Moja mama przeżyła
piekło- skutecznie ukrywałam niejedzenie (obiad brałam do pokoju "uczę się"
zawijałam w gazetę i wyrzucałam na dworze) więc myślała, że jestem chora.
Odkryła prawdę bardzo późno- jakieś 15 kilo później. Może mamiekoliber pomoże co
moja mama robiła. Nie było terapii, specjalistów, żadnej pomocy. Mama regularnie
"podsuwała mi" informacje "jajka sa dobre na włosy", "jabłka pomagają na
trądzik", "ser wzmacnia paznokcie". Tak apelując do wyglądu, nie zdrowia, które
miałam gdzieś jak większość nastolatek, skłoniła mnie do jedzenia. Prosiła swoje
koleżanki, żeby mnie komplementowały "ależ masz piękną figurę, tylko już
bardziej nie chudnij bo biust stracisz". Do spisku wciągnęła fryzjerkę i
kosmetyczkę, które dawały mi rady żywieniowe. Ja nadal widziałam w lustrze
grubasa, nadal go widzę (mam 42 lata 160cm i 47 kilo) i chyba nadal jem "na
paznokcie, skórę itp" ale jem i fizycznie jestem okazem zdrowia. Spróbuj, nie
rezygnuj z leczenia, ale "przemycaj" te wiadomości żywieniowe" "knuj" jak moja
mama. Życzę Ci powodzenia, mam 15 letniego syna i rozumiem Twoją rozpacz.

[mamakoliber]

Claro! bardzo Ci dziękuje za dobre rady,napewno wprowadze je w
relacje z moją córką.Kiedyś powiedziałam jej ,że traci biust a ma
tak ładny i włosy wypadają...nie trafiają do niej tego typu argumenty
Wiem,że proces leczenia trwa bardzo długo,żyje z nadzieją iż
wyjdzie z tego.Pozdrawiam

[ankaaa]

BTW, używanie słowa dziewczynki jest proteksjonalne.
Skąd wiesz ile twoje rozmówczynie mają lat ?

Może najwyższa pora dorosnąć i wykazywać to również w języku i
szacunku do innych.


Niestety bardzo pokazujesz jak mało wiesz nt zaburzeń jedzenia.
Sama nie jesteś w stanie jej pomóc, jedynie tylko płacąc za terapię.
A najlepiej jakbyś sama udała się po fachową pomoc ... dla SIEBIE.

Wejdź sobie na forum.glodne.pl znajdziesz informacje dla rodziców,
no i może oni potrafią Ci pokazać na czym polega anoreksja twojej
córki.
1 rada - mniej atakowania, a wiecej pokory i słuchania ZNAWCÓW ...
no chyba, że ci zalezy na chorowaniu córki.

[claratrueba]

Jezu, co obelżywego jest w słowie "dziewczynki"?!! Sorry, ja to odebrałam ciepło
i życzliwie (mam 42 lata). No ale odbiór zależy od odbiorcy i jego samooceny.
Czy to na pewno autorka potrzebuje pomocy psychologicznej?

[ankaaa]

Wiem co piszę.
Infantylizm w wieku 30+ nie jest normą.

A na marginesie:
"Mój świat sie zawalił pare razy w życiu,rozwód(zostałam sama z
chorym dzieckiem i zupełnie bez pieniędzy..)pózniej natręctwa
lękowe...a następnie zle dobrane leczenie i początki bulimii".

Chora mama to i chore dziecko.

[claratrueba]

Łatwość oceniania innych i ich intencji też nie jest objawem dojrzałości. Świat
wali się również ludziom mądrym, dojrzałym i zdrowym. Dzieci tez im chorują. A
ludziom chorym i nieszczęśliwym szczerze współczuję, nawet jeśli w jakimś
stopniu są winni.

[ankaaa]

Mówienie wprost wg Ciebie jest przejawem niedojrzałości ???


Chyba nie o to tu chodzi.
Zdaje mi się, że najwazniejsza miała tu być córka i pomoc jej.
Ale jak widzę, nie to jest najważniejsze tylko atak i obrona przed
innym spojrzeniem na sprawę.
Dość charakterystyczne na tym forum.

No, ale każdy interpretuje jak mu wygodnie.

[mamakoliber]

Myśle,że pani doktor już podziękujemy;))

[all-fredka]

Pojechaliście po Nienill Mamakoliber i Sabinac. Mnie też ugryzło to "dziewczynki" nie mówiąc już o "panience", ale wiem, że niektórzy mają taki sposób wyrażania się i już. Dziewczyny z tego forum niejedno przeszły i mogą się oburzać na protekcjonalne "dziewczynki". A tak z innej beczki podsuwanie Anorektyczce załamudkowame info o jedzeniu typu "jedz, bo Ci włosy wypadną" nie zawsze ma sens czasem może wkurzać i przyczyniać się do dalszej choroby, bo Anorektyczka nienawidzi siebie i swojego ciała jest nastawiona na cel, bez względu na konsekwencje. Anoreksja zmienia myślenie i system wartości, chora dziewczyna nie myśli rozsądnie i nie ma sensu powoływać się na rozsądek

[claratrueba]

"jedz bo Ci włosy wypadną" nie ma sensu, masz rację. To zła forma przekazu.
Chodzi o przekaz "jakieś jedzenie jest dobre na coś tam" bez żadnego nakazu. Nie
twierdzę też, że działa. Działało na mnie więc o nim napisałam. I nie odwoływało
się do rozsądku a wyglądu- to różnica. Czy w anoreksji ciała się nienawidzi czy
jest ono tylko wrogiem to zależy, ale to nie jest to samo. Ta choroba ma różne
stopnie ciężkości, nie zawsze kończy się samozniszczeniem.

[all-fredka]

Rzeczywiście uprościłam i spłaszczyłam, świadomie zresztą. Twoje argumenty mogą być skuteczne, w początkowym stadium choroby, bądź u dziewczyny, która nie je, bo inne nie jedzą, bo taka moda, bo chce schudnąć. I liczy się to jak wygląda albo czy jest zdrowa. W zaawansowanej anoreksji, zdrowie nie jest ważne, najważniejsza jest kontrola wagi i chudość bez względu na konsekwencje, wystające kości są najważniejsze. Problem nie jest w wadze, tylko w głowie. I nie załatwi się go na poziomie jedzenia czy nie jedzenia. Jeżeli piszesz, że nie byłaś na terapii, nie rozmawiałaś z psychoterapeutą, to nie wiesz jaka była przyczyna Twoich zaburzeń i czy rzeczywiście byłaś chora. Anoreksja niesie za sobą autodestrukcję, jest bardzo wysoka śmiertelność w tej chorobie. Najczęściej konsekwencją anoreksji jest bulimia, z którą walczysz już twarzą w twarz, walka trwa latami, znasz problem, chcesz być zdrowa i nie potrafisz. Dziewczyny, które są na tym forum, wiedzą, że są chore i walczą o swoje życie. Ale generalnie Anorektyczki nie uważają, że są chore, myślą, że z nimi jest wszystko w porządku, że to rodzice mają problem, rodzina, świat, ale nie one. I kiedy ktoś im mówi- jesteś piękna, jesteś szczupła, to one nie wierzą i się irytują, że co może wiedzieć ta grubaska o urodzie czy szczupłej sylwetce. Anorektyczki zachwycają się wychudzonymi ciałami modelek i to jest ich ideał piękna. Nie akceptują osób grubszych, chcą być perfekcyjne we wszystkim, bo to im daje poczucie bezpieczeństwa i dążą do tej perfekcji za wszelką cenę. Dużo tego jest i nie chcę się rozpisywać. Jeżeli matka chce stoczyć walkę z chorobą córki, jaką jest Anoreksja musi się uzbroić w cierpliwość i kochać córkę z całej siły, żeby wytrwać i się nie poddać.

