ortodonta czy psycholog

[earl.grey]

w którego z tych specjalistów zainwestować?
Na forach takich jak to, najczęściej można znaleźć porady, zeby nie
odzwyczajac od ssania palca metodami "drastycznymi" (np smarowanie gorzkim
płynem, zaklejanie), bo dziecko nie będzie mogło w ten swój ustalony sposób
odreagowywać całodziennych stresów, a ich "duszenie" spowoduje szkody w jego
psychice.
Natomiast dentystka twierdzi, że mam odzwyczajać wszelkimi dostepnymi
metodami, bo szkody dla zgryzu są już znaczne, a problemy logopedyczne, które
mamy, wynikają także z tego.
Zastanawiam sie, czy szkody w psychice, spowodowane seplenieniem i tym, że
dzieciaki w szkole (a to juz za rok) będą się z tego śmiały, będą większe czy
mniejsze od tych spowodowanych utrudnianiem ssania?
Albo czy kiedy jako nastolatka spojrzy w lustro i zobaczy cofniętą szczękę w
rodzaju "mnie nie napada", to ssanie palucha (zakładam, że sama się już nie
odzwyczai) wystarczy, żeby sie pocieszyć?
Miałam styczność z dziewczyną, która w technikum jeszcze ssała palec, nie
umiała przestać, a mieszkała w internacie i oczywiscie była posmiewiskiem.
Moja córka ma 5 lat. Rozmawiałam z nią oczywiście wiele razy o tym ssaniu. Na
rozum się zgadza, ale co z tego. Nigdy o to nie krzyczymy, nie zawstydzamy,
nie straszymy, nie grozimy. Dostawała juz różne nagrody na zachętę - działało
na kilka dni. Zajmujemy się nią bardzo dużo, razem robimy bardzo wiele rzeczy,
dotychczas byłam z nią (i jej trzyletnią siostrą) w domu. Chodzi do
przedszkola, lubi dzieci, nie ma tam problemów z aklimatyzacją. Ale mimo to
uważam ją za dziecko nadmiernie wrażliwe (jej oczywiście tego nie mówię).
Często płacze, krzyczy, denerwuje się, boi się niektórych bajek (a ogląda
tylko wyselekcjonowane i bardzo rzadko - nie mamy TV), zamartwia o innych.
Jej siostra nigdy nie ssała palucha, tylko czasem w żartach, kiedy nasladuje
starszą. Ale młodsza uzywała smoczka - tylko 2 lata i tylko do spania. Przy
starszej, byłam indoktrynowana przez "terror laktacyjny" i uważałam, że
smoczek to samo zło. Teraz myślę, że to bład był jednak. No ale co z tym
zrobić teraz?

[ata99]

Poszukaj dobrego psychologa dziecięcego. Ktoś z doświadczeniem w
rozwiązywaniu takich właśnie "nierozwiązywalnych" problemów, na pewno
pomoże. Tylko go znaleźć..Życzę powodzenia.

[gacusia1]

Moim zdaniem obaj-specjalisci oczywiscie.
Ortodonta uzna czy juz czas na druty(czasami w tym wieku juz
zakladaja) czy tylko aparat tymczasowy.
Psycholog pomoze WAM znalezc przyczyne i rozwiazanie. Coreczka mojej
kolezanki ma dopiero 10m-cy i jej raczka wyglada makabrycznie.
Kolezanka twierdzi,ze lekarz nie kazal nic robic,ze do 2 roku
dziecko "ma prawo". Tylko co potem??? Ciekawa jestem,co Tobie mowil
lekarz gdy Twoja corcia byla w wieku niemowlecym?
Powodzenia!

Ano mnie mówił to samo ..

