ofiara

[Gość: LOPEZ]

Jestem Mamą 4, 5 letniej Córki, która od kilku mcy uczęszcza od
całodzienny pobyt w przedszkolu. Wcześniej była w przedszkolu ok. 3
godzin.
Proszę jednak o radę, bo nie wiem jak się zachować w tej
sytuacji...Ale od początku. W piątek Natalię odbierała z przedszkola
Jej Babcia, która zauważyła, że nie ma na głowie czapeczki, pdoczas
zabawy w ogródku. Córka zaczęła mieszać się w zeznaiach mówiąc, że
raz że czapkę zabrał Jej i zakopał jakiś chłopiec ze starszej grupy,
a czasami tłumaczyła się, że to Ona sama Ją zakopała i nie wie gdzie
jest.
MY z Mężem ubiegły weekend spędziliśmy poza domem, wróciliśmy do
domu w poniedziałek. Dzisiaj, przed wyjściem do przedszkola zaczęłam
z Natalią rozmawiać, jak było naprawdę, czy to Jej chłopiec zabrał,
czy Ona sama zakopała czapkę. Twierdziła tym razem, że chłopiec
starszy od Niej. Pytałam dlaczego nie powiedziała o tym Paniom, albo
dlaczego nie zaregowała, że mogła gonić tego chłopca, że mogła
walczyć o swoją rzecz. A tak to chłopiec zakopał gdzieś czapkę a Ona
nic nie zrobiła. Córka odpowieidziała na to, że koleżanka zaprosiła
Ją do zabawy i poszła się bawić.
Najpierw chciałam, aby NAtalia sama opowiedziała o całej sytuacji
Pani w przedszkolu i wskazała który to był chłopiec. Ale Córka na to
reagowała płaczem, albo kręciła, że chłopak jest chory i nie będzie
jego w przedszkolu. OStatecznie ja weszłam z Nią do sali, a Ona przy
mnie mówiła Pani jak było.
Kilka minut temu dzwoniła do mnie Pani z przedszkoa, z informacją,
że czapka sie znalazła, ale NAtalia nie wskazała który to był
chłopiec. Bo nadal mówi różne wersje zdarzenia.
Myślę sobie pal licho tą czapkę-jest ok, nie byłoby - t bez
tragedii. Bardziej chodzi mi oto, że Córka nie zareagowała, że nie
mówi nawet teraz prawdy.
Jak mam się zachować dzisiaj odbierając Ją z przedszkola ?. Wracać
jeszcze do tej sytuacji ?. Nie chcę Jej za bardzo cisnąć, z obawy,
że za jakiś czas znowu nie powie prawdy...Jak z Nią rozmawiać, aby
walczyła o swoje ?.
Ja, nie ukrywam czuję się rozczarowana postawą Natalii-tym że nie
zareagowała, że olała sprawę. Tym, że ktoś zabrał Jej własną rzecz a
Ona nic nie zrobiła. A może za dużo od Niej wymagam ?. Ma 4,5
roku...Sama nie wiem.
Myślę nad tym jak powinno wyglądać dzisiejsze popołudnie ?. Pełen
luz, czy rozmowa z Nią jeszcze na ten temat. Nie chcę, aby Córka
stała się ofiarą...
Dziękuję za uwagę i pozdrawiam.
Będę wdzięczna za wszelkie uwagi i sugestie.

[manna_poranna]

a mnie się wydaje, że Ty robisz z niej ofiarę, rozdmuchując tę sprawę :) Po
prostu takie rzeczy się czasem zdarzają, widocznie córka uznała, że nie ma się
co szarpać o czapkę, lepiej pobawić się z koleżanką. Ja bym z tego raczej sprawy
nie robiła.
możesz z nią pogadać, że następnym razem ma zwrócić uwagę na swoje rzeczy, ale
robić z tego zamieszanie ? Po co?

[verdana]

Litosci, z głupiej, nieistotnej sprawy robisz grecką tragedię.
Pytasz tak długo, az dziecko zacvzyna krecic i klamać, robisz aferę
w przedszkolu, chcesz, aby dziecko wksazało jakiegos mitycznego
sprawcę okrutniej przemocy na czapeczce. Czapka się znalazła, co
wskazuje, ze nikt jej nie zakopał, tylko dziecko tak sie Ciebie boi,
ze mówi cokolwiek, aby Cię zadowolić.

