HCV - wsparcie rodziny

[river29]

Wszedzie tak fajnie sie pisze, ze osoby zarazone potrzebuja wsparcia
najblizszych...
W moim przypadku nawet moja zona juz odemnie sie odwraca....

[bananarama-live]

Nie pekaj - przejsciowe, poza tym terapia wpływa negatywnie na
psychike wiec moze postrzegasz wszystko w złych kolorach.

Terapia spowodowała ,ze jestem impotentem. Kobita smieje sie, ze mam
tam ciapnięte, i co, smiejemy sie razem.

Powtarzam - PRZEJSCIOWE - CHWILOWE

[mallor24]

Porozmawiaj z żoną. Na pewno nie jest tak jak myślisz.
Świadomość ,że w rodzinie najbliższej ktoś choruje na HCV
odbiera całą radość życia. Porozmawiaj z nią o chorobie, o tym co
Was czeka , jak przebrnąć przez to wszystko. Twoja żona też sie tym
przejmuje i może taka jest jej reakcja, którą żle odczytujesz .
Tylko rozmowa i wspólne działanie Wam pomoże.

[river29]

It's a long road...

[mallor24]

Live is not easy. You must try.

[inna1_3]

Musisz byc mocny! My tu jestesmy i cie wspieramy,wiemy przez jakie pieklo
przechodzisz,bo wiekszosc z nas w jakis sposob cierpi.Zona jesli Cie nie
rozumie,to tez musisz byc dla niej wyrozumialy,ona nie wie jak to jest,ale
napewno sie martwi.Na pocieszenie ze nie jestes sam w ciezkiej sytuacji,powiem
tak... Jestem sama z 16m dzieckiem,nie pochodze z PL,cala rodzine mam za
granica.Tu mam mame,jedyna osobe ktora mi pomagala przy dziecku.i wlasnie
wyjezdza na ok 2lata.Jestem w 7 tyg terapii i czuje sie dobrze tylko 1 dzien w
tygodniu.Musze zarobic na zycie i na rachunki.Spiewam,lekarze zabronili
pracowac.Na L4 nie mam jak pojsc,bo taka praca,bez zatrudnienia na stale.Jesli
sie zdecyduje na grania,to nie mam z kim zostawic dziecka,bo mamy juz za 2tyg
nie bedzie,a tatus dziecka ma wszystko gdzies.Aha,no i Cora poki co ma PCR+.Nie
wiem co zrobie,ale napewno nie zamierzam sie poddac.Ty tez sie trzymaj i badz
dobrej mysli :}

[foxy90]

Mnie rodzina, przyjaciele i chłopak cudownie wspierają. Jak się dowiedziałam, to
byłam przerażona i załamana, teraz już się troszkę oswoiłam z myślą, że jestem
chora i 'jakoś to będzie'.
Aczkolwiek mam wrażenie, że rodzice bardziej się przejmują niż ja sama :) - nie
pij, nie pal, tego nie jedz, tamtego nie jedz, prześpij się (jak tylko wspomnę,
że spać mi się chce) etc. etc. :)

[painu]

> Aczkolwiek mam wrażenie, że rodzice bardziej się przejmują niż ja sama :) - nie
> pij, nie pal, tego nie jedz, tamtego nie jedz, prześpij się (jak tylko wspomnę,
> że spać mi się chce) etc. etc. :)

spore pole do nadużyć ;p

[foxy90]

No to jest głupie właśnie, bo kiedy chcę, żeby mnie normalnie traktowali, to
słyszę co powinnam robić, a czego nie :P
A jak np. czasem mówię, że mi się spać chce, czy jestem zmęczona, to słyszę,
żebym nie przesadzała :D Taka to dziwna ta rodzina :P

[joahal]

