Mała terrorystka - 2 lata i 9 miesięcy - help

[mamozaurus]

Witam serdecznie,

Szukam porady fachowca, dlatego piszę na tym forum.
Janinka ma 2 lata i 9 miesięcy, jest jedynaczką - i niestety jest
małą terrorystką - jeżeli czegoś jej odmawiamy albo żadamy od niej
(np.żeby umyła ręce po piaskownicy a ona nie ma ochoty) regauje
natychmiastowym płaczem, spinaniem się. Wiem, że jest to typowe dla
prawie 3-latków, ale Janinka dodatkowo jest mało tolerancyjna (nawet
nie wiem jak to nazwać) - nie moge przy niej śpiewać, tańczyć,
oglądać wiadomości w TV. Od razu spina sie i płacze, krzyczy żebym
tak nie robiła.
Toleruje tylko pewne pokarmy, jeden sok, kilka ubrań. Jeżeli coś nie
idzie po jej mysli albo jej czegoś zabraniam potrafi mnie uderzyć -
nie wiem dlaczego ma taki odruch, bo nie uznajemy z mężem żadnych
kar cielesnych, nawet mini klapsów. Kiedy podnosi na mnie rekę -
łapię i mówię, że nie wolno, że boli. Przeprasza, ale widzę, że ona
nie umie tego opanować. Ten odruch ma tylko wobec nas - wobec
dzieci zachwouje się ok.
Dodam , że jak na swój wiek nie jest zbyt samodzielna - wciąż żąda
naszej obecności - przy zjeżdżalni, w piaskownicy itd. Niechętnie
bawi się sama. Teraz dodatkowo uczymy ją korzystać z nocniczka -
mała wstrzymuje się tak długo jak tylko może - potrafi wytrzymac od
9 do 15 bez sikania (pijąc około 600ml soku z wodą). Potem zazwyczaj
podsikuje po kropli w majteczki. O kupie nawet nie wspominam, od
roku ma zaparcia naykowe to jest generalnie horror.
Kiedy wpada w histerie, kiedy jej czegoś odmówię, potrafi płakać i
krzyczeć, trząść się, łkać i zachłystywac przez 20 minut. W domu
jakoś jest, ale czasem musimy gdzieś pójść i za każdym razem boję
się jak ona się zachowa.

Nie wiem co robić- czy przeczekać to ?
Mała ogólnie rozwija się ok, mówi dużo, wymyśla nawet własne
historie, ale zachowuje się jak mały Hitler - nie wiem jak stawiać
jej granice.

Proszę o pomoc.

[arwen8]

Mamozaurus, przede wszystkim zacznij od zmiany własnego postrzegania Janinki. Popatrz, jakich używasz określeń: "mała terrorystka", "mały Hitler". Niby nic nie znaczące ("żartobliwe"?) określenia, ale są one kodowane w nieświadomości i w ostateczności sprawiają, że tak zaczynamy traktować nasze dzieci. "Złe dziecko", "diabeł", "terrorysta", "histeryk", "manipulator", etc. to są umniejszające określenia, które naprawdę zostawiają ślad najpierw w Twojej psychice, a potem kiedy przypadkowo lub umyślnie zostają wypowiedziane na głos, zostawiają też ślad w psychice dziecka. Są niesprawiedliwe i krzywdzące.

Czy próbowałaś już znaleźć odpowiedzi na swoje pytania na Forum "Wychowanie bez porażek"? Podobne tematy były wielokrotnie tam poruszane, można poszukać wątków w wyszukiwarce. Polecam, ponieważ jest tam wiele cennych i fachowych rad.

To, że coreczka reaguje płaczem kiedy czegoś nie dostaje albo coś jest nie po jej myśli, to całkiem normalna reakcja dziecka na złość, którą w takiej chwili odczuwa. W żadnym razie nie czyni to z niej "małej terrorystki", tak jak z Ciebie nie czyni "dużej terrorystki" Twoja własna złość. Chodzi o to, by pomóc córeczce to uczucie zaakceptować, nazwać i odpowiednio odreagować. Warto w takich sytuacjach pomagać dziecko nazwać to uczucie, pokazać, że jako rodzic, wcale tego uczucia się nie boisz. Możesz np. powiedzieć: "Wiem, że jesteś zła, ponieważ..." i być przy niej.

Co do tego, że Janinka jest "mało tolerancyjna", to również nie używałabym takiego określenia w stosunku do maluszka. Córeczka może być wrażliwa na nadmiar bodźców, na ton Twojego głosu, określone ruchy. Być może się czegoś boi (ruchów? dźwięków?), być może czuje się zaniedbana, kiedy oglądasz TV. Spróbuj uważnie poobserwować reakcje córeczki i odnaleźć przyczynę. Wówczas będziesz mogła jej pomóc. Nie oczekuj "tolerancji", bo to bardzo małe dziecko i w tej chwili, to ono potrzebuje Twojej bezgranicznej tolerancji, a nie na odwrót.

> Toleruje tylko pewne pokarmy, jeden sok, kilka ubrań.

To normalne. Nie zmuszaj do nowych smaków, ubrań, tylko spróbuj je wprowadzać powoli, w ramach zabawy albo dając córeczce możliwość wyboru. Możesz powiedzieć: "Janinko, jaką dziś masz ochotę włożyć sukienkę, tą czy tamtą?" I uszanować jej wybór.

> Jeżeli coś nie idzie po jej mysli albo jej czegoś zabraniam
> potrafi mnie uderzyć

To również jest typowe i normalne zachowanie maluszka. W ten sposób chce Ci powiedzieć, że się złości (a ma pełne prawo się zezłościć). Wystarczy z akażdym razem przytrzymać raczkę i powiedzieć stanowczo NIE (ale nie krzyczeć), patrząc w oczka. Można też za każdym razem nazywać uczucie córeczki: "Wiem, że jesteś teraz zła, bo nie pozwoliłam Ci na to czy tamto. Możesz się na mnie złościć ale NIE możesz mnie bić". Jeśli będziesz taką metodę stosować cierpliwie i konsekwentnie, to po jakimś czasie problem z "biciem" zniknie. Ważne też jest nazywanie uczuć i pokazywanie córeczce, że może te uczucia swobodnie wyrażać i że Ty się tych uczuć nie boisz. To podstawa!

