Wstydliwy problem

[Gość: Chrumchrum]

No wlasnie: uwielbiam gotowac, napychac lodowke pysznosciami, przystrajac
stol i celebrowac. Paranoja polega na tym, ze moje hobby staram sie trzymac w
tajemnicy. Powod jest prosty: mlodej, wyemancypowanej kobiecie poczatku
trzeciego tysiaclecia nie wypada odprezac sie przy siekaniu pietruszki.
Podziw wzbudzaja kilometry pokonane w dresie, godziny aerobiku albo nauka
staroegipskiego. Ale zeby tak tluc garami dla przyjemnosci?!!! Pfe! Spotkalam
sie juz wielokrotnie z taki niezyczliwymi komentarzami, ze teraz na pytanie
co robie w wolnym czasie odpowiadam niedbale: no wiesz hipika i stenopisanie.
A wy co wy o tym myslicie?

[roseanne]

Gość portalu: Chrumchrum napisał(a):

> No wlasnie: uwielbiam gotowac, napychac lodowke pysznosciami, przystrajac
> stol i celebrowac. Paranoja polega na tym, ze moje hobby staram sie trzymac w
> tajemnicy. Powod jest prosty: mlodej, wyemancypowanej kobiecie poczatku
> trzeciego tysiaclecia nie wypada odprezac sie przy siekaniu pietruszki.
> Podziw wzbudzaja kilometry pokonane w dresie, godziny aerobiku albo nauka
> staroegipskiego. Ale zeby tak tluc garami dla przyjemnosci?!!! Pfe! Spotkalam
> sie juz wielokrotnie z taki niezyczliwymi komentarzami, ze teraz na pytanie
> co robie w wolnym czasie odpowiadam niedbale: no wiesz hipika i stenopisanie.
> A wy co wy o tym myslicie?


z duma, uporem i determinacja zawsze mowie ,ze jestem Kura Profesjonalna

pozdrawiam, pomachiwajac drewniana lycha

znow bigos :)

[Gość: hedonist]

Droga Chrum

CO ZA PROBLEM????????????????????????
Należałoby Cię pod niebiosa boś curiosum w dzisiejszych czasach!!!!!!!!!!!!!!!!
Ja mam podobnie ale nie wstydzę sie tego co więcej zauważam, że wśród facetów
staje się to modne. Poza tym zadawać szyku wśród pań przepisem na zupę gulaszową
czy też inne specjały mówię Ci to działa. Czy uważasz że babiejemy? Nie to
hobby jak każde inne.

Pozdrawiam smacznie

[Gość: Gal]

Gość portalu: Chrumchrum napisał(a):

> No wlasnie: uwielbiam gotowac, napychac lodowke pysznosciami, przystrajac
> stol i celebrowac. Paranoja polega na tym, ze moje hobby staram sie trzymac
w
> tajemnicy. Powod jest prosty: mlodej, wyemancypowanej kobiecie poczatku
> trzeciego tysiaclecia nie wypada odprezac sie przy siekaniu pietruszki.
> Podziw wzbudzaja kilometry pokonane w dresie, godziny aerobiku albo nauka
> staroegipskiego. Ale zeby tak tluc garami dla przyjemnosci?!!! Pfe!
Spotkalam
> sie juz wielokrotnie z taki niezyczliwymi komentarzami, ze teraz na pytanie
> co robie w wolnym czasie odpowiadam niedbale: no wiesz hipika i
stenopisanie.
> A wy co wy o tym myslicie?


Gratuluję!
A wobec pacanów - dalej tak trzymać - niestety nie ma wyjścia. Polityczna
poprawność obowiązuje - niestety.
Choć, być może za jakiś czas, możesz zebrać punkty za "niekonwencjonalność".
Tylko nie przyznaj się, że smażysz wątróbkę - wyłącznie sery francuskie,
ostrygi i pasty (koniecznie pasty, słowo makaron Cię zniszczy).
Powodzenia.
Gal

[m-p]

Gal,
czy Ty aby za dużo wątróbki, zapewne bez usuwania woreczka żółciowego, nie
jadasz?
Coś mi na podtrutego(ą) wyglądasz...
A ostrzegałem! :))

[m-p]

No wiesz co???
Gotuj dobrze, bądź sympatyczna, a będziesz gwiazdą swojego towarzystwa. Kuchnia
to b. istotna część kultury.
Polecam Ci książki Neli Rubinstein. Myślę, że Cię podbudują. A może je znasz?

