Strach przed utratą

[betticzka]

Mam jednego syna, miałam bardzo ciężkie początki-operacja małego,
nietolerancje,poszerzenia,choroby. Nigdy nie planowałam więcej
dzieci gdyż mam taki wewnętrzny lęk poza tym on jest moim całym
światem, na nim skupiam moją uwagę, jemu ofiarowuję całą miłość i
niewyobrażam sobie abym mogła ją jakoś podzielić. Natomiast wszyscy
z mego otoczenia wysuwają artyrelię: musisz mieć drugie dziecko bo
jeśli jemu się coś stanie to będziesz mieć jeszcze jedno i tu
wchodzą w grą opowiesci bo syn/córka jedynacy tego i tamtego zginęli
tak i tak... Te teksty od wszystkich
(rodziców,teściów,znajomych,przyjaciół,ciotek...) wprowadzają mnie w
głęboki stan lęku o moje dziecko i myśli wbrew mnie o posiadaniu
następnego potomka. Czasem nie mogę o niczym myśleć tylko o tej
sprawie i wpadam w depresje. Pomóżcie jakimiś radami.

[kicia031]

Jako jedynaczka moge ci powiedziec, ze ciezko jest byc jedynakiem.
mam te swiadomosc, ze gdy moi rodzice i ciotka odejda, zostane
sama, bez rodziny - nie licze specjalnie na dzieci, ktore przeciez
beda mialy swoje zycia.

Bardzo zaluje ze nie mam rodzenstwa.

Co nie znaczy, ze masz sie zmuszac wbrew swoim naturalnym potrzebom -
ale pomysl i o tym aspekcie sprawy.

[kania_kania]

Decyzja o kolejnym dziecku to decyzja Twoja i Twojego meza/partnera. Nikt poza
Wami tej decyzji nie ma prawa podejmowac. Wszystkie rozmowy na ten temat ucinaj
mowiac, ze to nie ich sprawa.

porozmawiaj szczerze ze swoim mezczyzna, dowiedz sie co on sadzi na ten temat.
Opowiedz mu o swoich lekach. Od tego macie siebie na wzajem. A pociatki i krewni
i znajomi krolika moga decydowac o swoich dzieciach a nie o Twoich.

Po takich przejsciach masz prawo miec takie a nie inne podejscie. Masz prawo
chciec oddac Synkowi cala swoja milosc i czas. A im nic do tego.

A ja jestem jedynaczka i calkiem to sobie chwale.

Kania

[rumpa]

dzieci masz tyle ile chcesz, mnie nic do tego i tym znajomym i
rodzinie też. Dlaczego nie zamkniesz im buzi jakims ostrym tekstem?
Ciagle nie rozumiem jak można się komus wp..przać w tak intymne
sprawy i jeszcze w taki sposób.

ALE
pomijajac ich wścibstwo i absolutnie nie dołączjac do chóru
wielbicieli rodzin wielodzietnych
akurat twoja motywacja jak dla mnie deczko niezdrowa jest. To już
wolę - więcej dzieci nie chcę, bo mnie to nudzi albo nie mam kasy
albo chce robić karierę
ale jak słyszę o jedynej miłości, cąłym świecie itd to mam dreszcze
i ogarnia mnie współczucie dla dziecka.

a co z ojcem dziecka?
bo jak dla mnie jakby go nie było...
to z kim masz se to drugie dziecko zrobić?

[marzeka1]

Wiesz, normalna matka kocha swoje dziecko, chce dla niego jak najlepiej, ale gdy
czytam:
"poza tym on jest moim całym
światem, na nim skupiam moją uwagę, jemu ofiarowuję całą miłość i
niewyobrażam sobie abym mogła ją jakoś podzielić. "- aż mam dreszcze, serio,
współczuję temu dziecku. Tak zaborcza miłość matki jest z reguły męcząca i
tłamsząca dla dziecka.
Uderzyło mnie jedno- ani słowa o mężu, a to on jest twoim parterem, z nim
budujesz związek, dziecko masz tylko jakiś czas, a potem ono odchodzi.