[nat.wroclaw]

Zarówno neurolog, jak i sensowna pediatra mówiły - dać spokój dziecku do 2 rż,
bo ssanie kciuka to metoda córki na wyciszanie się, uspokajanie, "odcięcie" od
mamy i niezależność. Moja Hanka ma 2,5 roku, ssie kciuka od 6 mca życia i cos
czuję, że za 2 lata znajdziemy się w tym samym punkcie, w którym jest teraz
earl.grey. jej ssanie nie zmniejsza się, jakoś znacznie. Po pristu zawsze w tych
samych chwilach (i zawsze z tym samym pieskiej w drugiej rączce) Hania wycisza
się z kciukiem (plus zasypianie oczywiście).

Aha, od smoczka nie stronilismy, po prostu mała sama go wypluła wybierając kciuka.

Ja na razie luzuję, czekam trochę z braku laku na czas, gdy bede mogla z nia
pogadac o tym ssaniu "na rozum".

serdecznosci
N

[verdana]

Ani jeden ani drugi. Zaczekać - przy czym ja bym pamietała, ze zgryz
daje sie naprawic, psychika znacznie trudniej.
Wszyscy znanie mi dentysci każą bezwzgledne odzwyczaic dziecko,
jedna z dentystek stwierdziła nawet, ze dobra matka nie musi spać, a
więc powinnam czuwac co najmniej przez miesiąc cale noce i wyjmowac
dziecku z buzi palec. Rade olalam, dziecko ma zgryz niemal idealny,
w przeciwienstwie do siostry, ktora palca nie ssała. W tym wypadku
jeden z ortodontow chcial zrobic aparat, w ktorym dziecko nie
mogloby mowic i stwierdził, ze proste zęby powinny byc dla mnie
wazniejsze, niż taki drobiazg, jak mowienie 8-latki przez rok.
Nie dajmy się zwariować.

[chalsia]

> jeden z ortodontow chcial zrobic aparat, w ktorym dziecko nie
> mogloby mowic i stwierdził, ze proste zęby powinny byc dla mnie
> wazniejsze, niż taki drobiazg, jak mowienie 8-latki przez rok.

no kretyn

[earl.grey]

verdana napisała:

> Ani jeden ani drugi. Zaczekać - przy czym ja bym pamietała, ze zgryz
> daje sie naprawic, psychika znacznie trudniej.

dotychczas tym sie kierowałam. Ale dentystka powiedziała, że będzie miała nie
tylko zły zgryz, ale całą żuchwę cofniętą i bedzie to bardzo widoczne.

> Wszyscy znanie mi dentysci każą bezwzgledne odzwyczaic dziecko,
> jedna z dentystek stwierdziła nawet, ze dobra matka nie musi spać, a
> więc powinnam czuwac co najmniej przez miesiąc cale noce i wyjmowac
> dziecku z buzi palec.

a ja już to próbowałam, sama z siebie, ale kiedy tylko wyjmuję paluch zaraz
wędruje z powrotem. Albo dziecko budzi się i płacze, a żeby się uspokoic, to co?
Stwierdziłam, że takie budzenie co 20 minut to w Abu Grahib stosowali i dałam
spokój.

> jeden z ortodontow chcial zrobic aparat, w ktorym dziecko nie
> mogloby mowic i stwierdził, ze proste zęby powinny byc dla mnie
> wazniejsze, niż taki drobiazg, jak mowienie 8-latki przez rok.
> Nie dajmy się zwariować.

aaaaaaaaaaaaaaaa

[zarzycka.anna]