> Dodam , że jak na swój wiek nie jest zbyt samodzielna - wciąż żąda
> naszej obecności

Ok. Ma do tego prawo. Bądź przy niej tyle, ile potrzebuje. To też minie z wiekiem.

W sprawie nocniczka odsylam do Forum eksperckiego "Wychowanie bez porażek". Ten temat również często jest poruszany.

Na koniec jeszcze przytaczam odpowiedź Psychologa na podobne pytanie do Twojego (w sprawie "histeryzowania"):

tiny.pl/k7x1
Powodzenia!

[marzeka1]

Mam wątpliwości do tego, co radzi awern8, szczególnie gdy pisze o tym, że wrzeszczące, bijące rodziców dziecko "potrzebuje bezwarunkowej tolerancji", to -moim zdaniem (a mam 2 synów)- droga do pajdokracji, rządów dziecka w rodzinie, a z domu, w któym pajdokracja panuje chce się zwiewać (wiem, bo w takim byłam!).Cenna jest za to uwaga z możliwością wyboru, bo w ten sposób nie narzuca się dziecku bezwzględnie swojego zdania.
Gdy moje dzieci były w wieku, gdy chciały bić, kategorycznym tonem (bbo ważne jest JAK coś się powie) mówiłam "nie wolno, bo..." oraz przytrzymywałam ręce, nie pozwalałam na fizyczne bicie (bo z jakiej niby racji?).Gdy wrzaskiem próbował wymuszać coś w sklepie i rzucał się na ziemię, brałam pod pachę i wynosiłam, nie ulegałam i tłumaczyłam. Nie zgadzam się na bezwarunkową tolerancję niedobrych zachowań dziecka, bo ono zwyczajnie próbuje, ile można, jak można i co na to rodzic. Znam dziecko, któemu na wszystko pozwalano w imię "tolerancji", z nieznośnego malucha wyrosło niewdzięczne, niefanje dziekco i nastolatek, wszystko wymuszał obrażaniem się, krzykiem itp., a rodzice to tolerowali, o tym, że przebywanie dłuższe z tym dzieckiem dla postronnych było koszmarem, mówić nie muszę.

[arwen8]

Marzeka, bardzobym prosiła o nie wyrywanie mojej wypowiedzi z kontekstu.

[kol.3]

Dziecko zachowuje się tak, ponieważ dotąd na to pozwalaliście.
Obecnie ma 3 lata i ciężko będzie ją od tego odwieść. Najbardziej
mnie ubawiło, że nie możesz przy niej śpiewać, tańczyć, ogladać TV,
bo małej się to nie podoba.
Dziecko Tobą rządzi i to w najbardziej prymitywny sposób. Każde
dziecko próbuje jak daleko może się posunąć i posuwa się, jeśli
dorośli mu pozwalają. Jak widać nigdy nie określalaś granic dla
postępowania swojego dziecka. Więc może zacznij to w końcu robić.

[marzeka1]

"nie moge przy niej śpiewać, tańczyć,
oglądać wiadomości w TV. Od razu spina sie i płacze, krzyczy żebym
tak nie robiła." i Ty naprawdę nie śpiewasz, nie tańczysz, nie oglądasz TV, bo dziecko tupnęło nóżką?????- to dla mnie niepojęte,a przecież moje dzieci też były trudnymi 2 czy 3-latkami, jednak nigdy nie pozwoliłam im rządzić sobą czy mężem. Warto i trzeba wyznaczać granice.

[arwen8]

marzeka1 napisała:

> i Ty naprawdę nie śpiewasz, nie tańczysz, nie oglądasz TV, bo
> dziecko tupnęło nóżką?????

Nie znamy wszystkich szczegółów i okoliczności dlatego podkreślam raz jeszcze, że ważne jest odnalezienie przyczyny takiej reakcji córeczki. Ważna jest obserwacja i wsłuchanie się w dziecko, a nie ustawianie zbyt sztywnych granic. Zresztą mądrze wyznaczamy granice tylko wówczas, gdy dobrze rozumiemy nasze dziecko i jego potrzeby.

Ważne jest by stanąć na poziomie tej 2,9-latki i spróbowac popatrzeć na świat JEJ oczami. Być może jakieś ruchy tańczącej matki wzbudzają w niej lęk czy niepokój? Być może taki wielki dorosły machający rękami czy krążący po pokoju wygląda dla córeczki jak atakujący ją potwór? Być może TV jest zbyt hałaśliwa (dobrze wiemy jak wyglądają wiadomości, nie mówiąc już o rekalamach)? Być może jest nadmiar bodźców? Być może córeczka chciałaby by mama potańczyła z nią? Być może brzmienie głosu śpiewającej matki drażni dziecko? Nigdy nie słyszeliście osoby, której śpiew doprowadza was do szału? Osobiście, gdybym musiała wysłuchać jakiejś opery to też byłabym czerwona ze złości i wszystko by się we mnie gotowało. Dlaczego więc dziecko musi być skazane na taką torturę? Tylko dlatego, że to śpiew jego ukochanej mamusi? Ale prawda jest taka, że nawet śpiew ukochanej mamusi MOŻE być dla dziecka drażniący i nie ma w tym niczyjej winy. Dziecko ma prawo być niezadowolone i wyrażać swoją złość i swoje zdanie na ten temat.

Dzieci też mają uczucia i też pragną je wyrażać. Jak każdy z nas. Zadaniem kochającego rodzica jest pozwolić dziecku na wyrażanie tych uczuć, a nie tłumienie ich i uczenie dziecka by siedziało grzecznie i cicho.

[marzeka1]

Masz dzieci? tak z ciekawości pytam.

[arwen8]

NIE. Ale przecież dzieckiem byłam. Wystarczy. Może nie wystarczy dla kogoś, kto nie rozumie, jak działa ludzka psychika.

[marzeka1]

Też byłam dzieckiem, ale mieć własne dziecko i je wychowywać, a mówić o tym, jak należy wychowywać, to dwie różne sprawy.Mam 2 synów i to kompletnie różne osobowości, charaktery, nie ma klucza uniwersalnego do nich.Tak myśłam,że nie masz dzieci, gdy czytałam to, co piszesz.To trochę jak ksiądz, któy zajmuje się małżeństwem, bo przecież wychowywał się w rodzinie, gdzie miał przykład rodziców jako małżeństwa, no i czytał.
Rozumiem, że to do mnie, iż nie rozumiem, jak działa ludzka psychika?

