musze pogadac warszawa

[kama687]

od 4 lat cierpie na zabuzenia odzywiania konkretnie na anoreksje
bulimiczna pare dni temu wyszłam ze szpitala IPIN (dożywianie przez
sonde,depresja ) czekam na miejsce w klinice nerwic co najmniej
jeszcze 2 miesiace. zetkniecie z rzeczywistoscią po szpitalu to
jakis koszmar chętnie pogadała bym z kimś mającym podobne problemy
najlepiej z Warszawy bo samotnosc i brak zrozumienia mnie
przytłacza. Pozdrawiam kama687

[dorota574]

Witaj !
Napisalas, ze zetkniecie po szpitalu z rzeczywistoscia to koszmar.
Zgadzam sie z tym!
Ale czy nie boisz sie, ze jak wyjdziesz po terapii , na ktora masz
czekac jeszcze dwa miesiace, to bedzie to samo uczucie jak po
szpitalu?
Twoj problem zyje i rozwija sie w srodowisku w ktorym ty zyjesz,
dlatego najlepsze rezultaty leczenia osiaga sie prowadzac terapie z
pacjentami, ktorych nie izolujemy od srodowiska.
jesli chcesz opowiedziec mi o swoich problemach, to znajdziesz mnie
na GG 13178294 lub skype dorota574.
jestem terapeuta, mieszkam czasowo we Wloszech.Tu poznalam i
praktkuje terapie krotkoterminowa Giorgia Nardone, ktora odnosi
wrecz cudowne rezultay. Do Polski na stale wracam w sierpniu, bede
pracowac jako terapeuta w Lodzi.
Na koniec mam do ciebie pytanie: czego bardziej sie boisz, przytcia
czy utraty kontroli?

[b_uciekinier]

ja przytycia
jaki wplyw ma moja odpowiedż, no jaka roznica, gorzej, lepiej,latwie
leczyc...

[kama687]

Witam czego bardziej sie boje chyba tych dwoch rzeczy doszlam kiedys do wniosku
ze moja waga to jedyne nad czym mam kontrole w swoim życiu, ale teraz chyba i
to straciłam . W szpitalu byłam no oddziale ogólnopsychiatrycznym dla dorosłych
i moje leczenie tam polegało na dorażnej pomocy niestety to nie zmienia mojego
myslenia. Mam nadzieje że w klinice nerwic naucze sie jesc na nowo. Pozdrawiam
kama687

[dorota574]

Witam, napisalas, ze masz nadzieje, ze nauczyz sie jesc na nowo.
Czlowiek , jak raz przyswoi sobie jakas umiejetnosc, np, jazda na
roweze, czy prowadzenie samochodu, to tej umiejetnosci nie zapomni!
o tym na pewno wiesz. Ale wiesz tez jak trudne sa poczatki nauki,
jak cala skupiona niepewna ,nie potrafisz utrzymac rownowagi spadasz
z roweru. Pozniej te czynnosc wykonujesz bez skupiania sie na niej.
Wsiadasz na rower i jedziesz myslac zupelnie o czyms innym. I
wlasnie wtedy czujesz sie fajnie, wtedy czujesz przyjemnosc jazdy.
Mozesz podziwiac widoki i rozmawiac z kolezanka , ktora jedzie obok.
Pozniej mozesz miec przerwe w jezdzie na rowerze, nawet 20 lat
przerwy, i boisz se, ze zapomnialas, ze nie potafisz,wiec nie chcesz
wsiasc na rower.Nik nie jest w stanie cibie do tego przekonac. Ale
jesli sie jednak zdecysujesz to wystarczy kilka lekcji i znow
smigasz!
Podobnie, moze nie identycznie ale bardzo poobnie jest z jedzeniem.
Kiedy jestes niemowlakiem pijesz tylko mleko, dopiero pozniej
zaczynasz poznawac, uczyc sie nowych smakow, zaczynasz pomalenku
cwiczyc sie w jedzeniu, w gryzieniu, w smakowaniu potraw i w
wachaniu.Zaczyna sprawiac ci przyjemnosc zapach piecznego chleba, i
dlatego spacerujac ulica podswiadomie, nie zdajac sobie sprawy ,
zwalniasz gdy przechodzisz obok piekarni . Kiedy czujesz prawdziwe
laknienie, czujejsz sie glodna, na widok apetycznej
potrawy "cieknie ci slinka", Jaka przyjemnosc , gdy widzisz
rodzicow jedzacych cos z apetytem, ty tez chcesz i prosisz aby dali
ci srobowac. Tak moglabym napisac ksiazke, ksiazke o nauce
jedzenia,od niemowlaka poprzez wszystkie etapy zycia czlowieka. Bo
przeciez nasze doznania smakowe sa w ciaglej ewolucji, cos zaczynamy
bardziej lubic a cos ninnego mniej. Ale nie o to chodzi, przeciez ty
to wszystko wiesz, mozesz to zobaczyc oczami wyobrazni wracajac do
dziecinstwa.
Chcialabym abys wybrala sie w taka podroz, abys wyobrazila sobie
siebie i twoje umiejetnosci jedzenia od czasow dziecinstwa az do
momentu kiedy zaczal sie problem, az do momenty, kiedy zapomnialas o
naturalnej umiejetnosci, ktora posiadasz. Do tego momentu kiedy
jeszcze nie mialas problemu. A jak juz te podroz odbedziesz to
napisz mi : Jak wygladalby twoj normalny , powszedni dzien, gdyby
tej nocy przyszla do ciebie wrozka z czarodziejska rozdzka , zrobila
pafff.. i ty budzisz sie bez problemu. Co bys robila i czego bys nie
robila, jak wygladal by twoj dzien, gdyby jedzenie nie bylo
prblemem ?