Witam,
Zastanawiam się nad Pani pytaniem, ale i nad całą dysksją, która się
wywiązała i głównie myślę nad stwierdzeniami "dać spokój dziecku" i
"zaczekać". W takim kontekście o tym myślę, że to tak jakby zwalnia
całą uwagę rodziców z obserwacji tego jak dziecko rozładowuje stresy
(i jak to się zmienia wraz z wiekiem, chodzi mi o starsze dzieci), z
tego żeby próbować
znajdować inne sposoby na uspokojenie, rozładowanie stresów - bo
dziecko posiada jeden i skuteczny. I tak się dzieje, że najpierw
jako
rodzice czekamy a potem, z kolei nasz stres związany z
natychmiastową chęcią zlikwidowania nawyku jest tak duży, że często
działamy emocjonalnie (niekonsekwentnie, bo działanie nie przynosi
rezultatów - wycofujemy się z niego, jest zazwyczaj skierowane na
eliminoanie nawyku a nie na przyczyny, sposoby innego uspokojenia
itd. jesteśmy bezradni i tym bardziej zdenerwowani). Także
doprecyzowałabym te stwierdzenia zaczekać - tu radziłabym zaczekać z
próbami wpływania na dziecko, aby zrezygnowało ze ssania palca, do
momentu kiedy damy
sobie czas na dokładne zaobserwowanie tego kiedy ono się pojawia i
czym jest spowodowane - zmęczeniem, niemożliwością uspokojenia się,
stresem, znudzeniem, zawstydzeniem itd i w jakich sytuacjach i
zastanowienia się nad tym jak możemy wesprzeć dziecko w tych
sytuacjach. Dać spokój dziecku - wtedy gdy priorytetem rodzica jest
szybko wyeliminować nawyk i pozbyć się swojego stresu, jeśli
natomiast widzimy to jako proces rozumienia i pomocy dziecku wtedy
czas nas nie goni i możemy spokojnie wprowadzać sposoby pracy z
oddechem i pokazywać inne możliwości radzenia sobie w trudnych
sytuacjach - nie myśląc bezpośrednio o tym jak to jutro przełoży się
na ssanie palca ale jak inaczej dziecko ma sobie z różnymi
problemami poradzić.
Polecam artykuł, szczególnie akapity związane z tym kiedy
interweniować i jak wygląda interwencja.
www.edziecko.pl/male_dziecko/1,79340,5215129.html
P.S. Ssanie palca nie jest związane tylko i wyłącznie ze stresem
, może być też sposobem na znudzenie.
Pozdrawiam A.Z.

[earl.grey]

u mojej ssanie słuzy wyłacznie do zasypiania, w tym również do zasypiania w
nocy, jeśli sie przebudzi. A przebudzi się zawsze wtedy, kiedy... paluch
ucieknie z buzi. Dlatego ssie równiutko całą noc, zgodnie z zalinkowanym przez
Panią Ekspert artykułem problem zdrowotny jest, bo ma odciski na kciuku,
spierzchniete usta no i przede wszystkim ten problem ze zgryzem.
Nie bardzo mogę to nagradzać, bo 1. nie upilnuję całej nocy 2. ona sama robi to
nieswiadomie, w półśnie. Jeśłi wyjmę, nawet bardzo delikatnie palucha - budzi
się. Dawałam misia - jak będziesz chciała sie uspokoić, to przytul misia (sama
sobie wybrała w sklepie), później grajacego misia, nakręć sobie misia, jak
bedziesz chciała się uspokoić. nakreci misia, paluch do buzi i wtedy może
dopiero spać. No i jak miałabym ja wspierać w tej sytuacji - budzić i wspierać?
W wieku pieciu lat zabrac do nas do łóżka, żeby cały czas przytulać (nie ma
siły, młodszą też bym musiała zabrać)?
Napisałam, że jest w mojej opinii szczególnie wrażliwa tylko dla informacji, bo
taki rys charakteru może miec znaczenie, w czasie dnia raczej (tylko naprawde
wyjątkowo) nie uspokoaja się w ten sposób, a w przedszkolu nigdy - rozmawiałam z
panią. Podejrzewam, że jest taka zestresowana właśnie tym, że przedszkolu musi
się pilnować - jest bardzo grzeczniutka, wzorowa. W domu natomiast jest bardzo,
ale to bardzo hałaśliwa.
Nie mam możliwośći wyciszania ich przed snem, bo od niemowlectwa zostało im
takie cos, że najbardziej pobudzone są właśnie późnym popołudniem. Właściwie
zycie rodzinne zaczyna sie dopiero ok. 17. Obie biegają, wrzeszczą, a w czasie
kąpieli i tuż po - najbardziej. Jakos tak to na nie działa. TV nie oglądają,
muzyki głośno sie nie słucha. My nie kłócimy się, nie ma krzyczenia (na dzieci
sporadycznie), nie ma bicia dzieci.
Zreszta może ma tez znaczenie, że jest chora na chorobe przewlekłą - celiakię.
Była diagnozowana w kierunku ZA z powodu zaburzeń zachowania, ale po
wprowadzeniu prawidłowej diety minęły. Była więc pod opieka psychologa i
rozmawiałysmy o tym ssaniu - pani psycholog mówiła - poczekać, bo minie, dac
dziecku spokój. Iść do innego psychologa?
Jeszcze cos mi sie przypomniało, nie traktowałam tego poważnie, więc wcześniej
mi wyleciało. Mój doktor (neurolog dziecięcy) twierdzi, zgodnie z teoriami
freudowskimi, że ssanie jest związane z nieobecnoscią ojca - faktycznie mąż
długo pracuje i zazwyczaj to ja byłam z dziećmi, a kiedy były małe 2X w roku na
2 tyg. wyjeżdżał na rejs (juz nie)