[arwen8]

marzeka1 napisała:

> nie ma klucza uniwersalnego do nich.

Jest. Dla wszystkich dzieci jest jeden uniwersalny klucz - miłość, szacunek, empatia. I słuchanie tego, co dziecko komunikuje.

Przykład z księzdem całkowicie chybiony, czy wiesz dlaczego?

Polecam raz jeszcze Forum "Wychowanie bez porażek" i rady doświadczonych mam i Eksperta. Ale przede wszystkim polecam powrót do własnego dzieciństwa.

> Rozumiem, że to do mnie, iż nie rozumiem, jak działa ludzka
> psychika?

Do wszystkich, którzy nie rozumieją, jak działa ludzka psychika.

[kol.3]

Przypominam arwen8, że matce też się szacunek ze strony dziecka
należy. To powinno działać w obie strony.

[arwen8]

kol.3 napisała:

> Przypominam arwen8, że matce też się szacunek ze strony dziecka
> należy. To powinno działać w obie strony.

Oczywiście, ale na szacunek dla rodzica przyjdzie czas później. W tej chwili mówimy o niespełna 3-letnim maluszku, który pojęcia "szacunek" mieć jeszcze zwyczajnie nie może. Ale może skutecznie zrozumieć co to lęk i w późniejszym wieku utożsamiać "szacunek" właśnie z takim lękiem.

2-3 latka to właśnie znakomity okres kiedy rodzice okazują bezwzględny szacunek dla dziecka, ucząc je w ten sposób szacunku dla siebie i innych. Nie można od 3-latka egzekwować szacunek, trzeba mu ten szacunek najpierw samemu przekazać.

W przypadku takiego maluszka robimy to przede wszystkim poprzez wyrażanie naszego szacunku dla jego uczuć. Czyli dziecko płacze, bo mu czegoś odmuwiliśmy, a my zamiast nazywać je "terrorystą" i "histerykiem", zamiast krzyku, klapsa czy uległośc wobec żądań dziecka, spokojnie mówimy: "Wiem, że jesteś na mnie bardzo zły, ponieważ... (wstaw odpowiednie). Możesz się złościć, to jest w porządku. Ale i tak (tego a tego) nie zrobię. Przykro mi." I być obok dziecka podczas jego "ataku" i całym swoim ciałem pokazywać zrozumienie, spokój i wsparcie.

Innym przykłądem szacunku dla dziecka jest pozwalanie 2-3 latkowi na samodzielne decydowanie w pewnych drobnych sprawach (np. w wyborze ubranka, jedzenia, etc.).

W ten sposób powoli i cierpieliwie uczy się dziecko szacunku. Nie zakazami, krzykiem, klapsami, straszeniem, wyśmiewaniem czy zawstydzaniem.

[kol.3]

Pewnie jak dziecko oglada bajkę, to TV jest w porządku, jak matka
siądzie na 5 minut żeby odsapnąć przy dzienniku TV, to panna od razu
dostaje histerii bo matka robi coś dla siebie, a nie dla niej.

[123redomino]

A dlaczego rodzic ma być skazany na takie tortury ? Też ma swoje
potrzeby i pragnienia. Wychowywanie dziecka w poczuciu, że tylko
jego odczucia są ważne jest hodowaniem egoisty - z tego się samemu
nie wyrasta. Rodzice są od tego aby pomóc dziecku zaakceptować
ograniczenia życia społecznego, to podstawa. Jeśli będą mu kreowali
sztuczny raj niczym nie skrępowanej tolerancji skrzywdzą to dziecko.

[deela]

ignorowac ignorowac i jeszcze raz ignorowac
zostawic i niech sie wywyje, jak nie chce czegos zalozyc: probowac ja ubrac:
wycie, przeczekac i ubierac jeszcze raz
ja stosuje metode "ze mna nie wygrasz" i tyle
natomiast takie mini klapsy nie sa zle: np ostatnio mowie do mlodego (19 m-cy -
ale kumaty tylko lubi durnia udawac) ze ma NIE podchodzic pod zjezdzalnie, za 5
razem mimo zakazu podlecial akurat jakies dziecko chcialo zjechac dobrze ze sie
zatrzymalo na gorze bo mlody dostalby buciorami w zeby - odciagnelam przy wtorze
wrzaskow, skrzyczalam, wymierzylam niemocnego klapa - i patrzcie patrzcie
zjezdzalnia przestala dla niego istniec! a plakac przestal po 5 s
dalas sobie wejsc na glowe - to masz, mysle ze metoda : to ja mam ostatnie slowo
- do pewnego wieku jest wrecz nieoceniona

[arwen8]

deela napisała:

> ja stosuje metode "ze mna nie wygrasz" i tyle

Wychowywanie dziecka to nie walka i nie tresura.

> natomiast takie mini klapsy nie sa zle: np ostatnio mowie do
> mlodego (19 m-cy - ale kumaty tylko lubi durnia udawac)

To straszne, co piszesz, szczególnie umniejszające określenie "lubi durnia udawać".

W przypadku zjeżdżalni o wiele zdrowszym byłoby powiedzenie dziecku, że jeśli znowu tam stanie, to będziesz musiała zakończyć zabawę i wrócić do domu. I dotrzymać tej obietnicy.

> mysle ze metoda : to ja mam ostatnie slowo - do pewnego wieku jest > wrecz nieoceniona

To chora metoda, ewidentna pozostałość po tzw. "Czarnej Pedagogice". Rozumiem, że tak byłaś wychowywana i że również dostawałaś klapsy. Ale NIE MUSISZ powielać tych samych błędów i kontynuowac chore "tradycje" rodzinne. Nie musisz zaciekle walczyć z dzieckiem o dominacje, bo ono wcale nie chce Ciebie "obalić" i nie jest dla Ciebie zagrożeniem.

