Borderline

[wendd]

Witajcie:) Mam do Was prośbę o radę.
Od jakiegoś czasu spotykam się z mężczyzną (50 lat) - tak czysto towarzysko i po przyjacielsku.
Wychodzimy do kina, spacerujemy rozmawiamy i etc. - dobrze się razem czujemy.
Mam ochotę pójść krok dalej, on również, oboje jesteśmy wolnymi ludźmi - ale jest jedno ale...
On jest człowiekiem rozwiedzionym (od 2 lat) - parę lat temu został porzucony przez żonę po dwudziestu latach małżeństwa, która związała się z innym mężczyzną.
Tym "ale" jest osobowość jego byłej żony i jej ewentualny wpływ na członków ich rodziny.
Jaka ona jest, jak się zachowuje znam z opowiadań jego (bardzo skąpych - nie chce o tym mówić) oraz opowiadań naszych wspólnych znajomych (to poważni ludzie i mówią bez złośliwości i koloryzowania).
Kobieta ma zdiagnozowane borderline - nie leczy się i nie bierze udziału w żadnych terapiach.
Jej sposób bycia można w skrócie porównać do gniazda szerszeni - jej kontakty z ludźmi cechuje niesamowita złośliwość, napastliwość, wymyślanie oszczerstw, awanturnictwo, nagabywanie, manipulowanie i dążenie do konfrontacji. Kto ją zna omija szerokim łukiem, a kto nie zna angażuje się w znajomość, która kończy się jak powyżej napisane.
Paradoksalnie ona przyciąga ludzi do siebie - potrafi być twórcza, aktywna, a swój wizerunek podbudowuje opowiadaniem kolorowych i niesamowitych historii o swoich przygodach i podróżach - które nie są prawdziwe.
Kłamie nawet wtedy kiedy nie musi.
Próby zerwania znajomości kończą się atakiem - obmową, opowiadaniem na prawo i lewo złośliwości oraz niszczeniem człowieka - zarzucaniem mu wprost rzeczy nieprawdziwych choć często tworzonych na bazie poznanych przez nią jego kompleksów czy teoretycznie pasujących do tego człowieka stereotypów. Kto jej nie zna ten uwierzy.
Ich dorosła córka leczy się psychiatrycznie (podobno depresja) oraz leczy alkoholizm. Nie uczy się, nie pracuje. Mieszka z ojcem.
On wydaje się być w tym wszystkim całkiem normalny - ale to mogą być tylko pozory.
Bo nie mogę uwierzyć, że ktoś kto spędził z taką kobietą 20 lat może pozostać zdrowy psychicznie - bo przebywanie w takich warunkach wrażliwą i delikatną osobę po prostu zniszczy.
Nie chcę zaangażować się w jakieś bagno i nie chcę też robić nadziei i utrudniać życia człowiekowi po przejściach.
Powiedzcie co o tym myślicie.
Czy po 20 latach związku z kobietą o takiej osobowości można pozostać normalnym?

[alpepe]

nie wiązałabym się z facetem, który mieszka z dorosłą córką leczącą się z depresji i alkoholizmu, sorry.

[pade]

Ja myślę, że juz sobie odpowiedziałaś na to pytanie.

[lady-z-gaga]

>Czy po 20 latach związku z kobietą o takiej osobowości można pozostać normalnym?

ja bym inaczej sformułowała pytanie:
czy można, będąc normalnym, wytrwać dobrowolnie w takim związku 20 lat?

[wendd]

Jesteś świetna Lady:) bo to jest to drugie pytanie:)

Ta kobieta najpierw nawiązała romans z facetem starszym od siebie o kilkanaście lat - tzw. "artystą" (artystą bez pracy, pieniędzy, prawa do emerytury oraz nawet bez większych artystycznych talentów, do tego żonatym, który całe życie spędził na bujaniu się pomiędzy różnymi paniami z którymi najpierw pomieszkiwał przez parę lat, a później znów na jakiś czas wracał do żony), a później zamieszkała z nim na stałe.
Stroną, która się stara o ten związek jest ona - ona utrzymuje dom, zarabia pieniądze i etc. - dba o wszystko z nim włącznie. On nie robi nic (dosłownie).
Ona nie ma wobec niego żadnych oczekiwań poza jednym - żeby z nią był i się nie rozmyślił.
On o tym wie, wykorzystuje jej zaangażowanie i kasę i robi jej łaskę, że z nią mieszka.
Ona w stosunku do niego zachowuje się bardzo potulnie i ulegle - najwyraźniej przestraszona potrafi wziąć się w karby i poskromić swoje zachowania.

I stąd właśnie biorą się moje podejrzenia i wątpliwości - bo zastanawiam się czy jej poprzedni związek nie wyglądał identycznie i dlatego miał szansę przetrwać aż 20 lat.
Jeśli tak jest - to mój znajomy w rzeczywistości jest po prostu nieczułym skur...ynem.

[marina2]

www.psychiatria.pl/txt/a,11890,0,borderline-jak-zyc-z-osoba-o-skrajnych-emocjach-paul-t-mason-randi-kreger
jeśli masz ochotę zgłębić temat ....
moim zdaniem nie można po takim życiu być w normie.
znam pana,ktory żył w takim związku dwa lata,ma z niego dziecko.pani go porzuciła i poszła w Polskę.jest idealnym ojcem,ale z nikim juz nie jest w stanie się związać.znajomy twierdzi,że jest poparzony,ja twierdzę,że on nadal jest jakoś podskórnie zaangażowany choć pani absolutnie nie rokuje.