[sabinac-0]

Wsrod uczestniczek forum (nie powiem "dziewczyn" bo jeszcze sie ktos obrazi),
tych mlodszych i bezdzietnych, zauwazylam dosc specyficzne pojmowanie
macierzynstwa.
Przegladajac posty mozna odniesc wrazenie ze kobieta z chwila gdy rodzi dziecko
(a moze nawet z chwila zajscia w ciaze) przestaje byc istota ludzka a staje sie
jakims bezosobowym naczyniem sluzacym wylacznie dziecku, nawet gdy ono juz dawno
jest dorosle. Po porodzie nie ma prawa do wlasnego zycia, wlasnych mysli i
przyjemnosci, wlasnych problemow - ma zyc wylacznie przyjemnosciami, myslami i
problemami dziecka. Ona sama, jako czlowiek, ma przestac istniec.
Ten obraz "znikajacej matki" jest kreowany dosc natarczywie przez filmy, reklamy
i Kosciol. Znam wiele matek ktore cale zycie na prozno usiluja osiagnac ten
ideal (czyli zapomniec o sobie, zignorowac wlasne potrzeby, "zniknac"), nie
pomaga to w zyciu ani im, ani ich dzieciom.
Z chwila urodzenia dziecka nie nastepuje zadna cudowna przemiana, nie znikaja
urazy, kompleksy, zaburzenia emocjonalne, kobieta stajac sie matka nie staje sie
aniolem, nadal pozostaje tym samym czlowiekiem, ze wszystkimi ulomnosciami,
jakim byla przed ciaza.

[mamakoliber]

Sabina!Myśle ,że nikt nie chce rezygnować z własnego życia i każdy
ma prawo do ułomności i popełniania błędów,najważniejsze jest to ,że
przychodzi moment kiedy coś można naprawić. "Ktoś" zacytował część
mojej wypowiedzi na temat natręct lękowych,cóz wielkie brawa!
Myślałam,że jeśli dzielimy się na forum kawałkiem życia i chorobami
z jakimi sie uporaliśmy to winno być to przyjęte z taktem.To tak
jakbym przeczytała w tym momencie fragment listu na forum "moje
małżeństwo upadło..."itd a pózniej zacytowała go plus
wypowiedz"chora kobieta,pewnie sama jest sobie winna..."

[mamakoliber]

sądze,że ty jesteś "zdrowa" "gratuluje" mamie;))
Uff,chwała Bogu moje dziecko nie cytuje bolesnych słów aby kogoś
ranić.

Do claratrueby I mamakoliber.

[achulaw]

JESTEM 7 LAT MŁODSZA.Pisałam ciut wyżej do mamakoliber.
U mnie też była miłość i akceptacja w domu.Jednocześnie niesamowita
ambicja i chęc bycia tą naj szczególnie dla Ojca.Tyć też zaczęłam po
zakończeniu szkoły podstawowej gdzie ostro pływałam i biegałam.
Moje byćie naj we wszystkim :szkoła , rodzina (ojciec) koleżanki - i
też brak akceptacji .Wtedy myślałam ,że z powodu "tuszy"(cha , cha 54
kg przy 156 wzrostu)a pewnie powodem było ciągłe
marudnictwo ,narzycanie się ,ciągła chęć przypodobania.Olewali mnie
bo zawsze wiedzieli,że ode mnie dostaną.(oczywiście nie chodzi o
seks!!!)Największą radość sprawiało mi jak mówili jaka laska sie
WRESZCIE!!!ROBISZ.
Nikt nie wiedział,ja wyczytałam i wiedziałam z "JESTEM"Wiedziałam
czym to grozi i chciałam z tego wyjść.Zbyt kochałam życie.
Oparcie tak naprawdę zawsze miałam tylko w sobie bo MAMY nie chciałam
martwić.DO DZIŚ NIE WIE ,ŻE NIE JESTEM W PEŁNI ZDROWA.
Żyję jutremm , ale pomimo zła ,smutku,chcę tego jutra.ŻaL mi ,że
mogłoby go nie być BO MOŻE JUTRO BĘDZIE LEPIEJ?????Każdy zakręt to
niewiadoma.Tyle przeszłam , tyle osiągnęłam ,tyle dostałam i tyle
straciłam , ale chcę żyć BO ZAWSZE JEST JUTRO!@!!

[mamakoliber]

Achulaw! Dziękuje,tak bardzo chciałabym usłyszeć od mojego
dziecka "chce mi się żyć" Narazie serce mi pęka jak dostaje
informacje "życie jest do d...,nie ma sensu..." Szukam
sposobu,jakiegoś klucza,gdzieś musi być.Prosiłam;podejdziemy na
zajęcia z rysunku(świetnie rysuje i lubi to) poszła,stweirdziła,że
jest drętwo..ok szukamy dalej.Coś co pozwoli jej na nowo cieszyć sie
życiem.Myśle o jezdzie konnej.

[mamakoliber]

Claro;)) myśle,że należy pozwolić innym upuścić troszke jadu. Nie
przejmuje się tym,gdyż ja zwracam się z prośbą o
informacje,rozmowe,własne doświadczenia z myślą o kulturalnych
odbiorcach...a że nie każdy taki jest,cóż...

[liwka39]

Ja również mam 15 lat i wiem, co Pani córka przechodzi. Wiem też, że
nie wiem jak Pani pomóc. Każdy przechodzi tę chorobe inaczej i z
innych przyczyn. Najważniejsze by córka uświadomiła sobie, jaką
krzywdę wyrządza sobie i innym. Mi pomógł psycholog, ale skoro Pani
juz próbowała to nie wiem, co poradzić. Wiem jednak, że nie pomagały
mi tez bezustanne rozmowy tylko i wyłącznie o chorobie. Miałam tego
naprawdę dosyć. Jedyne, co mogę poradzić to miłość. Proszę okazywać
ją córce jak najczęściej. Nie rozpieszczać, nie pozwalać na
całkowite niejedzenie, ale mówić, przytulać i pocieszać.Mi to
naprawdę pomogło. Życzę powodzenia i dziękuję za możliwość
podzielenia się moim doświadczeniem.

[blueberry87]

Kolejna supermama się pojawiła... Ciężko się potem dziwić że jej "dziewczynka"
ma chorobę...

[claratrueba]

Przepraszam, jesli kogoś urażę, ale dużo tu "ludowej" wiedzy, a nie fachowej.
Też nie jestem fachowcem, ale niemało wiem od nich, zadałam też sobie trud
poczytania kiedy uświadomiono mi, że sprawa mnie dotyczy. Przyczyn może być
kilkanaście, nie tylko brak miłości i akceptacji. Bywają to też zaburzenia
odżywiania w rodzinie np. otyłość, któregoś z członków, uprawianie sportu
wymagającego niskiej wagi, przemoc i molestowanie, depresja. Kilkanaście, o
które terapeuta powinien zapytać. Leczenie to nie tylko farmakologia i szpital.
To także psychoterapie, w tym "reklama jedzenia", którą instynktownie stosowała
moja mama. 10-15% chorych kończy zagłodzeniem się na śmierć lub samobójstwem.
Zmuszanie do jedzenia, namawianie i pilnowanie, histeryczna atmosfera otoczenia
wobec niejedzenia pogłebia sprawę. Negatywne bodźce i nakazy "jedz bo ci włosy
wypadną" również. Pomaga wskazywanie pozytywnych aspektów pożywienia dla
wyglądu, sprawności, zdrowia- nie. Istotne jest podnoszenie samooceny,
nieskuteczne- straszenie. Anorektyk nie pozbędzie się obsesyjnego stosunku do
jedzenia i wagi, chodzi o "ucywilizowanie" go i zamienienie w "zdrową dietę" i
"sportowy tryb życia". Z tym da się żyć bardzo dobrze, z jadłowstrętem nie.
Generalnie, i chory i otoczenie musi zaakceptować chorobę i sobie z nią radzić.
Anorektyk nie pokocha jedzenia, nie stanie się smakoszem. Ale może osiągnąć stan
"jem bo to konieczne dla mojego samopoczucia".

[blueberry87]

Ależ ktoś tu jest skromny...
A tak poza tym, to mam bulimie a nie anoreksje, wiec za pewne wedle "eksperta"
powyżej nie mam uprawnień do wypowiadania się na ten temat, ale i tak powiem
jedno. Już po postach mamakoliber widać że coś z nią jest porządnie nie tak i że
przyczyn anoreksji jej córki należy szukać w rodzinie...

[claratrueba]

Skromnośc nie nalezy do moich nielicznych zalet. Ekspertem nie jestem, ale
chciałam zwrócić uwagę, że wrzucanie wszystkich przyczyn i wszystkich form
anoreksji do jednej szuflady nie jest dobre i może utrudniać leczenia.