[deela]

to twoje zdanie, nie chce mi sie rozpatrywac kjazdego twojego stwierdzenie bo z
kazdym sie nie zgadzam,
dla mnie chore jest wielotysieczne tlumaczenie dziecku czegokolwiek skoro
pojmuje tylko proste komendy, na partnerstwo i negocjacje przyjdzie jeszcze
czas, a tobie powiem, ot tak - zebys sie oburzyla (i nie pierwszy raz to mowie)
ze "wychowywanie" dziecka do pewnego wieku niewiele się rozni od wychowywania
psa, trzeba nauczyc co wolno a czego nie wolno, jakie sa granice, itp

> Nie musisz zaciek
> le walczyć z dzieckiem o dominacje, bo ono wcale nie chce Ciebie "obalić" i nie
> jest dla Ciebie zagrożeniem.
nie rozsmieszaj mnie, bo takie metody jakie ty proponujesz koncza sie tym co
autorka watku tak wdziecznie opisala

oczywiscie jesli taka twoja wola, mozesz negocjowac z dzieckiem pore, cile i
wysokosc podkokow na twojej glowie, ja swojemu nie pozwalam nawet zblizyc nogi
do mojej glowy (to taka przenosnia, zebys sie nie przeekscytowala na zapas)

PS nie zapomnij powspolczuc moim dzieciom, uwielbiam to
PS2 > To straszne, co piszesz, szczególnie umniejszające określenie "lubi durnia
udaw
> ać".
alez ty sztywna jestes

[bea53]

Ja mam dzieckow Twoim wieku i czasem mam z córka problemy.
Jednak uwazam ze problemy, czasami tez mowi ze nie ogladaj tego tamtego.
uwazam, ze takie sytuacje wynikają z błedów rodzicow całkowicie, w sytuacjach
kiedy nam wygodnie podac sie dziecku nie jestesmy konsekwentni ustepujemy i
dzieco to przenosi na inne sytaucje i wymusza. Jesli konsekwetnie wymagasz i
dziecko wie co mozna a co nie chwalisz itd to bys nie doprawadzila do sytaucji w
ktorej dziecko robi co chce..małe dziecko wyprobowuje permamentnie jak daleko
mozna sie posunąc wzgledem rodzicow co zrobia, to nieustanny test,
najwyrazniej płacz, reagowanie na płacz prez Ciebie jest dobrym sposobem na
Ciebie i Twoje dziecko jako inteligentne juz to wie,
czemu mialoby nie wykorzystac tego..
skoro rodzice nie mają granic to nie potrafia tego nauczyc dzieci to proste ale
to dziecko dostaje etykietke Hitlera...a nie nieporadny rodzic..
Dziecko pozbawione granic tak sie zachowuje, "język dwulatka" to dobra lektura

[arwen8]

deela napisała:

> "wychowywanie" dziecka do pewnego wieku niewiele się rozni od
> wychowywania psa

Gratuluję wrażliwości inaczej...

Swoją drogą, gdybyś sięgnęła po podręczniki do wychowywania psów, to nie znalazłabyś w nich wzmianek o biciu czy klapsach, wręcz przeciwnie. No ale przecież pies to nie dziecko. Często do psa ma się więcej szacunku niż do własnego dziecka (M_zonka m.in. o tym wspominała w wątku o "pani z parku").

To, że być może Ciebie wychowywano "jak psa" wcale nie oznacza, że musisz kontymuować chorą "tradycję". Zawsze masz wybór.

deela

[speedymika]

szacunek - nono narazilas sie widze niejednej tutejszej forumowiczce :)

uwazam podobnie jak Ty - do 2-3 roku zycia dziecko potrzebuje nie tlumaczenia
czy cos jest dobre, czy zle, ale prostych i czytelnych regul, konsekwencji, i
systemu kar i nagrod.
moja cora krociutko na tym swiecie jest, ale mialam 'watpliwa' przyjemnosc
mieszkania swego czasu z kolezanka ktora miala corke 2,5 roku, wychowywana
wlasnie 'z tolerancja' - koszmar.
dzieciak kopal i bil nasze psy, a kolezanka nie pojmowala ze kiedys ktorys pies
sie zwyczajnie odgryzie i bedzie tragedia.
reakcja - dopiero po moich prosbach zeby sie tym zajela - 'Sandra nie bij
pieska, nie wolno'. oczywiscie 2,5 letni dzieciak mial gleboko w powazaniu takie
pouczenia i za minute sytuacja sie powtarzala.
nie karala i nie dawala klapsow bo uwazala ze dziecku w tym wieku trzeba powoli
i spokojnie tlumaczyc. nie umiala jednak odpowiedziec na pytanie jak tym psom
wytlumaczyc ze musza cierpliwie czekac az Sandrunia zrozumie laskawie ze nie
wolno ich krzywdzic. oczywiscie nie zgadzala sie na separacje psow od dziecka bo
dziecku bedzie przykro... oraz nie pilnowala corki w domu, to ja biegalam za nia
i patrzylam czy moje psy juz ja w obronie wlasnej pogryzly czy jeszcze nie...
nie moglam jej zabraniac tez walic w klawiature mojego komputera - bo kolezanka
jej pozwalala u siebie wiec ja tez musialam.. wsadzanie lapy w moje jedzenie -
norma.
zabieranie innym dzieciom zabawek - bylam i widzialam - zero konkretnej
reakcji. drugie dziecko placze a kolezanka delikatnie PROSI corke zeby oddala
zabawke... noszzz....
pare miesiecy takiego mieszkania razem i powiem ze nie bylo ZADNYCH postepow w
edukacji dziecka. ciagle bilo psy, zabieralo zabawki, terroryzowalo wlasna matke
i probowalo mnie.
nikt mnie nie przekona ze to bylo dobre dla jej rozwoju emocjonalnego.
mam nadzieje ze uda mi sie nie oglupiec i zachowac zdrowy rozsadek w trakcie
wychowywania mojej corki.. kocham ja i nie chce zeby wyrosla na malego tyrana
ktory uwaza ze jest pepkiem swiata i ma zaburzone pojmowanie panujacych w nim
porzadkow...

pozdrawiam

[kicia031]

Moim zfdaniem najwiekszym problemem zw calej sprawie nie ejst zachowanie
dziecka, tylko twoje. Terrorystka? Hitler? Dziewczyno, wez sobie slownik i
przeczytaj co znacza te slowa, zanim zaczniesz w ten sposob etykietowac wlasne
dziecko.

Mozesz oczywsice zastosowac sie do wiekszosc przedstawionych tutaj rad, i
pokazac dziecku, ze z toba nie wygra. Moze nawet dzieki temu na reszte zycia
odechce sie jej wygrywac z kimkolwiek. Mozesz tez zachowac sie jak dorosla i
odpowidzialna osoba i zamiast przebychac sie z 2-latka czyje bedzie na wierzchu,
wsluchac sie w jej potrzeby i uszanowac je - co nie znaczy oczywiscie
ustepowac,jesli nie uwazasz tego za sluszne.

