4-latek: krzyk,nerwowe reakcje

[Gość: maddak]

OD kilku tygodni zmienilo sie zachowanie naszego prawie czteroletniego synka.
Jest on dzieckiem bardzo wrazliwym, niesmialym, spokojnym.Od niedawna jednak w
jego zachowaniu widac znaczace zmiany- czesto krzyczy na mnie i na meza( gdy
czegos od nas oczekuje,czy tez gdy my prosimy go o to,by cos zrobil, gdy
wydajemy polecenia,ktore mu nie odpowiadaja),potrafi nawet rzucic
przedmiotami, zlosc swa wyladowuje uderzajac mnie.Bardzo czesto sie wpada w
male furie,szczegolnie gdy cos mu sie nie uda, czy cos go zaboli(jest
niezwykle wrazliwy na bol, ledwo dotkniecie moze konczyc sie u niego placzem).
Zdarza sie,ze sam nas po takich zdarzeniach przeprasza, obiecuje poprawe, choc
na obietnicach tylko sie to konczy. Oboje z mezem nie wiemy,jak reagowac,
krzyk oczywiscie wzmacnia tylko jego reakcje, karzemy go pozostawieniem w
samotnosci w pokoju,ale i to na niewiele sie zdaje.Mamy roczna coreczke,ale
nie sadze,by jej obecnosc miala wplyw na zmiane zachowania naszego synka.
Prosze o rade, jak postepowac w takich sytuacjach. Dziekuje.

[justyna_dabrowska]

Moze mały ma jakies powody by sie złościć albo być w gorszej formie.\ Pisze Pani
o objawach ale mało o przyczynach dlatego trudno jest cokolwiek radzić. Prosze\
o więcej informacji.

Pozdrawiam
JD

[Gość: maddak]

Wlasnie sama probuje znalezc jakies przyczyny. Wydaje mi sie,ze w naszym zyciu
nic sie nie zmienilo. Moze jego zachowanie to nieco spozniona reakcja na
pojawienie sie siostry, ktora staje sie coraz bardziej ekspansywna i wymagajaca
wiecej uwagi? Z drugiej strony, po roku spedzonym z dwojka maluchow(synek z
powodu nawracajacych chorob przestal chodzic do przedszkola) mam mniej
cierpliowsci do obojga, moje reakcje tez sa bardziej nerwowe. Dodatkowo, jestem
w trakcie szukania pracy.A moze to potrzeba kontaktu z innymi dziecmi( do
poludnia bylismy zwykle tylko w trojke)? Synek nie przechodzil tzw. buntu
dwulatka, dotychczas raczej nie probowal stawiac na swoim, przeciwnie,zwykle
godzil sie z naszymi decyzjami,pytal o pozwolenie wykonania wielu czynnosci,c
zesto nawet niepotrzebnie.Moze to po prostu taki etap w rozwoju?Ale jak go
przetrwac?

[Gość: izek5]

u nas jest podobne zachowanie, też u prawie 4-letniej córeczki. Z tym tylko. że
miesiąc temu pojawił się nowy członek rodziny - braciszek. Jak w stosunku do
niego jest nieźle, trzeba tylko uważać co robi, bo nie można jej odczepić od
niego (można mówić i mówić). Niestety do nas - rodziców zaczęło się coś
strasznego. Moja cierpliwość już się skończyła, a już szczególnie jak się
wydziera i krzyczy, nie reagując na nic. Wiem, że chce zwrócić na siebie uwagę,
a mnie po prostu nosi, mam dosyć. Nie dam rady być często w dwóch miejscach na
raz, ani nie mam 4 rąk.
Może ma ktoś jakieś rady?