lesne.sny
01.12.16, 22:14
W mojej rodzinie relacje zawsze były trudne. Najpierw ojciec alkoholik i typowy podział dzieci, ja-córeczka tatusia, brat chroniony przez matkę. Relacje odwrotne, czyli ojciec gnębił mojego brata psychicznie i fizycznie, mnie odtrącała matka. Ojciec zmarł jak mieliśmy ja 14 a brat 17 lat.
Ja nigdy nie miałam z bratem dobrych relacji, pomijając dzieciństwo, mamy kompletnie różne charaktery.
Ja wyszłam za mąż, brat dość późno się ożenil z kobietą z 3-letnim dzieckiem. Potem urodziło się ich wspólne. Mama zaproponowała, żeby zamieszkali u niej, niestety nie dogadywała się z żoną brata i ci się wyprowadzili. Po probach i kombinacjach żeby przejąć mieszkanie mamy (to temat na osobnego posta, apetyt mieli ogromny) byli wielce obrażeni. Do mnie się długo nie odzywali, do mamy też.
Obecnie tajemnicą poliszynela jest to, że bratowa wyprowadziła się od brata z dziećmi, ale utrzymują pozory rodziny, on ją wozi do pracy, dzieci do szkół itp.
Idą Święta. Mama wnuczki nie widziała od kilku miesięcy, jak chce do nich jechać to nigdy nie mają czasu, jak prosi żeby przyjechali to też jakieś wymówki. Poprosiłam, żeby zapytała brata jak planują Święta bo chcieliśmy sie dostosować, spotkać się. Brat powiedział, że na Wigilię i Boże Narodzenie jadą do teściow, on może wejść w 2 Dzień Świąt - sam. Jak znam życie - nie przyjdzie.
Widzę mamę, jak cierpi, jak ją to boli, snuje się po tym mieszkaniu, wścieka, albo popada w smutek, popija alkohol.
Chciałabym jej pomóc, żeby ten mój głupi brat zrozumiał, że matka to nie mieszkanie, nie pieniądze, nie dobra materialne, ale to ktoś kto życie by za niego oddał.
Miałam myśl, że napiszę mu, że tak jak zrezygnował z mamy, tak niech zrezygnuje z majątku po niej (tylko argumenty finansowe do niego docierają), ale nie wiem czy powinnam się wtrącać.
Mnie oczywiście brat ignoruje totalnie, ale ja jestem przyzwyczajona i tak tego nie przeżywam.
Co robić?