Pani Psycholog. Czy zostawiać samego jak wyje?

[magdemo]

Moje pytanie pewnie dla niektórych zabrzmi nieco kontrowersyjnie, ale
wszytskie mamy które maja czasami dość słuchania wycia i krzyków pewnie zrozumieją.
Pani Psycholog, moje dziecko ma 20 miesiecy.
Protestuje na wszystko, krzyczy, właściwie wyje i jęczy cały dzień.
Ja staram się być spokojna ale jestem z natury nerwowa.
Wedłud zaleceń poświęćam mu czas każdego dnia, przychodze z pracy o 17, jem tylko obiad właściwie to połykam w pośpiechu, bo on juz szarpie mnie za ręke.Jedynie wychodzenie na dwór go uspokaja.
Powrót do domu - wycie.Ubieranie/rozbieranie - wycie itd. Jak już wiem że nic mu nie jest tylko po prostu nie chce być sam a ja chce iśc do łazienki lub posprzatac po jego jedzeniu a wywala wszytsko na podłoge i rzuca we mnie jedzeniem ciagle...
zostawiam go w pokoju samego a on wyje, ostatnio ze złości zaczął ściagać z siebie ubranko....
Nie sądziłam że wychowanie dziecka jest tak trudne.
MOj mąż uważa ze jak wyje mam go zostawiać samego, ja czasami pekam i biore go na ręce ale on sie wygina, obraża i dalej wyje, wiec wychodze wtedy jeszcze bardziej krzyczy...i tak bez końca.
HELPP!!!!!!!!!!!

[dixi]

moj jest starszy, 2 lata 9 m - problem podobny; wycie moze nie tak
częste jak wyżej, ale 2 razy w ciagu dnia mur -beton; i ten sam
problem - jak sie zachowac, gdy placze i krzyki sa bez powodu lub z
powodow wyimaginowanych? ignorowac -zle, bo wrzask sie nasila i
potrafi ak ryczec godzine albo dluzej, przytulac i tlumaczyc -
jeszcze gorzej, ustapic (jezeli powod sie w ogole kwalifikuje do
ustapienia- na przyklad pozwolic zalozyc zimowa czape gdy
temperatura +8) - staram sie nie ustepowac bo to na dluzsza mete
tylko pogorszy sprawe...

[druuna]

Zuza ma czasem podobnie. Nigdy nie ustępuję chociaż nawet by to miało zepsuć nam
wyjśćie jakieś (np. w Niedzielę Palmową Zuzia wyspła wiadro orzechów włoskich,
którymi normalnie się bawi, i nie chciała ich posprzątać - zajęło nam 45 minut
wycia, spazmów, ryku, smarków, ciągniecia na wymioty aż posprzątała te
orzechy!). Czasem jak już jest za późno na tłumaczenie to siadam obok niej na
podłodze jak wyje i czekam. Jak widzę, że zaczyna się męczyć to wyciągam do niej
ręce. Jak ma już dość wycia to się przytula a jak nie to dalej wyje. Czasem
zostawiam ją i idę cos robić ale przychodzę za chwilę, zeby jej pokazać, że
jestem z nią. Po jakimś czasie męczy się wyciem i przychodzi się przytulić.
Przytulanie na siłę nie pomaga rzeczywiśćie bo się wygina jak struna i ryczy
mocniej! Czasem udaje mi się zagadać czymś, odwórcić uwagę. Jak siedzę obok niej
to zaczynam się bawić jakąś zabawką: klockami, układanką, udaję, ze karmię
królika marchewką, itd. Czasem zapomina, że wyła i zaczyna bawić się ze mną. Ale
zasada jest jasna: nie ustępować! Choć zakładanie czapki zimowej przy +8 stopni
wydaje się ok (tylko weź ze sobą na pole cieńszą na przebranie) ;)) Albo dawać
opcje do wyboru: ta albo ta. ;)

[ewa.ulrich-zaleska]

Najlepiej działają metody stosowane konsekwentnie. Wszystkie które
Pani wymieniła są stosowane w takich sytuacjach – spróbujcie trzymać
się jednej. Proponuje też w takich sytuacjach poszukać
jednak „powodu” – to ułatwi sprawę.
Jeśli mogę jeszcze jakoś pomóc proszę pytać.
Pozdrawiam
E U-Z

[szalcia]

Droga MAGDEMO! Mam dokładnie ten sam problem! Zatem kochana Pani
Psycholog bardzo prosimy o odpowiedź!!!!!!!!!!!!!!!!!