Wy nastoletni macie gorzej.... zdecydowanie..... wchodzicie w życie,
chcecie szaleć, wszystkiego dorosłego spróbować a tu.........
szlaban!!!!! Żadnych używek, regularne , spokojne zycie (wątroba nie
lubi być niewyspana i przemęczana), unikanie stresów (hrabina jest
współczulna), a do tego wirus łazi po mózgu i odbiera koncentrację w
momencie, kiedy jej najbardziej potrzebujecie (matura i studia).
Dlatego odpuść rodzicom, chcą dobrze :), chociaż pewnie bywają
upierdliwi :)
Dlatego gada trzeba wyrzucić!!!! W tym nastoletni mają większe
szanse, jak myślę :)))

[foxy90]

Ja wiem, że chcą dobrze, dlatego im odpuszczam i albo mówię nieśmiertelne 'wiem,
wiem', albo się nie odzywam i jest spokój :)
Hmm ja w zasadzie najbardziej ubolewam z powodu alkoholu. Nigdy nie piłam w
jakiś zatrważających ilościach, ale zazwyczaj w weekend się szło na jakieś
piwko, czy do klubu potańczyć, a tam na jakiegoś drinka.. Imprezy bardziej
zakrapiane też były, wiadomo..
A tutaj kurczę nagle tak bez piwka? :(
Ale spoko, jakoś damy radę :P

[polluks1]

Też mam tak samo... Ci którzy wiedzą też przejmują się bardziej niż ja sam. Tyle
że staram się uświadomić im, że to jest mój problem. Oni nie muszą się tym
zadręczać. Starczy że ja mam przez to łagodnie rzecz ujmując prze... ciężko. A
wsparcie... staram się o tym nie rozmawiać. czasem działa:)

[joahal]

Inna1..... kurczę, nic tak nie dystansuje do własnego nieszczęścia
jak cudze, większe...... Jesteś naprawdę dzielna!!!!
A co do wsparcia rodziny... ja je mam, nawet przyjaciół nie
straciłam. Na szczęście wcześniej nie czytali bzdurnych artykułów w
gazecie i wszystkiego dowiedzieli sie ode mnie. Czekam na terapię i
dzięki temu forum mniej się już boję :))))
Acha.... co do zaraźania najbliższych członków rodziny: mam wira już
ponad 20 lat i nikt z mojej rodziny się nie zaraził! Mąż także nie,
a wierzcie mi miał przez te lata spore szanse...:)))))))))

[painu]

> Wszedzie tak fajnie sie pisze, ze osoby zarazone potrzebuja wsparcia
> najblizszych...
> W moim przypadku nawet moja zona juz odemnie sie odwraca....

i jak? zmieniła Ci się percepcja rzeczywistości czy miałeś rację? :|

mnie np. moja dziewczyna po około miesiącu zostawiła :(( - ale tak sobie myślę,
że jedno z drugim nie miało nic wspólnego :D

[hakdil]

Wiem,jak jest Wam cięzko...gdybym była chora,nie wiem,czy podjęłabym
sie leczenia widząc,co przechodzi mąż...Rok leczenia był ciężki,małe
dziecko,mąż czasem odpychający,jakby zły,psycha mu siadała..ciężko
było,jemu najbardziej.A teraz kolejny rok leczenia-płakałam,gdy
dowiedziałam sie,ze wirus znów jest...Mąż gorzej znosi leczenie.Jest
totalnie osłabiony,zero chęci i radosci życia,nic go nie cieszy,a w
pionie trzyma go chyba tylko dziecko-już przedszkolaczek.I
oczywiscie zero sexu,żeby była jasnosc,bo to też ważna sfera zycia
małżenskiego.Dla mnie to nie jest problem,gadamy o tym i żartujemy.Z
braku sexu nikt nie umarł,bez przesady:)
River,jest zamkniete forum Prometeuszy,tam tez otrzymasz wielkie
wsparcie,pisuje tam mnóstwo osób.Z żoną pogadaj,niech czyta
forum,bedzie namacalnie widziec,ze przechodzisz piekło,wiec niech w
domu Cię wspiera!Ja,gdyby nie to forum,nie wiedziałabym o wielu
waznych sprawach dot.choroby!!
3maj sie!!!