:)) pozdrawiam

[Gość: Chrumchrum]

No tak- pora postawic pytanie :zyje po to aby jesc, czy odwrotnie? Przyznam sie
wam, ze ja juz dzien wczesniej obmyslam sobie co by tu z czym zmieszac zeby
bylo smacznie. W tym czasie moje inteligentne znajome chrupia suchy chleb ale
czytajac ksiazke (nie kulinarna oczywiscie). Doba ma 24 godziny, jak odlicze te
na sen i codzienna prace- zostaje bardzo malo. Czy te resztke warto spedzic
przy patelni?

[Gość: Gal]

m-p napisał:

> No wiesz co???
> Gotuj dobrze, bądź sympatyczna, a będziesz gwiazdą swojego towarzystwa.
Kuchnia
>
> to b. istotna część kultury.
> Polecam Ci książki Neli Rubinstein. Myślę, że Cię podbudują. A może je
znasz?
>
> :)) pozdrawiam

No, wreszcie coś z czym zgadzam się w pełni. Jest to jedna z najlepszych
książek kucharskich jakie znam. Ta kobieta naprawdę gotowała w domu! A to
wśród autorek/ów książek kucharskich nie jest wcale takie częste. W różnych
warunkach, z różnymi dostepnymi produktami - umiała sobie poradzić. Jej
książka to zaprzeczenia hunwejbinizmu i "trendowości" w kuchni. A poza tym,
nigdy nie zapomniała skąd pochodzi i co jadła w domu. Przy całej otwartości na
to, co spotykała jeżdżąc po świecie. To naprawdę dobry wzór.

Uczyć się z dobrych wzorców - to ideał.

Pzdr.

Gal

[Gość: chrumchrum]

Gość portalu: Gal napisał(a):

> m-p napisał:
>
> > No wiesz co???
> > Gotuj dobrze, bądź sympatyczna, a będziesz gwiazdą swojego towarzystwa.
> Kuchnia
> >
> > to b. istotna część kultury.
> > Polecam Ci książki Neli Rubinstein. Myślę, że Cię podbudują. A może je
> znasz?
> >
> > :)) pozdrawiam
>
> No, wreszcie coś z czym zgadzam się w pełni. Jest to jedna z najlepszych
> książek kucharskich jakie znam. Ta kobieta naprawdę gotowała w domu! A to
> wśród autorek/ów książek kucharskich nie jest wcale takie częste. W różnych
> warunkach, z różnymi dostepnymi produktami - umiała sobie poradzić. Jej
> książka to zaprzeczenia hunwejbinizmu i "trendowości" w kuchni. A poza tym,
> nigdy nie zapomniała skąd pochodzi i co jadła w domu. Przy całej otwartości
na
> to, co spotykała jeżdżąc po świecie. To naprawdę dobry wzór.
>
> Uczyć się z dobrych wzorców - to ideał.
>
> Pzdr.
>
> Gal



co to jest ten "hunwejbinizm"?


No i widzicie gotowac umiem, co nie zmienia faktu ze jestem intelektualnym
mulam!

[Gość: Gal]

Gość portalu: chrumchrum napisał(a):

>
>
> co to jest ten "hunwejbinizm"?
>
>
> No i widzicie gotowac umiem, co nie zmienia faktu ze jestem intelektualnym
> mulam!

To nie to, to ja jestem stary i mam stare skojarzenia - to takie Hitlerjugend
z Chin Mao. Wszystko co nie "postępowe" - zniszczyć, klapki na oczach itp.
Ideologia nie ma znaczenia, chodzi o fanatyzm. Brrr...
Pzdr.
Gal

[Gość: Gal]

PS. Co prawda, niektórzy czytają a nic do nich nie dociera. Zawsze jednak jest
nadzieja.

Pozdrowienia dla tych którzy gotują z przyjemnością i dla przyjemności.

Gal

[aremo]

Ja też lubię gotować , rozmawiać o jedzeniu. Tak jak napisał ktoś wyżej-to
składnik kultury. Chyba niektótrzy nie doceniają ,że to smak życia. Poleć
znajomym książki Petera Mayle'a o Prowansji(dużo tam o jedzeniu),a jako,że są
to "modne" książki może zajrzą;-)

[Gość: chrumchrum]

mialo byc:
intelektualnym mulem- oczywiscie

[Gość: jarek]

chcialbym tych durni poznac co panii umiejetnosci sie podsmievuja, abych ich ma chlebie i wodzie tydzien przetrzymac..