To co pisze o waskim jadlospisie, niecheci do silniejszych, zmiennych bodzcow
moze wskazywac na nadwrazliwosc dziecka - takiemu maluchowi trzeba przede
wszystkim oszczedzac nadmiernych wrazen i stosowac stala codzienne rutyne,
dzieki czemu dziecko wie, czego sie spodziewac i nie jest narazane na dodatkowe
stresy.

A po za tym to raczej wydaje mi sie, ze zachowanie twojej coreczki nie odbiega
od przecietnej w tym wieku, moj najmlodszak jest niewiele starszy i miewa
podobne zachowania. Ja go nie ignoruje, kiedy placze, bo uwazam za szczyt braku
wrazliwosci ignorowanie bliskiej osoby, gy ona cierpi. To ze powod do cierpienia
jest dla mnie blahy nie oznacza, ze jest takowym dla dziecka. Staram sie okazac
zrozumienie dla jego uczuc, a jednoczesnie wytlumaczyc, dlaczego jego pragnienie
nie moze byc spelnione...

Przeczytaj moze ksiazke Tracy Hogg: Jezyk dwutalka, znajdziesz tam wiele cennych
wskazowejk, jak zrozumiec dziecko i stworzyc mu takie warunki rozwoju, ktore
pomoga mu wykorzystywac jego naturalne predyspozycje.

PS Jestem mama 2 dzieci i macocha 3, to co proponuje to nei wydumane teorie,
tylko rzeczy sparwdzone w praktyce.

[mskaiq]

Dziecko ma wiele problemow i nie jestes winna zadnemu z tych
problemow.
Kiedy nie chce myc rak po piaskownicy, pozwol jej poplakac i
wyprezac sie ale kiedy to minie umyj rece razem z Nia.
Dotyczy to kazdego terroru, wiesz jak powinno byc i musisz ja
nauczyc tego.
Za kazdym terrorem dziecka stoi strach, jesli ustepujesz wtedy ten
strach staje sie silniejszy i jest przeciwko dziecku. Czesto
utozsamiamy strach albo terror z dzieckiem, tak nie jest to sa
negatywne emocje ktore rzadza dzieckiem. Tych negatywnych emocji
mozesz oduczyc i wtedy dziecko o wiele lepiej sie rozwija i jest o
wiele szczesliwsze.
Napisalas ze kiedy podnosi reke na Ciebie to mowisz Jej ze nie wolno
i ze to boli. Tak wlasnie trzeba robic i wymagac aby przepraszala
tak jak to robisz. Po pewnym czasie nauczysz ja i wtedy przestanie
to robic.
Serdeczne pozdrowienia.

[mamozaurus]

Serdecznie dziekuje wszystkim za rady.

Wyjaśniam, że nazywanie dziecka Hitlerem i terrorystą ma wyłącznie
wydźwięk żartobliwy i jakosś pomaga mi się uporać z ciężką sytuacją.
Co do porady o skorzystanie ze słownika - dziękuję- definicję i
życiorys znam.

Jeżeli chodzi o śpiewanie i tańczenie - to mnie martwi. Ja nie
wygibuję się przed nią w jakiś traumatyczny sposób, ale może
faktycznie wyglądam dla niej nienaturalnie i się boi.
Jeżeli chodzi o śpiewanie - drażni ją nawet nucenie, a podczas zajęć
adaptacyjnych w przedszkolu przy zajęciach ze śpiewania też głosno
wyrażała swoją dezaprobatę.

Po waszych uwagach postanowiłam nabrac większego dystansu i więcej
cierpliwości bo kocham moją małą.
Acha - jeżeli chodzi o mini klapsy - nie skorzystam nigdy.

[kozica111]

Ma 3 lata i nie umie korzystac z nocnika?

A nie miałaś kiedyś ochoty wlać jej porządnie?

[czekoladaaaa]

Złote zasady:) Mów do niej jak najwięcej,
postaw się jej,jak płacze wyprowadz do pokoju,
powiedz,że jak się uspokoi to przyjdzie.
Przede wszystkim nie dawaj sobie wejść na głowę.
Dziecko ma się słuchać Ciebie a nie Ty dziecka.
No i jak zasłuży to daj klapsa nie umrze
od tego a na pewno się uspokoi:)
A co do tańca to spróbuj ją zachęcić,
wez małą na ręce i tańcz z nią może jej się spodoba:)

[arwen8]

czekoladaaaa napisała:

> Dziecko ma się słuchać Ciebie a nie Ty dziecka.
> No i jak zasłuży to daj klapsa nie umrze od tego

To "zasady" zaczerpnięte z tzw. Czarnej Pedagogiki. Podkreślają kompletny brak szacunku dla uczuć dziecka. Ale owszem, skutecznie pomagają wychować osobowość autorytarną, znerwicowaną i podatną na depresje. Albo agresywną. Ale tylko nie szczęśliwą i zdrową emocjonalnie.

A nie miałaś kiedyś ochoty wlać jej porządnie?

[czekoladaaaa]

Moje dziecko zostało wychowane tak,że jeśli mówię do niego 2 razy i nie reaguje,
dalej jest niegrzeczne to za trzecim razem dostaje klapsa. Na szczęście
zazwyczaj moja prośba typu:proszę żebyś się zachowywał, bo wyjdziesz ze sklepu,
lub zwykłe uspokój się, pomagają i dziecko się uspokaja ale, jeśli naprawdę
sobie zasłuży bo żadne prośby, podkreślam prośby a nie przepychanki nie skutkują
dostaje w dupkę, bo ja sobie raczej na głowę wejść nie dam. I myślę,że moje
dziecko które wie co mu wolno a co nie jest zdrowsze emocjonalnie od dziecka
które robi to na co ma ochotę,jest znerwicowane, wymusza na rodzicach i wszystko
załatwia nerwami i płaczem a przy tym wyniszcza psychicznie rodziców i same
siebie. To rodzice wychowują dziecko a nie dziecko rodziców.Mi nie chodzi o nie
wiem jakie katowanie dziecka, wręcz przeciwnie trzeba robić wszystko aby z
dzieckiem rozmawiać, jak najwięcej, ale zdrowy klaps od czasu do czasu też nie
zaszkodzi, jak zasłuży oczywiście.

czekoladaa

[kicia031]

ty w ogole jestes expertem od wychowywania dzieci - oklamalas
dziecko w sprawie ojca, stosujedsz przemoc psychiczna i fizyczna.
Jak cie czytam, to zaczynam sie zastanawiac, czy dziecku nie byloby
lkepiej z biologicznym, moze by jej przynajmniej nie bil?