[betticzka]

Myślę,że ty również kochałabyś do bólu, do zwariowania,do zatracenia
swoje dziecko przypominając sobie moment gdy wieziesz je do szpitala
po miesiącu bycia na świecie w stanie agonalnym i słyszysz od
lekarzy,że to była kwestia może paru godzin aby go nie było...

[marzeka1]

Mam 2 dzieci, też jedno z nich było kiedyś w stanie krytycznym ale kochając je,
wiem, że one są ze mną na jakiś czas. Kocham je, ale nie są dla mnie CAŁYM
światem,bo to z mężem przede wszystkim tworzę związek, dzieci są -powiem
górnolotnie- owocem miłości i tylko na jakiś czas. Nie znasz historii o tak
zakochanym w dzieciach matkach, że nie pozwalają im się usamodzielnić,
szantażują emocjonalnie (bo mamusia WSZYSTKO dla ciebie poświęciła), nienawidzą
parterów/partnerek dziecka???? Na forach pełno jest takich historii, dlatego nie
jest mądrą miłością miłość do bólu i zwariowania, warto to sobie uświadomić,
dziecko trzeba kochać MĄDRZE.

[rumpa]

moje dziecko też miało umrzeć albo byc rosliną przez resztę życia.
Nie mniej nie mam takich odczuć.

Moja szwagierka straciła troje dzieci, o mało nie straciła czwartego -
bardzo się pilnuje żeby nie wpaść w taki kocioł uczuć - mówi o tym
otwarcie - wiesz dlaczego? - bo nie chce dziecku zrobić krzywdy.

[pucka1234]

porąbane odpowiedzi ja nie mogę betticzka, kolezanki umieją kochac
mądrze, dokonywać racjonalnych wyborów, kierować się rozumem nie
sercem, aaa jeszcze o partnera dbać i podobne blabla

doskonale cię rozumiem mimo ze nie byłam w sytuacji podobnej do
twojej
ale jedną ciąże straciłam
i to co się działo wtedy w mojej głowie tez pamiętam
i choroby dzieci też przeżyłam i to co wtedy się ze mną działo tez
pamiętam
i uwazam że masz prawo tak czuc i myslec

ja rowniez decyzje o kolejnym dziecku podejmowalam samodzielnie w
mojej glowie i sercu a dopiero potem wlaczalam w to męża - w tym
sensie że ja jako ta która ma to dziecko nosic w sobie, przeżyć ew
kolejne poronienie i skrobankę, przeżyć wymioty nudnosci zaparcia
rozschodzącą się bliznę po cesarce, zagrożenie zdrowia i życia
własne i/lub dziecka - czułam się uprawniona do zającia stanowiska
jako pierwsza.


nie rozumiem tych którzy tego nie rozumieją

[marzeka1]

" porąbane odpowiedzi ja nie mogę betticzka, kolezanki umieją kochac
mądrze, dokonywać racjonalnych wyborów, kierować się rozumem nie
sercem, aaa jeszcze o partnera dbać i podobne blabla "-
- nie, no oczywiście, bo baby to tylko emocje wybebeszone i wszystko podlane
musi być sosem histerii, do tego krzyki, rwanie włosów z głowy. Bo baba w życiu
rozumem się nie posłuży, po co, skoro rządzą nią hormony- tak lepiej?

Zrozum, ona MA PRAWO do takich emocji,ale emocje nie powinny rządzić jej życiem,
jeśli chce dobrze i mądrze wychować dziecko. Bliska utrata dziecka wywołuje lęk,
panikę i niefajna huśtawkę uczuć, ważne, by wiedzieć, że to emocje- a one
przejdą.Jej dziecko żyje, przeżyło, rozwija się . Nie chce,nie musi mieć więcej
dzieci, ale niedobra jest motywacja, którą tu prezentuje, bo na dłuższą metę nie
jest dobra dla dziecka.