[Gość: LOPEZ]

Nie pytałam długo- lecz jeden raz zapytałam dzisiaj !.
Niestety, ale od początku, czyli od piątku Córka mówiła różne wersje.
A to, że była zakopywana, to potwierdziły Panie w przedszkolu i ktoś
ją dzisiaj odkopał, znalazł.
Nie masz racji twierdząc, że Natalia mówi tak,aby mnie zadowolić.

[Gość: LOPEZ]

Zamieszanie ?. Nie sądze. Chcę Ją nauczyć, podpowiedzieć Jej, jak
powinna reagować w takich sytuacjach.
Za jakiś czas ktoś może Jej zabrać inną rzecz - i co proponujesz
wszystko puszczać w nie pamięć ?.

[ula-lo]

Oj, przesadzasz i za dużo wymagasz.
Powiedziałabym raz, krótko, że powinna dbać o swoje rzeczy i nie dawać ich sobie
innym zabierać, bo czapka i poza p-lem się przyda, i tyle. Najwyżej
przypomniałabym następnego dnia rano, że z po południu z przedszkola wychodzimy
z kompletem ubrań. I nie wracałabym do tematu.

Poza tym myślę, że 4,5-latce bez czapki w ogrodzie przedszkolnym było lepiej. ;-)

[Gość: LOPEZ]

ok, ale to wynika z obawy, że następnym razem, ktoś może Jej zabrać
inną rzecz, a Ona również nie zareaguje.
Bardzo chcę wiedzieć, jak Ją nauczyć walczyć o swoje.

[morekac]

Stawiam na to, że młoda po prostu zapodziała gdzieś czapkę, a nie -
że padła ofiarą straszliwego przestępstwa. Stąd zapewne kłopoty ze
wskazaniem sprawcy tego straszliwego czynu. ;-)
Robienie piekła z zapodziania czapeczki na pewno nie jest tą metodą.

[Gość: LOPEZ]

Własnie nie zapodziała - ale faktycznie ktoś zakopał :).
Straszliwy czyn - heh wyczuwam ironię ;).
Nie chcę robić piekła, tylko wskazać Jej, jak ma się zachować
następnym razem.

[verdana]

Nijak. Obawiam się, że po Twojej akcji następnym razem najbardziej
sie bedzie bała Twojej reakcji, a nie utraty rzeczy.

[Gość: LOPEZ]

Ale jakiej akcji ?.
Chodzi Tobie oto, że pwoiedziała Pani jak było ?.

[verdana]

Tak. Dziecko najwyraźniej placze się w zeznaniach, nie chce
powiedzieć prawdy, a Ty zmuszasz je, aby przed Pania oskarżyla
jakiegos mitycznego kolegę. dziecko coraz głębiej brnie w klamstwa,
albo nie ma ochoty skarzyc, do czego jest skłaniane przed dwoje
doroslych. nawet nie wiesz, czy ktoś jej czapke zabrał, czy sama
zakopała - przecież nie powiedziała, ktory to kolega i doskonale
wiedziała, gdzie jest czpka - podejrzewam, ze zakopała ją sama...
I co zamierzasz jej powiedzieć wobec tego? "Następnym razem mnie nie
oklamuj?", "Następnym razem nie zakopuj czapeczki"? ,"Nastepnym
razem postaw się znacznie silniejszemu dziecku, lepiej niech Cię
zbije, niz odbierze cokolwiek"? , "Następnym razem, gdy jakiekolwiek
dziecko zabierze ci cokolwiek idź natychmiast poskarżyć się Pani?".

[Gość: LOPEZ]

Rozuimiem o co Tobie chodzi. Ale ona wskazała tego chłopca.
To jak z Nią rozmawiać, aby było ok ?. Nie naciskać za mocno - ok,
jasne, ale też ważne, aby wiedziała jak ma się zachować.

[verdana]

Wskazała, ale przedtem mówila, ze sama zakopała. I Pani wskazać
chłopca nie chciała. I sama z siebie nie powiedziała, ze ktos jej
czapke zabrał. Czyli - cos kreci.
Dlatego tym razem w ogóle więcej nie wspominałabym o tej sprawie, bo
nigdy się nie dowiesz, jak było naprawdę. A mówić cokolwiek ponosisz
ryzyko, ze córka uzna, ze uwierzylas w jej kłamstwa, albo co gorsza -
uzna, ze jej nie wierzysz, choć mowila prawdę.
I nie wiesz, jak dziecko ma się zachować, bo nie masz absolutnie
żadnego pojęcia, jak zachowało sie tym razem.