[mamakoliber]

no zobacz,taki ekspert sie marnuje...a z tobą wszystko jest ok? Lecz
bulimie a nie marnuj czasu na mnie i moje dziecko,bo nie do ciebie
pisze na forum.

[all-fredka]

Z wykształcenia jestem terapeutą. Z anoreksją spotkałam się osobiście, uczestniczyłam w muzykoterapii dla osób z zaburzeniami odżywiania tj. anoreksji i bulimii w Instytucie Psychiatrii i Nerwic w Warszawie jako przyszły terapeuta. Dodatkowo mam koleżanki walczące z konsekwencjami tej choroby już wiele lat. Zatem moja wiedza nie pochodzi wyłącznie w literatury czy internetu. Nie obwiniam matek i nie zrzucam na nie jażma odpowiedzialności za chorobę ich córek. Po prostu Anoreksja jest sygnałem, że rodzina nie funkcjonuje prawidłowo. Sygnałem, że należy rozpocząć terapię całej rodziny a nie wyłącznie jednego członka rodziny. chorego. Statystyki mówią, że śmiertelność wynosi od 5 do 20 procent. Dla mnie oznacza to wysoką śmiertelność. Nie wiem gdzie jest ta ludowa wiedza?

[blueberry87]

Mówiąc "ludowym" sposobem,all-fredka dobrze gada

[claratrueba]

all-fredko, jako terapeutka widzisz zatem różnicę między "jedz bo ci włosy
wypadną" a "jedzenie czegos jest dobre na coś". Ja miałam kontakt z terapeutą
wiele lat po "ucywilizowaniu" choroby. Zdiagnozował ją jako anoreksję ale
przyczyn rodzinnych nie widział żadnych. Parę innych- tak, raczej celnie. Dzięki
terapii wiem, że to co widzę w lustrze nie jest prawdą.Nie oduczyłam się ważyć
codziennie, czytać o kaloriach, ale to nie przeszkadza żyć.

[all-fredka]

W Twoim przypadku przyczyną problemów mogłabyc niezdrowa rywalizacja i dążenie do celu. Instruktor mógł wywoływać poczucie winy i naciskać do granic waszych możliwości. Sport, rywalizacja powodują duże napięcie i chęć odreagowania. No i te dodatkowe kg, które Ci przybyły po tabletkach, które wam dawał trener. Niewiadomo co to było i jakie miało skutki uboczne:-/ Niepokoi mnie coś innego- piszesz, że codziennie kontrolujesz wagę i ściśle przestrzegasz diety. Być może nadal nie czujesz się bezpieczna i akceptowana i swoje poczucie wartości uzależniasz od tego jak wyglądasz i ile ważysz. Warto temu przyjrzeć bliżej, żebyś w przyszłości mogła się cieszyć jedzeniem i nie zamartwiać się kaloriami i perspektywą dodatkowego kilograma czy dwóch. Kobieta ma to do siebie, że w swoim życiu raz waży mniej raz więcej (ciąży, hormony) i jest to naturalne. Strach przed przytyciem może powodować niechęć do bycia matką. Ale to wszystko moje przypuszczenia i mogę się mylić, bo nie znam Cię, nie znam Twojej sytuacji życiowej.

[claratrueba]

Moja przyszłość all-fredko to już starość. Mam 42 lata, matką jestem od 15.
Oczywiście, w ciąży starałam sie nie przytyć (bardzo racjonalna dieta).
Jedzeniem sie nie cieszę i nigdy raczej nie będę. Tak naprawdę nie ma nic co
lubię, kieruję się wartościami odżywczymi i niskokalorycznością. Życie mam
udane i rodzinne i zawodowe. Poza tą łagodną anoreksją nie mam żadnych
problemów. Boję sie przytyć, bardzo sie boję. Nie tego, że np. mąż mnie zostawi-
stary, brzydki jak ja i gruby. Ale każde dodatkowe 0,5 kg na wadze mnie dołuje.
Boję się, że będę wyglądać tak jak kiedyś, mam zdjęcia, na które patrzec nawet
nie chcę. Po prostu nadwaga kojarzy mi sie z bardzo źle. Wiem, że boję się zbyt
bardzo. Wiem, że przyjaciele mnie nie odrzucą- tez starzy i grubi. Ale wiem
również jak dużym atutem jest mój dobry wygląd, b. często mi pomaga. Jak to
stwierdził mój terapeuta "udało mi sie oswoić tego potwora" jakim jest
anoreksja. A chyba dużo racji ma moja przyjaciółka, która o mojej obsesji
ważenia sie i badania kaloryczności mówi "no w końcu jakiś problem musisz mieć".

[ollaboga77]

strasznie jesteś negatywnie nastawiona do Kolibra. W sumie to akurat
ja odbieram autorke wątku bardzo pozytywnie. Martwi się o córe i
chce jej dobra, zdrowia.

W sumie mogła ja pozostawić samej sobie prawda? ale jednak matka
kocha swoje dziecko. wyrodna by dawno temu pozostawiła samej sobie.

Chyba tylko młodym wiekiem mozna wytłuamczyć Twoja agresje. mało
rozumiesz, bo tylko doswiadczenie może dac Ci pewną wiedze!

[ankaaa]

To tutaj Ciebie zaskoczę.

Właśnie, gdyby ja matka zostawiła to dziewczyna nie miałaby
anoreksji.

[ollaboga77]

czyżby? skąd ta pewność?

Uważasz, że co że Kobiber miałby kupić 15latce mieszkanie i nich ta
zyje na własny rachunek? obawiam się że ta opcja by nie przeszła...


Może niech Koliber nie interesuje się własnym dzieckiem wogóle.
Ciekawe co by wtedy się stało ???

zgadniesz czy mam napisać...

sąd, prokuratura i inne organa odpowiezialne za ochronę życia !

[mamakoliber]

Liwko! To ja Ci dziękuje,że podzieliłaś sie z nami swoimi
doświadczeniami.Ciesze się,że wyszłaś już z choroby i życze Ci
dalszych sukcesów w każdej dziedzinie życia;) Nie rozmawiam z córką
o chorobie(zapewne nie zawsze mi sie to udaje...staram się) Prosiłam
rodzine i przyjaciół aby nie podsuwali jej jedzenia na zasadzie " no
może odrobinke.." Tule ją i mówie,że jest wyjątkowa...bo tak
naprawde jest. Pozdrawiam

[nienill]

mamakoliber napisała:

> Tule ją i mówie,że jest wyjątkowa...

a jak ona na to reaguje?
odpowiada cos?
co sie pojawia na jej twarzy w tym momencie?

[mamakoliber]

nie jesteś osobą z którą mam ochote rozmawiać.A twoje prymitywne
zaczepianie świadczy już o srajnym kretynizmie

[mamakoliber]

literówka SKRAJNYM

[nienill]

mamakoliber napisała:

> literówka SKRAJNYM
sie pani tak nie denerwuje, sie pani literowki nie beda czepialy :)

[blueberry87]

To forum jest dla wszystkich, wiec ja tez moge tu pisac, w każdym wątku w jakim
zechce i nikt mi tego nie zabroni. Pragne tylko zwrocic uwage na jedna rzecz:
sposob w jaki mamakoliber zwraca sie do innych forumowiczów. Bo takich
manifestacji jej chamstwa jest tu wiecej. Podejrzewam że swojej dziewczynki tez
lepiej nie traktuje, tylko teraz przed wszystkimi zgrywa cudowna mamusie.
Dziewczynka sie przeciez gdzies anoreksji nabawila... Moze w domku. Moze ktos
mial za duze wymagania. A teraz ten ktos przezywa, "O Boże, co zrobić?!"

Acha, a bulimie lecze. Nie zeby rada kogos tak prymitywnego byla mi potrzebna,
to tak tylko dla informacji. A że twoja dziewczynka nie chce wspolpracowac z
tym, do kogo ty ją prowadzasz to juz nie moja wina, nie wyzywaj sie...