[u_brzoska]

no coz, ja akurat mam to szczescie ze moje dziecko jest bardzo grzeczne, tzn
daje sobie bardzo duzo wytlumaczyc ale to nie znaczy ze ominely nas krzyki az do
walenia glowa w podloge. Jak sobie radzilismy? Kiedy krzyczala, bylam blisko,
staralam sie utrzymywac z nia kontakt wzrokowy, nie mowilam za wiele bo
musialabym ja przekrzykiwac, mowilam jej tylko ze rozumiem ze sie denerwuje, ale
nie zrobie tego i tego, chocby nie wiem jak krzyczala. wyciagalam do niej rece
zeby wiedziala ze w kazdej chwili moze sie przytulic ale nie bralam na rece na
sile. W koncu przychodzila sama. Jak stukala glowa w podloge, pozwolilam
(oczywiscie "trzymalam reke na pulsie"zeby nie zrobila sobie krzywdy), po dwoch
czy trzech probach, jak bolalo, przestala. Tylko raz musialam zastosowac dla
mnie drastyczna metode, kiedy rozsypala kasztany i przed spacerem prosilam ja
zeby posprzatala, niby robila to ale za chwile, wreszcie powiedzialam ze jak
dolicze do trzech a ona nie posprzata, to tato pojdzie sam na spacer, no i efekt
byl taki ze maz musial wyjsc sam, niby na spacer, placz byl straszny,
wytlumaczylam jej dlaczego tak sie stalo, posprzatala, po czym za 15 minut tato
wrocil i zabral ja na ten spacerek. Corcia pamieta to wydarzenie, a ze
zdyscyplinowaniem sie w konkretnych sytuacjach nie mamy teraz raczej problemu.
Jednoczesnie daje jej sie czasem pozloscic, wyzloscic, nie karce za kazdym razem
gdy sie zdenerwuje, czyms rzuci czy krzyknie z jakiegos powodu. Przeciez tez
jakos musi rozladowac te swoje emocje.
Moze to komus pomze. Aha, jak chce ubrac zimowa czapke przy plus 8 stopniach, to
zupelnie nie mam nic przeciw. Przeciez od tego sie nie umiera :)

moj syn by nie posprzatal tych kasztanow :(

[dixi]

dzis przerabialismy podobna akcje - kurtka, czapka i szalik po przyjsciu z
przedszkola zostaly rozrzucone po calym przedpokoju i tak lezaly, az upoarciuch
nie poszedl spac - co jakis czas przypominalam, prosilam zeby pozbieral i pomoge
mu powiesic - jak groch o sciane... przed chwila pozbieralam, schowalam do szafy
i zgodnie z obietnica nie dostanie jutro kurtki na spacer (kurtka jest ulubiona
- z bobem budowniczym, zalozona pare razy wiec caly czas sie z niej cieszy i
jest dumny :) prawdopodobnie bedzie awantura bo w niczym innym nie bedzie chcial
wyjsc, ech...
a co do czapki i temperatury - nie wiem, moze bylo plus dwanascie, w kazdym
razie sporo za cieplo na taka czape polarowa, podwojna, szczelna - fakt, od tego
sie nie umiera, ale sie przegrzewa a potem co najmniej dostaje kataru i
prowokuje trzeciego migdala do ataku :(

[ewa.ulrich-zaleska]

Spróbujcie dać mu do wyboru np. dwie inne czapki – często dzieci
koncentrują się na wyborze i zapominają o tym by postawić na swoim.
E U-Z

Drogie mamy

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Moje drogie mamy jeszcze raz namawiam na przejrzenia podobnych
wątków na forum i artykułów na naszej stronie. Polecam też „Język
dwulatka” T.Hogg.
Bardzo trudno jest dać konkretna rade która będzie pasowała do
każdego dziecka, każdej mamy, taty czy rodziny.
Dzieci SA różne i rodzice też. Mamy różne metodę, różnie rozumiemy
pojęcie konsekwencji itd. Tych różnic jest niezliczona ilość a mają
one wpływ na to jakie metody są dla was najlepsze.
Warto wybrać taka która wam odpowiada i jesteście w stanie
konsekwentnie ją stosować.
Złość i płacz jest i będzie – tego nie da się zmienić. To co możemy
zrobić to nauczyć dzieci i siebie na nią reagować.
Spróbujcie być w kontakcie z waszymi dzieci – zastanówcie się czasem
czemu tak naprawdę wasze maleństwo płacze (o co mu chodzi) będzie
wam wtedy łatwiej reagować. Zadbajcie o siebie o czas tylko dla was.
Tego wam życzę. Ułatwi to przetrwanie okresu awantur.
Lepiej być niż zostawać – być i pomóc dziecku w opanowaniu i
przeżyciu złości.
Jeśli jednak maluch płacze i marudzi bo chce w ten sposób zwrócić
waszą uwagę to nie reagujcie – podejćcie do niego wtedy gdy nie
płacze. Pokażcie, że są inne metody nie tylko płacz i te inne
nagradzajcie.
Poszukajcie sposobów które pomogą uniknąć sytuacji wywołujących
płacz i krzyk.
To tak ogólnie
E U-Z