wakacje bez dziecka

[Gość: mika]

Maz namawia mnie na wakacje we dwoje-3 tyg. dluga i meczaca
objazdowke. Dziecko zostawilibysmy w rekach najblizszej rodziny, z
ktora bardzo dobrze sie czuje.Synek - prawie 2.5 roku nigdy do tej
pory nie zostawal na tak dlugo sam. Wiem, ze ki byloby bardzo trudno
go zostawic... Ale najwazniejsze jest , czy mozemy byc spokojni, ze
dluzsza chwila bez rodzicow nie wplynie na niego zle?
Czy, zakladajac , ze jest to wo ogole mozliwe, lepiej zostawic
dziecko 2, 4 czy 7 letnie? Prosze o rade psychologa.

[justyna_dabrowska]

Cóż...każde dziecko będzie tęsknić. Małe o tyle boleśniej że nie zna
pojęcia czasu i nie umie sobie wyobrazić co to znaczy trzy tygodnie.
Większe zna kalendarz i może odliczac dni do powrotu mamy i taty.
Zastanawiam sie czemu chcecie wyjechć bez dziecka na aż tak długo?
Czy nie da się tu poszukac jakiegos kompromisu? By mieć jakis
wspólny czas - tylko ze sobą a jednoczesnie nie narażać siebie i
dziecka na tak długą rozłakę?

Duzo tez zależy od relacji dziecka z dziadkami. Jesli to są jego
podstawowi opiekunowie, z nimi najbardziej jest związany (a nie z
rodzicami) to nic sie nie stanie. DZiecku małemu bardzo potrzebna do
poczucia bezpieczeństwa jest STAŁOŚĆ - - co najmniej jedna stale i
bezwarunkowo kochająca ososba kóra nagle nie znika. Na tym buduje
sie poczucie bezpieczeństwa dziecka które jest fundamentem dla
rozwoju charakteru.

Pozdrawiam
JD

[Gość: mika]

Jesli mozna, kontynujac watek: maly swietnie czuje sie z dziadkami,
bo kiedy jestesmy w pracy zajmuja sie nim, ale zdecydowanie jego
najblizszymi, na ktorych liczy jestesmy my. Pracujemy ale wracamy
prosto do domu by byc z malym. Jestesmy za soba wszystcy, naprawde
mamy rewelacyjny kontakt, tylko, w przeciwienstwie do pewnie wielu
innych rodzicow, ktorzy moze jak czytaja teraz ten watek, mysla, ze
jestesmy wyrodnymi rodzicami, marzy nam sie czas dla nas... i
dalekie podroze. Czy rzeczywisice, kiedy juz na swiecie pojawia sie
dziecko nie mozna raz do roku wyjechac na 2-3 tygodni ( niestety
tzw. dalekie podroze troche trwaja).Oczywisice mamy ogromne
watpliwosci...Problem dotyczy planowanego wyjazdu tu i teraz ale
sadze, ze moze byc aktualny jeszcze przez kilka pare lat.
Oczywiscie mozna wziac pod uwage krotszy wyjazdem np. 7-10
dni,jednak czy dla dziecka jest to jakas roznica? Czy wlasnie, nie
majac poczucia czasu, przezyje w ogole wyjazd, bez znaczenia czy
dluzszy czy krotszy? I w koncu bardziej teskni 2-latek czy 7-latek?
Egoistycznie troche reasumujac, chcialabym znalesc zloty srodek w
tej sytuacji. Serdecznie dziekuje za szczera, nawet krytyczna
wypowiedz i przepraszam za literowki.

[Gość: Imi]

Mysle,ze Pani Justyna juz jasno i wyraznie Ci odpowiedziala.
Widocznie szukasz jeszcze jakiejs furtki dla siebie, jakiegos malego
pozwolenia, zeby jechac. Mnie to szczerze mowiac troche oburza, bo
licza sie jakies priorytety w zyciu. Jestes dorosla osoba i chyba
wiedzialas co robisz decydujac sie na dziecko. Dalekie podroze maja
to do siebie, ze nie uciekna. A roznica miedzy tygodniem, a 3
tygodniami jest kolosalna nawet dla 2,5 latka.
I wiesz, mam dziecko w podobnym wieku. Gdybym miala zostawic go na 3
tygodnie chyba bym wykonczyla sie z tesknoty. A juz na pewno nie
odpoczelabym. Poza tym szkoda mi tego czasu teraz. Maly ciagle
zaskakuje nas czyms nowym. To niesamowita sprawa, ktora juz nigdy
sie nie powtorzy. I powiem Ci, ze potrafie zaplanowac wyjazd z
dzieckiem. I dobrze sie bawic. Nie takie malenstwa widzialam juz w
podrozy. Ale oczywiscie kazdy jest inny i kazdy ma inne priorytety...

