Jestem chora - jestem TREDOWATA

[kasta4]

Po wieluuuuuu latach przylecialam do Polski do mojego rodzinnego miasteczka.
Miałam tam tylu znajomych, mielismy stały kontakt. i nagle wrociłam jako
wdowa. Nie zapomne widoku jaki wmurowal mnie w chodnik w samo poludnie dnia
pewnego. jedna z najblizszych mi duszyczek zauwazyla mnie i....... uciekla.
Kombinowala strasznie bo wyjsc miala malo - ale uciekla. To tylko jedna
opowiastka. Ale unikan i ucieczek byla cala masa. Pomyslalam -ok- wyprowadzam
sie i tak do wawy. Tutaj- juz przed moja wprowadzka wszyscy wiedzieli ze
mieszkac bedzie wdowa z dzieckiem. jestem teraz jak pieciononzny orangutan z
penisem na czole - zjawisko, dziwactwo do poogladania i to najlepiej z daleka.
No nic pomyslalam. Odezwal sie jeden z najlepszych przyjaciol meza, odwiedzil
mnie, zaoferowal pomoc. Umowilismy sie na takie bardziej luzne spotkanie bez
placzu z rodzinami. naszykowalam salatek, ciast itd - i jego zona zrobila mu
awanture O MNIE. czy to k... mozna pojac? czy moze ja juz jestem jakas
nastawiona. Nie przyjechali. Awantura zaczela sie podczas podrozy do mnie.
Wiedzieli ze jest to moj jedyny wolny weekend, ustalalismy to dlugo - tak
bardzo sie cieszylam ze dzis sama nie bede. I ten j.....bany los nie dosc ze
zabral mi meza to teraz mnie osmiesza z tego samego powodu. Czuje sie jak
tredowata. Przegladam telefon i mam tam mame, tate, poczte glosowa, operatora
internetuurzad miasta, krus, pare osob z USA ale nikogio z groma moich starych
znajomych - przyjaciol. Zaczyna mnie bolec zawartosc tego urzadzenia

[karina.ge]

Rozumiem, ze twoim rodzinnym miejscem jest małe miasteczko, to dużo
tłumaczy, w takich małych społecznościach - nie wiedzić dlaczego -
ludzie tak jakoś dziwnie czasem zachowują się względem siebie. Nie
ma się co przejmować. A jak mówi przysłowie: Kto przestaje być
przyjacielem, nigdy nim nie był. Ja osobiście przestałam mysleć o
ludziach tak, że są na zawsze, uczę sie, że pojawiaja sie, czasem
właśnie odchodzą, a potem pojawia sie ktoś inny i wnosi do mojego
światopoglądu, życia coś nowego. I myslę, że to wcale nie jest złe.
Rozwijamy sie i kształtujemy każdego dnia. Moze po takim czasie,
kiedy byłaś w Stanach, jak piszesz, patrzysz na zycie inaczej. A a
propos braku tolerancji, zrozumienia u dorosłych ludzi, czy jak to
juz tam nazwać... to uważam zawsze jedno: Zahamowanie rozwoju
życiowego i brak prawdziwych doświadczeń. Pozdrawiam

[noemi755]

Moja "przyjaciółka" zapewniała, że na pewno nie zostanę sama. Mam
przecież tak wielu przyjaciół. Po śmierci mojego męża nie odzywała się
przez 1,5 roku. Pewnego dnia zadzwoniła i spytała czy może mnie
odwiedzić. Zgodziłam się (ale dzisiaj tego żałuję). Przyjechała niby mnie
przeprosić, lecz jednocześnie dodała, że oni ( z mężem) wycofują się ze
znajomości, w których istnieje ryzyko rywalizacji ( niby ja miałabym być
zagrożeniem dla ich związku, ich świętej i nieskalanej miłości
małżeńskiej).
Jestem sama 2,5 roku i tak naprawdę przyjaciół nie mam wcale.Wszyscy się
wykruszyli. Mam jedną przyjaciółkę, ale mieszka w Paragwaju, więc kontakt
mamy sporadyczny. Mam grono znajomych, koleżanek z pracy, które chętnie
mnie odwiedzają ze swoimi dziećmi (mam duży dom, mnóstwo miejsca do
zabawy).Tylko ze względu na dzieci podtrzymuję te znajomości. Nas rzadko
ktoś zaprasza. Ale mam to gdzieś.Umiem sobie i dzieciom tak czas
zorganizować, że jesteśmy szczęśliwi:):):) Życzę Wam wszystkiego dobrego
i pozdrawiam!

[mar-y88]

Małe miasteczka są najgorsze, nie wiele się dzieje i ludzie za
wszelką cenę szukają sensacji. Na szczęście mieszkam w dużym
mieście, ale wychowałam się i pracuję właśnie w takiej dziurze i
dosłownie widzę jak idąc ulicą ruszają się firanki w oknach, ale jak
ktoś stoi na podwórku to bardzo szybko znika za dźwiami co bym go
moją żałobą nie zaraziła. Tak jak napisałaś boli kiedy uciekają
osoby bliskie... Jednocześnie pojawia się pytanie 'czy były bliskie'
jak to mówią prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie...