[czekoladaaaa]

A czy Ty masz dzieci? Chyba nie masz, ale to nie szkodzi kiedyś będziesz miała.

[kicia031]

Tak dziecinko, mam 2 swietnie wychowanych dzieci, jedno jest juz
prawie dorosle, i rownie swietnie wychowana pasierbice. Gdybys
czytala watek ze zrozumieniem, to juz bys o tym wiedziala.

czekoladaa i panie od pytan o posiadanie dziecka

[alfika]

najlepsza psycholog, jaką znam, również w kwestii porozumiewania się
z dzieckiem i umiejetności wpływania na dziecko, własnego nie
urodziła

proszę wyciągnąc wnioski, bo od zajścia w ciążę, od porodu ani od
PRZEBYWANIA z własnym dzieckiem ostatecznych mądrości się nei
nabywa, a często stosuje się szybkie, głupie i skuteczne CHWILOWO
metody

z całą życzliwością, alfika
(dziecko urodziłam :))

[lonka100]

Witam. Czytam sobie ten wątek i oczywiście chce mi się śmiać z porad
udzielanych przez Panią, która matką nie jest. Mam córkę, teraz ma
siedem lat. Nie ma żadnych cech "typowych dla jedynaczek". Od samego
początku stawialiśmy z mężem na instynkt w Jej wychowywaniu. Dajemy
Jej dużo ciepła, czułości, rozmów, przytulania ale są też pewne
zasady, tylko że musieliśmy Jej tego nauczyć. W wieku Twojej
córeczki też przechodziła taki okres buntu. Histeria, rzucanie się
na podłogę itd, itp. Wiesz o czym mówię. Wtedy za karę była
zanoszona do innego pokoju i tam zostawiana. Po drode mimo że darła
się i kopała mówiliśmy Jej stanowczo za co tam idzie. Dziecko po
kilku minutach wychodziło odmienione i nawet nie wiemy kiedy to się
skończyło. Nigdy nie dostała klapsa. Zarówno ja jak i mąż byliśmy
bici przez rodziców - nie jakieś katowanie ale strzały z płaskiej
albo na tyłek za pyskowanie się zdarzały. Pamiętam jakie to było
upokorzenie dla mnie kiedy matka dała mi po twarzy przy jakiejś
ciotce bo coś nie tak powiedziałam. Mąż miał tak samo więc
przyrzekliśmy sobie że bicia nigdy nie będzie. Córcia jest cudna,
wszyscy podziwiają że jest taka dobra, kochana i pogodna. Miłość i
czułość jest najważniejsza ale dziecko musi od najwcześniejszych lat
poznać zasady i kto jak nie rodzice ma tego nauczyć? Porady
udzielane przez bezdzietną Panią to żarcik. Ja np. znam teorię
hodowli storczyków od a do z, wszystko robię zgodnie z zaleceniami
zawartymi w poradnikach i wiesz co ? Żaden z 20 storczyków jakie
miałam nie zakwitł drugi raz. Może banalny przykład ale nie zawsze
wystarczy teoria. A to że ktoś uważa że robisz coś strasznego
mówiąc " mała terrorystka" to już maksymalna przeginka. Kochasz
przecież swoją córcię ponad wszystko a to żart, który każda matka
powinna zrozumieć. Trzymaj się cieplutko. Życzę sukcesów w "
docieraniu się " z maleństwem.

[kicia031]

A to że ktoś uważa że robisz coś strasznego
> mówiąc " mała terrorystka" to już maksymalna przeginka. Kochasz
> przecież swoją córcię ponad wszystko a to żart, który każda matka
> powinna zrozumieć.

No popatrz, a ja jestem matka i jakos tego zartu nie rozumiem, chyba
cos ze mna nie tak musi byc.

[lonka100]

Nie Kicia, Ty po prostu ideałem chodzacym jesteś a nie tak jak my,
wyrodne matki z poczuciem humoru.

[arwen8]

Jest jednak ogromna różnica pomiędzy poczuciem humoru a umniejszającym stosunkiem (i określeniami) do dziecka.

"Terrorysta", "mały Hitler", "histeryk", etc. to są określenia umniejszające. Powtarzając je niby w zartach utrwalasz je w swojej nieświadomości. Kiedyś moga nieumyslnie zostać wypowiedziane do dziecka.

Piszesz, że pamiętasz, jak bardzo upokarzające była dla Ciebie bicie. Dokładnie tak samo upokarzające są dla dziecka wyżej wymienione "żarty". Spróbuj się w to wczuć.

Lonka

[kicia031]

jedna z najpowszechniejszych, a zarem wyjatkowo obrzydliwych manipulacji jest
ranienie lub obrazania kogos, po czym stwierdzanie, ze nie ma on poczucia
humoru, gdyby mial przeciez by sie smial z tego, to takie zabawne hahaha.

Ja bym sugerowala, zebys zastosowala swoje poczucie humoru do samej siebie i
zaczela wobec siebie uzywaz umniejszajacych okreslen i zachecala do tego innych.

A co do Hitlera i terorysty: moj dziadek zostal zamordowany przez hitlerowcow,
nie wiadomo nawet gdzie. Nie ma grobu, a moja mama nigdy nie poznala swojego
ojca. Terrrorysci w ostatnich latach zamordowali na swiecie tysiace niewinnych
osob, pozbawili setki tysiecy dzieci rodzicow, zony - mezow, rodzicow - synow i
corek. Tak wiec w zaden sposob nie jestem w stanie sie ubawic okreslaniami
Hitler i terrorysta uzywanymi wobec kogokolwiek.

[lonka100]

Widzisz Kiciu ja mam poczucie humoru względem siebie, mam też
poczucia własnej wartości i dlatego nie wpadam od razu w histerię.
Co do Ciebie natomiast to w tej kwestii bardzo bym się zastanawiała.
atakujesz wszystkich ale pewnie Ciebie trzeba obchodzić jak
nadpęknięte jajeczko.