[blacky_cat]

mój facet jeszcze zanim był moim partnerem był posiadaczem HCV ale mimo wszystko
chciałam z nim być,później pokochałam go ponad życie,a rodzice próbowali mi
wmówić,że nie powinnam się "zadawać" z "takimi ludźmi"...mnóstwo podchodów i
wymyślanych problemów bym nie miała czasu na spotkanie z potencjalnym
partnerem...ale ja już wiedziałam wtedy,że to będzie mój mąż i ojciec moich
dzieci :) nie odpuściłam...
ogólnie uważam,że CHORE to jest to że bliscy skaczą nad chorą osobą i minimum
sto razy dziennie muszą o tym przypomina..dlatego sądzę,że powinno się was
traktować tak jak ja mojego męża czyli NORMALNIE a nie jak upośledzonego...
mylę się ?

[foxy90]

Jasne, że się nie mylisz, a masz całkowitą rację :)
Nie można osoby chorej traktować, jak naprawdę chorej i niezdolnej do
jakiejkolwiek czynności życiowej, bo z doświadczenia wiem, że to okropnie wkurza.

Tzn. to zależy od człowieka, są tacy, którzy uwielbiają się użalać nad sobą i
jeśli rodzinka nad nim skacze i mu powtarza jaki to on jest biedny, to jest w
7mym niebie.

Ja np. taka nie jestem, bo mnie denerwuje to przypominanie - tego nie jedz, tego
nie rób, no ludzie, ja nie umieram :)


I jeszcze co do Twojej rodzinki, która nie bardzo chciała, żebyś się zadawała z
'takim' (!) człowiekiem: mój chłopak właśnie z tego powodu nie powiedział swoim
rodzicom, że jestem chora. Póki co nie muszą wiedzieć, po co się mają
denerwować? I tak już ich wkurza fakt, że mieszkamy daleko od siebie (Kraków -
Katowice), dodatkowe bodźce w postaci informacji o chorobie nie są potrzebne :P

[painu]

nie obraź się, ale postępowanie Twoich rodziców....... mentalność
średniowiecznej chłopki :(

dlatego duży szacunek dla Ciebie :)
oczywiście bardziej za to, że miałaś opinie innych w poważaniu, bo sama choroba
aż taka straszna nie jest ;)

[sami16]

U mnie podobnie mama bardziej sie przejmuje ode mnie oraz moja siostra
blizniaczka:)cały czas marudzom tego nie tamtego niee:P. A tata ma to
gdzies<rzadko go widze> Ogolnie starsze rodzeńswto i mama wspiera. Fajnie też ze
istnieje to forum boznalazłam w nim dużo ciekawych informacji do rodziny nie mam
prawie zastarzezeń. Denerwuje mnie że mam zabronione chodzenie na basen i
koncentracja siada:D Ale bye do konca terapiii narazie 17 zastrzyk był w sobote.
I denerwuje mnie jeszcze to ze co tydzien mam pobierana krew:d ale cóz zdrowie
wązniejsze

[blacky_cat]

po prostu nie uważam,że ta choroba czyni człowieka niepełnosprawnego...
a rodzice..ekhm...tak to prawda,że żyją raczej w czasach przedwojennych...z tatą
lepiej,za sponsorował szczepienie dla mnie i gdy postanowiłam mocno tupnąć gdy
protestował na "mój pomysł" ze ślubem i postanowieniem powiększenia rodzinki
zaczął mnie wspierać,poczytał trochę na ten temat i tak jak ja nie widzi w tym
problemu,gorzej z matką...wbiła sobie w głowę,że ślub i dziecko z "takim"(jej
ulubione słowo...w jej przypadku to podkreślone taki ma oznaczać innym...)
mężczyzną jest oznaka mojej niedojrzałości i że robię sama sobie na złość
(tiaa...mamuśki wiedzą najlepiej) i zerwała ze mną wszelaki kontakt...
ludziom,którzy mają podobny tryb myślenia po mojej rodzicielce szczerze
współczuję...bo dla mnie ta choroba nie istnieje w życiu codziennym,dbam o męża
tak jak dbać powinnam lecz nie chodzę za nim z wytkniętymi palcami i nie wołam
"eeej...jesteś chory,skarzony i w ogóle ble dlatego nie możesz robić tego czy
tamtego" bo on sam wie najlepiej co powinien a czego nie powinien,..

