dlaczego?

[majda12]

dlaczego moj mezszczyzna mowi ze mnie nienawidzi?
dlatego ze pozwolilam mu z naszych wspolnie zarobonych pieniedzy pozyczyc
siostrze ktora nie kwapi sie ich oddac bo mowi ze pozyczylismy jej kukenbinentowi?
dlatego ze rzucilam wszystko /studia-moje marzenie, prace u rodzicow - brak
marzen ale byla/ zeby zaperdalac za granca w polu w zimnym na deszczu mrozie,
zeby byc tu z nim i urodzic mu dzieci nie majac szansy na zadna pomoc/
rodziny/ ani zlobka ani jego / bo pracuje do 20-tej?/nie mam z kim wyjsc?
kolezanki w dzen pracuja, po poludnu maja dzieci meza, wyjscie do kina, na
kregle, a ja?
ja jestem calkiem sama..... moj maz jak ma wolne to che tylko spac...caly dzen
marzy mu sie w lozku, i zeby dzieci po nim nie skakaly...do mnie nikt nie
zaglada przez caly dzien, sasiadki maja swoje zycie /pracujace/ a jak mowie
mezowi o swoich problemach to mowi : "znowu sie zaczyna marudzenie..."
meszkamy za granica, chce wrocic do pl- tu przynajmniej dzieci moge oddac do
zlobka przedszkola , pomoc rodzicom w restauracji od czasu do czasu / wiem ze
nie znajde jakes pracy bo moje wyksztalcenie jest zbyt ambcjonalne ale moge
je doksztalcac.../zawsze marzyly mi sie studia ale boje sie ze jestem juz za
stara /mam 30 prawie/ ....
moj maz jest starszy dzsaj przyjechal w odwiedziny jego brat, nie mam nic
przeciw, myslalam ze spedzimy ten wieczor razem ale on wymysll ze idzie do
baru z bratem a ja znowu z dziciakami sama... w sume to dzieci spia ale ZNOWU
SAMA.... czuje sie samotna...od dawna.... nikt mnie nie przytula...nie
mowi..."nie martw sie bedzie leiej"....nie kochana, nie ladna, tylko slysze za
plecami "grubasie" hahhah baaaaaardzo mi pomaga....mam zal do siebiebze nie
spelnilamswoich marzen tylko poszlam za glosem milosci... co mam zrobic?

[jedynaczka28]

dlaczego mężczyzna mówi kobiecie żę nienawidzi? szczerze sama nie wiem ma
podobna sytuację... ywdaje mi się, ze ma sam problem ze sobą. Nie przejmuj się
napewno jesteś wartosciową mądrą dziewczyną to z nim jest nie tak, czy ty mu tak
mówisz? napewno nie bo my kobiety jestesmy inne. nie znaczy wcale, ze lepsze my
inaczej postrzegamy zycie i swiat. To prykre, ze czujesz się sama, nie kochana,
nikt CIe nie przytula. Pomyśl sobie napewno jest ktoś kto Cię kocha, teskni za
Tobą, ktoś kto lubi spędzać z Tobą czas - tak jest i uwierz w to:)

[marzeka1]

Dlaczego? Bo znalazł w tobie materiał na ofiarę, uzależnił od siebie, pozwolił,
byś dla niego poświęciła tak dużo, bo jest dupkiem, który zabił w tobie poczucie
własnej wartości.
A teraz pytanie? DLACZEGO uważasz, że dalej musisz tkwić w takim układzie? Przy
nim co najwyżej przedwcześnie, zatyrana, zestarzejesz się. Masz TYLKO 30 lat,
nie musisz życia zmarnować przy facecie, dla którego jesteś nikim, "grubasem",
który traktuje cię jak sprzęt domowy. Pomijam ,że dzieci dostają zły przykład,
bo to, że mąż cię nie szanuje, widać, one też to w końcu zobaczą.
Miłość? A gdzie ty tu widzisz ze strony pana męża miłość? Wdepnęłaś w toksyczny
układ , teraz by nie zmarnować życia, warto je zmienić. Może na początek wrócić
do Polski, do rodziców i zacząć swoje życie odbudowywać.