[kicia031]

Kochana, pomylilo ci sie - TY to nie wszyscy.

[lonka100]

Nie Kochana to Tobie się pomyliło - piszesz do mnie, sugerujesz że
mam coś zastosować w stosunku do siebie, więc mówię o SOBIE. O co
Tobie kobieto chodzi? Sama się już w tym pogubiłaś?

[lonka100]

A tak w ogóle Kiciu droga nie tylko ja mam takie zdanie na temat
Twoich wypowiedzi. Zdaję się że już byli tacy którzy zwrócili Tobie
na to uwagę.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Także polecam forum "Wychowanie bez porażek".
Oczywiści należy wziąć pod uwagę, wiek dziecka, dla którego
zachowania buntownicze są charakterystyczne oraz pewne zwyczaje i
upodobania charkterystyczne już indywidualnie dla Pani córeczki.
To co mnie niepokoji, to opisany przez Panią spoób wypróżniania się
dziewczynki, ale nie w kontekście treningu czystości, ale raczej w
kontekście zatrzymywania , nie przynoszenia sobie ulgi jaką jest
takie wypróżnienie. Jeśli w to wpisać lęk czy niechęć do takich
spontanicznych zachowań, jak śpiew czy taniec, co dla dzieci jest na
ogół przyjemnościa i zabawą, to te zachowania są ze sobą spójne.
Nie oznacza, że dziecko robi coś złego, ale warto to obserwować lub
nauczyć się z tym postępować, aby łagodzić takie objawy.
Jeśli to nie mninie lub się będzie nasilać, proponowałabym zasięgnąć
rady psychologa dziecięcego.
Z reguły nie jestem zwolenniczką takich interwencji u dzieci, ale
tutaj myślę raczej o nauce rozumienia córeczki i postępowania z
nią tak, aby nie wzmagać w niej takich lękotwórczych czy
zatrzymującyhc emocjonalnie tendencji. Będzie może jej w przyszłości
łatwiej, bo to o nią chodzi, a nie o to, aby Państwu było z nią
łatwiej. W każdym razie to jest pierwszoplanowe.
W Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie psychologiem zajmującym
sie małymi dziećmi jest p. Barbara Karyłowska - Arska.Pozdrawiam.
Agnieszka Iwaszkiewicz

[mal_art]

Poruszyła mnie Twoja Mamozaurus wypowiedź i dyskusja, więc się ujawnię -
podczytuję forum dość regularnie, ale zazwyczaj nie czuję potrzeby aby komentować...
Piszesz, że Córeczka reaguje krzykiem lub biciem w sytuacjach, kiedy jej na coś
nie pozwalasz, lub kiedy robisz coś, na co ona nie ma ochoty. Czyli np. śpiew,
taniec, telewizja. Ale dobrze byłoby wiedzieć, czy ona reaguje tak w każdej
sytuacji, kiedy telewizor jest włączony? Czyli np. krzyczy gdy próbujesz jej
włączyć bajkę? Czy wtedy tylko, kiedy próbujesz sama coś obejrzeć i nie
zajmujesz się w tym czasie nią? Czy sama śpiewa, a Tobie nie pozwala, czy w
ogóle na śpiew i muzykę reaguje rozdrażnieniem? Bo tu trudno rozróżnić, czy ona
jest po prostu nadwrażliwa na bodźce w ogóle, czy próbuje krzykiem zwrócić na
siebie Twoją uwagę.
Czy pozwala Ci np. porozmawiać z mężem, koleżanką, mamą? Czy stale przeszkadza?
Stale, notorycznie i w taki sposób, żeby jakakolwiek rozmowa była niemożliwa
(czyli nie cichym marudzeniem "pobaw się ze mną, nudzi mi się", tylko krzykiem,
który zagłusza to co macie sobie do powiedzenia)?
Czy krzyczy tylko w domu czy poza domem - i w jakich sytuacjach? Czy wtedy,
kiedy po prostu się nudzi? Czy tylko wtedy, gdy jej czegoś odmawiasz? Czy np.
wtedy gdy jest zmęczona (np. na zakupach w supermarkecie, gdzie jest dużo ludzi,
gra muzyka, powietrze jest suche i drażniące, pachnie inaczej, słowem - jest
wiele bodźców, z którymi - być może - nie daje sobie rady)?
Czy krzyczy lub bije Cię na placu zabaw?
Pisałaś, że innych dzieci nie bije. Dlaczego? Dlatego, że nie, czy dlatego, że
jej na to nie pozwalasz, tzn. uniemożliwiasz jej takie zachowanie, nie
dopuszczasz do sytuacji, w których mogłaby kogoś uderzyć? Piszesz, że wymaga
Twojej uwagi i obecności przy zabawie np. w piaskownicy - czy bawi się wtedy z
innymi dziećmi, czy sama, czy z Tobą? Ile czasu w ogóle spędza z innymi dziećmi?
Czy rozmawia z nimi (oczywiście na swoim poziomie), czy odgradza się od nich,
traktuje jako ewentualnych kolegów czy konkurencję? Czy w ogóle izoluje? Czy
może Ty (nieświadomie, albo w obawie, że komuś zrobi krzywdę) izolujesz ją od
innych dzieci?
Czy ma jakieś kłopoty ze zdrowiem? Alergię?
To cała masa pytań, nie wymagam na nie odpowiedzi, zastanów się nad nimi po
prostu. Bo wytłumaczeń, dlaczego Twoja Córka zachowuje się tak a nie inaczej,
może być bardzo wiele. Bardzo różnych od tego, że jest "rozpuszczonym bachorem",
który za mało dostał klapsów w tyłek. Ja też zachęcałabym Cię do wizyty u
psychologa dziecięcego. Wizyta Tobie pozwoli może nazwać swoje obawy i kłopoty,
może trzeba będzie popracować nad Twoją stanowczością i stawianiem dziecku
granic, może je uczyć reagowania? A może coś jest nie tak z tą nadwrażliwością,
piszesz o tym, że akceptuje tylko jeden sok, nieliczne potrawy, kilka ubranek...
To może być tylko kaprys trzylatka. A może jednak coś poważniejszego (wybacz, że
Cię straszę, ale to też jest możliwe). Daleka jestem od osądzania Ciebie, ale
podpowiem, że słowa - nawet żartobliwe - też mają pewną moc "sprawczą" - mogą
jedne problemy wyolbrzymiać, inne pomniejszać, są etykietką. W wielu wypadkach
etykietka jest potrzebna, inaczej nie dałoby się komunikować (czym są słowa,
jeśli nie etykietkami), ale zdaj sobie sprawę z tego, że nazywając Córkę
"histeryczką" czy "terrorystką" w jakiś sposób ją osądzasz - a to ma wpływ na
Twoje wobec niej zachowanie.
Nie daj sobie wmówić że klapsami załatwisz cokolwiek a zwłaszcza że dzięki nim
dziecko "zejdzie ci z głowy", jak ktoś tu sugerował. Wydaje mi się, że szanujesz
swoją Córkę, a to dobrze. I ona się tego od Ciebie nauczy. Arwen, chociaż nie ma
własnych dzieci, nie można odmówić empatii i zrozumienia dziecięcego zachowania
- i moim zdaniem w tej kwestii ma rację. Czym innym jest dobrowolne
posłuszeństwo, czym innym szacunek, a czym innym "grzeczność" dziecka, które
wie, czym może podpaść i co mu za to grozi.
Zwolenniczkom "lekkich klapsów" i "niewchodzenia dziecka na głowę" odpowiem od
razu, że jestem mamą trójki (chyba nieźle wychowanych) dzieci w wieku od
niemowlaka od przedszkolaka i pedagogiem. Głowa cała i własna, bez żadnych
lokatorów ;-)
Pozdrawiam