[Gość: AST]

Droga Chrum, witaj w klubie!
Ja tez kocham gotowac, wymyslac potrawy, stroic stol, przyjmowac gosci.
Nie bardzo rozumiem, dlaczego mialabys twoje hobby utrzymywac w tajemnicy.
Naprawde WYEMANCYPOWANA kobieta to kobieta wyzwolona z konwenansow.
Jezeli obecnym konwenansem jest aerobika , hippika, stenopisanie, to Ty z Twoja
niemodna dzisiaj pasja do kuchni mozesz wlasnie stanowic awangarde NOWEGO trendu
Pozdrawiam.

[Gość: bef]

Gość portalu: AST napisał(a):

> Droga Chrum, witaj w klubie!
> Ja tez kocham gotowac, wymyslac potrawy, stroic stol, przyjmowac gosci.
> Nie bardzo rozumiem, dlaczego mialabys twoje hobby utrzymywac w tajemnicy.
> Naprawde WYEMANCYPOWANA kobieta to kobieta wyzwolona z konwenansow.
> Jezeli obecnym konwenansem jest aerobika , hippika, stenopisanie, to Ty z
Twoja
>
> niemodna dzisiaj pasja do kuchni mozesz wlasnie stanowic awangarde NOWEGO
trend
> u
> Pozdrawiam.

A na dokładkę - jak to, mężczyzna MOŻE lubić gotować, a kobieta NIE MOŻE lubić?

[Gość: chrumchrum]

Chwileczke- jezeli pracuje minimum piec dni w tygodniu, a czesciej szesc. Do
tego kazdego dnia spedzam 10-12 godzin w pracy (dwie godziny na
obowiazkowy "lunch"), to po odjeciu czasu na sen, kapiele i zakupy, okazuje
sie , ze wolnego ma zastraszajaco malo. I tu powstaje dylemat: siekac ten
koperek czy czytac Schillera.....Obu czynnosci polaczyc sie nie da. Bo fajnie
ugotowac, przystroic i podac ale jeszcze fajniej pogadac przy posilku. No
wlasnie a trzeba by miec o czym. I dlatego moje kolezanki patrza na mnie z
pogarda, no i moze maja racje.

Do Chrumchrum

[Gość: AST]

Gość portalu: chrumchrum napisał(a):

> Chwileczke- jezeli pracuje minimum piec dni w tygodniu, a czesciej szesc. Do
> tego kazdego dnia spedzam 10-12 godzin w pracy (dwie godziny na
> obowiazkowy "lunch"), to po odjeciu czasu na sen, kapiele i zakupy, okazuje
> sie , ze wolnego ma zastraszajaco malo. I tu powstaje dylemat: siekac ten
> koperek czy czytac Schillera.....Obu czynnosci polaczyc sie nie da. Bo fajnie
> ugotowac, przystroic i podac ale jeszcze fajniej pogadac przy posilku. No
> wlasnie a trzeba by miec o czym. I dlatego moje kolezanki patrza na mnie z
> pogarda, no i moze maja racje.

Droga Chrumchrum, nie wygladasz mi na taka, ktora by nie miala o czym pogadac
przy kolacji. A jezeli kolezanki na Ciebie patrza z pogarda to sa glupie i
nalezy je zmienic. Ja w kazdym razie nie zapraszalabym na moje wypieszczone
kolacyjki nikogo, kto by na mnie z pogarda patrzyl.
Jezeli Twoim hobby jest kuchnia, to rozwijaj to hobby, staraj sie zdobyc troche
wiedzy o kuchniach swiata, o produktach, o winach, i wtedy, jezeli temat przy
kolacji zejdzie na Schillera (mowisz o Friedrich von, mysle), zapytaj kolezanek
czy moga sobie wyobrazic jak wygladaly posilki biednej Marii Stuart, przejdz z
tego na kuchnie angielska, porownaj ja z kuchnia np. normandzka a kolezanki z
pewnoscia beda pod wrazeniem.

[Gość: Senin]

Gość portalu: AST napisał(a):

> > czy moga sobie wyobrazic jak wygladaly posilki biednej Marii Stuart,
przejdz z
> tego na kuchnie angielska, porownaj ja z kuchnia np. normandzka a kolezanki
z
> pewnoscia beda pod wrazeniem.