[loiseau]

Wiem, że wiadomość nie jest skierowana do mnie. Natomiast nie wiem, jak innym
dziewczynom, ale mi się nóż w kieszeni otwiera czytając Twoje posty.
Nie wolno (ze względów etycznych) terapeucie postępować tak, jak Ty to robisz -
czyli przedstawiać się jako terapeuta i proponować "wspierającą" rozmowę na
gadu-gadu.
Nie wiem, Doroto574, gdzie się szkoliłaś na terapeutkę, ale w moim odczuciu
przydałaby Ci się solidna doza superwizji. Mogłabyś wtedy poszerzyć swoją
świadomość odnośnie tego, co Cię motywuje do wyszukiwania dziewczyn z ED na
forum i oferowania im tego typu nieetycznej "pomocy".

[dorota574]

gdybym to napisala nie bedac terapeuta, rowniez bylabym
nieetyczna???
Nie wystepuje anonimowo, jak widzisz podwje swoje namiary i biore w
ten sposob odpowiedzialnosc za to co robie.
Niektorym ludziom trudno jest uwierzyc, ze ktos cos moze robic
bezinteresownie.
Rozumiem cie, to dla ciebie musi byc duzy problem, to ci burzy twoja
rzeczywistosc.

[loiseau]

dorota574 napisała:

> gdybym to napisala nie bedac terapeuta, rowniez bylabym
> nieetyczna???
> Nie wystepuje anonimowo, jak widzisz podwje swoje namiary i biore w
> ten sposob odpowiedzialnosc za to co robie.

Myślę, że powinnaś podać jeszcze swoje imię i nazwisko oraz wykształcenie i
przebyte kursy, żeby przestało być to anonimowe. Ponadto z tą odpowiedzialnością
- nigdy nie wiesz, na kogo trafisz. Jeśli nie zbierasz dokładnych namiarów na
osobę, której pomagasz przez Internet, nawet nie masz wiedzy na temat tego, co
ona z Twoimi technikami zrobi. A jeśli się jej pogorszy?
Jeżeli wracasz do Łodzi i tam będziesz pracować - świetnie, wtedy możesz się
spotykać z klientkami na miejscu. Ogłoś się w Internecie, pomóż kilku osobom i
wyrób sobie renomę.



> Niektorym ludziom trudno jest uwierzyc, ze ktos cos moze robic
> bezinteresownie.


Zastanawiam się, czy te słowa kierujesz do mnie? Piszesz nie wprost. Odpowiem Ci
więc analogicznie. Był już tutaj wątek dotyczący bezinteresownego pomagania na
forum, polecam go Twojej uwadze:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=592&w=91909589&v=2&s=0


> Rozumiem cie, to dla ciebie musi byc duzy problem, to ci burzy twoja
> rzeczywistosc.