[rumpa]

Ty po prostu nic nie rozumiesz
Nikt tu nie pisze że ma mieć kolejne dziecko
Nikt nie pisze, że nie ma prawa czuć się tak jak się czuje, po tym
co przeszła
Tylko co , rozkaładamy rączki i nóżki, ja się tak czuję i już ,a w
nosie mam jakie to przyniesie efekty? rozwali małżeństwo,
zmaltretuje dzieciaka?
tak , tu piszą również kobiety, które potrafią wziąć emocje za
twarz, kiedy jest to konieczne - dla dobra ich dzieci, małżenstwa i
ich samych. Potrafią nabrać dystansu a nie nakręcać się w
nieskończoność. Nie zawsze same - ja korzystałam z pomocy
psychoterapeuty, bo inaczej bym sobie nie poradziła i wylądowała
prawdopodobnie w taki samym stanie jak autorka wątku.

[betticzka]

Dziwny zbieg okoliczności z naszymi dziećmi tak ciężko chorymi, dziwnie również,
że to wyszło dopiero po mojej odpowiedzi hmmm i to dwie dziewczyny pod rząd hmm.
Nie uważam,że robię mojemu dziecku krzywdy... mało tego doszłam do wniosku, że
nie tylko jest moim światem a nawet wszechświatem. Mój post był o moim dziecku
bo generalnie chodziło w nim o dzieci i moje odczucia, nie zakładałam postu o
moim mężu i naszych odczuciach :-).

[marzeka1]

Betticzko, jeśli wszystko jest OK, to jest OK i nie ma sprawy. Dziecko może być
i dla ciebie całą galaktyką, jeśli tylko z tego powodu będziecie ty i dziecko
szczęśliwi.
"i to dwie dziewczyny pod rząd hmm"- na serio uważasz, że inne nie mają
doświadczeń z chorymi dziećmi?
Życzę spokoju i pozdrawiam.

[rumpa]

Po prostu jesteś znacznie mniej niezwykła niż sobie wyobrażasz.
podobnie jak twoje przeżycia...ciężkie ale w żaden sposób nie
unikalne.
A że nie uważasz że robisz swemu dziecku krzywdę, cóż, to specyfika
takich problemów. Może zresztą nie robisz - przy takim nastawieniu
byłabyś chlubnym wyjatkiem. Ale jakoś wątpię...
Jesli jednak dwie obce kobiety piszą ci prawie to samo w ciagu paru
minut, to może zamiast podejrzewać spisek, zastanów się czy nie mają
racji.
Acha, moja koleżanka przyszła kiedys do mnie bluzgając jak mogła
jakaś baba jej powiedzieć że przegrzewa dziecko - co za chamstwo i w
ogóle...przecież ona jest matką i jej dziecko jest dla niej całym
światem i ona wie lepiej. No cóż , zawsze jak zostawiała swojego
syna u mnie , zaczynałam od rozebrania biedaka. Był mokry od potu.
niby takie oczywiste a ona tego nie widziała. I ciągle się dziwiła
że choruje...
A co do twoich odczuć - jak dla mnie i nie tylko - bardzo
niepokojące.
I wybacz, moje odczucia sa takie, że jak spotykam panią - moje
dziecko mój świat - to mi się włącza dzwonek alarmowy. Może nie
lubię egzaltacji i takiego przejęcia własną głębią i niezwykłością,
że osoba aż nie zauważa, że nic w niej nie ma wyjatkowego.

