porady......

[wabika]

....na temat wychowanie jedynaczki.
czuje że przestaje to dzwigac. Córa ma 5,5 roku i raczej nie bedzie miała rodzeństaw ( ze wzgledu na moja chorobe) i teraz zaczyna sie mój problem. Jestem chyba jakaś obciażona tym żeby nie wychować ja na przysłowiowa "jedynaczkę" a widze że chyba wszystko ku temu zmierza, bo przeciez jest jedna i to tylko jej poświecamy czas, widzimy wszystkie jej zachowania, nic jej nie umknie - nie ma na kogo zwalic - pokój jej, zbawki tylko jej itd.
Mamy duzo znajomych z dzieciakami z którymi ma czesty kontakt, kilka koleżanek z sąsiedztwa z którymi uwielbia spedzać czas i bawią sie fajnie, ale mam wrażenie że dopóki nie przyjda do nas. Jak sa u nas to córa starsznie chce rządzić, nie pozwala bawic sie pewnymi zabawkami i rozkazuje. Jak jej tłumacze po raz setny że jak ty idziesz do dziewczyn to sie bawicie wspólnie zabawakami itd to zrobi nadąsana mine i już.... wczoraj to mnie zbiła z nóg bo zaczeła udawac i zmuszać sie do płaczu przez jakies tam przebranie w które przebrała se koleżana ale ona tez go nie chciał - poprostu nie mogła i już.
mam ja ukarac i nie pozwolic przez pewnie czas widywac sie z koleżankami?
Boje się że przez jej złosliwość i upartość dziewczyny nie bedą chciały sie z nia bawić. Zostawić to i pozowlić jej żeby samam doszła do tego że nikt nie bedzie sie z nia kolegował.
Pomyslałam sobie ze może nie będe jej puszczał do koleżanek tylko zapraszała do nas, a jak nie bedą chciały przychodzic to może zrozumie swoje zachowanie.
Kosztuje mnie to starsznie duzo nerwów - bo naprawde potrafi zajść za skurę swoim zachowaniem.
A ja sie oczywiscie do tego przyczyniłam - chociaz staramy się jej tłumaczyc na spokojnie że pewne zachowania są złe. Oj nie wiem czy nie przesadzam tez z analizowaniem kazdego jej zachowania - bo chciałabym żeby była szczęsliwa - tylko żeby nie przedobrzyć.
Podpowiedzcie coś...

[Gość: domza2]

Mam podobny dylemat i chętnie poczytam rady na ten temat. Moja córeczka jest jeszcze malutka (19 msc), ale ja już wiem, że będzie jedynaczką. Z jednej strony chciałabym by miała dobry kontakt z rówieśnikami, a z drugiej strony wiem, że to niełatwe, bo w domu zawsze TYLKO ona będzie w centrum naszego zainteresowania. Słucham czasem zwierzeń nieszczęśliwych, dziś dorosłych jedynaków, jak to ciężko było im w dzieciństwie. Chciałabym, żeby córka była w życiu szczęsliwa, umiała czekać, była cierpliwa, nie stała się "pępkiem świata". Jak to zrobić?

[joa66]

domu zawsze TYLKO ona będzie w centrum naszego zainteresowania.


Rozumiem, że w centrum tylko ona. Ale istnieje tez świat poza "centrum", całkiem duży....:)

Pewne rzeczy (dobre i złe) będą prawie zawsze związane z byciem jedynakiem, starszym dzieckiem, młodszym dzieckiem itd. Jednak nie jest to jedyna rzecz determinująca nasz charakter i np. umiejętność dzielenia się nie jest dana " z urzędu" żadnej z tej grup.

[Gość: domza2]

Joa - masz rację, ja też unikam kategoryzowania i szufladkowania zjawisk czy problemów, a jednak coś tam się narzuca związane ze stereotypem tego nieszczęsnego jedynaka. Racja, można wychować szczęśliwego jedynaka i totalnie nieszczęśliwego nie-jedynaka. Ja miałam straszą siostrę i taki poziom rywalizacji z nią, że zawsze marzylam, by jej w ogóle nie było. Teraz dopiero jest jakoś lepiej, więc reguł pewnie nie ma. Jednak może są jakieś uniwersalne rady, które pomagają uspołeczniać się jedynakom w warunkach domowych, bo to , że otoczenie zareaguje potem na próby dominacji itp. zjawiska to jasne.

[joa66]

Chyba jedyna rzecz zła przypisana do jedynaków to swego rodzaju samotność, brak kogos "równego" w domu, a potem samotność w relacji ze starzejącymi się rodzicami.

