nie starczy mi miłości

[betahcg]

Mam 3letniego synka i spodziewam się drugiego dziecka. Druga ciąża nie była
tak do końca zaplanowana. Myślałam o drugim dziecku w przyszłości ale jeszcze
nie teraz. Mój problem to strach, że nie będę mogła pokochać drugiego dziecka
tak samo. Że dla drugiego nie starczy już miejsca w moim sercu. Oczekuję tego
dziecka bez radości i mam wyrzuty sumienia. Czuję się tak jakbym miała
zdradzić mojego 3-letniego synka.

[Gość: MKostki]

Doskonale Cię rozumiem,czułam się bardzo podobnie. Ale nic ztym nie
możesz zrobić, na siłę nie wywołasz w sobie żadnych uczuć.
Dopiero jak to małe się urodzi - ono też będzie wzbudzać Twoje
ciepłe uczucia. Możliwe że nie od razu takie, jak do starszego
synka. Może nigdy takie...Mój młodszy za miesiąc kończy dwa lata i
powiem, że dopiero teraz zaczyna mi się wyrównywać. Bo on jest po
prostu rozbrajający:-)
Najważniejsze to się nie obwiniać. Tak to już jest, że każde dziecko
kocha się inaczej. I nic w tym złego. Ważne - moim zdaniem - żeby
sobie zdawać z tego sprawę i nie robić wyraźnej różnicy w
traktowaniu dzieci.
Poza tym - jeszcze nic nie jest przesądzone. Tę miłośc do młodszego
zaczniesz czuć dopiero gdy się pojawi,awtedy róznie może byc.
trzymaj się, będzie dobrze
Magda

[gacusia1]

Nie martw sie...milosci wystarczy nawet i dla czworga ,-) Jedno jest
pewne-kazde dziecko bedziesz kochac inaczej,powiedzmy-za cos
innego.Synka bedziesz kochac,bo jest pierwszy.Malenstwo pokochasz,bo
bedzie bezradne,zdane na Ciebie,slodkie i takie male...Pozniej-synka
bedziesz kochac,bo przyniosl specjalnie dla Cibie listek z parku,a
malenstwo-bo powiedzialo MAMA.To tylko przyklady.Wiesz...ja mam
dwoje i to w odstepie 10lat.Oboje sa tak rozni od siebie.Kocham ich
rowno,ale nie tak samo.Nie lubie pewnych zachowan w kazdym z
osobna,co nie znaczy ze kocham mniej,czy bardziej jedno z nich.Nie
martw sie o milosc!To uczucie jest wyjatkowo "rozciagliwe" ,-)
Powodzenia!!!
P.S.A ja sie wlasnie nad trzecim zastanawiam .-)

[mama_3]

Droga betohcg twoje uczucia nie są mi obce,też byłam w takiej
sytuacji.Moje pierwsza córcia była zaplanowana i wyczekana,ale po po
porodzie miałam straszny uraz,nie myślałam już o następnych
dzieciach.Po niespełna dwóch latach znowu byłam w ciąży,siedziałam i
płakałam...w ósmym tygodniu okazało się,że ciąża jest
martwa...dopiero wtedy zdałam sobie sprawę jak bardzo kochałam swoje
nienarodzone dziecko.Na szczęście lekarz się mylił,urodziłam zdrową
córcię i byłam szczęśliwa.Nie życzę Ci tak strasznych przeżyć,ale
zapewniam,że w Twoim serduchu starczy miejsca,jak napisała gacusia,
nawet dla czwartego.Będzie ciężko,ale kto powiedział,że wychowywanie
dzieci jest łatwe?A tak w sekrecie powiem Ci,że po następnych pięciu
latach urodziłam synka...miłość przychodzi sama.Głowa do góry:)

[xseniaw]

Ja też mam dwójkę szkrabów. Różnica 5 lat, i właściwie prawie
odwrotny problem. Czasami się zastanawiam czy temu starszemu nie
okazuję za mało miłości. Młodszy jest po prostu słodki, cichszy
rozumniejszy, dużo więcej mówi niż jego brat w tym samym wieku. Ze
starszym natomiast mieliśmy problemy, jest bardzo ruchliwy, mówić
nauczył się jak skończył 3 lata i wogóle sprawiał wiele kłopotu.
Kocham ich tak samo, ale ze starszym ne czuję już takiej więzi jak z
młodszym. A zaczełam tracić tą więź ze starszym jak trafiłam na 3
dni do szpitala. Krzyś miał wtedy 5 lat, a ja byłam w ciąży z
młodszym synem.