A co to jest kuchnia angielska????
Czy w ogole istnieje cos takiego????

no coz temat towarzysko bardzo chyba drazliwy, moze lepiej tzrymac sie porownan
francusko wloskich???

pozdrawiam

S

Do chrumchrum

[hania_76]

Gość portalu: chrumchrum napisał(a):

> Chwileczke- jezeli pracuje minimum piec dni w tygodniu, a czesciej szesc. Do
> tego kazdego dnia spedzam 10-12 godzin w pracy (dwie godziny na
> obowiazkowy "lunch"), to po odjeciu czasu na sen, kapiele i zakupy, okazuje
> sie , ze wolnego ma zastraszajaco malo. I tu powstaje dylemat: siekac ten
> koperek czy czytac Schillera.....Obu czynnosci polaczyc sie nie da. Bo fajnie
> ugotowac, przystroic i podac ale jeszcze fajniej pogadac przy posilku. No
> wlasnie a trzeba by miec o czym. I dlatego moje kolezanki patrza na mnie z
> pogarda, no i moze maja racje.

Może nie patrzą z pogardą, tylko Tobie się tak wydaje.
Ja też pracuję długo, czasami też w weekendy. Gotuję, kiedy mam czas. Czytam,
kiedy mam czas. Chodzę do kina / teatru / opery kiedy mam czas. Sport - kiedy
mam czas. Jakoś udaje mi się to podzielić, chociaż na takim dawkowaniu czasu
zawsze coś ucierpi.
Jeśli większą przyjemność sprawia Ci gotowanie niż czytanie, to spędzaj wolne
chwile na gotowaniu. Ale jeżeli z tego powodu czujesz się "gorsza" - nie wiem,
co Ci doradzić. Może popracowanie nad oceną samej siebie?
Pozdrawiam.

[Gość: eLBe]

Zacznij im wtedy opowiadać o upodobaniach kulinarnych wielkich ludzi i
najlepiej nawiąż do potraw na stole. To ulubione Bethowena, tamto Shillera
jeszcze inne Chopina lub Einsteina.... Na pewno o tym akurat guzik wiedzą bo
jak ktoś szpanuje oczytaniem to tak naprawdę niewiele przeczytał, a prawdziwi
znawcy tematu (oczytani) mają dość szeroką wyobraźnię i taki
poziom "elastyczności", że na pewno nie skrytykują żadnego hobby a raczej się
zainteresują.

A na marginesie - przeczytałem gdzieś powieszone hasło: Pamiętaj, że doba
Papieża lub Einsteina też ma tylko 24 godziny.

P.S. Wybadaj, czy przypadkiem koleżanki intelektualistki nie są wielbicielkami
MD, KFC, Pizza Hut bo jeżeli tak to niestety tylko zmienić!

Chyba raczej wyimaginowany

[hania_76]

Ja myślę, że chyba sobie wymyśliłaś ten problem. Sama też bardzo lubię gotować
ale nigdy nie spotkałam się z krytycznymi czy złośliwymi uwagami na ten temat.
A jeśli nawet takie były, to ich w tej chwili nie pamiętam.
Pozdrawiam.

Chyba raczej nie...

[Gość: Gal]

Trochę inaczej jak sądzę, rozumiem problem Chrumchrum, niż Panie powyżej, przy
całym szacunku dla Ich opinii.

Chrumchrum pisze o dość powszechnym zjawisku lekceważenia rzeczy, które nie
są "trendy".
Gotowanie nie jest. Znajomość zwyczajów kulinarnych Eskimosów i mieszkańców
wschodniej części Bretanii w XVII w. - o tak, to może być! Tylko, że to już
zupełnie inne zainteresowanie. Gotując z pasją, chcąc niechcąc nabywa się
takiej wiedzy, ale niejako "przy okazji". Celem gotowania jest stworzenie
smaku, nastroju i radości przy stole, a nie analiza historyczna zwyczajów
żywieniowych na przekroju wieków.