dlatego gratuluję wiekszości z was,że macie takich wspaniałych rodziców i
bliskich,że was wspierają...a cóż...martwią się i też dlatego chcą wam pomóc (w
razie gdybyście zapomnieli o tym to oni wam kilka razy dziennie przypomną :D ) a
jak widać...teściowa,teściową zawsze będzie :) a wasze szczęscie polega na
tym,że choć (na szczęscie) coraz rzadziej się to zdarza ale żyją jeszcze tacy
ludzie,którzy z tą "przypadłością" najchętniej wsadziliby do komory gazowej i
cześć..

dlatego gratuluję i wspieram :)

[polluks1]

Wiesz, jeśli o to chodzi to faktycznie z jednej strony podejście Twoich rodziców
jest do d... To Twoje życie i sama będziesz za nie odpowiadać. Z drugiej jednak
sam, po tym jak się dowiedziałem, zastanawiałem się czy w ogóle powinienem się z
ludźmi zadawać (pewnie nie ja jeden). U mnie wyglądało to tak, że powiedziałem o
tym tym, którzy powinni wiedzieć i pozwoliłem tym ludziom na wybór. Gdyby
postanowili się ze mną nie zadawać chyba bym zrozumiał...

[foxy90]

Też się zastanawiałam, tak jak i Ty...
U mnie było tak, że jak się przyjaciele, rodzina i chłopak dowiedzieli, to
pierwsze co, to większość od razu - net i szukanie informacji, rodzinka
dowiadywała się różnych rzeczy ode mnie.
Przyznam, że chłopak to się chyba lepiej doedukował, niż ja sama...
Powiedział mi później, że zwłaszcza zależało mu na formach zakażenia, czy
będziemy mogli normalnie być ze sobą i czy mogłam go zarazić. I w zasadzie się
nie dziwię.

Ja stwierdziłam, że mam na tyle normalnych przyjaciół, że nie powinno być
problemu pt. - ktoś się nie chce ze mną spotykać, każdy rozumie jaka to choroba,
na czym polega i jak się można zarazić, więc zamiast się ode mnie odsuwać, to
baaardzo mnie wspierają.
Nie zauważyłam zmian relacji z chłopakiem, czy przyjaciółmi, po tym, jak się
dowiedzieli, może tylko pilnują, żebym nie piła alkoholu i wypominają każdego
wypalonego papieroska.. :)

[kapitandragan]

Nie martw sie - zawsze możesz ją zostawić. Moja nie interesuje się
leczeniem wcale, poza ogólnikami typu "jak się czujesz". Zero
wsparcia, zero wyrozumiałości, zero czegokolwiek. Uważa, że to moja
wina że sie zaraziłem, bo mało spałem i miałem osłabiony organizm. A
tak poza tym to raczej długo nie pozyję - góra rok (to w fazie
zdenerwowania). Ale takie zachowanie to nie jest powód do rozpaczy.
Co najwyżej do zastanowienia się nad pewnymi sprawami. Ja się
zastanowiłem i będzie bardzo wesoło. Trzymaj sie i głowa do góry.

[krzyspp1]

nie wiem co ci powiedziec. laska chyba cie nie kochala. trzymaj sie
stary...
moja zona ma hcv+. i nawet przez ulamek sekundy nie pomyslalem, zeby
sie od niej odwrocic...

[kapitandragan]

Dzięki. Chyba masz rację, że mnie nie kochała, aczkolwiek na każdym
kroku słyszałem, iz jest inaczej. Ale to juz nie ma znaczenia, jak
pisałem nadszedl czas na wnioski i działanie. A wiem co robić.
Pozdrawiam