Rozbawiłaś mnie:) Ale ad rem - komu co tu burzy rzeczywistość? Zawsze mnie
zadziwia, jak osoby "bezinteresowne" zajadle reagują na krytykę. Podobnie
zareagowałaś Ty - od razu pozwoliłaś sobie na wycieczkę personalną w moim
kierunku, odnosisz się do mojej rzeczywistości i sugerujesz, że mam ciasne
horyzonty:) Uważam, że jeżeli byłabyś rzeczywiście bezinteresowna, rzeczowo
odpowiedziałabyś na moje pytania i wątpliwości.

[amela]

Loiseau!
popieram Twoją wypowiedz dotyczącą anonimowych porad przez internet. każda z nas
może nazwac się tu terapeutą.
Doroto, jako terapeuta, chyba zdajesz sobie sprawę, jak łatwo niechcący możesz
komus zaszkodzić? zapewne wiesz, jak bardzo chore na ED są podatne na wszelkie
sugestie i przewrażliwione na swoim punkcie?
zauważ, że wszelkie poradnie psychologiczne, umożliwiające zainteresowanym
kontakt drogą internetową, są bardzo ostrożne w udzielaniu jakichkolwiek porad,
raczej ograniczają się do wskazania miejsca, gdzie można odbyć konsultację
osobiscie. żaden psycholog nie podejmie sie prowadzenia terapii osoby z
anoreksją przez internet!

poza tym, co zwróciło moją uwagę w Twojej wypowiedzi - z NAUKą (celowo używam tu
tego słowa)jedzenia nie jest tak łatwo jak z jazdą na rowerze (a szkoda!).
niestety, bardzo trudno jest NAUCZYĆ SIĘ NA NOWO jesc osobie chorej na anoreksję
czy bulimię. nie wiem, czy jest sens pocieszac czy dawac fałszywą nadzieję, że
ta umiejętnosc wróci sama, bo tak nie będzie. Wyjscie z tej choroby wymaga
bowiem wiele pracy, wytrwałosci, samozaparcia i cierpliwosci. niekiedy ten
proces trwa latami.
wierz mi Doroto, nie jest łatwo wyjsc z tej choroby, zarówno osobie chorującej
rok jak i 10 lat. przepraszam, jesli Cię urażę pytaniem, ale jakie masz
doswiadczenia w pracy z osobami cierpiącymi na ED? mogłabys napisać cos więcej o
swoich doswiadczeniach terapeutycznych w tym zakresie?
pytam, bo wiele z Twoich sugestii nasuwa mi mysli, że nie zgłębiłaś jeszcze
wielu aspektów tej choroby. byc moze sie mylę, gdyż oceniam na podstawie swoich
doswiadczen z terapeutami, którzy najczęsciej lepiej ode mnie wiedzieli, do
czego służyła mi anoreksja i potrafili mi wytłumaczyc w jakis sposób kierowała
ona moim życiem i w jakim celu. i nigdy nie zapewniali mnie, że wyjscie z tej
choroby jest łatwe.

[dorota574]

Witaj !
" Nie istnieja trudni pacjenci, lecz niekompetentni terapeuci "
( D.D. Jackson )
Jak ktos czegos nie potrafi , to mowi, ze to jest niemozliwe do
wykonania.
Albo nazywa to " beznadziejnym przypadkiem "
" Operacja sie udala pacjent zmarl".
Nieudolny terapeuta nie przyzna sie do porazki, powie natomiast :
Terapia byla prawidlowa lecz pacjent zbyt oporny na zmiane.
Wiekszos terapeutow chca aby to pacjent dopasowal sie do terapii, a
nie szukaja strategii na miare problemu pacjenta. To tak jakby
krawiec, dla wszystkich szyl jednakowe ubranie, i to klient musialby
albo schudnac albo przytyc aby dobrze na nim lezalo.

Sama sobie odpowiedzialas i potwierdzilas to co napisalam powyzej!

Wszyscy terapeuci, do ktorych sie zglosilas potraktowali cie w ten
sam sposob, to byla ta sa zdarta plyta.

A to ma na ciebie taki efekt jakby sikanie na skrzypce. (
przepraszam za porownanie)

W sierpniu wracam do Polski i rzucam ci dzisiaj wyzwanie:
Zglosisz sie do mnie na terapie. Przyjmiemy taki uklad. Jezeli ci
pomoge to nie zaplacisz mi za terapie,bo to ja bede miala racje, ze
nie ma beznadziejnych przypadkow. Natomiast jezeli ty mi udowodnisz,
ze jeszcze sie taki nie urodzil, ktory moglby z toba wygrac, to
zaplacisz mi za terapie.
W ten sposob postepujac bedzie , moim zdaniem uczciwie. Bo jesli ja
bede miala racje, to wystarczy mi satysfakcja i to bedzie moja
korzysc. Jesli ty wygrasz, nie ugniesz sie, udawadniajac mi , ze sa
beznadziejne przypadki, to zaplacisz mi za moj czas , ale
jednoczesnie bedziesz miala satysfakcje wygranej.