Rzeczywiście, w ostatnich czasach wiedza kulinarna i umiejętność zrobienia
kilku (dosłownie kilku), zazwyczaj b. wyszukanych i egzotycznych potraw jest
(zwłaszcza wśród facetów) na czasie i trendy. Problem w tym, że to nie ma
wiele wspólnego z gotowaniem i taki "amator dorej kuchni" nie ma pojęcia jak
zrobić pierogi leniwe, czy ugotować żurek - "bo to przecież takie banalne"
(lub prostackie - jak kto woli). Uczy się ugotować te kilka dań nie ze względu
na to, że lubi stać przy garach, a po to by zabłysnąć w towarzystwie.
To samo tyczy się np. wina - ludzie jeżdżą po winnicach i kolekcjonują butelki
z różnych stoków jednej winnicy w Toscanii, a później taki "smakosz" bez
dokładnego obejrzenia nalepki i sięgnięcia po Parkera nie potrafi wyrazić swej
opinii o pitym winie, bo a nuż będzie blamaż?

I to jest chyba istota tego co pisze Chrumchrum - ona lubi gotować - w domu,
dla rodziny i przyjaciół, raczyć ich smakiem a nie opowieściami o smakach,
serwować potrawy proste i wyrafinowane, odpowiednio do miejca, sytuacji i
nastroju. A jeżeli przy okazji opowiada o jedzeniu to tylko w kontekście tego
co na stole, a nie dla efektu.
Chyba, że musi się dostosować do trendowych koleżanek.

Dlatego jeszcze raz życzę przyjemności z gotowania i nie stresowania się
pacanami.

Gal (też niemodny).

[hania_76]

Bardzo autorytatywne opinie - jak sądzę poparte wieloletnimi obserwacjami,
własnymi doświadczeniami, przykładami z kręgu najbliższych, którymi można sypać
jak z rękawa...
Widocznie żyjemy w odmiennych rzeczywistościach. W mojej nikt z czyichś
upodobań do gotowania się nie wyśmiewa.

[Gość: Gal]

hania_76 napisała:

> Bardzo autorytatywne opinie - jak sądzę poparte wieloletnimi obserwacjami,
> własnymi doświadczeniami, przykładami z kręgu najbliższych, którymi można
sypać
>
> jak z rękawa...
> Widocznie żyjemy w odmiennych rzeczywistościach. W mojej nikt z czyichś
> upodobań do gotowania się nie wyśmiewa.

Obserwacje z ostanich dziesięciu lat głównie, niestety zjawisko narasta. Nie
wśród najbliższych, Bogu dzięki, ale w pracy (pracach) przede wszystkim, no i
wśród niektórych znajomych.
Jeżeli nie masz styczności z takimi ludźmi - mogę tylko zazdrościć. Ja mam.

Pzdr.
Gal

[Gość: AST]

Gość portalu: Gal napisał(a):

> Trochę inaczej jak sądzę, rozumiem problem Chrumchrum, niż Panie powyżej,
przy całym szacunku dla Ich opinii.
> Chrumchrum pisze o dość powszechnym zjawisku lekceważenia rzeczy, które nie
> są "trendy".
> Gotowanie nie jest. Znajomość zwyczajów kulinarnych Eskimosów i mieszkańców
> wschodniej części Bretanii w XVII w. - o tak, to może być! Tylko, że to już
> zupełnie inne zainteresowanie. Gotując z pasją, chcąc niechcąc nabywa się
> takiej wiedzy, ale niejako "przy okazji". Celem gotowania jest stworzenie
> smaku, nastroju i radości przy stole, a nie analiza historyczna zwyczajów
> żywieniowych na przekroju wieków.

Rzeczywiscie inaczej rozumiesz problem Chrumchrum. Moim zdaniem jej "wstydliwy
problem" wynika z jej niepewnosci siebie, prawdopodobnie uwarunkowanej mlodym
wiekiem. Jej problem to- robic to, co jej sprawia przyjemnosc, choc to
niemodne, czy zmuszac sie do robienia czegos co jej nie sprawia przyjemnosci,
ale co jest trendy. Chce w jakis sposob tez moc zaimponowac kolezankom, ale boi
sie, ze gotowanie to za malo.
Oczywsicie, ze "celem gotowania jest stworzenie smaku, nastroju i radosci przy
stole, a nie analiza historyczna zwyczajow zywieniowych na przekroju wiekow",
ale jezeli zaproszone na kolacje kolezanki intelektualistki bardziej
koncentruja sie na poezji Schillera niz na poezji misternie skomponowanych dan,
to nie zaszkodzi te kolezanki zaskoczyc wiedza o czyms, o czym nie maja
pojecia. I juz sie humor i samopoczucie Chrumchrum poprawiaja.