[chalsia]

> mi wyleciało. Mój doktor (neurolog dziecięcy) twierdzi, zgodnie z teoriami
> freudowskimi, że ssanie jest związane z nieobecnoscią ojca - faktycznie mąż
> długo pracuje i zazwyczaj to ja byłam z dziećmi, a kiedy były małe 2X w roku na
> 2 tyg. wyjeżdżał na rejs (juz nie)

znam kilkoro dzieci, które mają kontakt z ojcami sporadyczny (nie częsciej niz
weekend raz na dwa tygodnie, a wiele z nich zdecydowanie mniej niż to) i ani
jedno z nich nie ssało kciuka. Nie twierdzę, że Freud się mylił, jednak raczej
bym podejrzewała emocje związane z zazdrością o młodsze rodzeństwo.

[iwpal]

earl.grey napisała:
>>>Była więc pod opieka psychologa i rozmawiałysmy o tym ssaniu - pani psycholog
mówiła - poczekać, bo minie, dac dziecku spokój. Iść do innego psychologa?<<<

Mozecie iśc do innego, który generalnie powie to samo.. Póki co, psychologia nie
wymyśliła jeszcze skutecznego sposobu na ssanie palca i obgryzanie paznokci, a
jedno i drugie zwykle przechodzi samo (albo i nie przechodzi), z tego ssanie,
zwykle ok 8 roku życia.
Czasem pomaga stymulacja sensoryczna jamy ustnej i stymulacja punktów
neuromotorycznych twarzy.
Zgryz tak czy siak trzeba bedzie naprawic

[earl.grey]

nat.wroclaw napisała:

> Zarówno neurolog, jak i sensowna pediatra mówiły - dać spokój dziecku do 2 rż,
> bo ssanie kciuka to metoda córki na wyciszanie się, uspokajanie, "odcięcie" od
> mamy i niezależność.

mi też to mówiły dwie panie psycholog i jeden pediatra-neurolog. I też mówili,
że ważniejsza psychika w równowadze niż zgryz. Ale teraz dziecko ma 5 lat i
zadnej zmiany.