[mamakoliber]

nadal czytaj i koniecznie cytuj;)))

[nienill]

masz maila?
jesli mozesz to napisz mi go na skrzynkę

[ankaaa]

Z taką twoja postawą twoje dziecko bedzie chorować wieki.
Oporna na wszelką wiedzę.
Nic to, "miłego szukania pomocy" przez kolejne pare lat ... szkoda,
tylko dzieciaka.

[mamakoliber]

anka mam nadzieje,że nie wieki a moja postawa jest jak najbardziej
poprawna,chyba nie tobie to oceniać,sądze ,że nie jesteś fachowcem a
tym bardziej życzliwym człowiekiem.Jeśli masz pisać przykre słowa,to
nie na tym forum,za to Ci z góry dziękuje

do mamakoliber

[loiseau]

Taka mi się refleksja w głowie pojawiła:) Twoja córka ma 15 lat, wchodzi w
trudny okres dojrzewania i niejedzenie też może być sposobem na bunt. Do tego
wydaje mi się, że również może być jej trudno zmagać się z brakiem taty na co
dzień.
Z Twoich postów czytam, że bardzo chcesz się starać, bardzo pomóc. Dużo
aktywności wkładasz w pisanie postów na forum, w wymyślanie koni, rysunku,
lekarzy. A myślałaś o terapii rodzinnej? Dla córki i dla Ciebie? Piszesz, że
Twoja córka "nie chce współpracować". Wobec tego może taki krok okazałby się
punktem zwrotnym?
Myślę sobie, że Twoje zaangażowanie jest świetną sprawą, jeśli by je
ukierunkować na zmianę dla Was obu:) Bo jeśli będziesz córce podsuwać co rusz to
coś nowego, nowych lekarzy, nowe przytulanie, nowe pomysły na aktywność,
pozbycie się anoreksji...to ja wyobrażając sobie siebie mogłabym się poczuć
przytłoczona. Nie znam Twojej córki i mówię tylko o swoich uczuciach. Serio
przemyśl rodzinną terapię. Pozdrawiam!

[nienill]

i co?
i teraz ja napisze, ze calkowiecie zgadzam sie z tym co napisalas, a
pani koliber z przekory tego nie zrobi, bo by jej glupio bylo rade
przyjmowac od takiej "panienki"

[amela]

o rety, dziewczyny, nie poznaję Was! czemu tak się uczepiłyscie tej biednej
mamakoliber? skąd w Was tyle bezinteresownej złosci i agresji?
ona przeżywa osobisty dramat, jej dziecko jest poważnie chore, ona próbuje tu
szukac pomocy, a Wy wylewacie na nią żale, które prawdopodobnie żywicie w
stosunku do swoich mam. nie przenoscie osobistych uraz na niczemu winne osoby
trzecie.
mamakoliber próbowała zapewne użyc ciepłego, sympatycznego, może pieszczotliwego
w jej mniemaniu zwrotu (ja zresztą tak to odebrałam) a Wy zakrzyczałyscie ją,i
to w jak mało istotnej kwestii.
hej, co się z Wami dzieje???

[amela]

"osobistych urazów" oczywiscie, za dużo mi sie skasowało:)

[loiseau]

Amelo,
Odniosłaś się do mojego postu, więc odpowiem:) Przed chwilą wypowiedziałam się w
tym wątku po raz pierwszy. Nie mam poczucia, że wylewam swoje żale na
mamakoliber. Napisałam też, że jej starania i zaangażowanie to bardzo dużo,
tylko trzeba to dobrze ukierunkować, żeby nie zagłaskać młodej dziewczyny. I że
życzę jej powodzenia oraz wydaje mi się, że terapia rodzinna byłaby dobrym
krokiem. Nie miałam na myśli obrażania mamakoliber czy obarczania winą za
chorobę córki (myślę, że nie ma co się w takie rzeczy bawić).
I już:)

[nienill]

> hej, co się z Wami dzieje???
wszystkie mamy pms

[mamakoliber]

Witaj Amela!Odpowiedz jest prosta;bo tak najłatwiej.Jeśli chodzi o
słowo "dziewczynki"miałam na myśli grzeczny zwrot a nie obrażanie
innych osób.Myśle,że nikt normalny nie poczułby się urażony a już
napewno nie do tego stopnia aby cytować czyjeś zwiezenia o chorobie
i szydzić z nich.Zastanawia mnie fakt,że jeśli takie
osoby"prześmiewają" na forum kogoś kto cierpi to co robią swoim
bliskim i znajomym na codzień...?Jak już zauważyłaś poprostu kasuje
i ignoruje takowe osoby z prostego powodu NIE DO NICH
PISZE.pozdrawiam;))

pani ma tez problemy ze wzrokiem

[nienill]

albo pamiecia

tak czy inaczej - źle sie dzieje

mamakoliber napisała:

> Jak już zauważyłaś poprostu kasuje
> i ignoruje takowe osoby z prostego powodu NIE DO NICH
> PISZE
nie, nie zauwazylam
zauwazylam, ze wysylasz maile

[mamakoliber]

Loiseau!Dziękuje za odowiedz.Piszesz terapia rodzinna,czemu
nie.Jestem i na to przygotowana.6.02.09r córka ma wizyte u nowej
pani doktor,jeśli zaproponuje terapie rodzinną to takową
rozpoczniemy.Licze na jej 20 letnią praktyke w leczeniu
anoreksji,najważniejsze jest jednak to ,że córka wyraziła chęć
poznania (następnego...)lekarza.Jeśli chodzi o dodatkowe zajęcia,to
tak sobie myśle,że wszysko będzie lepsze od pozostawania w domu i
pielęgnowania doła.Zauważyłam,że wyciąganie jej na spacery przynosi
całiem niezły efekt.W pierwszym momencie nie chce jej sie wyjść ale
pózniej jest zadowolona.Jeśli masz jeszcze jakieś rady i sugestie
bardzo chętnie przeczytam.

[loiseau]

Wiesz co...mi się jeszcze wydaje, że może warto, byś poszukała pomocy także dla
siebie? Abstrahując od Twojej córki, pisałaś o pewnych trudnościach, z którymi
się borykasz. Myślę, że psycholog mógłby Tobie pomóc, chociażby na kilku
spotkaniach:) Może pomógłby Ci się uporać z rozwodem, trochę odwentylować po
chorobie córki. To zależy od tego, czego byś potrzebowała. Generalnie pomagając
sobie, pomożesz nie wprost Twojej córce. Nie chodzi o to, że anoreksja magicznie
zniknie. Ale szczęśliwa, pogodzona ze sobą i światem mama bardzo pomaga w
okresie dojrzewania każdemu dziecku:)

[mamakoliber]

Napewno dobra rada,chodze do psychologa gdyż sama nie uporałabym się
z taką ilością problemów.Nie usypiam już bez leków,mam nadzieje,że
kiedyś się to zmieni.Rozwiodłam się już dawno,więc tego jakoś
boleśnie nie odczuwam w tym momencie,mam wielki żal do eks męża za
zaniechanie kontaktów z dzieckiem(postawił na wygode,finansową i
czasową)Z tego co ustaliła poprzednia psycholog to jedna z przyczyn
choroby mojej córki;zły kontakt z ojcem a raczej jego brak,następnie
nadwaga spowodowana długotrwałym leczenie sterydami,nadwaga i
kiepskie relacje z rówieśnikami.

Egoizm???

[achulaw]

Mamakoliber!!!To strasznie trudne powiedziedzieć co mniepchało do
walki o wyjście ze szpitala,z choroby!!!Widzę następujące powody:
-EGOIZM -dlaczego mam się zabijać skoro jest jakieś jutro?Nawet do
d..."ale jutro
-POKAZANIE SWOJEJ MOCY:Ja się nie dam!!!Ja potrafię żyć pomomo ,że
jestem "gruba"!!! brzydka ,nic nie warta-POKAŻĘ IM!!!
-Żal MAMY , instynkt opiekuńczy7 ,MIŁOŚĆ OKTÓREJ NIE MÓWIŁAM I NIE
MÓWIE.Strach JAKIE BĘDZIE JEJ ŻYCIE PO MOJEJ ŚMIERCI!!!To brzmi
pysznie i egoistycznie.Po mojej śmierci życie będzie się toczyć dalej!
-Moje śmierć , danie się pokonać ANIE byłaby przegraną ,a na to nie
pozwalam sobie!Ja nie przegrywam!!!Ja toczę CIĄGŁĄ WALKĘ!
Igram ze sobą .Zwalki ze sobą czer[pię przyjemność.Potwierdzam jak,że
każdy nadstępny dzień mojego życia to pokazanie języka moim złym
skłonnościom.