> Rzeczywiście, w ostatnich czasach wiedza kulinarna i umiejętność zrobienia
> kilku (dosłownie kilku), zazwyczaj b. wyszukanych i egzotycznych potraw jest
> (zwłaszcza wśród facetów) na czasie i trendy. Problem w tym, że to nie ma
> wiele wspólnego z gotowaniem i taki "amator dorej kuchni" nie ma pojęcia jak
> zrobić pierogi leniwe, czy ugotować żurek - "bo to przecież takie banalne"
> (lub prostackie - jak kto woli). Uczy się ugotować te kilka dań nie ze
>względu na to, że lubi stać przy garach, a po to by zabłysnąć w towarzystwie.

Wydaje mi sie, ze uogolniasz. Ktos, kto absolutnie nie lubi gotowac, nie bedzie
sie zmuszal do nauczenia sie przyrzadzania tylku paru dan, zeby zaimponowac.
Natomiast ktos, kto lubi gotowac, potrafi gotowac prawie wszystko.

> To samo tyczy się np. wina - ludzie jeżdżą po winnicach i kolekcjonują
butelki
> z różnych stoków jednej winnicy w Toscanii, a później taki "smakosz" bez
> dokładnego obejrzenia nalepki i sięgnięcia po Parkera nie potrafi wyrazić
swej
> opinii o pitym winie, bo a nuż będzie blamaż?

To juz moze byc blizsze prawdy ze wzgledu na to, ze wino w Polsce nie ma
jeszcze dlugiej tradycji, jest drogie, wiec malo osob moze je pic wystarczajaco
czesto, aby odroznic dobre wino od zlego nie sugerujac sie opiniami innych,
cena czy etykieta.

> I to jest chyba istota tego co pisze Chrumchrum - ona lubi gotować - w domu,
> dla rodziny i przyjaciół, raczyć ich smakiem a nie opowieściami o smakach,
> serwować potrawy proste i wyrafinowane, odpowiednio do miejca, sytuacji i
> nastroju. A jeżeli przy okazji opowiada o jedzeniu to tylko w kontekście tego
> co na stole, a nie dla efektu.

Gdzie ona o tym pisze?
I skad ta pewnosc, ze ona nie chcialaby zaimponowac czyms, czym inni nie
potrafia zaimponowac?

> Chyba, że musi się dostosować do trendowych koleżanek.

Problem w tym JAK ma sie do nich dostosowac- przez nasladowanie czy przez
wylansowanie nowego trendu.

> Dlatego jeszcze raz życzę przyjemności z gotowania i nie stresowania się
> pacanami.

Do tych zyczen i ja sie przylaczam.

[Gość: Asias]

Umiejętność gotowania z przyjemnością to raczej zaleta, a nie problem. Wczoraj
miałam 7 rocznicę ślubu i od siedmiu lat gotuję obiady prawie codziennie.
Ciągle jest to dla mnie przyjemność, pasja, czasem sposób na odprężenie. I
właśnie wczoraj mój mąż powiedział mi, że to najcudowniejsze i najcenniejsze
hobby dla domowego ogniska. Jest dumny, że w tym dzisiejszym, zabieganym
świecie ma obok siebie osobę, która lubi gotować. Gdzie tu powód do wstydu?

[Gość: Kasia]

A ja Chrum rozumiem - tez mam podobny dylemacik. Bardzo lubie gotowac (choc z
braku czasu udaje mi sie to ze dwa razy w tygodniu), sprawia mi to frajde,
ksiazki kucharskie tez darze sympatia... I w efekcie ostatnio moj maz
stwierdzil (po pysznym obiadku :-), ze jestem tradycjonalistka. O Boze. A ja
mam siebie za wspolczesna kobiete... Ech. Niestety, tak to juz jest: "stanie
przy garach" jakos powszechnie strasznie prozaicznie sie kojarzy (oczywiscie,
tylko w wydaniu kobiecym. Kobieta przy garnkach to przeciez kucharka (tu przed
oczami mam nylonowy fartuch i plastikowa opaske w kwiatki), a gotujacy facet to
szef kuchni...).
Mimo wszytsko nie zamierzam rezygnowac, a wrecz przeciwnie - zintensyfikowac
dzialania na froncie kuchennym:-) A co tam!