To co rodzice mogą podarowac jedynakowi to własna samodzielność, własne życie i towarzystwo, nie wiszenie na dziecku. Kiedy dziecko jest małe może to być trudne, ale warto już wtedy zacząć dbać o swoją niezależność, małymi kroczkami. I chyba bardziej uczyć dziecko (świadomie) życia społecznego w relacjach domowych, a życie towarzyskie dziecka (przedszkolne, szkolne) zostawić swojemu biegowi, chyba, ze coś naprawdę wymaga interwencji. I oczywiście zadbać, żeby takowe istniało.

A co do bycia szczęśliwym...moim zdaniem to jest umiejętność prawia taka sama jak pływanie czy pisanie. Trzeba uczyć bycia szczęśliwym.

[Gość: domza2]

Zgadzam się z Tobą, zwłaszcza w kwestii uczenia się/innych bycia szczęśliwymi:) Co do tego trzymania sie na uboczu, myślę podobnie, ale obawiam się, ze w praktyce może się to okazać ( już później) dużo trudniejsze, jako że sama miałam dość kontrolującą mamę, sama też jestem osobą raczej aktywną, która nie pozostawia życia własnemu biegowi, a dziecku trzeba dać możliwość bycia sobą, nawet jeśli to oznacza - bo oznacza - że włoży łapę do ognia:)

[kiki74]

Całkowicie się z Tobą zgadzam. Do tego jeszcze dziadkowie choćby i najukochańsi to w rezultacie wychodzi na to że i tak całe życie rodzinne wiąże się z dorosłymi. a więc jak najwięcej kontaktów z dziećmi, ale bez kompleksów.

[morekac]

Boje się że przez jej złosliwość i upartość dziewczyny nie bedą chciały sie z nia bawić. Zostawić to i pozowlić jej żeby samam doszła do tego że nikt nie bedzie sie z nia kolegował.
Pomyslałam sobie ze może nie będe jej puszczał do koleżanek tylko zapraszała do nas, a jak nie bedą chciały przychodzic to może zrozumie swoje zachowanie.

Moim zdaniem za bardzo się wtrącasz w stosunki córki z koleżankami. Młoda chodzi do przedszkola?

[wabika]

Tak chodzi
zaczeła edukacje już w żłobku, teraz w przedszkolu - tez chodzi chetnie
Ostatnio byłam na takim spotkanu z Pania przed szkołą i Pani powiedziała że w przedszkolu jest raczej spokojnym dzieckiem, nie wychyla się, nie zgłasza i ma swoje ulubione koleżanki i kolegów, potrwafi byc złosliwa ale chętnie bawi sie dziećmi.... zreszta kilka koleżanek odwiedziło nas juz w domu i tez miała takie akcje - nie rusz, nie wolno mimo że to jej najlepsze kolezanki.......

wiem że to wtrącanie i naprawde staram się robic to żadko, ale serducho mnie boli jak słysze jej nieładne odzywki i nie moge jej pozowlic na takie zachowania...... nie chce sie wtracać ale jak zostawię to bez odzewu to ona uzna że tak wolno

staram sie wieczorem czasmi z nią porozmawaic o zachowaniach, na spokojnie - ale w czasie "aksji" czasmi tracę nerwy i to wynika chyba z tego że to mi jest rzykro jak potrafi traktowac koleżanki bo wiem ze samam bym nie chciała byc tak traktowana i nie chciałabym zeby ona tak była


ale to galimatias............

[verdana]

Przede wszystkim od razu zakwalifikowałaś swoje dziecko jako "jedynaczkę, a więc dziecko z definicji rozpuszczone". Postrzegasz ja przez pryzmat tego, ze nie ma rodzeństwa, trochę tak, jakby to była jej wina... Dzieci z wielodzietnych rodzin zachowują się dokładnie tak samo - wyrywają sobie zabawki, nie pozwalają kolegom bawić się ulubionymi itd. Dziecko nie ma obiowiazku pozwalać komuś na używanie wszystkich swoich rzeczy - podobmnie, jak Ty dajesz gosciom tylko wybrane potrawy, a nie pozwalasz wynosić z kuchni wszystkiego i stawiać na stole. Przed przyjściem kolezanek ulubione zabawki nalezy po prostu pochować,.
Jeśli dzieci nadal chętnie przyjmują zaproszenia do Twojej córki, to znaczy, ze bawią się dobrze - czyli nie ma problemu.
Pewnie,z e corce trzeba mowić, jak ma sie zachowywać, ale też nie wymagać, by w swoim domu podporzadkowywała sie kazdej zachciance goscia.