[achulaw]

Z jakiej częsci Polski jesteś?

[mamakoliber]

Kraków.Achulaw,z tego co się orientuje moja córka przechodzi
etap"nie chce mi się żyć bo życie jest do d...jestem beznadziejna"itp
Gdy jej mówie,że nie wyobrażam sobie życia bez niej,odpowiada "to
moje życie"Pani endokrynolog doradziła jej,aby stawiała sobie jakieś
cele.Wyjaśniła na swoim przykładzie,jak wychodziła z depresji.
Zauważyłam,że zaczyna to stosować;)Nie chce pisać na forum o tym
sposobie bo jak zdążyłaś przeczytać wcześniej nie każdy rozumie,że
dla mnie to nie jest zabawa tylko choroba dziecka...i nie warto
odgrywać sie na innych za swoje porażki.Pisz prosze,tak dobrze
wiedzieć,że nie jestem sama..i walka może być uwieńczona
sukcesem,bardzo Ci dziękuje;))pozdrawiam

[sabinac-0]

Mam do ciebie pewna uwage. Tez jestem matka, sadzac z postow jestem
kilka lat starsza od Ciebie. Staram sie zrozumiec Twoj bol i chec
pomocy corce. Rozumiem ze Nienill i Blueberry87 swoim jadem i
brakiem oglady moga doprowadzic do bialej goraczki ale maja odrobine
racji. Wydaje mi sie ze jestes osoba apodyktyczna - wiesz, to
rzadzenie sie na forum (ktore w koncu jest dla wszystkich) typu "ty
jestes dobra dziewczynka", "ty jestes zla dziewczynka", "ty sie stad
wynos", "z toba nie rozmawiam". Ta cecha charakteru na pewno nie
pomoze Ci w relacji z corka. Chamskie i zlosliwe posty radze po
prostu ignorowac. Pozdrawiam.

[blueberry87]

Popiszę się teraz jadem i brakiem ogłady i powiem, że jeśli nawet Sabinac-0
zauważa że ktoś jest apodyktyczny, to ten ktoś na pewno jest apodyktyczny...

[nienill]

to ja sie tez po(d)pisze,
zeby pani Mama jeszcze bardziej utwierdzila sie w tym, ze
apodyktyczna nie jest i dalej statystyki forum poprawiala zalewajac
to ponure miejsce miloscia i sloncem

[mamakoliber]

dziękuje Sabino,ignoruje.Nie jestem apodyktyczna,tylko rozżalona i
przechodze przez piekło w poszukiwaniu spec dla córki.

[blueberry87]

Przestań jej robić krzywdę, to ten specjalista nie będzie potrzebny...

endokrynolog

[bajabongobongobaja]

czy owa Pani Endokrynolog to może Dorota Roztoczyńska?

[ollaboga77]

napisałam do Ciebie ale nie wiem czy doszło

[mamakoliber]

Ola! do mnie napisałaś?nic nie doszło

[bunny-eater]

do psychiatryka!

(bylam anorektyczka - spzital duzo pomogl)

[mamakoliber]

Bunny,córka jest już w szpitalu,mam nadzieje,że to jej pomoże.Po
wyjściu ma stałą psychoterapie plus ps,grupową.pozdrawiam
Przepraszam,że zapytam;jak długo byłaś chora? pamiętasz
przełomowy momentw trakcie leczenia,jest coś co Ci najbardziej
pomogło?

mamo ja się zmienie tylko wyrzuc to jedzenie

[szacki]

przeleciałam jak burza przez wszystkie wypowiedzi i mało mnie szlag
nie trafił normalnie złapałam takiego agresora ze z chęcią roztrzaskałabym laptopa na kawałki. Choruje na anoreksje, nienawidzę jej, broniłam sie rekami i nogami przed diagnoza. anoreksja to syf
nie z tej ziemi. Szpital ( IPIN), ośrodek podwójnych diagnoz, drugi ośrodek zamknięty i jest względnie. Ostatni atak z 3 tygodnie temu.
Wróciło wszystko, ranne ważenie, 300 kcal dziennie, woda mineralna,
mierzenie nadgarstków od razu po przebudzeniu. Matka non stop gada o
zarciu, szlag mnie trafia. Gdy słyszę ze zaczynam wyglądać dobrze bo
nie mam juz takich chudych raczek mam ochotę temu kto to mowi wbic
nóz w plecy po ręko(jeść). ;) Starzy gó... wiedza o anoreksji, nie
maja zielonego pojecia co to jest, w ogole mało ludzi wie,panna
odchudza sie 3 tygodnie schudnie kilo i myśli ze ma anoreksje. Pisze
to motam się i wyć mi sie chce, bo jak sobie przypomnę ból, i strach
i panike ja pierdziele psychodela , paranoja na całego. Nie czuje sie
wyleczona choc potrfaie wstrząchnac tabliczkę czekolady zeby tydzien
pozniej sobie o tym przypomnieć i zrobic na podłodze 5 brzuszkow bo
wiecej nie dam rady. Zazdroszczę córce ze ma wsparcie bez kitu to
chyba to mnie tak wkurzylo , normalnie przemowila przeze mnie
zazdrosc. pozdrawiam

[mamakoliber]

Szacki!moja córka leczyła się w Krakowie,obiecywano terapie
rodzinną,guzik z tego wyszło.Pare rodzin poprostu oszukano. Leczenie
córki polegało na 6 posiłkach i leżeniu,w efekcie wyszla bardziej
zdołowana niz była.Wiem,że rozmawiać o jedzeniu z nią nie moge,chyba
że sama zacznie,je tylko gerberki,odrobine chleba i pomidora..ćwiczy
jak szalonaChciałabym ją namówić na ustawienia systemowe Berta
Helingera,ale nie wiem czy się zgodzi...pozdrawiam

to ode mnie

[katha_ko]

Ja mam BPD (borderline) i moje problemy z odżywianiem są wynikiem tego
zaburzenia. Mam więc okresowo lekką formę anoreksji (max zjechałam do 48 kg przy
173) i okresowo bulimię (teraz, typ sportowy, bez wymiotów).

Informacje ode mnie, co może pomóc:

1. Pomóc może najbardziej długoterminowa (con. rok) terapia indywidualna
oraz rodzinna. Ale indywidualna to podstawa i nie może moim zdaniem
zastąpić rodzinnej czy systemowej! I to psychoterapia, a nie psycholog w jakiejś
poradni rodzinnej! Konkretnie - proszę zerknąć na: www.ptp.pl Nie żadne
prochy (one tylko wspomagają, np. jak zaczyna się depresja), nie terapie grupowe
(mogą być raczej PO indywidualnej), nie polecam tez klinik nerwic w oderwaniu od
rodzinnego domu - bezsensu. Trzeba pamiętać, że żadnej anoreksji i bulimii nie
wyleczy farmakoterpia!

2. Skuteczność terapii zależy w największej mierze nie od terapeuty, nie od
próśb rodziców, ale od motywacji własnej córki. Terapia to ne chirurg i nie
zoperuje jej mózgu. Terapia wymaga silnej codziennej pracy nad sobą.

a. Moja rada (z autopsji): jeśli córka nie chce iść na terapię, to nie
zaciągać jej na siłę, bo i tak nie skorzysta z terapii. Powiem brutalnie:
czasem trzeba osiągnąć samemu totalne dno, aby samemu się zmotywować.
Pozostać samemu na lodzie. Wiem, że się serce Pani kraja, ale wtedy jest
największa motywacja, aby coś zmienić...

b. Jeśli córka nie chce iść na terapię, to może Pani jej podsunąć książkę
"Psychoterapia. Poradnik dla pacjentów" J. Aleksandrowicza. To podstawa, aby
wiedzieć, jak uczestniczyć w terapii. Proszę również samej przeczytać te
książkę.