[pucka1234]

wg mnie autorka wątku założyła wątek w chwili gdy było jej naprawdę
źle, gdy czuła się przytłoczona presją otoczenia a sama - osłabiona
przeżyciami - coraz bardziej stłamszona tym co mówią inni, dobita
tym że w głebi serca czuje inaczej - postanowiła się wypisać. a to
już woda na młyn wszystkich super matek=żon=kochanek które mają
super opanowane=ułożone życie, i teraz sprowadzą autorkę wątku do
parteru także nie pozostanie jej nic jak się powiesić,. Mam dwójkę
dzieci pierwsza ciąża super, druga makabra, chciałam mieć trójkę ale
wspomnienie drugiej ciąży, pobytów w szpitalu z małym, widok cięzko
chorych dzieci leżących miesiącami bez specjalnych szans na normalne
życie tak mocno utkwił we mnie że nie jestem w stanie zdecydować się
na trzecią ciąże. Czy jestem z tego powodu osobą godną potępienia?
KAŻDY ma prawo kierować się emocjami, ja również kocham moje dzieci
ponad wszystko są dla mnie najważniejsze, każdą chorobę czy anomalię
przeżywam okropnie ale nie uważam abym maltretowała psychicznie moje
dzieci, nie uwieszam się im na szyi nie izoluje od świata itp. to co
kotłuje mi się pod czaszką to jedno, to co wychodzi na zewnątrz to
drugie. autorka wątku powiedziała szczerze co jej siedzi w środku, i
gratuluje, nie każdego stać na szczerość, to co ja miałam jej do
przekazania to to, aby SAMA podejmowała w tak kluczowych sprawach
decyzję, bo sama psychicznie i fizycznie musi tego chcieć, potem
dopiero zadowalamy męża i świat dookoła moje Panie. To dla mnie
zdrowy egoizm i taki popieram. Co nie znaczy że mąż dla mnie to
dawca plemnika, to osoba współdecydująca, ale - w takich kwestaich -
jego zdanie to zdanie numer dwa.

[rumpa]

nie mam super opanowanego życia, niestety, tylko moje problemy są
akurat w innych rejonach.
Nikt nie uważa że z racji posiadania jakiejś ilości dzieci ktoś jest
osobą godną potepienia :)))
łoooo jezu, te kobitki z nadmiarem emocji - trochę chłodu, ludzie!

miałaś ciężki poród ok, z nim czy bez - nie chcesz mieć więcej
dzieci -ok, zrozum, nikt tutaj się o to nie czepia!!!
Tu chodzi o tę konkretną motywacje do nieposiadania więcej dzieci,
przeczytaj jeszcze raz posty i zobacz co ona opisuje - lęki, nie
konkretne zagrożenie i strach, tylko lęk - nie umie powiedzieć
ludziom żeby się zamknęli, boi się o życie dziecka, o podział uczuć.
jak myslisz fajnie się żyje w takiej atmosferze? .Moje dzieci też są
ważne, też przeżywam jak są chore czy coś tam się dzieje ... ale
punkt pierwszy - jak jest po wszystkim to jest po wszystkim i nie
wpadam w jakiś wir pod tytułem - moje dziecko w zagrożeniu - nie
urodziłam drugiego dziecka po to żeby miec w zapasie, co nie zmienia
faktu że urodzenie drugiego syna dało korzyści pierwszemu - nie jest
pępkiem swiata, MUSI sie dzielić - tak będzie w życiu, gdy ode mnie
odejdzie i pójdzie żyć jak chce. Wtedy ja zostanę w swoim
wszechświecie, z moim mężem, z którym w dalszym ciągu wolę spędzać
czas niż z dziećmi - co jak dla mnie jest oczywiste - w końcu tego
faceta sobie wybrałam :)i ma hmmm atuty :))). Moi synowie odejdą,
jeden za 12 lat, drugi za 8, by żyć w swoim świecie, ze swoim
kumplami, dziewczynami, żonami , dziećmi. Będą wpadać, mam nadzieję,
ale tylko tyle, do mojego życia. Bo ja będe miała własne.

tak każdy ma prawo kierować się emocjami - tyle że emocje czasami są
chore, zwichrowane, czasem nie wygasają i się nakręcają. Dlatego
mamy rozum. Sam rozum jest zbyt suchy i oschły - dlatego mamy
emocje. Kierowanie sie tylko emocjami przypomina chodzenie na jednej
nodze.