[wabika]

wiem,wiem - dlatego własnie napisałam tu żeby poznac opinie innych mam

kilka razy juz było tak, że kolezanka przyszła na skarge do mnie że córka jej nie chce czegos dać, więc wytłumaczyłam jej, że to np. ta lalka akurat teraz spi, albo ze jest jej ulubiona - no i ok
staram sie tez nie krzyczec i nie karcić córki przy koleżankach ( bo są sprytne i to wykorzystają za chwilę) ale wszystkiego sa jakies granice. Faktycznie jak zwracam córce uwage to jest młyn na wode, ale przecież mozna sie chyba dogadać bez ataków zlości lub płaczu - tylko jak tego dokonać

i chyba jeszcze jedno wymkneło mi się spod kontroli - czyli dawanie dziecku wyboru....
chcesz taką bluzeczkę, czy taką
chcesz najpierw ubrac czapkę czy buty itp - jak była mała
a teraz chyba tak wyczyła blusa ze może decydowac o wszystkim, że jak wieczorem np. nie wybierzemy ubrań na rano to poranek zapowiada sie ciezko i jak to teraz odmienic ;))

[verdana]

Moje dzieci w tym wieku po prostu same wybierały sobie z szafy ubranie i problemu nie było - tyle, ze potem miały latwiej na koloniach i obozach. Warunkiem świetego spokoju jest minimalne wtracanie rodzica się w to, co dziecko chcę na siebie włożyć...
Nie mowiąc już o tym, ze dziecko czesto lepiej wie, w czym mu za zimno, a w czym za gorąco. Moja matka twierdzi, ze w dniu, gdy pozwolila mi na wybor ubrania - przestałam chorować (bo wkładałam na siebie kilka warstw mniej..). za to moja córka, gdy zaczęła ubierać się sama, ok. 5 roku życia - ubierała sie znacznie cieplej, niż dotychczas.

[wabika]

a myslisz, że chowanie ulubionych zabawek przed przyjściem koleżnake nie doprowadzi do tego że sobie ubzdura że wszystko należy chować... przed mama, tatą,panią itd

własnie dlatego pozwalam jej wybierac ubrania, bo juz wime ze jej np. goraco w przedszkolu i żeby nauczyc ja podejmowania decyzji - może narazie w takich błachych sprawawch ale jednak
tylko boje sie że sie za bardzo rozpanowszył ;))

[morekac]

a myslisz, że chowanie ulubionych zabawek przed przyjściem koleżnake nie doprow
> adzi do tego że sobie ubzdura że wszystko należy chować... przed mama, tatą,pan
> ią itd

Chowanie jest po to, żeby panny się nie pokłóciły na śmierć i życie do następnego poniedziałku.
I tak ogólnie nie przejmuj się drobnymi aferkami. Przyjaźń mojej mlodszej ze koleżanką przedszkolno-szkolną w dużej mierze polegała na tym, że przyjaciółka gryzła, a moja dawała jej po głowie. Dopiero w połowie pierwszej klasy przeszły na wyższy poziom komunikacji, bez użycia zębów i rękoczynów...

[morekac]

ale przecież mozna sie chyba dogadać
> bez ataków zlości lub płaczu - tylko jak tego dokonać
nie w tym wieku... ;-)


kilka razy juz było tak, że kolezanka przyszła na skarge do mnie że córka jej n
> ie chce czegos dać, więc wytłumaczyłam jej, że to np. ta lalka akurat teraz spi
> , albo ze jest jej ulubiona - no i ok
Nie reaguj nadmiernie. Krew się nie leje, niech dziewczyny się dogadują i ćwiczą sztukę negocjacji.

a teraz chyba tak wyczyła blusa ze może decydowac o wszystkim, że jak wieczorem
> np. nie wybierzemy ubrań na rano to poranek zapowiada sie ciezko i jak to tera
> z odmienic ;))
Budzić albo wcześniej albo na ostatnią chwilę. Żeby nie było czasu na nadmierne zastanawianie się nad kolorem majtek. Albo żeby był czas na rozmyślania nad kolorystycznym dopasowaniem skarpetek do w/w.

[verdana]

A powiedz szczerze - Ty uwazasz, ze Twoi goscie mają prawo wyzreć wszystko z lodówki i przymierzać Twoje ubrania? Też częśc rzeczy dajesz na stół, część chowasz... Dziecko nie ma obowiązku dzieclić sie z gosćmi wszystkim co ma - są rzeczy 9ukochany miś, nowa zabawka, cos , co latwo się psuje), przy których jest oczywiste, ze dziecko nie życzy sobie, aby kto inny się nimi bawił.

