anna_sla
30.10.07, 11:41
Moja córeczka ma prawie 3,5 roku, oprócz niej mam też 15-sto m-czne bliźniaki.
Nie będę ukrywać, jestem zmęczona, jestem z nimi głównie sama (i z mężem po
pracy, ale on duuużo pracuje), a jeszcze jak dojdzie jakaś nieprzespana nocka
to już katastrofa mojego samopoczucia. Staram się nie krzyczeć na nich (no
czasami się zdarzy), ogólnie oboje nie zachowujemy się agresywnie, mam dużą
cierpliwość do nich, oni są wspaniałymi dziećmi, ale od jakiegoś czasu całej
trójce włącza się takie "mamo przytul" i to bardzo często, chłopcy to nawet co
10-20 minut.
Córeczka zawsze była żywiołowa i uwielbia babcie do tego stopnia, że nieraz
bywałam zazdrosna, bo wtedy mama prawie mogła nie istnieć jak przychodziła
babcia (ale starałam się nie okazywać tego). Od kilku miesięcy natomiast
chodzi za mną jak przyklejka. Kiedy idę do kuchni czy wc ona zaraz się
denerwuje, że mnie nie widzi, gdzie jestem, domaga się wpuszczenia do wc albo
kuchni, a ja nie zawsze ją wpuszczam ze względu na chłopców, którym tam
wchodzić nie wolno. Staram się traktować ich solidarnie. Kiedy cokolwiek się
jej zabrania, wyłącza bajki, odmawia jakiejś rzeczy, czy po każdym zwróceniu
jej uwagi kiedy zrobiła coś nie tak, zaczyna się płacz i "mamo przytul mnie!",
a nie zawsze jest ku temu możliwość (np. podczas przebierania kupy młodszemu).
Strasznie zaczęła się pieścić nad sobą, użalać, każdy mały ból przy upadku,
stuknięciu czy klapsie od brata rośnie do rangi tragedii. Ma problemy zasnąć
wieczorem mimo zmęczenia, bo nie będzie mnie widziała i każe sobie otwierać
drzwi (to jest jedyne ustępstwo z jej strony), a ja mam tylko te wieczory na
sprzątanie i chwilę dla siebie. Ostatnio jak była u babci wróciła o 2 godziny
wcześniej niż miała, bo mówiła, że tęskni za mamą, że mama tęskni i czeka na
nią. Byłam tym zaskoczona, to się nigdy dotąd nie zdarzyło, bo na ogół to był
płacz, że już musi się pożegnać z babcią. Zawsze było tak, że z całej trójki
od wielu miesięcy takiego ciągłego przytulania wymagał Bartuś (miał problemy
emocjonalne po porodzie), on najczęściej do mnie przychodził, pozostali trochę
rzadziej. W chwili obecnej jakby się to odwracało, Bartuś coraz rzadziej, ale
za to przybiega Krzyś i Magda i tulę ich tak często jak tylko mogę (ok. 85-90%
przypadków). Wiem, że mało poświęcam czasu na zabawę z nimi, jak jestem
zmęczona tak fest to jestem nie do życia. Ostatnio trochę choruję (wirusówki)
więc również staram się ograniczać kontakt fizyczny z nimi. Często im
powtarzam, że ich kocham, są zgodnym rodzeństwem mimo wszystko.. więc skąd te
płacze córci i to ciągłe "mamo przytul mnie" przy każdej błahostce?? Wiem, że
ona chce zwrócić moją uwagę, ale ja już nie wiem na co. Trochę za dużo bajek
ostatnio oglądała, tym też ją zajmowałam ostatnio abym mogła cokolwiek zrobić,
odpocząć, ugotować obiad. Na ogół jest tak, że jak robię coś w kuchni to
dzieci bawią się w przedpokoju pod bramką do kuchni, jak jestem w pokoju
jednym to oni w tym samym, idę do drugiego to sznurek za mną idzie, a jak
jestem w łazience to siedzą pod drzwiami i strach drzwi otworzyć.. dużo
rozmawiamy, czytamy książeczki, ale mało się bawimy, a często oni wcale nie
wymagają mojego uczestnictwa w zabawach, bo razem dogadują się świetnie! Więc
o co chodzi? To jest męczące, bo nie mogę na nic kompletnie zwrócić uwagę
córci, postrofować itp, bo zaraz jest płacz. Nawet ostatnio mówi, że ona nic
nie lubi jeść, ziemniaczków nie, zupki nie, parówek nie, kanapek nie, jajek
nie i zawsze jest płacz, że przynoszę na śniadanie nie to co ona chce
(najczęściej to co ona chce to akurat nie mam) i ona tego nie lubi, a
następnego dnia przynosząc to co chciała dnia poprzedniego woła oto co tego
dnia jej przynosiłam. Normalnie ręce opadają. Np. na widok makaronu z sosem
ostatnio się popłakała, że nie chce, bo nie lubi, a jak zaczęła jeść to potem
zaczęła się delektować jakie pyszne, że ona kocha makaronik! Jak ja mam z nią
rozmawiać??