[ula-lo]

W 100% zgadzam się z postami Verdany.
I nic się nie bój, gdyby to była ukochana zabawka, a nie durna czapeczka, Twoja
4,5-letnia córka na pewno "walczyłaby" o swoje (choćby skargą). Przy czapce
machnęła ręką na sprawę i pobiegła się bawić z koleżanką - zupełnie ją rozumiem
:-). Tylko potem ten frontalny atak matki i dochodzenie, brrr!

To tylko czapka i tylko przedszkolak. Wyluzuj...

[Gość: LOPEZ]

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi :).

[mehil.dam]

A ja się dołączę jeszcze ;) Tak sobie myślę, że jakbym była dzieckiem i
nie lubiła swojej czapki to też bym ją zakopała i zwaliła na kogoś innego!
Do ofiary jej jeszcze daleko, ale takim postępowaniem zrobisz z niej skarżypytę (hmm, ciekawe jak się teraz na taką osobę mówi), której nie
lubi żadne dziecko i bawić się z nią nie będzie,a to moim zdaniem gorsze
niż to, że może dla zabawy ktoś jej coś zabrał. Swoją drogą takie żarciki
się robi osobą, które się lubi by zwrócić na siebie jej uwagę w tym wieku
:)

[morekac]

Pewnie, że ironia. Gdyby czapkę zabrał Jasio- zapewne prosto i
składnie wskazałaby winowajcę. Bo to jest najłatwiesze i
najprostsze, dlaczego miałaby sobie nadmiernie komplikować życie?
Córka od początku plątała się w zeznaniach... Zdjęła, rzuciła gdzieś
i poszła się bawić, może się wygłupiali z tymi czapkami. A nawet
jeśli ktoś zabrał - czpaka była dla niej tak mało ważna, że
zapomniala o niej aż do przyjścia babci.
Zaś babcia wystartowała z pytaniem - gdzie czapka? Nie wiesz, jak
dokładnie wyglądały te pierwsze pytania - być może dziecku zapaliło
się w główce światełko - nie mam czapki, to jakaś tragedia...
A ty zaczęłaś formalne śledztwo, szukając złoczyńcy winnego
zaginięcia czapki. Jak ma się przyznać dziecko, które (być może) tę
nieszczęsną część garderoby zapodziało - musi kręcić i zmyślać. Bo
przecież nie powie, że zgubiła drogocenną czapeczkę (skoro taki
raban, to pewnie bezcenna była), że nie pamięta, co się z nią stało
albo - co gorsza - pozwoliła komukowliek dotknąć ;-)

wskazać Jej, jak ma się zachować
> następnym razem.
Szanuj jej zdanie, jeśli mówi, że nie ma na coś ochoty, że czegoś
nie chce itp. Jeśli będzie wiedziała, że mówienie 'nie'/'nie mam na
to ochoty' to nic złego i nie jest z tego powodu 'niegrzeczną i
brzydką dziewczynką', poradzi sobie z porywaczami czapeczek.

[Gość: LOPEZ]

Nie dostała rabanu :).
Wprost przeciwnie-wyjełyśmy z szafy inną czapkę.
Fajniejszą, od tej która się zawieruszyła :).
Tutaj nie mam/miałam problemu.

[morekac]

Hm, ale sledztwo było. Ty widzisz to jako troskę o swoje dziecko
(żeby nie była krzywdzoną ofiarą), dziecko może to widzieć jako "kto-
jest-winny-zagubienia-bezcennej-czapeczki"...
Kiedyś kilka razy zrobiłam starszej córce przesłuchanie w sprawie
stopni - moim zdaniem nt. dlaczego nie mówi, jak dostanie jedynkę i
że ma jakiś problem (w którym oczywiście moznaby jej pomóc itp. -
czyli same dobre intencje ;-)). Dziecko (sporo starsze wówczas niż
twoje teraz) odbierało to jako robienie afery o złe stopnie i
zaczęła je ukrywać jeszcze staranniej.
Nawet nasze najlepsze intencje mogą być opacznie zrozumiane.

[Gość: LOPEZ]

Hmm..masz rację.
Tylko co radzisz-olewać takie sprawy ?. Nie sądze, aby to było dobre
rozwiązanie problemu.
Każda skrajnośc jest zła...