[izabelski]

30 lat to jeszcze zadna tragedia

zdazysz wszystko sobie poukladac i przewartosciowac

MUSISZ MUSISZ MUSISZ MUSISZ MUSISZ MUSISZ MUSISZ

stanac przed lustrem czy tez kartka papieru albo pisac czy mowic o
tym co dla ciebie jest najwazniejsze
i co sie liczy

jak dojdziesz do tego co jest najwazniejszze
to nie bedzie fundament
to beda kamienie jak w takim sloiku
wkladasz do niego te kamienie
jest ich tylko tylko kilka
NAJ NAJ NAJ wazniejszych spraw

nastepne to sa te mniej wazne sprawy - to sa mniejsze kamienie
wsypujesz je do tego sloika, one naturalnie ukladaja sie wokol tych
wielkich kamienia az do brzegu

nastepne w trzeciej kolejnosci te jeszcze mniejsze sprawy - to jest
piasek, ktory wsypujesz do sloika
on wpasowywyje sie w jak najmniejsze szczeliny i wolna przestrzen

reszta - to woda, ktora zalewasz te kamienie i piasek, ona wyprze
wszelkie powietrze i zapelni reszte przestrzeni

jak widzisz - mniejsze sprawy i dalsze priorytety same sie ustawia
gdzie powinny, jesli zdecydujesz co dla ciebie jest najwazniejsze

a jak juz zdecydujesz - nie zaluj

nie wazne co jest dlaciebie najwazniejsze, dopoki robisz to
swiadomie i wierzysz w to,ze to jest najwazniejsze

[kicia031]

zaden facet nie ceni, gdy sie dla niego poswiecasz - zadbaj o
siebie, a maz musi sie dostosowac, albo...

[cab-ron]

przykro mi ze tak Ci zle w zyciu, ja jestem juz od 20 lat emigrantem i wiem ze
jesli nie stworzysz sobie jakiegos srodowiska i nie znajdziesz sensownego
zajecia ktore lubisz i ktore pozwoli ci sie rozwijac to zycie staje sie wegetacja.
Chcialbym tylko dobitnie podkreslic ze uogolnianie problemow i sianie nienawisci
do mezczyzn tak jak to wlasnie zrobila kicia31 mowiac:
> zaden facet nie ceni, gdy sie dla niego poswiecasz - zadbaj o
> siebie, a maz musi sie dostosowac, albo...

nie sluzy dobrze sprawie. Ja tez jestem facetem i potrafie doskonale docenic gdy
moja zona sie dla mnie poswieca a wiec to wcale nie tak jak Kicia031 by myslala..

[dom-za]

majdo, pełen smutku jest Twój post, czuje się Twoją samotność... cóż
doradzić? Jesli jak piszesz, potrzebujesz wrócić do kraju to wracaj-
tu masz rodzinę, dzieci będą w przedszkolu, a Ty spokojnie zmienisz
swoje życie i uwierzysz znowu w siebie! Bycie samym jak palec w
obcym kraju, zdanym na łaskę-niełaskę męża, który wyzywa Cię od
grubasek, tego powinno być dla Ciebie za dużo! Niech nie skończy się
na jednym poście, napisanym w chwili załamania. Podejmij kroki i
zmień swoje życie. Wtedy być może i mąż się zmieni. A jeśli nie,
rozstanie nie będzie Cie już tak przerażać, gdy będziesz bardziej
pewna siebie i otoczona rodziną i znajomymi.
I uwierz mi , że "na pewno będzie lepiej"! Trzymam kciuki!!!

[triss_merigold6]

Trzeba było spełniać swoje marzenia a od pana wymagać zamiast tylko
dawać. Pan mąż Cię nie doceni, nie łudź się. Wróć tam gdzie będzie
miała wokół bliskich ludzi i pomoc.

[demonsbaby]

majda12 napisała:

> dlaczego moj mezszczyzna mowi ze mnie nienawidzi?