[verdana]

Jestem przekonana, ze nalezy znaleźć przyczyny ssania palca, a nie
walczyć z samym objawem. Tym bardziej, ze jestem na 100% przekonana,
ze rodzice są tu na straconej pozycji - nic, proz wzięcia rąk w
gips, albo przywiązania do łóżka na noc nie pomoze, a tych sposobow
chyba nie chcesz wypróbować. W dodatku, jesli dziecko ssie palec z
nerwów, to odzwyczajanie tylko nerwowość nasili i umocni odruch.
Mój najstarszy syn, wówczas 16-letni odzwyczaił 5 letniego brata od
ssania jednym, jedynym zdaniem. Ale metoda jest drastyczna - gdybym
się tej akcji spodziewala, to pewnie bym zabroniła.
Wziął reke malego i przyłozyl do swojej. I powiedział "Widzisz,
jakie masz malutkie paluszki? To dlatego, ze je wyssaleś - za kazdym
razem jak bierzesz do buzi wysysasz je i sa mniejsze". Dziecko sie
przeraziło i NIGDY już nie wzięło palca do buzi, nawet przez sen.
Ale dla mnie - to raczej horror, nie metoda, tyle, ze w tym wypadku
(byc moze jednostkowym) idealnie skuteczna.

Verdana (przyczyny)

[nat.wroclaw]

Verdana, jak złozone mogą być przyczyny ssania palca u niemowlaka a potem u
małego dziecka? Przecież wiadomo dlaczego dzieci potrzebują ssać - jedne
wybieraja jednak smoczek inne - kciuk. I sila przyzwyczajenia pewnie jest w obu
przypadkach taka sama, a roznica jest taka, ze smoczek latwiej wyrzucic niz palec.

Czy w ssaniu palca u dziecka, które ssia kciuk od niemowlęcia może być cos
jeszcze poza potrzeba wyciszenia, uspokojenia, odpoczynku?

piszesz, że z przyczynami ssania nalezy walczyc, ale jak walczyc z potrzeba
uspokojenia się przez dziecko?

Jak autorytatywnie stwierdzić czy dziecko ssie palec z nerwów czy ssie z
przyzwyczajenia, skoro robi to niemal całe swoje zycie?

napisz cos wiecej, jak rozumiesz to dociekanie "przyczyn ssania" i jakie one
moga byc u kilkuletniego malucha.

pozdrawiam
Natalia

[verdana]

U niemowlaka i malego dziecka przyczyna jest odruch ssania. Kropka.
U starszego dziecka tego odruchu juz byc nie powinno, a ssanie palca
jest sposobem rozładowania innych emocji.
Jesli dziecko czuje stałą potrzebę uspakojenia sie, to znaczy, ze
coś go gnebi. Oczywiscie nie jest to prawda 100%, ale bardzo często
wlasnie tak jest. Czasem to nowe dziecko, czasem przeprowadzka,
groźna wychowawczyni w przedszkolu, nie najlepsza atmosfera w domu,
widzialam przypadek, gdy dziecko ssalo palec (a to był najmniejszy
problem z tym dzieckiem) , bo wychowywała go wredna babcia - babcia
się wyprowadziła i przeszło jak ręką odjął.
A czasem cholera wie co. Ja, dziecko ze spokojnego domu, wyladowałam
w tym samym wieku z napadami bolów brzucha w szpitalu - okazało się,
że byla to nerwica. Przyczyn nie udało się ustalić i tyle...

przyczyny?

[mruwa9]

U niemowlaka- potrzeba ssania. I przyzwolenie rodzicow na ssanie
kciuka, potem- nawyk jest juz utrwalony . Wlasnie dlatego ja nie
pozwalalam moim dzieciom na ssanie kciuka. Nigdy. Gdy wkroczyly w
etap wedrowki kciuka do buzi- konsekwentnie go wyciagalam,
proponujac w zamian piers lub zabawe (jesli nuda byla przyczyna
ssania kciuka), lub nic . Po kilku tygodniach problem nie istnial.
Profilaktyka przede wszystkim :-) Nie przemawia do mnie poglad, ze
ssanie kciuka jest normalnym etapem w zyciu dziecka, bo wowczas
konczy sie, jak w opisywanym watku. A w swojej pracy (ha ha)
widywalam juz 14-15 latkow nalogowo ssacych kciuka :-(

[chalsia]

> Profilaktyka przede wszystkim :-) Nie przemawia do mnie poglad,
ze
> ssanie kciuka jest normalnym etapem w zyciu dziecka

zgadzam się, moje np. nie ssało kciuka (ani smoczka) wcale.