[Gość: chrumchrum]

Moje poczucie nizszosci wobec otaczajacych mnie ludzi prawdopodobnie zwiazane
jest ze zmiana srodowiska, kraju a przedewszystkim jezyka. I okazuje sie, ze
chociaz wszyscy jestesmy europejczykami, to jednak roznice sa spore, calkiem
spore. Otoz moje niemieckomowiace rowiesnice nie gotuja, a jezeli juz musza
zjesc cos dobrego ida do knajpy. Tam placa za siebie, a maz czy konkubent za
siebie :)))
Poniewaz tkwie po uszy w architekturze- widze jak zmienia sie ona dostosowujac
do potzeb wspomnianych rowiesnic. Kuchnia stanowi maly procent mieszkania,
prawie nigdy nie ma oswietlenia naturalnego, a najczesciej wepchnieta jest jako
otwarty blat w rog pokoju dziennego. Pisze o projektach powtarzalnych, nie o
willach milionerow, ktorzy jak wiadomo gniota pierogi juz od rana. Zwykly
czlowiek PRACUJE od rana do nocy, a zywi sie poza domem w przerwie na lunch,
weekendy oczywiscie spedza na wyjazdach.
Czy powyzszy model jest sluszny to temat na kolejny watek. Chcialam tylko
odpowiedziec kilku paniom, co to sie oburzaly na moje wyimaginowane problemy.
Drzyjcie! juz za dwa lata bedziemy w Uni,a wtedy wlasnie kuchnia stanie sie
najmniej wazna czescia mieszkania. Chyba, ze starczy nam tradycji, korzeni i
wiary zeby sie temu oprzec....
czego wam i nam zycze

[ami202]

a u mnie jest inaczej a jak zaraz wam powiem ....
gotowanie dla mnie to sposob na diete tak tak na diete !?!.....
lubie gotowac i podobno niezle to mi wychodzi ...
w trakcie gotowania odprezam sie i uspakajam jest to pewnego rodzaju
terapia .. i co ciekawe jedzenie nie jest moja "pasja" wrecz przeciwnie.....
naj bardziej lubie piec roznego rodzaju ciasta ktore to moj maz pochlania za
1zamachem i prawi mi komplementy ....

[hania_76]

Gość portalu: chrumchrum napisał(a):

> Moje poczucie nizszosci wobec otaczajacych mnie ludzi prawdopodobnie zwiazane
> jest ze zmiana srodowiska, kraju a przedewszystkim jezyka. I okazuje sie, ze
> chociaz wszyscy jestesmy europejczykami, to jednak roznice sa spore, calkiem
> spore. Otoz moje niemieckomowiace rowiesnice nie gotuja, a jezeli juz musza
> zjesc cos dobrego ida do knajpy. Tam placa za siebie, a maz czy konkubent za
> siebie :)))
> Poniewaz tkwie po uszy w architekturze- widze jak zmienia sie ona
dostosowujac
> do potzeb wspomnianych rowiesnic. Kuchnia stanowi maly procent mieszkania,
> prawie nigdy nie ma oswietlenia naturalnego, a najczesciej wepchnieta jest
jako
>
> otwarty blat w rog pokoju dziennego. Pisze o projektach powtarzalnych, nie o
> willach milionerow, ktorzy jak wiadomo gniota pierogi juz od rana. Zwykly
> czlowiek PRACUJE od rana do nocy, a zywi sie poza domem w przerwie na lunch,
> weekendy oczywiscie spedza na wyjazdach.
> Czy powyzszy model jest sluszny to temat na kolejny watek. Chcialam tylko
> odpowiedziec kilku paniom, co to sie oburzaly na moje wyimaginowane problemy.
> Drzyjcie! juz za dwa lata bedziemy w Uni,a wtedy wlasnie kuchnia stanie sie
> najmniej wazna czescia mieszkania. Chyba, ze starczy nam tradycji, korzeni i
> wiary zeby sie temu oprzec....
> czego wam i nam zycze

Wydaje mi się, że dziwne masz te znajome ;) Co do projektów z maleńką kuchnią -
jeśli kogoś nie stać na duże mieszkanie, a pracuje od rana do wieczora, to
faktycznie, duża kuchnia przestaje być pomieszczeniem pierwszej potrzeby, bo na
gotowanie po prostu nie ma czasu. A nawet jeśli jest, to w tej maleńkiej
kuchence jakoś sobie trzeba radzić. Sama mam taką maleńką kuchenkę ale już nie
mogę się doczekać aż kupimy Wymarzone Duże Mieszkanie z wielką kuchnią i
miejscem na spiżarnię. Na razie jakoś sobie radzę i nawet robienie pierogów
albo blinów nie nastręcza mi większych trudności.
Pozdrawiam i życzę większego dystansu do otoczenia oraz więcej radości ze
swojego hobby.