[Gość: Imi]

Zeby nie byc goloslownym, to link do strony jednej z forumek
www.sfinjak.wroclaw.pl/tajlandia.htm
Chyle przed nia czolo i pozdrawiam jej malego Prosiaczka. Mam
nadzieje, ze wybaczy mi to zalinkowanie:)

[veev]

> Widocznie szukasz jeszcze jakiejs furtki dla siebie, jakiegos malego
> pozwolenia, zeby jechac. Mnie to szczerze mowiac troche oburza, bo
> licza sie jakies priorytety w zyciu. Jestes dorosla osoba i chyba
> wiedzialas co robisz decydujac sie na dziecko.

Uwielbiam wręcz takie moralizatorstwo i takie matkopolskie "co to nie ja" :>

A co do meritum: ja mam dwuipółroczną córkę i nie zdecydowałabym się wyjechać
bez niej na trzy tygodnie. Na tydzień, może 10 dni - tak, zresztą już zostawała
(albo wyjeżdżała) na takie kilkudniowe okresy z dziadkami (z którymi jest bardzo
związana, u których czasem śpi i z którymi sporo przebywa) i nie było żadnych
problemów. Ale wszystko zależy od Ciebie, od dziecka i od wszystkich uwarunkowań...

Moja córa jest akurat dość "niezależna" emocjonalnie, odważna i ciekawa i bardzo
łatwo się adaptuje do nowych rzeczy (np. przedszkole przyjęła od razu z
zachwytem) - i praktycznie nigdy nie potrzebowała mojej ciągłej obecności. A
dziadkom ufam i wiem, że będzie u nich otoczona miłością i świetną opieką.

Zrób tak, jak Ci dyktuje intuicja, to często lepszy doradca, niż nieznane osoby
z forum (nie ujmując nikomu tutaj doświadczenia, wiedzy i mądrości).

Aha, weź jeszcze pod uwagę fakt, że z "dalekich podróży" długo się wraca, a może
się (odpukać) zdarzyć sytuacja, że będziecie chcieli lub musieli wrócić do domu
jak najszybciej.

Pozdrawiam,

v.

[Gość: Imi]

veev napisała:
> Uwielbiam wręcz takie moralizatorstwo i takie matkopolskie "co to
nie ja" :>

Wiesz, nie napisalam nigdzie, ze nie mam wad. Daruj sobie
uszczypliwosc w swojej nadinterpretacji.
To jest forum otwarte, a jezeli ktos pyta to otrzymuje odpowiedz.
Nie zawsze taka jaka chce uslyszec...

[Gość: titta]

Co do tego maja pieniadze?
Kiedy mialam 2,5 roku mama zostawiala mnie na 3-4 dni u (ukochanych)
skad innad dziatkow. Pamietam. Pamietam i to znacznie dokladniej jak
zostalam na dwa tygodnie jak mialam 5 lat (pojechali na kajaki).
Pamietam stres. Ale ja nie bylam zwyklym dzieckiem - dlugo nie
czulam sie dobrze poza domem.
Swojego bym nigdy nie zostawila (wlasnie ze wzgledu na to co ja
czulam).
7 latek rozumie juz w miare racjonalnie i nawet jak jest mu zle, to
da sie wytlumaczyc, zeby sie czyms zajal, za kilka dni przywyknie i
bedzie dobrze. 7-latki wyjezdzaja juz bez problemow na kolonie. (a
przynajmniej "w moich czasach" wyjerzdzaly:)
Ale mysle, ze zalezy to od dziecka. Jak robi "pa-pa" i idzie z
kazdym i nawet nie zajaknie sie o mame (bo takie tez sa) to pewnie
nie bylo by problemu. Moze najperw zostawic na weekend i zobaczyc
jak to przyjmie?

[marzec7]

Ja tu wypowiem się jako mama trójki dzieci.

Dzieci dorastają i z wiekiem stają się coraz bardziej niezależne. I
rzeczywiście, im mniejsze dziecko, tym bardziej potrzebuje
regularnego, stałego kontaktu z rodzicami. Rodzice sa dla niego
źródłem poczucia bezpieczeństwa i komfortu. Natomiast tak jak
napisałam, dzieci dorastają i za jakiś czas takie rozstanie nie
będzie dla dziecka aż tak trudne.

