zakup psa

[kr-ysia]

pani doktor mam syna prawie 4latek który często choruje. ma też obniżone
napięcie mięśniowe i jest rehabilitowany. ze względu na to nie chodzi do
przedszkola. jest jedynakiem a ze względu na częste chorowanie ma mały kontakt
z dziećmi i widzę że czuje się trochę samotny. chce bardzo pieska.zastanawiamy
się nad kupnem małego. z testów alergicznych wyszło że synek nie jest uczulony
ale jest za to dzieckiem trochę nadpobudliwym wszędzie jest go pełno nie
dokańcza zaczętych spraw szybko się nudzi.przyznam że nie jest łatwo bo raczej
nie słucha. co pani doktor może mi doradzić? czy takiemu dziecku można kupić
psa? czy piesek może pogorszyć zachowanie synka czy odwrotnie nauczy dziecka
odpowiedzialności i posłuszeństwa i może zmieni zachowanie synka?

[verdana]

Na pewno pies nie jest po to, by nauczyć czterolatka
odpowiedzialnosci - czterolatek jest za mały na jakąkolwiek
odpowiedzialność za cokolwiek zywego. Pies absolutnie nie może byc
psem dziecka. Nie wiem też, w jaki sposób pies móglby nauczyć
kogokolwiek posłuszenstwa - to pies ma być bezwzglednie posluszny
domownikom, nie odwrotnie.
Uwazam kupno psa za dobry pomysł, pod warunkiem, ze to nie będzie
pies dziecka, tylko rodziców. Rodzice będa o niego dbali, rodzice
naucza i psa i dziecko przyjaznego współżycia. Nalezy go jednak
potraktowac jako przyjaciela, a nie liczyć na to, ze zmieni
zachowanie dziecka - bo dlaczego mialby zmienic?

[kr-ysia]

może źle zapytałam.
mając na myśli kupno psa z góry zakładałam że to my rodzice musimy się nim
zajmować i o niego dbać ale jednocześnie mobilizując i ucząc dziecko
odpowiedzialności za żywą istotę. widziałam programy gdzie dzieci brały udział w
nauce psa poleceń a przy okazji same uczyły się i ćwiczyły koncentracje i
"posłuszeństwo". zastanawiam się jednak czy to da się wykorzystać u dziecka
które ma problemy neurologiczne no i jest trochę nadpobudliwe. chodziło mi czy
pies nie wprowadzi większego chaosu w życiu dziecka.

[verdana]

Mysle, ze chaosu nie, bo dlaczego pies mialby wprowadzać chaos?
natomiast jakos do mnie nie przemawia ta wizja rownoczesnej tresury
psa i dziecka, bo tak to wygląda z Twojego postu. Tym bardziej, ze
jednak posluszeństwo 'psiego" typu jest u dziecka gorsze, niz brak
posłuszenstwa.
Dla mnie czterolatek jest troche za maly, aby w ogole dbac o psa. W
takim zakresie jak o psa może tez zadbac o rodziców - podac szklankę
wody czy poduszkę na prosbe mamy czy taty.

[patrilla]

u dziecka z problemami nadpobudliwością obniżone napięcie dogoterapia jest super
rozwiązaniem może na początek zdecydujcie się na zajęcia z psem dochodzącym z
wolontariuszem np u Was w domu lub i na spacerach a potem grupowo. zerknij na
forum dogomanii łatwiej znaleźć Ci będzie wolontariusza z psem. + dzięki takim
spotkaniom dowiesz się jaka rasa Wam pasuje i czego od danej rasy możesz
oczekiwać. Pies dobrze wychowany jest wspaniałym kompanem dla dziecka ale nie
zastąpi ludzkich przyjaciół jednak nauczy cierpliwości wyczucia dotyku oraz
nawet u 4 latka wykształci poczucie malutkiej odpowiedzialności za inną istotę :)
powodzenia

Kupować psa - ostrożnie !!!