3. Absolutnie nie poruszać tematu jedzenia!!! (nawet, jak zemdleje -
trzeba być MOCNYM). Nawet jak córka pani niknie w oczach. Proszę uwierzyć, że
Pani zmartwienie o wagę córki, podtykanie jedzenia, opiekuńczość UTRWALAJĄ
CHOROBĘ. Nie chcę długo tłumaczyć tego mechanizmu, mogę na priva. Proszę
samej absolutnie nie poruszać tematu jedzenia, a gdy córka będzie go przy Pani
poruszała to proszę IGNOROWAĆ ten temat tak, jakby nie był ważny, że nie robi
to na Pani żadnego wrażenia. Nie mówić oczywiście ze złością: "Nie gadaj już
o tej wadze", ale słuchać tak, jakby mówiła, że ładna dziś pogoda. Nie robi to
na Pani wrażenia (na zewnątrz), nie powoduje u Pani przejawów opiekuńczości (gdy
mówi o żarciu), nie powoduje przerażenia (przy córce). Proszę tego nie
bagatelizować, ale słucha Pani i tyle, tj. nudny temat.

4. Proszę poczytać samej o problemie anoreksji. To, co bardzo polecam to
rozdział o anoreksji z książki "Psychopatologia a religia" Damian Janus.
Jest to książka o różnych zaburzeniach, a nie o anoreksji, ale rozdział
dotyczący anoreksji opisuje sedno jej problemu.


5. Proszę nie wierzyć w te bzdury, że anoreksję powoduje chęć bycia jak
modelka. Oczywiście, ta chęć jest, ale to jest PRZYKRYWKA! Problem
zaburzeń odżywiania leży o wiele głębiej. Tak naprawdę nie jest to wcale
problem dotyczący wagi, jedzenia, żygania, lęku przed przytyciem - to są
tematy ucieczkowe.

Anoreksja i bulimia są spowodowane nieświadomym konfliktem psychicznym.
Zazwyczaj wiąże się z:
- nieakceptacją swojego ciała = jego seksualności, kobiecości, śmiertelności,
niedoskonałości
- (wg modelu Berne'a) problemami w relacji z matką, córka odrzuca "rodzica
opiekuńczego, karmiącego" (no niestety...przykre, ale prawdziwe - może Pani nie
wierzyć, trudno...)
- lękiem przed dorastaniem, rozwojem
I tak dalej.

A rozmowy o jedzeniu i modelkach itd. to są tematy przykrywkowe. Poza tym:
przyczyny anoreksji są przez chorującą najczęściej nieuświadomione, czyli córka
może nie znać prawdziwych powodów swojej anoreksji i mówi "no bo nie chcę być
gruba".

Tak samo bulimia jest konfliktem wewnętrznym. Przyjmowanie pokarmu to
symbol pustki i głodu emocjonalnego (jeżeli chodzi o ciepło i miłość), zaś
wyrzucanie pokarmu to wyrzucanie negatywnych emocji z siebie, albo odrzucanie
"matki". No tak baaaardzo po krótce. Piszę to dlatego, że jak Pani córka nie
wyleczy anoreksji, to może się ona przerodzić w bulimię (często tak jest).

6. Jest taka oczywista prawda (przynajmniej dla mnie już oczywista), że
anoreksja i bulimia dają POTĘŻNE korzyści z choroby. Bębni o tym wielu
terapeutów, a dziewczyny nie chcą tego przyjmować do wiadomości. Szkoda mi ich
:( W terapii chodzi o to, aby potrafić te nieświadome korzyści zaspokajać
inaczej, lub zrezygnować z tych "korzyści". Oczywiście, nie jest to świadome
symulowanie albo manipulacja z premedytacją. To jest NIEŚWIADOME. Żal mi
dziewczyn, które nie zdają sobie z tych korzyści sprawy :(

Jedną z takich korzyści z choroby jest np. to, że jak córka nie je, to dostaje
Pani ciepło i opiekuńczość, widzi, że Pani się martwi, załatwia jej terapie,
lekarzy, bo ona jest chuda. Tak jest? Tak więc w przekonaniu anorektyczki
wytwarza się taka nieświadoma myśl "jak przytyję, to mama przestanie się mną
opiekować i martwić o mnie". I dlatego nie tyje, jeszcze bardziej chudnie,
aby mieć to zainteresowanie i opiekę.

7. Zdecydowanie odradzam takie terapie, które koncentrują się na eliminacji
objawów choroby - czyli na 5 posiłkach dziennie, leżeniu po jedzeniu,
ćwiczeniach oddechowych, ważeniu, relaksacji, ograniczaniu wymiotów, ćwiczeniu
silnej woli i to wszystko. To walka z wiatrakami!!! Czyli terapie TYLKO
behawioralne są nieskuteczne.

Oczywiście, te rzeczy są istotne, zwłaszcza, gdy jest zagrożenie życia (wtedy to
jest mus), ale TO NIE LECZY!! Leczy się przyczyny objawów, a te
musi odkryć córka na terapii. I tylk tak można wyzdrowieć. I to nie trwa 10 tyg,
tj. w klinikach nerwic, ale czasem rok albo i dłużej. Nie lecząc przyczyn
objawy będą i tak powracać. Przytyje w szpitalu faszerowana przez
pielęgniarki jedzeniem - wróci do domu i znowu schudnie, albo popadnie w
bulimię. Bezsensu.

8. Tak, jak mówiłam: przy tematach jedzenia, ważenia się, odmawiania posiłku -
postawa "nie to nie" i obojętny wzrok. Natomiast, gdy temat jedzenia i wagi
schodzi na dalszy plan, proszę być czułym wobec niej. Chwalić za stopnie w
szkole, mówić, że ją Pani kocha - ale niech ona nie czuje, że ma to związek z
anoreksją, choroba, wagą,chudością. Niech wie, że może być kochana za swoje
cechy charakteru i zdolności, i te rzeczy (a nie jej chudość) Panią interesują.
Np. jak ślicznie malujesz!

9. Nigdy nie mówić "Ładnie wyglądasz", "Lepiej wyglądasz". To zakazane zdania.
Schudnie znowu.

***

Ja bardzo chciałam wyjść z fazy anoreksji, bo miałam już dość. Męczyłam się.
Naczytałam się paru książek i zabroniłam rodzinie zwracać mi uwagę na moja
chudość, podtykać jedzenie, mieć smutny wzrok, gdy odsuwam talerz. Wytłumaczyłam
im tak, jak Pani powyżej. Dzięki ich TWARDOŚCI i zaprzestaniu głaskania mnie
(ważne!!!!) straciłam zainteresowanie i opiekuńczość, jaką dawała mi moja
sylwetka. Zdałam sobie tez sprawę, że nie jedząc, chcę powstrzymać moje ciało od
rozwijania się, od nabierania seksualności, nie chcę dojrzeć, chcę być małą
dziewczynką. Wyszłam z anoreksji dięki pracy nad sobą. Ciągle jestem w terapii,
dopiero to 4 miesiące, ale zapowiada się na parę lat (mam BPD).

Życzę wszystkiego dobrego :)

[mindtriper]

WOW!!!
Chapeau bas!

[katha_ko]

I weźcie to sobie dziewczyny do serca. Nie myślcie, że miałam łatwo i że to
pewnie była "lekka anoreksja".

Choruję od 3,5 lat i zdążyłam zaliczyć w tym czasie 3 szpitale psychiatryczne (w
tym 2 oddziały zamknięte ze schizofreniami; widziałam dziewczynę umierającą na
anoreksję), miałam raz taką depresję, że miałam robione elektrowstrząsy. Miałam
również urojenia i brałam leki antypsychotyczne. Do tej pory cierpię na ataki
paniki.

I teraz chodzę na terapię od 4 miesięcy. Jest bardzo ciężko (właśnie przechodzę
mega kryzys z myślami "s" - tak bywa w terapii), ale sorry - nie mam zamiaru
żygac do kibla całe życie, ani pie*dolić, że jestem gruba, gdy ważę 48kg przy
173, ani ćwiczyć pamięci zapamiętując ile kalorii ma pączek, a ile jabłko (juz
nawet zapomniałam, ile mają :) ).