Teraz faktyczie obawiam się, że Natalia może być odebrana jako
skarżypyta :/.
Myślę, co dalej-jak Ją przygotować, uczyć aby w takiej sytuacji
wiedziała jak się zachować.
Córa b. stara się być grzeczna, miła, uprzejma dla innych. W
przedszkolu zbiera same kwiatki w nagrodę za dobre zachowanie. A
tutaj czasami trzeba powiedzieć nie/stop...

Nic, jedno jest dla mnie pewne-nie wracam już do tematu. Po
przedszkolu - pełen luz i szykowanie się wspólne do niedzielnego
wyjazdu na wczasy :).

Pozdrawiam Was wszystkich i jeszcze raz dziękuje za trafne rady.

[morekac]

Pozwalaj jej na ewentualne protesty w domu. Może nawet zachęcaj ją
do tego. I pytaj, co chce/czego nie chce. Nie ignoruj jej uczuć.
Niech wie, że jej zdanie, uczucia, to czego chce - też jest ważne i
że nie można tego zbyć zdaniem "co ty tam wiesz, mała jesteś ".
Nie ucz, że trzeba być zawsze grzeczną i uprzejmą, żeby być lubianą.
Ucz, że nie wszyscy muszą ją lubić i ona nie musi lubic wszystkich.

[Gość: LOPEZ]

Pytam co chce (sama wybiera sobie ubrania, albo pytam co chce zjeśc
na kolację), co myśli na dany temat- ale albo unika odpowiedzi
(uciekając w zabawę), albo mówi po prostu-nie wiem.

[verdana]

To masz problem.
Dziecko albo nie ma własnego zdania - ale wątpię, albo nie wie,
ktora opinia Cię zadowoli. I nie jest to żadne oskarżenie. Moi
synowie też tak mają - nie chcą podjąć wielu decyzji, bo nie wiedza,
na co osoba pytająca ma ochotę. Za dużo wmpatii to czasem gorzej niż
za mało.

[Gość: LOPEZ]

Tak mam problem. Dlatego, od kilku mcy chodzimy do psychologa dziecięcego. Aby
Jej i nam pomóc. Pozdrawiam.

[verdana]

Mozna sopkojnie porozmawiać z dzieckiem, co ma robić, ale spokojnie,
nie wtedy, gdy to jest związane z konkretną sprawą. W tym wypadku -
gdyby to było moje dziecko - ja bym sie raczej zastanawiała nad ty,
jak wytłumaczyć dziecku, ze można się babci czy mamie przynać do
pewnych wykroczeń, a nie o tym, jak mowic "nie".

[morekac]

Cóż, mówienia 'nie' też trzeba się kiedyś nauczyć.

[Gość: LOPEZ]

Nauczy się, da radę :).

[magda2180]

Radziłabym podsuwać dziecku bajki, w których poruszane są problemy związane z
mówieniem prawdy, podejmowaniu decyzji przez dziecko, generalnie dt. dziecięcych
problemów. U nas w domu książki/bajki są głównym narzędziem dydaktycznym (zaraz
po rodzicach). W ten sposób Nasze dziecko nauczyło się myć zęby (bo wie co to są
bakterie ;) Dzieciom łatwiej pewne rzeczy zrozumieć jeśli mają jakiś punkt
odniesienia zrozumiały dla niego samego.

[Gość: domza2]

Nie czytając innych odpowiedzi, dodam, że spodziewałam się opowieści o tym, jak
dziecko jest męczone, bite , wyśmiewane przez innych. SKala zjawiska (czapeczka)
trochę mnie zdziwiła! Etykietowanie dziecka jako "ofiary" też. Takie rzeczy w
życiu dziecka raczej są normalne. Ktoś komuś coś weźmie, zepsuje, zakopie. Czy
Ty nie byłaś nigdy dzieckiem? Dziecko jest duże i ma prawo do SWOICH reacji.
Jeśli uważa, że sprawa czapeczki nie jest istotna by o niej rozprawiać to należy
to uszanować! Żal mi Twojej córki, bo narobiłaś jej wstydu i siary mówiąc
krótko, tym łażeniem do przedszkola i gadaniem do pani. Jak nie wyluzujesz i nie
okażesz córce trochę szacunku i zaufania, to może Wam obu być w późniejszym
życiu bardzo ciężko.