[Gość: Ajka]

Ja mam dwoch chlopcow 11 i 3 wiecej uwagi i milosci dostaje maly,ktory jest
czuly i delikatny z wielkim sercem starszy natomiast ma ciezki charakter ciagle
jest nieszczesliwy i nic go nie cieszy w zasadzie tylko 5 min jak cos
dostanie.Wciaz slyszymy,ze nas nienawidzi z byle jakiego powodu poprostu mowi co
mu slina na jezyk przyniesie...Martwie sie bo to sie nasila niestety!!!!

[lebot]

Rodząc drugie dziecko nie tylko odbierasz coś starszemu Synkowi.
Także dajesz. I to coś bardzo ważnego. Na początku, kiedy dzieci są
małe, występuje rywalizacja o uczucia rodziców. Ale to właśnie od
nich zależy, jak będą kształtować dalej relacje między dziećmi. Ja
nie mam rodzeństwa (bardzo żałuję!) ale mój mąż ma młodszą siostrę.
I widzę, jak wiele ta więź znaczy dla nich obojga! Twoj Synek będzie
Starszym Bratem, to może być bardzo fajne, pomyśl o tym!
Pozdrawiam

[verdana]

A dla mnie ten strach jest po prostu niezrozumiały.
Czy rodzac pierwsze dziecko automatycznie przestałas kochać męża,
rodziców, rodzeństwo? Czy miłość do rodziców przeszkodziła Ci
pokochać chłopaka? Czy jak się kocha ojca, to się nie kocha mamy?
przecież człowiek zazwyczaj kocha więcej niż jedna osobę i nie
zastanawia się nad tym, czy kochając jedną zdoła pokochac jeszcze
następną...

[saskiaplus1]

Miłość to taka dziwna rzecz - wbrew matematyce mnoży się przez dzielenie :) Sama
się zastanawiałam, czy będę umiała kochać następne dziecko tak jak
pierworodnego. No i kocham - po wariacku. A Małą kocha jeszcze oprócz rodziców
także starszy brat. Też do szaleństwa.

[bathilda]

To ja napiszę jak to było u mnie w domu rodzinnym. Mam 9 lat młodszego brata.
Moja mama kiedyś powiedziała, że zdecydowali się na drugie dziecko tak późno bo
tak jak Ty bali się czy będą je kochać. Rzeczywistość okazała się przewrotna.
Śliczny słodziutki niemowlak podbił serca rodziców a ja się czułam odsunięta na
drugi plan. Ale wiesz co? Wszystko to skompensowała mi z naddatkiem wyjątkowa
więź jaką mam z moim bratem. Oczywiście nie od razu bo różnica wieku jest duża,
ale teraz kiedy już jest studentem, chrzestnym ojcem mojego synka, czuję, że
moje życie byłoby smutniejsze bez niego. I wiem że na pewno będę miała więcej
dzieci bo nigdy nie będę chciała pozbawić Piotrka czegoś tak fantastycznego.

Miłość dla młodszego dziecka na pewno znajdziesz. Pamiętaj tylko żeby zawsze
zapewniać o niej też starsze. A rodzeństwo to skarb, który Twój synek od Ciebie
dostanie na całe życie.

[justyna_dabrowska]

Mam dwoje dzieci i obydwoje bardzo bardzo kocham. Powiedziałabym
nawet że pojawienie sie drugiego dziecka spowodowało że miałam
jeszcze więcej dobrych uczuć dla wszystkich dookoła...Może dlatego,
że łatwiej było kochać drugie dziecko - mniej sie bałam, mniej
koncentrowałam na sobie i na tym czy wszystko robie dobrze...Dzieki
temu zyskało tez pierwsze dziecko, zrobiłam sie łagodniejsza,
spokojniejsza ...Nie wydaje mi sie żebyśmy mieli w sobie "pojemnik"
z dobrymi uczuciami , którego zawartośc może się wyczerpać...te
dobre uczucia stale w nas sie rodzą, może ich wystarczyc dla dwójki,
trójki a nawet ...całej gromady

pozdrawiam serdecznie
JD