nie wierzę

[kasik2222]

myślę że wszyscy czujemy podobnie. Ja mam wrażenie, że oglądam
siebie z boku, ze mnie ta sytuacja nie dotyczy. Przecież takie
rzeczy nie zdarzają się NAM, tylko gdzieś obok, innym ludziom. Nie
mogę uwierzyć, że Jego nie ma, choć to prawie 4 miesiące, nie
rozumiem tego. Przecież kocham Go tak samo jak kiedyś, nic się nie
zmieniło. Moje zycie jest puste bez Niego.

[anula123-0]

U mnie minęło prawie dziewięć miesięcy i cały czas nie wierzę że
niema Go,wydaje mi się że On tylko gdzieś wyjechał i chyba tylko
dlatego funkcjonuję w miarę normalnie.Kocham Go i zawsze będę Go
kochać i strasznie mi Go brakuje

[erybka77]

czuje sie dokładnie tak samo..to jest jak jakis matrix, oglądam
swiat jakby zza grubej szyby, ktos wyjął mnie z mojego życia i
wrzucił do innego filmu, a ja nie wiem jak grac, nie znam tego
scenariusza. Jedna wielka abstakcja.W dzien jak go nie ma tez czuje
jakby był w pracy, jakby miał za chwile wrócic. Ale nie wraca a ja
nie jestem w stanie zrozumiec dlaczego..... I tak mi go brak , tak
bardzo. I tez go nie przestane kochac nigdy nigdy.

[aneta39.misia]

Czasami myślę ,że zwariowałam,ze wszystko jest tak jak kiedyś.Zaraz
mnie wyleczą i przekonam się ,że to nie prawda.Ale każdy dzień jest
gorszy,bo rozłąka dłuższa...Często łapię się ,że muszę zadzwonić i
Mu koniecznie cos powiedzieć,do auta wsiadam od strony
pasażera,czekam na czwartek kiedy wróci z pracy...Odliczam dni nie
wiem do czego.Czasami wolałabym żeby poprostu mnie nie było.Dlaczego?
to pytanie towarzyszy mi cały czas od pół roku.W głowie mi się to
wszystko nie mieści.Nie czuję już nic...Kochany Mój tęsknię okrutnie

[alex2377]

Cześć. Strasznie to wszystko dziwne, każda z nas odczuwa podobnie, a
zarazem wydaje się nam, że Tylko ja odczuwam taką samotność. U mnie
wczoraj minęło 13 m-cy i choć jest już lepiej niż rok temu, to nadal
tęsknię i czekam, tylko na co? Już coraz rzadziej czekam na telefon
czy powrót z pracy. Jednak ciągle myślę o Nim, o Nas, o rozmowach,
wspólnych chwilach, radosciach razem przeżytych i smutkach.Mnie
również Go brakuje i nadal kocham..........

[xxkatasza]

Kazdy nie wierzy,bo nikt nie chce w to uwierzyc...teraz w czasie Swiat jest
zawsze najgorszy czas...wspomnienia same przychodza.
Mojego ukochanego nie ma 7 miesiecy,kazdy radzi musisz nauczyc sie z tym zyc,zyc
z tym ze On nie wrcoci...LAtwo mowic,trudniej zrobic.Wydaje sie ze to wrecz
niewykonalne.
Trzeba sie starac jakos zyc z dnia na dzien...z godziny na godzine...

[aneta39.misia]

No właśnie jakoś żyć,ale jak.Jak to będzie kiedyś często się
zastanawiam.Jestem z natury samotnikiem,długo byłam sama zanim
spotkalam moją drugą połówkę.Nie potrzebowałam koleżanek.Teraz czuję
się okaleczona,obolała i tak bardzo samotna.Samotna bez Niego.Boję
się ,że na własne życzenie odizoluję się od ludzi,juz to robię a
powinnam wracać do życia.Miałam cały świat,zostały strzępy mnie i
cała nieważna reszta.To takie udawanie,że sobie radzę.Tak bym
chciała,żeby czas gnał szybko,może coś ucichnie,może ból da
żyć.Czytam wasze posty i szukam nadzieji.Wiem że kiedyś będzie
inaczej ale nie rozumiem stwierdzeń -dobrze-.Dla mnie wszystko co
dobre za mną.Zawsze będę tęsknić i kochać.Bo umrzeć to za mały powód
żeby przestać kochać....Jak dobrze ,że jest to forum.Pozdrawiam

[bajeczka35-pl]

Witajcie
Ja też nadal nie potrafię w to uwierzyć ale gdzieś z boku dociera do
mnie że to prawda .Im więcej czasu mija tym jest gorzej ze mną .
Nawet płakać nie mogę bo Julka się patrzy i mówi mamo tylko nie
płacz.
Ściskam Was mocno

[gaba2002]

Może wyda Wam się to nie możliwe ale z biegiem czasu (rok) dociera
do mnie,że już nie ma ze mną i nie będzie mojego męża.Tak sobie
myślę,że te 7 lat temu przecież niewiedzielismy o swoim
istnieniu.Żyłam bez Niego i teraz też muszę nauczyć się żyć bez
Niego.
Zniknął na zawsze z moich oczu ale nie z mojego serca.
Życzę dużo siły i wiary,że kiedyś będzie jeszcze lepiej.

