dziecko po rozwodzie rodziców

[alfika]

moja córeczka ma 2,5 roku, do 3ch miesięcy mieszkamy same
spotyka się z ojcem 2,3 razy w tygodniu

wiele razy zetknęłam się z radą, by dziecku mówic jak najczęściej,
że rozwód rodziców nie jest jej winą
- ale czy tak małemu dziecku nie zrobi bałaganu poruszanie tematu
winy? czy w maszej sytuacji to mówić, juz mówić i jak to mówić?
uznać, że w tej malutkiej główce już roi się poczucie winy? czy
powoli obserwować podejmowane tematy przez dzieckoi wtedy wkraczać?

tylko raz zdarzyła się moim zdaniem niepokojąca sytuacja, gdy Maja
powiedziała, że może tata jest z inną Mają... temat został
przegadany, że jest wymarzonym, dzieckiem i dl anas wyjątkową,
wspaniała niepowtarzalną córeczką, przekazałam ojcu Mai sprawę -
tylko gryzę się tym możliwym poczuciem winy u dziecka

[Gość: Violet]

Według mnie "mleko juz się wylało" i jeśli z jakichkolwiek powodów
dochodzi do rozwodu to nie da się uniknąć sytuacji, że dziecko w
jakiś sposób na tym ucierpi, choćby nie wiem jak się starać...
Trzeba się pogodzić i z tą konsekwencją.

[alfika]

w rodzinach, gdzie dziecko jest świadkiem agresji, której jakoś
wcześniej nei było albo była do opanowania i do "dogadania", jest
gorzej i dziecko bardziej ucierpi - czasem rozwód jest więc dla
dzieci zapewnieniem spokojnego życia
ja mojej mamie jestem wdzięczna za rozwód z moim ojcem, więc rozlane
mleko bywa przekiśnięte czasem po prostu i może lepiej, że się
rozlało

co nie znaczy, że nei nalezy dbać o to, by z kolei rozpad rodziny
nie okazał się traumą, jaką stać się nei musi
stąd moje pytanie

proszę nei wbijać w poczucie winy rozwodzących się rodziców
to nie da nic, ani rodzin nie scali, ani nie uzdrowi

[Gość: Violet]

Nie zrozumiała mnie Pani. Ja przecież nie oceniam tego czy ktoś
dobrze zrobił że się rozwiódł czy nie. To po pierwsze nie moja
sprawa a po drugie jeśli ktoś podejmuje taką decyzje to widocznie ma
powód. Chodziło mi o to że jakieś konsekwencje są
nieuniknione...oczywiście dziecko po latach jako dorosła osoba
zupełnie inaczej będzie to oceniać ale na tym etapie trudno będzie
mu wytłumaczyć że tak po prostu musiało być.
Życze powodzenia

[alfika]

ależ mi nie chodzi o wyjaśnianie 2,5 letniemu dziecku przyczyn
rozwodu, tylko wyjaśnianie - czy w ogóle tu należy tak z góry, przy
tak malutkim dziecku - że to nie jest jej wina

jest rzeczą znaną w psychologii, że dzieci obwiniają siebie za
rozwód rodziców - tego chcę uniknąć
nie wiem jak
więc pytam

[zarzycka.anna]

Witam,
To pytanie, które dręczy dziecko to dlaczego? Dlaczego już nie są
razem skoro tak mnie kochają? Coś się zmieniło - dlaczego - to godzi
w ich poczucie bezpieczeństwa - dzieci różnie to formułują, czasem
nie są w stanie tego wyrazić tylko czują ciągły niepokój, różnie
reagują.
Dlatego słowa "czasem tak jest, że rodzice nie zgadzają się i muszą
się rozejść, ale bardzo kochają swoją córeczkę" i o tym, że nie jest
to - rozstanie rodziców - związane z dzieckiem są tak ważne. To, jak
będzie to sformułowane zależy od Pani, ważne aby były to proste
słowa i aby podkreślały, ze dziecko nic złego nie zrobiło. Bo
dziecko poszukuje odpowiedzi dlaczego, jakiegoś zrozumienia - "Maja
> powiedziała, że może tata jest z inną Mają..."
Pozdrawiam A.Z.

[alfika]

Dziękuję!

czarna rozpacz mnie się zbliża...