hmmm...

[martyna.marczak]

tak Was czytam, i boję się.
nie o Was, bo Wy sobie poradzicie. Boję się o Wasze dzieci, skoro dla Was nazywanie ich terrorystami, to tylko taka żartobliwość, przecież. Boję się o Wasze dzieci, bo to Wy nie umiecie sobie z nimi poradzić, Wy. Dziecko jest za małe, żeby robić Wam na złość - ono nie umie kontrolować swoich emocji. Nie w tym wieku. To Wy macie problem - przyznajecie się do tysięcy drobnych porażek. Popłacze chwilę... to co? co się stanie? rzeczywiście wiadomości są ważniejsze od rodziny?

Byłam/jestem taką małą terrorystką. Do dziś rodzice mi wypominają moje zachowanie w dzieciństwie, mówią, że byłam niechciana, matce zepsułam karierę.... To boli. Boję się, że jak moi rodzice po prostu skrzywdzicie swoje dziecko.

[alfika]

dodam: moja córeczka jest jeszcze mała
ma 1,5 roku
garnie się do dzieci

boję się, że zanim nauczy się, że dzieciom nie wolno zabierac
czapki, żeby ją obejrzec, nie wolno chocby dotykac dziecka, nawet z
życzliwym uśmiechem - oberwie od któregos z waszych dzieci :(

bo żadne z waszych dzieci też nie da sobie wejsc na głowę... z
własnym rozumieniem sprawy, kiedy to wchodzenie sie zaczyna - bo
MNIE sie nie podoba zachowanie jakiejs małej dziewuszki i wcale nie
muszę myślec nad jej motywacjami!... :(

mam nadzieję, że moja Maja nad czyjąs motywacją będzie umiała
pomyślec... pomimo waszych bitych dzieci
:(

[kowboj10000]

Czytam tak sobie i myślę że kobiety tutaj są mądrzejsze niż tv-
nowska niania. No coż widać pani psycholog się nie zna na wychowaniu
dzieci. Obejrzałem wiele tych programów i niejedokrotnie, jeśli nie
zawsze problem polegał na tym, że dzieci wywierały presję na
rodzcach. Biły, kopały, pluły, krzyczały. Pani Dorota mówiła zawsze
że nic im nie będzie jeśli zostawi się je aż złość im minie i się
wykrzyczą, nawet jeśli zajmie to klkadziesiąt minut. No coż, tyle
lat nauki w piach bo Ona się nie zna ale widzę że kobietki na forum
to są fachowcami.

[vickydt]

o Holender... kiedys zastanawialam sie, co by bylo dla mnie gorsze: dowiedziec
sie, ze jest sie adoptowanym czy niechcianym. Adoptowanie splyneloby po mnie jak
po kaczce , a wrecz by mi pochlebialo, bo mialabym wlasnie pewnosc, ze bylam
wybrana i chciana(tak w kazdym razie uwazam). Musialo Ci byc paskudnie ciezko...

[kowboj10000]

Mamozaurus głowa do góry. Ja już też spotkałem się z tym że
przyszedłem tutaj po pomoc a mądre kobiety mną pozamiatały. Wszystko
będzie dobrze. Jestem pewien że jesteś wspaniałą mamą. Moje zdanie
jest podobne do zdania jedenj z uczestniczek forum - nie robisz
niczego złego. Gdybyż miała to gdzieś nie szukałabyś pomocy, tylko
obawiam się że tutaj jej nie znajdziesz bo tutaj przychodzą same
ideały. Pozdrawaim cieplutko Ciebie i córeczkę.

[reedukator]

Proponuje przeczytac ksiazke Diane Purper Ouakil pt Mali tyrani. Przedstawia
przyczyny takich zachowac oraz pokazuje jak im przeciwdzialac.

[lonka100]

Jakiś psycholog napisał książkę o takim tytule? O nie:) Niektóre z
uczestniczek formum tego nie przeżyją:) :)

[reedukator]

Przed krytyka, nalezy przeczytac ksiazke... Uwazasz, ze "mala terrorystka" jest
lepszym okresleniem niz "maly tyran"? Ciekawe... Szczerze radze przeczytac te
ksiazke, bo moze Ci pomoc w zrozumieniu Twojego dziecka i moze tez Twoich
zachowan. Nie nalezy zniechecac sie tytulem, bo jest to jedna z sensowniejszych
ksiazek na temat trudnych wychowawczo dzieci. Pozdrawiam

[lonka100]

Chyba doszło do małego nieporozumienia. Swoje zdanie na tym formu
wyraziłam - nie uważam że mamozaurus robi jakieś przestępstwo
używając takich określeń ponieważ jestem w 100% przekonana że nie
robi tego w złości i nie jest wyrodną matką. To inne uczestniczki
formu po Niej i po mnie zresztą też pojechały że to tragedia tak
mówić. Dlatago śmiałam się że nawet psychologowie tak to nazywają.
Moje odpowiedź była z uśmiechem gdybyś tego nie zauważyła.