Co ze mnie za matka

[karmentori.1]

Mam 2 letnia corke kocham ja bardzo,jest dla mnie calym
swiatem,kupuje jej zabawki,razem rysujemy,czytamy...ale,mam chwile
ze wysiadam nerwowo gdy robie obiad mala placze zebym sie z nia
bawila,gdy jest bardzo pozno ja padam ona chce sie bawic nawet
do3nad ranem.A ja od pewnego czasu na nia krzycze,potrzasne
nia,udeze a potem zaluje i placze sama.Corka od pewnego czasu sie
mnie boi w sensie ze jak mowie np.kladz sie spac zamyka oczka na
sile i wtula sie w poduszke..czemu tak jest ze nie potrafie opanowac
nerwow,nie doceniam w tej chwili tego ze ja mam,ze jest
zdrowa...sama mam do siebie ogromny zal,ale powtarzaja sie chwile ze
trace nerwy,jaka ja jestem matka?nie radze sobie z tym problemem
pomocy

[aurita]

ale opowiedz cos ogolnie, czy sma sie nia zajmujesz? zy pracujesz? kiedy bylas
ostatnio u kosmetyczki? hmmm?

[verdana]

Za dobra - dziecko nie potrzebuje stalych zabaw z matka, jej uwagi
24 godziny na dobe. Wykonczysz i siebie i dziecko. Dziecko ma prawo
czasem chcieć się bawić, a Ty masz prao sobie poczytać,obejrzeć
film, pogapic się w sufit, nawet jak dziecko marudzi i ryczy. To
będzie z korzyscią dla Was obu - dla Ciebie, bo będziesz mniej
zdenerwowana i dla dziecka, bo za duzo uwagi rodzicow jest rownie
niedobre, co za mało - nie uczy dziecka samodzielnosci,
niezaleznosci i życia trochę dla siebie "poza kontrolą"
wszechwiedzacego w wszechmocnego rodzica.

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Dokładnie tak.
Warto podładować baterie i znaleźć czas dla siebie. Córcia nie
potrzebuje 100% uwagi, potrzebuje Mamy która jest uśmiechnięta i
uczy, że inni ludzie również posiadają potrzeby. Warto jej to
pokazać małymi kroczkami – „pobawię się z tobą jak skończę
gotować” , „ zrobię Ci picie jak skończę jeść kanapkę” itd. –
oczywiście mała może protestować i krzyczeć jednak jeśli
konsekwentnie będzie Pani w ten sposób reagować to córcia szybko
nauczy się, że jest czas dla niej i dla mamy. I nie ma obaw, że
małej stanie się krzywda – dzieci musza nauczyć się samodzielności i
akceptowania potrzeb innych ludzi. W przeciwnym razie lada moment
będzie Pani złościć się i krzyczeć coraz bardziej – dorosły również
ma potrzeby :) i jeśli ich nie zaspokaja pojawia się frustracja i
złość a na końcu agresja. Warto temu zapobiegać.
Pozdrawiam
E u-Z

Pani Ewo .-)

[gacusia1]

...to dziala,bo tak wlasnie postepuje z synem ale musze przyznac,ze
mam czasem wyrzuty sumienia. Czasem zwyczajnie nie chce mi sie z nim
bawic i "uciekam" do garow ,-)))))) No ale on i tak przychodzi i
grzecznie pyta "juś skonczylas?,pobawis sie teraz zie mna?" .-)))

[verdana]

A nie zauwazyłaś, ze nauczyłaś syna niezwykle cennej w zyciu rzeczy -
liczenia sie z drugim człowiekiem i zrozumienia, ze jego sprawy są
ważne? I mysle, ze nie musisz "uciekać" do garów, możesz spokojnie
poczytać czy obejrzeć film.
Dziecko nie musi miec od razu wszystkiego, co chce. A nawet myslę,
ze taka zabawa z mamą, ktora nie jest zawsze dostępna, jest o wiele
przyjemniejsza niz wtedy, gdy pobawic się mozna zawsze.
Nie wiem, czy to na skutek mojego lenistwa i tego własnie, ze nie
byłam zawsze "pod ręka", przerabiam własnie trzeciego, kompletnie
nie buntującego się nastolatka - pyskatego, ale pełnego zrozumienia
dla tego,że rodzice tez ludzie.
Może to nie dlatego, ale mam takie podejrzenia.

Verdano

[gacusia1]

Ja po prostu uwielbiam gotowac ,-) stad ta "ucieczka" w te strone .-)
Poczytac i poogladac TV tez mam czas albo chocby na forum poklikac.

Przypadkowo wyslalam

[gacusia1]

Chce jeszcze dodac,ze to bardzo wazna racja,ze takim postepowaniem
uczy sie dziecko szacunku do siebie i czynnosci przez nas
wykonywanych. Nie ma wtedy mowy o rzucaniu sie na podloge po srodku
sklepu ,-)
Co do nastolatkow,to ja jestem wtrakcie jednej .-) Poczatki byly
ciezkie ale to raczej przez okolicznosci,ktore sie zbiegly z
poczatkiem dojrzewania.Teraz jest calkiem przyzwoicie...tylko to
pyskowanie .-Z

[verdana]

ja tez uwielbiam gotowac - to jedyna praca w domu ktorą lubię!