Ja stoję na stanowisku, że póki dziecko jest małe trzeba kierować
się po pierwsze jego potrzebami, a za jakiś czas znów pojawi się
miejsce na realizacje planów samych rodziców.

[Gość: mika]

Bardzo dziekuje za te uwagi, przyznam, ze generalnie sie z nimi
zgadzam, szczegolnie dziekuje Pani Justynie, bo rzeczywisice
odpowiedziala mi na moje pytanie szybko i konkretnie, a co
najcenniejsze, wyjatkowo dyplomatycznie, bez przyklejania
latki "EGOISTYCZNY RODZIC"

[justyna_dabrowska]

Dziękuje za podziękowania i ciesze sie że dobrze PAni odebrała moje intencje.
Sama świetnie pamiętam jak trudne dla mnie było do zniesienia to, że pojawienie
się dzieci oznaczało rezygnację z tylu planów...Byłam zła i trudno było mi to
uznać...Dziś duzo podróżujemy rodzinnie i widzę, że ludzie biorą ze sobą w
podróz nawet dośc małe dzieci - ale na tyle duże żeby miec z tego podrózowania
jakąś frajdę...Ostatnio byliśmy w Tanzanii , na campingu w dzikim buszu, gdzie
razem z nami byli Amerykanie z trójką dziewczynek - 6,8 i 10 lat!!! Widać było
że wszyscy mają sie dobrze choć oczywiście nie obywało sie bez zgrzytów. Może
więc już wkrótce da się pogodzić Wasza pasję z potrzebami dziecka?

Trzymam kciuki!

Justyna

[mama303]

marzec7 napisała:

> Natomiast tak jak
> napisałam, dzieci dorastają i za jakiś czas takie rozstanie nie
> będzie dla dziecka aż tak trudne.

Też może być i do tego starsze dziecko juz jasno to powie i jeszcze
dziwic sie będzie dlaczego nie może jechać z rodzicami.
A maluch nic nie zrozumie i nic nie powie tylko będzie przeżywać.
Trzeba poprstu brać dziecko pod uwage przy planowaniu wakacji moim
zdaniem /takiego malucha co nic nie powie - też /

[4monika77]

A ja uważam,że jechać.Jeśli dziecko zna dziadków,ma komfort ,jest zdrowe..To nie
widzę powodu,dla którego macie rezygnować.Moi znajomi wyjechali na 2tyg kiedy
ich dziecko miało 4m-ce.Teściowa została z małym:"jedźcie,jedźcie..przynajmniej
trochę odsapniecie i nacieszycie się tylko sobą.Poza tym matce należy się trochę
wytchnienia po porodzie"-powiedziała.Nie widzę powodu ,dla którego nie można
opuszczać dziecka ani na krok..

[saskiaplus1]

A masz własne dzieci i zostawiłaś je kiedyś na dłużej niż doba? Jeśli nie, to
nie wiesz, o czym piszesz.

[wiki113]

2,5 latek to nie 4 miesieczne dziecko dla niego czy mama jest czy jej niema jest
kwestia paru innych potrzeb niz tylko cieplo, sucho i pelny brzuszek

a co do wyjazdu to moze jednak opcja np wspolnego wyjazdu z dziakami coby sie
zajeli dzieckiem rowniez w milych okolicznosciach przyrody a samemu mozna odpoczac

[Gość: Gość]

4monika77 napisała:
> ich dziecko miało 4m-ce.Teściowa została z
małym:"jedźcie,jedźcie..przynajmniej
> trochę odsapniecie i nacieszycie się tylko sobą.Poza tym matce
należy się troch
> ę
> wytchnienia po porodzie"-

Z ręką na sercu powiem, że zrobiło mi się niedobrze.
Moja matka była taka sama. A teraz ma ciągłe pretensje, że mam
lepszy kontakt z babcią niż z nią. I tak jest. Mam prawo teraz ją
ocenić i uważam, że jest złą matką. Jej potrzeby były zawsze na
pierwszym miejscu. I choćby teraz chciała czasu już nie cofnie.
Echh....
Coraz częściej zastanawiam się dlaczego niektórzy decydują się na
dziecko?

[guruburu]

Na temat podróżowania z dziećmi - gorąco polecam:
www.malypodroznik.pl