Problemy z sześciolatką

[violqa]

Witam!
Moja córka ma sześć lat chodzi do przedszkola odkąd skończyła trzy lata i nigdy nie było z nią problemu w maluchach to wiadomo dzieci się tylko bawią ale nie było problemów z kontaktami z dziećmi. W średniakach i starszakach już były zajęcia na których dzieci się uczyły i Pani mówiła, że córka jest bardzo aktywna, że pierwsza wyrywa się do odpowiedzi, że uważnie słucha tego co Pani mówi. W tym roku zaczęła się zerówka i zaczął się problem córka zamknęła się w sobie Pani mówi, że w ogóle nie słucha jak coś mówi, nic się jej nie chce, nie umie się z koncentrować jak mówiła pięknie wierszyki tak teraz wstydzi się. Piętnaście miesięcy temu urodziłam syna i myślałam, że to dlatego ta zmiana ale w tamtym roku było wszystko dobrze. proszę o jakąś radę nie wiem czy iść z nią do psychologa boję się, że nie poradzi sobie w szkole.

[Gość: ancymon123]

Albo program nudny, znany dziecku, albo nauczyciel lub dzieci ją zawstydziły albo...setka innych powodów. Porozmawiaj z małą. Skoro to co robiła w przedszkolu ją fascynowało (a tez była nauka), a już w szkole nie, to coś jest nie tak ze szkołą (a nie z córką). Odradzam wizyte z córką u psychologa. Jednak sama możesz tam się zgłosić po porade np. jak z córką rozmawiać, aby wyciągnąc od niej przyczynę problemu.

[Gość: Weronica8520]

Może była jakaś sytuacja, która sprawiła że córka się tak zachowuje, najlepiej z nią porozmawiać, nie atakując uczuć, będzie ciężej jeśli do udziału w zajęciach była nieumiejętnie nakłaniania. Proponuję: "Córciu słyszałam, że siedziałaś smutna z boku, gdy dzieci robiły (...)". Dzieci wbrew pozorom mają nam wiele do powiedzenia. Może jednak jest zazdrosna o młodsze rodzeństwo, proponuję przyjrzeć się jej, gdy załóżmy bierzesz młodsze dziecko na ręce, czy karmisz, może czuć się odtrącona (nawet jeśli nie robimy nic w tym kierunku a nawet przeciwnie). I proponuję rozmawiać o jej uczuciach w szkole i w domu, czy to zawstydzenie, czy smutek, czy złość.

[joasia_44]

Możesz sprobować sama pogadać, jezeli wiesz jakie pytania zadawaći jak interpretować odpowiedzi., Dziecko w tym wieku może nie umieć sprecyzowac swoich obaw, może koleżanki jej dokuczają, może ktoś jej powiedział że brzydko pachnie i ma uraz teraz do całej szkoły, może kolega, który się jej podoba powiedział jej że jest głupia? Moja koleżanka byla u psychologa z dzieckiem 5-letnim i była bardzo zadowolona z pomocy. Z tym, że nie wiedziała co się stało - pani psycholog długo rozmawiała sama z dzieckiem i widocznie jekies tajemnice jej mała powiedziała i się umówiły, że mamusia o to nie będzie pytać, a zachowanie dziecka się poprawiło praktycznie z dnia na dzień (przestała histeryzować że nie pójdzie do przedszkola, zamykac się w łazience i płakać długo, denerwować się o byle co itd). Nie każdy psycholog jest dobry i pomoże, ale gdybym sobie nie radziła poradami z tego forum, poradników, super niani itd to szukałabym fachowej pomocy. Pozdrawiam