[iwpal]

>>>mruwa9 napisała:
Nie przemawia do mnie poglad, ze> ssanie kciuka jest normalnym etapem w zyciu
dziecka<<<

Nie było poglądu, ze to normalny etap w zyciu dziecka ;-) tylko, że gdy jest, to
czesto sam zanika.
Normalnym etapem jest natomiast pakowanie wszystkiego do buzi (także rączek u
niemowlaka), bo jest to uczenie sie koordynacji ręka usta i naturalne poznawanie
swiata. Zdecydowana większośc dzieci nie przechodzi od pakowania łapek do buzi
do ssania palca.

[chalsia]

> Czy w ssaniu palca u dziecka, które ssia kciuk od niemowlęcia może być cos
> jeszcze poza potrzeba wyciszenia, uspokojenia, odpoczynku?

> napisz cos wiecej, jak rozumiesz to dociekanie "przyczyn ssania" i jakie one
> moga byc u kilkuletniego malucha.
>

ja nie Verdana ale odpowiem.

Dziecko kilkuletnie to nie jest niemowlak z silną potrzebą ssania (zresztą nie
kazde dziecko nawet ją ma). WIększość dzieci ssących czy smoczek czy kciuk samo
(albo z pomocą rodziny) wyzbywa sie tego zachowania sporo wczesniej niz w wieku
5 lat.

Jesli dziecko robi to nadal by się uspokoić, wyciszyć, to znaczy, że dzieje się
w jego zyciu/otoczeniu coś takiego, co je wyprowadza z
równowagi/stresuje/zaburza poczucie bezpieczeństwa.

Więc zastanów się jak wygladają stosunki w Twojej rodzinie, jak układa się Twoje
małzeństwo. Jesli stosunki między Tobą a mężem/ojcem dziecka są napiete, to póki
to nie minie, marne są szanse na przestanie ssania kciuka.
Dziecko odbiera stres rodziców i nawet jesli oni starają się go nie okazywać, to
własnie dziecko go uzewnętrzni.

dziecko kilkuletnie

[nat.wroclaw]

> Więc zastanów się (...)

Hej, ja nie autorka wątku, ale na pewno też się zastanowię. Rozumiem jednak
earl.grey w tym sensie, że cos mi mówi, że dwa lata temu ona byla w tym punkcie,
w ktorym jestem dzis ja i moja cora. dziecko ssie palec od zawsze, gdy miała
rok, 1,5,2, 2,5 - na pytanie o ssnie słyszala te sama odpowiedz, ktora i ja
slysze: zostawic, bo dziecko tak sie uspokaja.

Wiec od kiedy zaczac sie martwic? Nie wiem, jak u earl.grey, ale u nas nic sie
specjalnie nie zmienia, mala jest w domu z babcia (niewredna ;), zadnych zmian,
przeprowadzek, w domu spokój i zgoda, no .. bez niczego, czego mozna by się
jakos czepić.

Pytam i drążę - bo cos mi mówi, że to Hance nie minie chyba samo, tak jak nie
minelo córce earl.grey. Tylko gdzie szukac przyczyn, skoro nie wydaje się
malucha stresowac?

N.

I tu wlasnie uwazam,ze...

[gacusia1]

Psycholog i ortodonta. Jakos nie przekonuje mnie to "bezstresowe"
podejscie do stresu. Powodzenia!

[verdana]

Ortodonta to kolejny stres, bylam u kilku i tylko jeden był dla
dziecka sympatyczny. A psycholog? To nie jest az taki powazny
problem, wydaje mi się, ze pewne rzeczy powinno sie najpierw
probowac zaatwiać "domowymi metodami", zanim dopusci się osobe
tzecia do "wejścia" pomiędzy rodzicow a dziecko. To nie jest tak, ze
psycholog popatrzy, da radę i już.