rozwód?

[ladaco2]

Historia w skrócie wygląda tak: mąż przez wiele lat pił, bił mnie i
terroryzował. W jesieni zeszłego roku nawiązałam romans z kolegą z pracy. Nic
nie znaczący. W styczniu mąż poszedł na leczenie. Po trzech miesiącach wrócił
a ja rozstałam się z facetem, bo myślałam, że nasze małżeństwo ma przyszłość.
wyglądało, że tak. Przez 2 miesiące byliśmy szczęśliwi, potem mąż znalazł w
moim telefonie dwa towarzyskie smsy od byłego. Rozpętało się piekło. Jeszcze
próbowałam mu wytłumaczyć, że to przeszłość... Potem on znalazł sobie kogoś,
pomimo to ciągle próbowałam. Wszystko skończyło się w zeszły weekend. Kłótnia,
znowu bicie, obwinianie mnie o wszystko. Spakował się. Nie mogę się z tym
pogodzić.

[asiaiwona_1]

A nie lepiej było najperw odejść od męża a potem nawiązać romans?
Oczywiście bicia nic nie usprawiedliwia, ale obecna sytuacja to chyba
też po części twoja wina...

[ladaco2]

Nie potrafiłam się wtedy z tego wyplątać tak jak nie potrafię teraz. Czułam się
jak zaszczute zwierzę w pułapce bez wyjścia a człowiek, z którym się związałam
dał mi iluzję bezpieczeństwa i wsparcia. Nie twierdzę, że jestem czysta jak łza.
Może właśnie dlatego jest mi tak źle. Nade wszystko chciałabym, żeby się to
jeszcze ułożyło.

[annb]

ulozylo sie
aha
czyli ile jeszcze ma ci wtluc abys zrozumiala ze z tym panem
przyszlosci nie ma?

[ladaco2]

No właśnie...Też sobie zadaję to pytanie... Z drugiej strony powód był zawsze
ten sam - podejrzenia o zdradę i alkohol. Alkoholu już nie ma a jeżeli uwierzy,
że nie ma też zdrady, to może?...

[mamapodziomka]

to znajdzie sobie inny powod.
Bedzie cie podejrzewal o knowania z ufoludkami z Marsa. Albo o to, ze zjadlkas
jego ulubiony jogurt z lodowki.

[ladaco2]

Ja nie wiem, a może nie? Czy wyszukuję sobie powody żeby z nim zostać? Czemu nie
potrafię się od niego uwolnić? żal mi tych dwunastu lat, wielkiej miłości,
naszych planów, naszej córeczki, wstyd mi przed rodziną. Co mam robić?

[asiaiwona_1]

wstyd to powinno być jemu, że cię uderzył, tobie, że zdradziłaś. Nie
widzę wstydu w tym, że odchodzisz bo pobił, raczej odwaga i podjęcie
"męskiej" decyzji. A jak następnym razem uderzy dziecko?

[ladaco2]

I wstyd mi, choć z drugiej strony wiem, że gdyby było normalnie w naszym
małżeńtwie, tj, bez alkoholu i strachu nigdy bym tego nie zrobiła. Więc jak
wiele w tym mojej winy? To jak wypominanie osaczonemu lisowi, że nie mogąc uciec
rzuca się na szczekające psy. Dziecka nie uderzy, przez tyle lat nie uderzył to
i teraz tego na pewno nie zrobi.

[anika305]

W związku podstawą jest szacunek (zarówno dla Ciebie jak i partnera)i zaufanie.
U Was nie ma ani tego ani tego. Przeszłości się nie cofnie- jeśli chodzi o
zdradę a jak widać on bić tez nie przestanie bo zawsze będzie powód. Czego Ty
właściwie oczekujesz? Cudu?
Niech on układa sobie życie z obecną panną a Ty poszukaj mężczyzny, który będzie
Cie szanował. Żadna kobieta nie może dawać sobą poniewierać.To obniża poczucie
własnej wartości i siłą rzeczy powoduje, że nie będziesz szczęśliwa.Powodzenia.

[annb]

skoru szukasz w tym swojej winy to znaczy ze choroba uderzyla i w
ciebie
raz raz na terapie dla wspoluzaleznionych i moze jest jeszcze dla
ciebie jakis ratunek
oby
dziecka nie uderzy
ta
jaaaasne
nie wiesz ze w zyciu pewna jest tylko smierc?
a to co do niej to tylko przypuszczenia?

[triss_merigold6]

Masz 6 żyć jak w grze komputerowej czy jedno? Jeśli jedno to panu
mężu pozew rozwodowy i koniec.
Fakt, trudno sie pogodzić z tym, że się spaprało 20 lat życia.