Bo twój mężczyzna ma ewidentny problem ze sobą i nie potrafi się
przyznać, że to on zawiódł, więc najlepiej jest obarczyć Ciebie.
Dlaczego Ciebie? Bo jesteś dla niego wygodna. Często stajemy w
obliczu pewnych sytuacji, które wymagają od nas konkretnej
decyzyjności. Ta z kolei pozwala nam doświadczać na własnej skórze
efektów, często potrafimy się poświęcać dla dobra dwojga / dzieci,
innych etc. Z twojego postu wynika, że już niejednokronie stałaś na
zakręcie życia i konkretne decyzje podejmowałaś, jednak na jakimś
etapie zatraciłaś się w poświęcaniu dla drugiej osoby, nie dbając o
własne potrzeby.
To co teraz zaczynasz przechodzić, można ując kolokwialnie "klapa z
oczu zaczyna powoli z hukiem spadać w dół". To wcale nie jest żle,
że się poświęciłaś w imię życia rodzinnego, miłości do partnera -
okazałaś swoją gotowość do działań, zaangażowanie i po prostu
miłość. Pytanie, czy te ustępstwa (które w życiu są ważne) nie
powinny na jakimś etapie przerodzić się również w wymagania do
drugiej osoby. Można być ustępliwym wobec ważnej osoby w zyciu, ale
z założenia wspólnego zycia i posiadania wspólnej rodziny takie
ustępstwa muszą zadziałać obustronnie.
Twój parner najwyrażniej przyzwyczaił się do twojej ugodowości i
zapomniał, że istnieje tzw. kompromis. Z osoby, którą zapewne kochał
zrobił dla siebie wygodny mebel i pomagiera. Proza życia go dobiła,
zrzucił na Ciebie wszystkie obowiązki - bo tak jest mu wygodniej. Ty
na to pozwoliłaś. Pytanie czy chcesz to nadal ciągnąć?
Masz 30 lat i już od dawna się usamodzielniłaś, jeszcze tego nie
widzisz? Na kim polegasz? Na nim? Chyba już dawno przestałaś. Czy w
takim razie obecność męża, który bliskość zapewnia Ci przez grzanie
doopska we wspólnym łóżku jest dla Ciebie aż tak atrakcyjna?
Doszedł do wniosku, że Ciebie sobie wychował i spoczął na laurach.
Nie mogłaś się tego spodziewać, w końcu rzadko przez pryzmat
zakochania, więzi jesteśmy w stanie obiektywnie spojrzeć na
zachowania drugiej, bliskiej osoby. Być może takie relacje jakie ma
z Tobą zaczeropnął z domu rodzinnego albo na podstawie doświadczeń w
innych związkach.
Niestety, teraz to Ty musisz podjąć decyzję, czy nadal chcesz tak
żyć i czy będąc na jakimś etapie kobietą sfrustrowaną, nieszczęśliwą
uszczęśliwsz własne dzieci... Jak już sobie poukładasz w głowie, to
wtedy powolutku do celu. Uwierz mi, da się żyć jako samotna mama
maluchów, być otoczoną przyjaciółmi, na których można polegać i z
czasem nowym człowiekiem w życiu, który nadrobi (i sam się
napracuje, ba nawet poświęci) wszystkie straty ponoszone obecnie.
Poważne zmiany w zyciu zawsze nas przerażają, często zasmucają kiedy
zamyka się jakiś rozdział. To naturalne, tak samo jak naturalne jest
uciszenie burzy i pojawienie się słońca na niebe.

[demonsbaby]

Ważne też jest, żeby umić sobie odpowiedzieć na pytanie: kocham /
nie kocham? Jak już sobie wyprostujesz pewne założenia, warto
porozmawiać z mężem jak się czujesz.
U Ciebie ważną rolę odgrywa jeszcze jeden czynnik. Żyjesz za
granicami kraju, gdzie od ręki miałaś przyjaciół, pomoc rodziców, a
tam niestety zostałaś na łasce i niełasce pracodawcy, męża,
siebie ... a życzliwości wokół brak. Kiedyś żyłąm w podobnym związku
na obczyżnie. Z racji braku przyjaciół i tego, że czułam się tam
samotnie - związek się rozpadł, z racji tego, że "co się czepiam,
marudzę, może sobie sama poszukam nowych znajomych".
Dziś będąc bogatsza w nowe doświadczenia umiałabym tamten problem
rozwiązać inaczej i być może dziś moje życie wyglądałoby zgoła
inaczej.
Cięzko doradzać w takich sytuacjach, bo to co nas cechuje to
subiektywizm oceny całej sytuacji i zamknięcia na konkretne bodzce z
zewnątrz.
Nie mniej przy braku chęci driugiej strony i wsparcia, trzeba zacząć
dbać o siebie i rozwoj dzieci w ciepłym i szczęsliwym domu, przede
wszystkim ze szczęsliwą mamą.

[migotka-2]

Wygląda na to że masz marzenia. Weź się w garść i zacznij je realizować, a życie
zupełnie zmieni kolory! Powodzenia!

[olta4]

kurde czytajac to wyruszylam sie bardzo az nie wiem co ci napisac szkoda mi
ciebie bardzo mmam nadzieje ze wszstko sie ulozy ........