WCHODZISZ W TO?

[amela]

witaj Doroto!
dziękuję Ci za rozsądną propozycję! przyznaję, to bardzo dobry i mający ogromną
szansę powodzenia układ. żałuję, że nie trafiłam na Ciebie wtedy, gdy naprawdę
potrzebowałam i szukałam pomocy.
obecnie, na szczęscie, nie potrzebuję. po wielu poszukiwaniach, kilku
spotkaniach z osobami, które deklarowały się jako "kompetentne w temacie" miałam
szczęscie trafic do terapeutów, którzy - w moim odczuciu - nie traktowali mnie
standardowo i którzy - mimo moich ogromnych starań w kierunku niepowodzenia
terapii - przyczyniali się do korzystnych zmian w moim mysleniu i postępowaniu.
byłam trudną pacjentką - następowały nawroty choroby, takowoż była wysoka
opornosc leczenia anoreksji - mimo werbalnie deklarowanej chęci wyzdrowienia
(nie używam fachowych terminów, ale na pewno wiesz, o co mi chodzi), ale żyję, i
jestem dowodem, że można.
oczywiscie, przede mną jeszcze długa droga, dopiero zaczynam w miarę normalne
życie, walczę z mnóstwem problemów i wątpliwosci, jednak chyba sama muszę je
pokonać, terapueta nie może przeżyc za mnie całego życia. Borykam się z takimi
problemami, jak inni ludzie, nie mogę uzależniac sie od terapeuty i z każdym
kłopotem biec na wizytę z prosbą o radę. Uczę się ponosic odpowiedzialnosc za
swoje życie i swoje decyzje, równiez te dotyczące jedzenia (czy: niejedzenia).
Swiadomie wybieram pierwszą opcję. Swiadomie wchodzę na to forum.
Również swiadomie - "bogata" w doswiadczenia z "terapeutami", i naprawdę bogata
w doswiadczenia z rzetelnymi terapeutami (oraz mając wieloletnie, bardzo
osobiste kontakty z osobami chorymi na ED) nieufnie podchodzę do każdego, kto
jest przekonany, że potrafi wyleczyc anorektyczkę.
wiem, że ta choroba wymaga ogromnej pokory ze strony terapeuty co do swoich
umiejętnosci, a zarazem wielkiej ostrożnosci i stanowczosci.

pozdrawiam serdecznie

[edi_90]

słuchajcie autorka prosiła o pomoc i możlieość wygadania się poza
forum. Jak na razie to ponad 10 osób napisało ale nic nie zrobiło
(chyba że się mylę) by jej pomóc
kama, ja jestem z Warszawy, generalnie wyszłam z tego bagna jakim jest
ED, przez jakiś czas pisałam na forum...jak chcesz pogadać, nie ma
sprawy :)

[funstein]

depresja i anoreksja to katowany masturbacją mózg.
wystarczy 2 miesiące bez seksu, żeby wrócić do zdrowia.

trzymamy kciuki.

[szacki]

Dziewczyny fajnie by bylo sie kiedys ustawic np na polach
mokotowskich i obrobic tyłek pani dorocie ktora jak ja czytam to mnie
krew zalewa a szczena szuram po posadzce - cos nieprawdopodobnego
normalnie nie mam slow zeby wyrazic co czuje

[edi_90]

szacki napisał:

> Dziewczyny fajnie by bylo sie kiedys ustawic np na polach
> mokotowskich i obrobic tyłek pani dorocie ktora jak ja czytam to
mnie
> krew zalewa a szczena szuram po posadzce - cos nieprawdopodobnego
> normalnie nie mam slow zeby wyrazic co czuje

Szacki, czemu na polach? lepsza już Praga Północ

a poza tym to żaden szanujący siebie i swoich pacjentów
psychoterapeuta nie poszedłby na taki układ...zastanawiam się czy ta
pani wogóle komuś pomogła...faktycznie, żenada