[nrg67]

Zgadzam sie z patrillą, sprobujcie wejśc w kontakt z kims, kto
zajmuje sie dogoterapią i tą metodą sparwdzić, jak dziecko będzie
reagować na psa. Na pewno znajdziecie kogos w swojej okolicy na
dogomanii (ja moge ew. polecic kogos z Warszawy). Pies jest
absolutnie rewelacyjnym towarzyszem dla dziecka, ale jednak musi to
byc pies "chciany" tzn. nie kupiony jako zabawka (jak sie okaze, że
źle działa albo jest hałśliwa to się wyrzuci albo sprzeda), tylko
jako taki niby czlonek rodziny. Z moich niewielkich, ale mocnych
doświadczeń wynika, ze im sie psa bardziej kocha i poważniej
traktuje, tym on sam więcej oddaje dobra calej rodzinie - wiem, ze
to brzmi jak nawiedzony szamanizm, ale nie znam lepszych slow zeby
opisac to, co sie dzieje w mojej rodzinie.

Proponuje zatem choc jedno-dwa spotkanie z psem dogoterapeutycznym,
a potem, jak juz bezdiecie mieli kontakt z przewodnikiem takiego
psa, to byc moze ten przewodnik potrafi znaleźć dla Was
odpowiedniego psiaka, a moze i pomóc w jego ułożeniu.