[ladaco2]

Jestescie okrutne. Nie znajdzie się nikt, kto by tak jak ja wierzył w to, że to
co się działo przed jego leczeniem, było wynikiem choroby a to co się dzieje
teraz to jej konsekwencje i echa, które z czasem ścichną? Nikt, kto by potrafił
tak jak ja uwierzyć w dwie połówki i w to, że jesteśmy po prostu dla siebie
przeznaczeni i wszystko będzie kiedyś dobrze?

[chalsia]

ladaco2 napisała:

> Jestescie okrutne. Nie znajdzie się nikt, kto by tak jak ja
wierzył w to, że to
> co się działo przed jego leczeniem, było wynikiem choroby a to co
się dzieje
> teraz to jej konsekwencje i echa, które z czasem ścichną? Nikt,
kto by potrafił
> tak jak ja uwierzyć w dwie połówki i w to, że jesteśmy po prostu
dla siebie
> przeznaczeni i wszystko będzie kiedyś dobrze?

nadzieja zawsze umiera ostatnia.
A tak w ogóle - jesteś współuzalezniona po 20 latach bycia z
alkoholikiem, więc przede wszystkim powinnaś zacząć uczestniczyć w
zajęciach dla żon alkoholików.

[triss_merigold6]

Oczywiście, że nie wierzę. Alkoholizm powoduje zmiany w osobowości
człowieka, dopiero lata terapii i lata bycia trzeźwym alkoholikiem
powodują poprawę. Po 20 latach chlania pan ma zmiany w mózgu
konkretne i raczej już fajny nie będzie.
Idź na terapię dla współuzależnionych.

[verdana]

Nie mowiąc już o tym, ze nie nalezy oczekiwać, żeby facet , który
jest mężem bez slowa przeszedł do porzadku nad faktem zdrady, kiedy
on wlasnie był na terapii.

[anika305]

nie okrutne a obiektywne...

[joszka30]

Jak nadal chcesz tkwic w iluzji, to proszę bardzo..
Wspomnę tylko, że Twoj mąz jest juz po leczeniu odwykowym, a nadal
Cię bije. Teraz na alkohol juz tego nie zganisz..Poza tym udawadnia
sie winę a nie niewinnośc. jak masz zamiar przekonac go ze romans
się nie powtórzy? Sama zuwazyłaś, ze ten związek to był skutek
picia/bicia męża.. A on teraz odwraca kota ogonem?...
I kiedy będzie dobrze??????????
Ile lat jesteś mężatką? Od kiedy jest niedobrze? Nie zauwazyłaś się
sytuacja sie pogarsza? Mąz jest taki sam jak po slubie? Czy moze
bardziej porywczy, brutalniejszy etc..
I na czym opierasz wiarę, ze kiedys będzie wszytsko dobrze? Dowody?
Jak to w przemocy, klasycznie bierzesz na siebie odpowiedzialność za
przemoc, sytuację. Przypomnę ze to przestepstwo. jak widać marne to
efekty terapii męża. nadal nie widzi i nie bierze ŻADNEJ
odpowiedzialności za swoje postępowanie... Ale, jak chcesz tkwić w
iluzji,że będzie dobrze.... Każdy ma prawo zmarnowac swoje zycie.

[ladaco2]

Pani Agnieszko, Pani mi nic nie podpowie? Wróciłam na forum po pewnym czasie,
żeby napisać, że ciągle jesteśmy razem i mam nadzieję, że jest coraz lepiej. Nie
twierdzę, że idealnie ale obydwoje staramy się pracować. Od tamtego czasu mężowi
udaje się panować nad agresją, chociaż były sytuacje na granicy jego
wytrzymałości. Podczas leczenia mówiono nam, że wyjście ze skutków alkoholizmu
to miesiące a niekiedy lata. Oczekuję, że po około roku mogłoby się nam to
wszystko unormować a do tego czasu - raz pod górkę a raz z górki. Chyba
najważniejsze, że obydwoje jesteśmy święcie przekonani, że nie ma niczego
ważniejszego niż my i nasza rodzina.

[monika_f_s]

Na twoim miejscu poszłabym do tej kancelarii i zaczęła się przygotowywać do rozwodu. Czy łączą was dzieci że dalej chcesz być z osobą która miała taki stosunek do Ciebie?

[verdana]

Myślę, że osiem lat refleksji przed pójściem do kancelarii to jest absolutne minimum:)

[monika_f_s]

Przepraszam, szukałam tematów o rozwodach :) Mam nadzieję że autorce wątku wszystko się ułożyło.

[alpepe]

Współczuję, taka marna robota, ile ci płacą za wpis reklamowy?