[justyna_dabrowska]

Socjalizację zostawiłabym dzieciom. Naszą rolą jest dawanie okazji do tego by jedynak miał jak najwięcej doświadczeń w gruoie. A jak sobie w tej grupie radzi to juz jego sprawa. Pani chce "wpasować" dziecko w jakis wymyslony wzorzec. A dlaczego?
Socjalizacja nie odbywa sie poprzez rozmowy czy tłumaczenie tylko poprzez doświadczenie.

Znam wielu wspaniałych jedynaków, którzy sa lubiani przez ludzi. Ale byli w dziecinstwie akceptowani. I moze w tym tkwi sedno?

POzdrawiam
JD

[eastern-strix]

Czytając Twój post odniosłam wrażenie, że słowo 'jedynaczka' należałoby zastąpić słowem 'trędowata'. Strasznie negatywnie piszesz o swoim dziecku, zupełnie jakbyś je obarczała wina za to, że nie ma rodzeństwa.

Robiono kiedyś badania nad rzekomym samolubstwem jedynaków i okazało się, że jest dokładnie na odwrót. Jedynacy okazali się jako dorośli bardziej skłonni do zachowań altruistycznych. A to dlatego, że nie musieli w dzieciństwie podporządkować się prawu silniejszego i rywalizować o względy rodziców z innymi.

Pewnie, że te badania nie tłumaczą rzeczywistości w 100% ale chyba warto zacząć oddemonizowywać jedynactwo. Sama jestem jedynaczką, działam społecznie itp, więc chyba to jest jakiś szkodliwy mit z tym samolubstwem. Za to ostatnio koleżanka przyznała mi się, że z dzieciństwa został jej nawyk zjadania ile wlezie (przestaje jak robi jej się niedobrze), bo jako dziecko nie mogła niczego odłożyć na później, ponieważ siostra od razu wtryniała....

Nie ma co uogólniać. Zacznij lubić swoje dziecko i nie traktuj córki jak ufoludka.

[wabika]

;)

dziekuję za wpisy....i czekam na dalszy ciag

własnie dlatego napisałam, żeby poznac opinie i żeby zrobić co w naszej mocy żeby społeczeństwo jej tak nie traktowało.
Bo jak słysze hasło: A jedynaczka......... no tak dlatego tak sie zachowuje- to się we mnie gotuje.

Ale może macie rację, że sama nie potrzebnie tak to wyolbrzymiam. Wkońcu kochamy ja najmocniej na świecie i chcemy dla niej jak najlepiej.......

No i oczywiscie że jest cudowna córeczką, upartą i czasami złosliwą ale kochana ;))

[eastern-strix]

Córka nie jest uparta dlatego, że jest jedynaczką. Dzieci mające rodzeństwo też bywają uparte.

Co do złośliwości to ciężko mi komentować, ale czasami zachowanie odbierane przez dorosłych jako złośliwe jest po prostu rozpaczliwą manifestacją własnej odmienności i własnego zdania przez dziecko. To nic złego, dziecko to odrębna jednostka i czasami po prostu ma inne zdanie ;)

[Gość: domza2]

eastern - ja mam w rodzinie dwóch jedynaków i jednak oboje są bardzo egocentryczni. Jedna kuzynka nie rozumie słowa "nie" i każdą odmowę traktuje jako odrzucenie i przekreślenie swej osoby, kuzyn jest egocentryczny okrutnie, nie zauważa innych, od zawsze zachowuje się jak "pępek świata". Moje obawy związane z moją córeczką są oparte właśnie na takich obserwacjach. Dobrze radzi Joa, żeby nie "siadać" zbytnio na już dorostającym dziecku, pozwolić mu na samodzielność....
Póki co moja córcia jest bardzo samodzielna, nie jest zazdrosna, gdy w jej towarzystwie tulę inne dzieci, ładnie bawi się z innymi, ale... jest we mnie taka obawa, że gdy dorośnie będzie traktować innych ludzi z góry, z dużą dozą egoizmu/egocentryzmu, bardzo chciałabym tego uniknąć;)

[verdana]

A ja mam w rodzinie cholernie egocentryczną czyjąś młodszą siostrę. Egocentryzm nie zalezy od jedynactwa, tylko od charakteru i wychowania. Jesli caly dom skupia uwagę na jednym dziecku, to rzeczywiście - jest niebezpieczeństwo, ze wyrośnie na egocentryka. Ale jedynak nie jest w domu sam - ma rodziców - wystarczy, aby rodzice dbali także o siebie, a problemu nie będzie. Pamietam, a było to za czasów PRL-u, ze jak w domu była czekolada czy pomarańcze to dla wszystkich, a nie tylko dla mnie. A u męża masło bylo tylko dla dzieci (dwojga) i one o tym wiedziały - o wiele lepsza metoa na wychowanie dwóch egocentryków...
I jako jedynaczka w życiu nie zetknęłam się z uprzedzeniami wobec jedynakow, ani gorszym traktowaniem - w mojej klasie polowa dzieci nie miała rodzeństwa. Obecnie zresztą wiele dzieci jest jedynakami, więc nie widzę problemu.