Za siebie udzielam jednak jednej rady - amatorskiej, ale zdobytej w
bolesnym ,życiowym doświadczeniu. Ta rada brzmi - MAŁY PIES I
DZIECKO TO NIEMAL GOTOWE NIESZCZĘŚCIE! IM WIĘKSZY PIES, TYM ŁATWIEJ
GO WYCHOWAĆ NA PRZYJACIELA DZIECKA!
Uzasadnienie: mam dwa psy, duzego i malego. I mam dwoje dzieci.
Dziecko - 4 letnie ,2 letnie, 8 letnie, 10 letni - zawsze jest za
male i zbyt nieodpowiezdialne dla psa, i zupelnie nic do rzeczy nie
ma tu to czy dziecko ma dodatkowo klopoty neurologiczne czy tez jest
zdrowe. Ludzie czasem na spacerze w parkku widzą, jak starsza
paniusia pozwala sie bawic swojemu yorkowi z ich dzieckiem i potem
takiego samego psiaka kupują dziecku - bo taki był uroczy. Tylko ze
w parku dziecko poswiecilo psu 15 minut uroczej zabawy, a potem
zajelo sie czyms innym, a pies kupiony do domu bezdie tam ZAWSZE.
Dziecko bedzie z nim musialo miec kontatk takze, kiedy bezdie
znudzone, zmecozne ,placzliwe, rozdraznione itd. A psa sie kupuje 8-
tygodniowego. To tez dziecko, tez kaprysne ,tez placzliwe, tez
starchliwe. Takie dziecko-york trafia w rece osobnika kilkkrotnie od
niego wiekszego, ktory - jak to dzieciak - nie zawzse bezdie
delikatny i wystarczająco zreczny, czasem bedzie niecierpliwy,
czasem za mocno przytuli z nadmiaru milosci. Pies tego na 100 proc
nie zrozumiem, po dwóch-trzech bolesnych doświadczeniach zacznie
instynktownie zacznie kojarzyc "dziecko=niebezpieczeństwo".
Oczywiscie, taki york nie bedzie dla dziecka wielkim zagrozeniem
nawet, kiedy dorosnie, ale tez na pewno sie z dzieckiem nie
zaprzyjazni, bo sie go po prostu bedzie bał. A stworzenie wychowane
w strachu jest nieprzyjazne i agresywne ,niezaleznie od rasy. Fakt,
ze źródłęm lęku jest dziecko na pewno nie pomoze ani psu, ani
Wazsemu synowi. Widzialem takie przypadki w rozwoju - konczylo sie
albo tym, ze pies zębami albo płaczem walczył z dziecmi o miejsce na
kolanach u pani (bo tam bezpiecznie, bo pani nie pozwala dzieciom za
mocno i niedelikatnie tarmosic), albo - sprzedawaniem psa
(bo "głupi" - warczy ,jak dziecko chce przytulić).
Pamietaj, że nikt z nas nie ma zbyt wiele czasu na fachowe ukladanie
psa, robimy z nimi tyle, ile mozemy, a nie tyle, ile trzeba. A z
mojego doswiadczenia wynika, ze duzy pies jest znacznie bardziej
odporny na dzieciecna niezrecznosc (nie mowie o zlosliwosci czy
agresji, bo i to sie przeciez zdarza). Uderzony, przygniecoiny,
pociagniety - po prostu czesto nie czuje bólu, bo juz jako szczeniak
jste rozmiarów dziecka i go to po prostu nie boli (albo mniej boli).
18 kilogramowy dzieciak biorący w dlonie szczenię yorka wielkosci
sporego chomika ma wszelkie szanse, zeby go za mocno ścisnąć, ew.
upuścić. Kiedy pies waży 8-12 kg, dziecko go juz nie uniesie - i o
to mi wlasnie chodzi, bo proporcje cielesne same tu dyktują inny
styl zabawy.
Sam mam malego kundla - i jego dorastanie z dzieckiem bylo bardzo,
barzdo bolesne i skonczylo sie tym ,ze dopiero teraz, jako 3 latek
zaczyna sie powoli zaprzyjazniac ze starszym synem. Ale mam tez 14
miesiecznego nowofundlanda - 60 kg wielkiego, gestego futra, siła
smoka, ale serce - cieplego misia. Temu psu od szczeniectwa podoba
sie wszystko - pogonie po pokoju, rzucanie zabawek, pzreciaganie,
turranie, przytulanie. Oczywiscie, ze czasem dzieciaka pzrewróći z
nadmiaru szczescia, ale z tego sa najwyzej siniaki - jak w zabawach
miedzy dziecmi. PIes jest ulozony "mniej wiecej" (ale bardziej
mniej ,niz wiecej), nie byl specjalnie szkolony, a jednka wobec
dzieci zachowuje sie rewelacyjnie. Moj mlodszy syn - 9 miesiecy,
wiec niemowle - calkiem niedawno wymachujac lapkami schwycil go
jedna rączką za ucho, a drugą - za powiekę!!! Nawet matka
zaatakowana przez dziecko w oko ma odruch obronny. A tymczasem mój
piesio najpierw znieruchomial, a potem zaczał się delikatnie, po
centymetrze wycofywac, az w koncu kurczowo zacisniete paluszki
pusciły. Ja w tym samym momencie zdążyłem obejść stół i stanąć przy
foteliku dziecka - ale piesio już był uwolniony z uścisku i jakby
nic się nie stało, zaczął oblizywać łapkę, która go przed chwilą
capnęła za oko.
Spróbuj sobie wyobarzic, co by sie zdialo, gdyby dziecka tak zlapal
yorka, jamnika, malego sznaucerka, albo kundla podobnej wielkosci?
Ja sie boje o tym nawet myslec.
Pewnie mnie zaraz ktos poprawi, ze duzego psa tez trzeba ukladac, ze
maly pies tez moze byc dobrz ewychowany - ja wiem, ale tez wiem, ze
osoba, ktora ma dzieci nie ma zwykle czasu na jakas dokladna prace z
psem. I nie chce, zeby ktos pomyslal ze sie czepiam yorkow a
zachwalam nowofundlandy - po prostu chodzilo mi o to, zeby na tych
dwoch ekstremalnych przykladach pokazac roznice, o ktora mi chodzi.

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Oczywiście możecie kupić psa tylko z takim założeniem, że o niego
dbają rodzice – synek jest jeszcze zbyt mały by wziąć na siebie taką
odpowiedzialność.
Jeśli chodzi o terapeutyczne zalety posiadania psa proszę zerknąć na
stronę fundacji przyjaciel – zajmującą się dogoterapią tam znajdzie
pani odpowiednie informacje. Dodatkowo należy wziąć pod uwagę
odpowiedni dobór rasy i przeszkolenie pieska.
Sama obecność zwierzaka w domu owszem ma pozytywny wpływ na dziecko
ale jeśli chcemy by pomagał dziecku to powinniśmy zrobić to pod
okiem specjalisty.
Pozdrawiam
E u-Z