Jak Wy chcecie tak spędzać dzień i życie zamiast włożyć odrobinę wysiłku w
terapię - Wasza sprawa. Tylko w przeciwnym razie możecie umrzeć albo popełnić
samobójstwo. A czytając Wasze posty boję się, że wiele z Was z tego forum może
tak skończyć :(

W każdym razie i tak mam nadzieję, że chociaż kilka z Was weźmie sobie te słowa
do serca, na chwilę - za przeproszeniem - wyjmie sobie głowę z kibla i zastanowi
się, czy warto tak dalej żyć. Czy warto oszukiwać innych - wiedząc, że tak
naprawdę wszystkich pie*doli to, czy macie gruby czy chudy brzuch, dupę i uda -
oszukujecie SIEBIE SAME idiotki a nie innych, którzy srają na Wasza wagę. Sorry,
ale nie lubię owijać w bawełnę.

Buziaki.

[mamakoliber]

Witaj Katha! Ogromne dzięki za bardzo mądrą i treściwą odpowiedz.
Przepraszam,ale nie zauważyłam jej wcześniej,bo zazwyczaj odpowiedzi
dostaje po ostatnim swoim poście.DUŻY PROBLEM to kasa,moja córka
dostaje spore kwoty od teściowej(od 300-1000zł miesięcznie)
prosiłam,aby babcia nie dawała nastolatce takich kwot do ręki lub
(jeśli już musi..) z przeznaczeniem(na kurs,ciuch itp)Teściowa chce
jej rekompensować krzywdy po swoim synie,niestety tego nie da się
odkupić pieniędzmi.Moja reakcja na upite dziecko? napewno
szok,pózniej zapytałam spokojnie ile wypiła,wyjaśniłam że dla niej 1
piwo to tak jakby wypiła ich 4! Przyzała mi racje.Doprowadziłam do
spotkania(ja,córka i koleżanka cierpiąca od 10 lat na anoreksje)na
którym dowiedziała się czym grozi odejście od leczenia,alkohol i leki
(bo już łyknęła kiedyś 5 tab) Katha! okropieństwo,ale ja tak właśnie
jej już mówie"po co wydajesz tak duże kwoty na
fryzjera,ciuchy...jeśli twierdzisz,że i tak skończysz z sobą? "
usłyszałam odp"ale za życia będe zadbana..."
Przytulam ją,ale dotykając jej ciała(poniżej 45 kg/ 173cm) chce
mi się wyć,dlaczego ja nie jestem chora zamiast niej? Tak bardzo się
boje,że jej ogranizm już ledwie zipie..ostoporoza?okres obwiniania
mam za sobą,robiłam wiele błędów sądze,że nie odbiegających od
rodziców zdrowych dzieci.Córka doszła do momentu "a mam was
gdzieś,szpital? po wyjściu się zabije,leczenie nie,psychoterapia
nie.."Przełomowy moment to ogromny ból głodowy,szpital(internista)
lewatywa..puściły mi nerwy,klęczałam przy jej łóżku i ryczałam to ja
tym razem chciałam umrzeć,nie chciałam widzieć mojego dziecka w
takim stanie. Zagroziłam,że jeśli nie zacznie sie leczyć zawoze ją
na Kopernika,nie będze jej odwiedzać a jeśli ma zamiar po szpitalu
się zabić to jej i tylko jej decyzja...i coś najstraszniejszego dla
matki i dziecka" na tobie świat się nie zaczyna i nie kończy" chyba
podziałało.Narazie "nie je nic żywego..ryb zero"ale już jest ser
biały nie tylko homogenizowany,makaron,jabłka,mandarynki,koktajle
bananowe,szpinak,ziemniaki i chleb razowy.Znów chodzi do swojego
psychologa,będzie nowy psychiatra.
Temat związków,przerobiony już dawno,chętnie opowiada ja nie
krytykuje i twierdze,że miłość i przyjazn w każym wieku jest
ważna.Niestety po zawodzie miłosnym pocięła ręke.
Córka ma miłych znajomych(lecz niewielu) i wspaniałą
przyjaciółke,bardzo oddaną.Teraz przerwa w szkole,wzdęcia i bóle
brzucha. Jeszcze raz bardzo Ci dziękuje i prośba nie zwacaj
się "Pani 'jestem na forum ;)) pozdrawiam

[mamakoliber]

Katha! Serdeczne dzięki,że jesteś na tym
forum,czytam,czytam...wielki szacunek;)

[kirke87]

Ja miałam 12 lat gdy zachorowałam, dziś mam 22 lata. Wtedy było to rzadkością,
lekarze bardzo późno postawili diagnozę. Moim skromnym zdaniem badania nic nie
dadzą, wizyty u psychologów też nie. Czy Pani córka Panią lub kogokolwiek
słucha? Sądzę, że nie. Ja przynajmniej nikogo nie słuchałam. Wtedy liczy się
tylko to, by schudnąć. Żadne argumenty z zewnątrz. Nikt nie wiedział, co ze mną
zrobić, więc skierowano mnie na oddział dziecięcy szpitala psychiatrycznego
zajmującego się praktycznie samą anoreksją. Nienawidziłam wtedy wszystkich,
twierdziłam, że nikt mnie nie kocha. Zasady takich oddziałów są jednak sztywne -
nie wyjdziesz, aż nie przytyjesz, więc trzeba jeść, by wyjść. Nienawidziłam tego
miejsca, w miesiąc przytyłam 10 kilo. Poszłam do domu, znów schudłam, znów
wróciłam do szpitala. W domu znowu schudłam, już miałam iść po raz kolejny do
szpitala, jednak wtedy szpital budził we mnie taki lęk, że zaczęłam jeść w domu.
Przez rok życia w domu byłam bardzo chuda, ale jadłam. Potem przytyłam. O
zażegnaniu problemu można było mówić po 4 latach.
Może w przypadku Pani córki jest inaczej, może szpital nie jest konieczny, ale
wtedy najzwyczajniej nie jest się normalnym. Nie słyszy się, co dzieje się
wokół. Ja w trakcie terapii u psychoanalityka (gdy byłam w domu) nie potrafiłam
przypomnieć sobie żadnych wydarzeń poprzedzających szpital, czyli sprzed
roku-dwóch. Nie wiedziałam kto i co do mnie mówił. Wtedy jest się w amoku, nie
widzi się chudości. Trzeba tylko chudnąć, ćwiczyć - to jest wtedy tylko ważne.

[mamakoliber]

Do Kirke! Bardzo dziękuje za odpowiedz,ciesze się ,że masz to już za
sobą i wnosisz powiew optymizu,bo tak naprawde wielokrotnie sama się
zastanawiam jak lub kiedy to się skończy. Córka była w szpitalu
miesiąc,"dobiła " do wagi 50kg,teraz już waży niestety 47 kg.Jest
pod stałą kontolą psychiatry i chodzi na terapie(raz sama,nieraz ze
mną)4 razy w miesiącu.Psychologa sama wybierała,jest zadowolona z
rozmów z tą panią.Przyznam,że ustępuje jej teraz bardzo,jest
niespokojna dużo w niej agresji,i zwątpienia. Pytałam co moge dla
niej zrobić aby sie poczuła lepiej..usłyszałam"wszystko jest
bezsensu,mam wiecznie doła,sama nie wiem co mam z tym zrobic.."
Pozdrawiam

[anima00]

mamokoliber, muszę się zgodzić z kirke! Jej post szczerze mną potrząsnął, z
pewnością wiele jest prawdy w tym, co pisze. Kirke podkreśliła fragmenty godne
zapamiętania, ja od siebie zrobię to jeszcze raz - mamokoliber, ignoruj wszelkie
próby dyskutowania o jedzeniu, wadze itd. a w zamian darz uwagą wszystkie inne
ważne i mniej ważne dziedziny jej życia. Nie okazuj jej uczucia poprzez jedzenie
ani troskę o tą sferę, ponieważ stanie się właśnie tak, jak pisała kirke - jej
manipulacja jedzeniem nie skończy się dopóty, dopóki będzie ona utożsamiać to z
przypływem zainteresowania/ uczucia/ miłości. I jeżeli zemdleje, jak pisała
kirke, proszę nie robić z tego dramatu, afery...Dla osób zdrowych jest to
sygnał, by zadbać o siebie, dla anorektyczek zrobienie wokół tego wielkiego
HALO, wręcz przeciwnie, jest WZMOCNIENIEM. Im bardziej będzie się ją traktować
jak "jajko", tym bardziej będzie się chciała zniszczyć. Właśnie dlatego, żeby
czuć, że ktoś się nią opiekuje. To pragnienie jest tak silne, że może
doprowadzić ją do śmierci...