[joa66]

Na pewno jedynak pozostaje w centrum zainteresowania , ale ...doba my tylko 24 godziny, my cyborgami nie jesteśmy i jeżeli dbamy też o swoje potrzeby nie uda się nam (na szczęście) koncentrować tylko na potrzebach dziecka. Wiadomo, że dziecko będzie priorytetem, ale będzie też sporo sytuacji, kiedy swoje potrzeby postawisz na pierwszym miejscu np. nie pójdziemy do zoo, bo boli MNIE głowa.

Poza tym..nie tylko rodzeństwo może nauczyć dzielenie się, przyjmowanie odmowy itd. Mogą to zrobić rodzice. Wiem, że to trudne , zwłaszcza kiedy dziecko jest takie miłe i słodkie. Dlatego, z perspektywy czasu, błogosławię bunt dwulatka - dziecko niemal wymusiło na mnie nauczenia się stawiania mu granic, mówienie "nie"

[joa66]

p.s. Ja też nie lubię zostawiać większości spraw własnemu biegowi i staram się znaleźć najlepsze rozwiązania, ale kiedy moje dziecko było już starsze (ok 4-5 lat) powiedziałam mu w prostych słowach, żeby mnie stopowało kiedy przesadzam i się narzucam. Działa. Kiedy był mniejszy starałam się sama kontrolować - z jakim skutkiem? pewnie średnim, ale trudno, tragicznie pod tym względem nie było.

[eastern-strix]

Tak się składa, że nadmierna reakcja na odmowę i traktowanie jej jako odrzucenia własnej osoby to raczej przejaw bardzo niskiego poczucia własnej wartości. To dość powszechne, także u ludzi mających rodzeństwo a wynika najczęściej ze złych doświadczeń z dzieciństwa (braku przeświadczenia o bezwarunkowej miłości rodziców).

Spotkałam w swoim życiu wielu egoistów, ba, nawet osoby z klinicznym narcyzmem. Nie ma moim zdaniem żadnej korelacji pomiędzy ilością/brakiem rodzeństwa a tymi cechami. Jak słusznie zauważa Verdana, wszystko zależy od nastawienia rodziców.

Powszechne jest natomiast faworyzowanie jednego dziecka kosztem drugiego.

[Gość: domza2]

Verdano, to Ty jesteś jedynaczką? To mnie napawa nadzieją! No, ale właśnie, te cholerne stereotypy i moje zdziwienie, że taka niekonfliktowa i zawsze umiejąca znaleźć złoty środek Verdana to jedynaczka, ech.
Joa, Verdana macie rację, trzeba też mówić dziecku "nie", pokazywać, że JA też istnieję i podobnie jak ty mam prawo do odpoczynku, zabawy itd. (jedzenia pomarańczy). Problemu jednak się boję, bo mój mąż jest baaardzo skoncentrowany na dziecku. Nie słucha mnie, gdy coś mówię, a on bawi się z małą, bo zabawa jest ważniejsza:) Jest okrutnie zakochany w małej, jest dla niego całym światem i zawsze na 1. miejscu. W jego rodzinie to pierwsze dziecko i prawdopodobnie jedyne, jakie będzie, bo brat raczej się nie ożeni, więc hołubią córkę od rana do nocy. U mnie jest już jeden siostrzeniec, więc moja mama już wyhamowała. ( przy narodzinach siostrzeńca było z nią bardzo źle:))
Mężowi zwracałam uwagę na to, że my też zyjemy:)), ale u niego to miłość bez granic. Szansa na postawienie veta jest tylko wtedy, gdy już pada na twarz. Nigdy nie mówi do dziecka , ze nie ma czasu się pobawić, pogadać (po ichniemu). Z jednej strony to takie kochane i jest on wyjatkowym tatą (mój często mówił, że rysunek ladny nie podnosząc wzroku znad gazety), a z drugiej.... mam nadzieję, że uda mi się przemowić mu do rozsądku, bo bardzo nie chciałabym "zepsuć" córki, więc sama często mówię "teraz nie mogę", "przyjdę jak skończę" - na razie działa, dziecko umie poczekać, co i tak myślę w tym wieku jest sporym sukcesem. ZObaczymy, co będzie dalej.