[22suzi]

Często sobie wyobrażam że on jest tak jakby za szybą tylko nie mogę go zobaczyć
ani dotknąć.Mam różne chore myśli,może ktoś mając jego DNA mógłby go
ożywić.Widocznie już kompletnie zwariowałam ale wam to mogę napisać.Może kiedyś
jakimś cudem wróci i go zobaczę.Wolę się łudzić niż uwierzyć że go nie ma.

[elwirak7]

Tak..Wszytskie czujemy bardzo podobnie.. I z czasem mam wrazenie ze nikt oprocz
Was nie jest w stanie mnie zrozumiec. Szczegolnie gdy mijaja kolejne tygodnie,
miesiace.. Niedlugo minie 8 miesiecy. Ostatnio wyjatkowo wrazliwa i swiadoma
kolezanka, powiedziala mi "wiesz, ja sobie zdalam sprawe, ze ja tak naprawde nie
mam pojecia o tym co ty przezywasz". I to co raz mocniej do mnie dociera, ze
ludziom, nawet bliskim, tak trudno zrozumiec, ze my codziennie TO przezywamy, ze
my codziennie za NIM tesknimy, codziennie wspominamy, codziennie uswiadamiamy
sobie, ze to nieodwracalne, ze codziennie uczymy sie przezyc od nowa kazda
kolejna godzine. Czy tez czasem myslicie o tym, ze chcialbyscie miec juz
przynajmniej 60 lat, dorosle dziecko i spokojnie czekac na smierc? Ja wciaz
chcialabym tak bardzo przyspieszyc czas. Przewinac do przodu tasme z moim
zyciem. Bo zyc chce i musze. Nie wyobrazam sobie dzis odejsc i zostawic mojego
dziewieciomiesiecznego synka samego. Jestem mu potrzebna, to czuje gleboko,
tylko czy nie da sie tego jakos przyspieszyc?!

[aneta39.misia]

Też chciałabym być juz stara.To dziwne i też tego nikomu nie
mówię,na pytania -lepiej się już czujesz?-odpowiadam -tak-.Bo wiem
że cierpi się w samotności,że myśli które chodzą poglowie kazdego
dnia to moje myśli.Wracam do tyłu mimo że czasami nie chcę.Nie da
się.Moja jedna koleżanka jest choć nie pyta o nic.Cieszy się że żyję
choć powiedziała ,że nie wie jak to możliwe po tym co mnie
spotkało.To ona umawia się ze mną na cmentarzu,bo wie że chcę tam
chodzić.Rozmawiamy o wszystkim i tylko trzyma mnie za rękę.To dla
mnie ważne i wiem że ona wie że mi potrzebne.Przedwczoraj dzwoni
żebym wzięła dla nie gumowce ,koc na ławkę,kawę w termos i jedziemy
do Darusia pogadać.Tylko przy niej jestem sobą.A tak naprawdę to
jesteśmy przez całe dni same ze swoją tragedią.Czasami myślę jak
mózg to wytrzymuje,jak stres okaleczył organizm.Nie wiem skąd
czerpać siły.

[kasik2222]

jA też już nie mam siły cierpieć. Jak to jest że cierpienie nie
mija, tylko tęsknota coraz większa. Juz czasem nie daję rady, i
tylko proszę Daruś wróć, albo weź mniedo siebie

[alicjajulia]

U mnie podobnie. Wyrzucam to sobie czasami, bo przecież mam dzieci i jestem im
potrzebna, ale niekiedy kładę się spać i myślę sobie, żebym się już nie
obudziła. Moje życie skończyło się 28 grudnia 2007 roku. Moja dusza odeszła wraz
z moim ukochanym, zostało tylko wegetujące ciało. Ciało, które zmuszam do
codziennych czynności, po to tylko, żeby przeczekać jakoś to życie. To jest ta
sama emocja, o której pisałyście, żeby przyspieszyć ten czas, kiedy już nie będę
musiała tu być. Bo ja chcę być tam, z Nim. Cokolwiek się wydarzy najlepsze,
najpiękniejsze lata mojego życia mam już za sobą i nie chce mi się dalej żyć.
Niedawno pisałam, że chcę się dźwignąć z tej tragedii, ale już nie mam siły. Tak
bardzo chciałam podołać temu, obiecałam mężowi, że dam radę, ale jestem tak
ogromnie samotna i słaba. Tak bardzo brakuje mi Jego wsparcia, Jego siły.
Wszyscy wokół oczekują, że będę powoli wychodzić do świata, do ludzi, a ja coraz
bardziej mam ochotę zaszyć się w jakiejś dziurze, żeby mnie nie było. Z nikim
nie chce mi się rozmawiać, chcę myśleć tylko o Nim, chcę wspominać, bo
wspomienia to jest wszystko, co mam.

[elka323]

Witajcie.Jestem tu pierwszy raz.Dopiero kilka dni temu znalazłam to
forum.Mieszkam na wsi,tu nie jest łatwo o internet,dlatego nie
miałam pojecia,że jest coś takieg,jak to forum.Wczoraj mineła 5
rocznica śmierci mojego męża i wierzcie mi,wcale nie jest mi latwiej
mimo upływu czsu.To ciagle boli.To nie prawda,że czas leczy rany-
może przytłumia ból,ale pamietam ten dzień dokładnie.Ciągle trudno
jest życ,bo wracaja wspomnienia i pytanie-co sie na prawdę
stało,dlaczego umarł.Nikt nie jest w stanie nas zrozumiec,bo żeby
zrozumiec,trzeba samemu przezyc.

[kasik2222]

5 lat i dalej cierpisz... nie pocieszyłaś mnie bynajmniej..
Pozdrawiam Kasia