[mamakoliber]

Dziękuje Animo.nie jest dobrze,już nawet nie chce chodzić do lekarza
ani swojej psycholog(sama wybierała)twierdzi,że wakacje to czas
odpoczynku od lekarzy.Je kaszki w słoichkach dla dzieci,nadal
chudnie i...nie pogardzi piwem ze znajomymi,już pare razy przysła
wypita;((

[katha_ko]

mamakoliber napisała:

> Dziękuje Animo.nie jest dobrze,już nawet nie chce chodzić do lekarza
> ani swojej psycholog(sama wybierała)twierdzi,że wakacje to czas
> odpoczynku od lekarzy.Je kaszki w słoichkach dla dzieci,nadal
> chudnie i...nie pogardzi piwem ze znajomymi,już pare razy przysła
> wypita;((

1. Mam pytanie: jak Pani zareagowała na to, że przyszła wypita? Skąd ona ma
pieniądze na alkohol? (mam nadzieję, że nie z kieszonkowego, heh :) )

2. Może jej Pani dać do przeczytania ten artykuł albo wyszukać inne drastyczne
informacje (choć w tym stanie może nią nie wstrząsnąć):
ppn.ipin.edu.pl/archiwum/2005/4/t14n4_15.pdf

3. Jest też takie mądre powodzenie "póki z czymś walczysz - tak długo dajesz
temu siłę" - co do Pani walki o jej jedzenie.

4. Aha, proponuję jeszcze twarde zasady, których trzeba się trzymać KONSEKWETNIE
BEZ ŻADNYCH USTĘPSTW (wystarczy jedno i po ptakach):

np. ŻADNEGO KIESZONKOWEGO, nowych ubrań, kosmetyków, póki nie zgodzi
się na psychoterapię i póki nie będzie robiła w niej postępów. Nie chce Pani
inwestować w kogoś, kto może niedługo na własną prośbę zejść z tego świata.
(wiem, że Pani serce będzie pękać, ale proszę tak powiedzieć). Jeśli stanie się
bardzo agresywna przy Pani odmowach (zapewne) i np. Panią uderzy w złości, to
proszę jej zakomunikować, że jeszcze raz zostanie Pani uderzona to wezwie Pani
kuratora lub policję - tak, do własnej córki. Kocha ją Pani ponad życie, ale
matki się nie bije.

Może Pani inwestować w jej zdolności i hobby, np. jak lubi śpiewać to
lekcje śpiewu, jak lubi malować to w zestaw farb - bardzo chętnie - ale
wtedy, gdy przestanie zajmować się wyniszczaniem organizmu i dążyć po linii
prostej po śmierci (ważne!! nie zasady typu "jak zjesz kotleta to kupię Ci
farby" - nie!!! jak zacznie robić coś sensownego w związku z powrotem do zdrowia
-> terapia). Musi mieć siły, aby śpiewać, tańczyć itp.

Nowy ciuch - nie, bo zaraz pewnie i tak schudniesz i będzie za duży, nie opłaca
się.
Nowy kosmetyk - nie, bo od niejedzenia skóra i tak będzie niedługo ohydna,
kosmetyk nic nie da.
Pieniądze na piwo zachcianki - nie, bo skoro ona nie przejmuje się swoim
zdrowiem i życiem które Pani jej dała, to Pani nie przejmuje się jej
zachciankami. Proste.

Proszę ja przytulać, ale wtedy, gdy nie ma to związku z jedzeniem i chwalić, że
np. ładnie coś namalowała.

I NAJWAŻNIEJSZE! - anoreksja to problem emocjonalny.
Czy w Pani domu rozmawia Pani z córką o emocjach związanych z jej pierwszą
miłością? Interesuje się tym Pani?
Porzuceniem przez chłopaka?
Odrzuceniem?
Lęku przed dorosłością?
Zranieniami?
O samotności?
O seksie (Delikatnie) i kobiecości? Opowiadała jej Pani o własnym dojrzewaniu i
swoich problemach z tego okresu??
Czy miałyście do tej pory BLISKI CIEPŁY kontakt emocjonalny, pełen atmosfery
zrozumienia i akceptacji?
Czy poświęcała jej Pani CZAS na wspólne ciepłe rozmowy w jej/Pani pokoju, gdzie
mogłyście razem się pośmiać lub popłakać?
Czy ona miała miejsce na swoje EMOCJE? Czy potrafiła Pani dotrzeć delikatnie i
stopniowo do własnej córki?
Czy wie Pani dobrze, co się dzieje w jej życiu emocjonalnym z jej rówieśnikami,
co przeżywa?

To trudne pytania, i matki często odpowiadają na nie twierdząco "No tak,
oczywiście, że mam dobry kontakt z własną córką". Albo matki zrzucają
odpowiedzialność za zła relację na stronę córki (nie swoją) "Ona jest taka
zamknięta w sobie... Nie chce nic mówić" (a czy Pani stworzyła taką atmosferę i
relację, aby ona CHCIAŁA mówić?).

Nie chodzi tu o to, aby od razu oburzać się lub wpadać w poczucie winy pt. "jaką
jestem złą matką", ale konstruktywnie - co można zrobić, aby polepszyć Waszą
relację. Bo to, że córka jest zamknięta w sobie i ma gdzieś Pani zasady - to
niestety owoc wychowania, rodzice są za to odpowiedzialni.

[katha_ko]

anima00 napisała:

> mamokoliber, muszę się zgodzić z kirke! Jej post szczerze mną potrząsnął, z
> pewnością wiele jest prawdy w tym, co pisze. Kirke podkreśliła fragmenty godne
> zapamiętania, ja od siebie zrobię to jeszcze raz - mamokoliber, ignoruj wszelki
> e
> próby dyskutowania o jedzeniu, wadze itd. a w zamian darz uwagą wszystkie inne
> ważne i mniej ważne dziedziny jej życia. Nie okazuj jej uczucia poprzez jedzeni
> e
> ani troskę o tą sferę, ponieważ stanie się właśnie tak, jak pisała kirke - jej

anima, to nie pisała kirke, tylko ja - katha :)

katha_ko

[loiseau]

Jesteś niesamowita! Twoje wypowiedzi są bardzo celne, widać, że poparte wiedzą,
własnymi doświadczeniami i krytyczną refleksją.
Życzę Ci owocnej terapii i rozwijania się w kierunku mądrego, zdrowego życia:)

[katha_ko]

loiseau napisała:

> Życzę Ci owocnej terapii i rozwijania się w kierunku mądrego, zdrowego życia:)

Dzięki :*

[anima00]

Ah, no tak! Nie wiem skąd mi się wzięła kirke...A nie wiem, może była w tym
temacie gdzies jakas kirke ;P

[joasiapila]

Witaj
Bardzo dużo dziewczyn odpowiedziało już na twojego posta i upłynęło już trochę
czasu od kiedy weszłaś i go napisałaś. Wiem jakie to przykre kiedy twoje dziecko
cierpi a ty nie możesz mu pomóc, jaką czujesz bezsilność i bezradność smutek
pomieszany z gniewem i niepewność co będzie dalej i jak się to skończy...
Nie możesz się obwiniać ...tutaj wiele czynników miało na to wpływ nie ty jedna
i nie ty sama a możne nawet nie ty.
Jest coś czego bardzo brakuje twojej córce coś czego nie potrafi znaleźć lub
dostać i to jest moim zdaniem głównym powodem jej "niknięcia". Nie poddawaj się
jesteś dobrą matką chcesz jej pomóc chcesz żeby znów zaczęła się śmiać żebyście
miały dobry kontakt wierze ze się uda i ty też musisz wierzyć :)

[ollaboga77]

o trafnie bardzo trafnie to ujęłaś Joasiu.. tak jest w przypadku chorób psych
... duszy czegoś brakuje.

jest pewna metoda hipnozy u dr Kaczorowskiego. Po to by w czasie tejże hipnozy
osoba jej poddawana wypowiedziała właśnie ten ból z czego wynika i co brakuje?

Albo osoba która przyjmuje w warszawie był asystentem prof. Szulc też hipnoza.