PS. Nie wiem, czy byłaś kiedyś na gomułkowskim Osiedlu Za Żelazną Bramą w
Warszawie i widziałaś tamtejsze wnęki kuchenne i ślepe kuchnie? Albo kiszkowate
kuchnie w blokach z wielkiej płyty gdziekolwiek w Polsce?

[Gość: Nina1]

Haniu, całkowicie zgadzam się z tym co napisałaś, problemem nie jest wielkość
kuchni, sama mieszkałam przez dwa lata w kawalerce gdzie nie było nawet wnęki
kuchennej (przeznaczonej do gotowania) tylko w przedpokoju kuchenka (2
palniki), 1 (!) szafka i zlew w łazience. Mimo to gotowałam oczywiście,
wykorzystując jako blat kuchenny biurko a gary trzymałam w różnych dziwnych
miejscach (np mixer w szafie he he)
Ale dodam też taki mały głosik w dziedzinie tego dziwnego hobby jakim jest
gotowanie. Jeśli chodzi o przyjaciół, nie ma problemu, nie dziwią się a
ulubiona przyjaciółka nawet podziela to zamiłowanie. Gorzej w pracy, ale nie
spotkałam się z kpinami czy pogardą ale ze ździwieniem (nawet miłym), że
przeciez obecnie tego typu kobiety to ledwie wodę na herbatkę umieją ugotować,
a zywią sie w knajpach (jeśli w ogóle). Ale to nie było nic przykrego takie
zdziwienie.

[Gość: AST]

Gość portalu: chrumchrum napisał(a):

> Moje poczucie nizszosci wobec otaczajacych mnie ludzi prawdopodobnie zwiazane
> jest ze zmiana srodowiska, kraju a przedewszystkim jezyka. I okazuje sie, ze
> chociaz wszyscy jestesmy europejczykami, to jednak roznice sa spore, calkiem
> spore. Otoz moje niemieckomowiace rowiesnice nie gotuja, a jezeli juz musza
> zjesc cos dobrego ida do knajpy. Tam placa za siebie, a maz czy konkubent za
> siebie :)))

To Ty tez z Niemiec piszesz?
Chrumchrum, to o czym piszesz ponizej, to nie jest problem roznic kulturowych,
lecz problem roznic miedzy pokoleniami.
Ja naleze jeszcze do tego pokolenia kiedy kobiety musialy na wszystko miec czas-
na prace, dom, dzieci i kuchnie. Tak w Polsce, jak i w Niemczech.
Zapewniam Cie- dobra kuchnia znajduje wszedzie szerokie kolo wielbicieli. Nie
rezygnuj. Kolezankom tez przejdzie mania udawania ze jedza tylko po to, aby z
glodu nie umrzec, a zywia sie Schillerem i praca zawodowa.

> Drzyjcie! juz za dwa lata bedziemy w Uni,a wtedy wlasnie kuchnia stanie sie
> najmniej wazna czescia mieszkania. Chyba, ze starczy nam tradycji, korzeni i
> wiary zeby sie temu oprzec....

Starczylo tradycji Francuzom, Wlochom, Hiszpanom, to dlaczego mialoby Polakom
zabraknac? A mniejsze kuchnie jak te w Polsce trudno sobie wyobrazic.

> czego wam i nam zycze

[pajacyk2]

Gość portalu: Chrumchrum napisał(a):
> A wy co wy o tym myslicie?

Ja mysle mala, ze z Ciebie jest niezla kokietka. Wolno Ci.
Co bylo dzisiaj na obiad?

[Gość: Chrumchrum]

pajacyk2 napisał:

> Gość portalu: Chrumchrum napisał(a):
> > A wy co wy o tym myslicie?
>
> Ja mysle mala, ze z Ciebie jest niezla kokietka. Wolno Ci.
> Co bylo dzisiaj na obiad?

:)))))
Dzieki, uwielbiam komplementy.............

[Gość: Izabella]

PARANOJA !!!!!!!!