[elka323]

Kasta4 ,to nie ty jesteś trędowata , to trędowaci są ludzie z naszego
otoczenia.Nie tylko ty masz ten problem i nie tylko ciebie unikają "niby"
przyjaciele.Z czasem przyzwyczaisz się do tego , że nie jesteś pożądanym gościem
, że kobiety przy swoich mężczyznach patrzą na ciebie podejrzliwie , bo czują
się nie wiadomo dlaczego zagrożone.Przeszłyśmy przez to prawie wszystkie - takie
traktowanie wdów jest w Polsce powszechne .Ja już się tym nie przejmuję ,
chociaż z początku te życzliwe osoby zdrowo dały mi w kość.Nie mam przyjaciół -
jedynie znajomych , nie jestem zapraszana na imprezy i najczęściej spędzam czas
sama lub z synami.Bywam złośliwa wobec znajomych , bo często przygaduję im- a co
, boisz się o męża?I zawsze jedna odpowiedz - no co ty , skąd, ale wiesz dziś
nie mogę.
Nie martw się , z czasem uodpornisz się.Pozdrawiam

[kasta4]

To wszystko jakos zrozumialam ale najbardziej niesmaczne jest to, ze traktowana
jestem jako zagrozenie dla zwiazkow!!!!!!!! To obrzydliwe. I robia nam to
kobiety - bo to one maja tak nas...e w glowach. jedyne slowo jakie mi przychodzi
wlasnie do glowy odnosnie tej sytuacji to "obrzydliwe".

[agni-123]

Dziewczyny ludzie są okrutni.Ja się jeszcze z czymś takim nie
spotkałam,ale wiem ,że takie sytuacje sie zdarzają.Jest to wręcz
śmieszne.Przecież wdowa to nie myśliwy,który czeka tylkożeby
upolowac znowu.Wdowa cierpi i szuka pocieszenia,ale u przyjaciółek,
a nie w ramionach męża przyjaciółki.Jeżeli tak myślą to są puste w
środku i nie są pewne uczuć swoich mężów.Śmiejmy się i z takich,bo
wyglądają żałośnie ze swoją zazdrością.Ja mam dużo koleżanek-mężatek
i wręcz zapraszają mnie a ich mężowie mówiaże jakby co to słuzą
pomocą.Widać mam szczęście czego i Wam życzę.

[justynakm1]

Czytam i oczom nie wierze, choc pewnie i ja kiedys taki glupi
komentarz uslysze od jakiejs znajomej. Chyba mam wielkie szczescie
bo zadna z naszych (teraz juz moich) zaprzyjaznionych - tak naprawde-
par nie wykrecila mi takiego numeru!! Zadna kobieta nie rzucila
takiego textu, nie robila głupich min... Kogo obchodzą ich mężowie?
My tutaj to wiemy, one - jeszcze po tej lepszej stronie zycia -
nie.. Oby nigdy los nie postawil ich w naszej sytuacji.

[trelka10]

kasta niestety to kolejny etap, patrzysz wokół i ... jest albo pustka albo
zaledwie garstka osób na które możesz liczyć. Gdzieś w starym wątku też
pisałyśmy o podobnych sytuacjach ale nie ma co się stresować.
Po prostu olej to! Nawiąż nowe znajomości!
Wiem jak jest ciężko, kiedy idzie się ulicą a człowiek ma wrażenie ze wszyscy
patrzą się na każdy krok, gest, ubranie, makijaż.
Dzisiaj mnie to bawi ale wiem jak było mi ciężko na początku.
Teraz mam garść przyjaciół za to prawdziwych i kilka osób na które mogę liczyć
(chociaż bardziej typ ze mnie zosi-samosi)
A swoją drogą jak mają nas traktować dobrze inni skoro już w bajkach wdowa jest
be... w ulubionej bajce dziewczynek o kopciuszku ta zła macocha (wdowa z córkami) :D
a na poważnie życzę Ci wiele siły!

[kasta4]

no tak - nawet w bajkach.... To slowo WDOWA jest okropne - smierdzi
niezaradnoscia i samotnoscia itd. Nie lubie go, nienawidze. Chyba latwiej by mi
bylo powiedziec (hipotetycznie :-)) ze jestem dziwka niz "wdowa". jakos okropnie
ciezko to przechodzi przez gardlo. Wybaczcie dosadnosc. Znowu robie sie
nabuzowana. ostatnio bylam wyrzucuc smieci i slyszalam na korytarzu szepty o
"wdowie" - to k.... mogly zaczekac az wroce do mieszkania!!!!!! Juz sa plotki ze
mi dziecko odebrali bo malutki z babcia na wakacjach jest i od kilku dni widza
mnie sama a nie z dzieckiem. Obrzydliwe

[madzik2-4]

Kasta wypnij sie na wszystkich,tak nie ma innego wyjścia jak ignorancja,ja tak
robiłam,ja udawałam ze nie widzę,omijałam z daleka i nie wdawałam się w
bezsensowne rozmowy,pomału małymi kroczkami,wstawałam i wstaję nadal,ale
najwięcej właśnie znaczy to ze to ja SAMA jakoś bo jakoś ale daję radę i nie
potrzebuję niczyjej łaski.Może i zgorzkniałam w tej samotności.........