[alfika]

moja córka nie chce rozmawiać!
ja zaczynam, Maja chętnie podejmuje - Maja musimy pogadać - tak?
mówi z uśmiechem
ja mówię 2 proste zdania dotyczące tematu, a Maja za lalkę, drugą mi
w ręce i dawaj bawić się w cokolwiek, mamo...

jak pytam, czy Maja jest cacy, Maja mówi - nie, Maja nunu
(niegrzeczna)
- dlaczego?!
- Maja bije mamę
(to nasz problem rozwiązywany właśnie niemal do konca, ale jednak)

a tyle razy zapewniałam, że jest wspaniała, mądra, cacy...
no
to teraz zaczynam się bać :(

[mruwa9]

A moze Ty ja za bardzo chcesz molestowac rozmowami na ten temat?
Moze zostaw sprawy swojemu biegowi i poczekaj, az dziecko samo
poruszy temat. Nie musisz uciekac od rozmow, ale tez nie musisz nimi
napadac corki.

[alfika]

mam mocne wrażenie, że nie napadłam
zawsze zaczynam rozmowy z Maja w ten sposób i ona zawsze pozytywnie
reaguje
mówię krótko i widzę, że Maja przyjmuje ten sposób fajnie
a teraz nagle po pierwszym zdaniu niespodzianka

dwa razy próbowałam

na razie zapewniam, że jest cudowna, mądra, dobra, że nie zrobiła
nigdy nic złego z częstotliwością jakąś taką na wyczucie zdrową i
naturalną, spontaniczną

ps. właśnie nie chciałam czekać, aż Maja sama zacznie - ona ma
dopiero 2,5 roku i jak sama kiedyś temat poruszy, to poczucie winy
może mieć ustalone na mur - a 2,5 letnie dzieci rzadko poruszają
same takie trudne tematy, bo nei potrafią nazwać wielu rzeczy, które
się pojawiają w ich głowach, tak moim zdaniem
stąd było moje pytanie w wątku, czy w ogóle poruszać temat, czy
nie...

Maja np. czasem pyta, gdzie jest mój tata? dla mnie pytanie
naturalne, bo go kocha, więc pyta - więc sobie rozmawiamy, że akurat
jest w pracy, albo u siebie, albo mówię nei wiem, jak pora na jego
czas wolny i może być gdzie oczy poniosą - a może ona pyta w taki
sposób o to, dlaczego z nami nie mieszka?
tego akurat się dowiem, po prostu zapytam przy następnej okazji o
sens jej pytania, ale widzisz? trudno dzieciom zacząc rozmowę na
trudne tematy w zrozumiały sposób...

[mruwa9]

Wydaje mi sie, ze w tym wieku dzieci bardzo wiele spraw, ktore
dorosli potrafia miesiacami, latami rozdrapywac i rozpamietywac,
przyjmuja w sposob naturalny, i tam, gdzie dorosly widzi problem,
nie widza go dzieci. Moze zbyt rozbudowujesz odpowiedzi, zamiast
odpowiadac krotko i konkretnie, w sposob zrozumialy dla corki, wiec
dziecko traci zainteresowanie odpowiedza, bo sie w niej gubi? Moze
jesli pyta, gdzie jest teraz tata, wystarczy odpowiedziec, zgodnie z
prawda, ze w pracy albo w swoim domu,albo, ze nie wiesz, bez
rozbudowywania didaskaliow? jesli spyta, dlaczego nie mieszka z
Wami, mozesz kontynuowac opowiesc, ze ma teraz inny dom, ze czasem
tak sie dzieje, ze tata z mama mieszkaja osobno. Bez poruszania
tematu, czy kocha, czy nie kocha corki. Chyba, ze bylby to ciag
dalszy pytan dziecka. Tak mi sie wydaje, ze dobrze byloby pozwolic
samemu dziecku sterowac takimi rozmowami, nie odpowiadajac wiecej,
niz w danym momencie dziecko chce uslyszec i jest w stanie
zrozumiec. W przeiwnym razie, wydaje mi sie, ze dziecko bedzie
uciekalo celowo od tematow, ktore beda dla niego nudne i
przerazajaco niezrozumiale.

[alfika]

znam swoją córeczkę dośc dobrze
nie umie jeszcze zadawać opytań nt. kto z kim mieszka czy nie
mieszka, to pisałam w poprzednim poście
nie umie sterować rozmowami na trudne tematy, bo wiele pojęć
abstrakcyjnych jest 2,5 letnim dzieicom obce, po prostu

wiem, jak z nią rozmawiać - pisałam w poprzednim poście, że nei mamy
z tym problemów, jak jakiś temat się dla Mai ciągnie, to zmienia i
już, czy łatwy, czy trudny

wiem, że maluszkom daje się krótkie komunikaty i to tez napisałam:
2 zdania

2 krótkie, proste zdania, bez przecinków
takie komunikaty moje dziecko bez problemów rozumie