autorka wątku założyła wątek w chwili gdy było jej naprawdę
> źle, gdy czuła się przytłoczona presją otoczenia a sama -
osłabiona
> przeżyciami

Wszystko co piszesz kwalifikuje panią do dokładnego przyjrzenia się
sobie i poszukania pomocy fachowej. Nie jest normalne i zdrowe jesli
dorosła kobieta nie umie zamknąć buzi ludziom którzy ją dręczą .
Wyczerpanie przeżyciami - ok, ale przeżycia były jakiś czas temu,
jeśli nie jest w stanie się z nich wydobyć, to też jest problem -
nie do gnojenia i mówienia że jest kiepska, tylko do szukania
pomocy, a nie nakręcania sie jaka ona cierpiąca i zapatrzona w
dziecko, cały wszechświat.i do tego unikalna :))) popatrz na reakcję
jak dwie babki pod rząd jej napisały że też mają to za sobą,
szokujące prawda, na forum czytanym przez tysiące kobiet :))))))

[pucka1234]

ech rumpa zgadzam się z tobą co nie zmienia faktu że sie z tobą nie
zgadzam ;-) widze że dziewczyna w dołku więc chcę ją trochę
podwindować do góry, mówienie "przestań się użalać nie jesteś taka
wyjątkowa" niespecjalnie do mnie trafia, ja tam wolę mysleć o sobie
i swoim życiu jako czymś ważnym ;-) po co mówić "jesteś
beznadziejna" to jej mówią wszyscy dookoła, czy nie można się skupić
na zmotywowaniu do działania zamiast dobijać kolejny gwóźdź? tak ją
życie potraktowało że podporządkowała siebie dziecku, trudno z opisu
stwierdzić czy było to potrzebne czy nie aż w takim stopniu, ale
stało się. wolę powiedzieć coś pozytywnego, niż gnoić ot co.

[rumpa]

wszystko racja
tylko nie życie ja tak potraktowało - co oznacza jakąś niezmienność i
ostateczność, tylko - z takich i innych powodów - tutaj do rozeznania
- ona się tak dała życiu potraktować. Co oznacza że może się temu
przyjrzeć i próbować coś z tym robić, a nie poddać losowi, emocjom i
biegowi wydarzeń.

[betticzka]

Dziękuje Ci bardzo. Właśnie o to mi chodziło o ten strach i
wmawianie,że "muszę" mieć następne dziecko bo mojemu coś się stanie.
Kocham moje dziecko i oczywiście nie chodziło mi o to,że kocham je
dosłownie na zabój. Uczę je samodzielności, dobrego kontaktu z
rówieśnikami i jestem matką, która cieszy się każdą chwilą ze swoim
dzieckiem-bawi się z nim,wydurnia,uczy i czasem też bywam surowa.
Moje dziecko jest radosne, otwarte, grzeczne (to opinia różnych
ludzi). Najpierw rośmieszyły mnie komentarze innych odnośnie
robienia krzywdy mojemu dziecku, później nieco zdenerwowały. Kocham
wiele osób na tzw. "zabój" moich rodziców, mojego chrześniaka(to
właściwie takie moje pierwsze dziecko),męża,moją przyjaciółkę.
Chodzi o to ,że mam tyle lęku w sobie a inni tylko podsycają ten
lęk, a ja plączę się w moich myślach i jest mi bardzo źle.

Odpowiedź była skierowana do puki

[betticzka]

wiem

[rumpa]

[rumpa]

Uczę je samodzielności, dobrego kontaktu z
> rówieśnikami i jestem matką, która cieszy się każdą chwilą ze
swoim
> dzieckiem-bawi się z nim,wydurnia,uczy i czasem też bywam surowa.


Wszystko fajnie, tylko że to są tylko słowa i teoria. jak to
wychodzi w realu, zależy od tego co ma się w środku - a Ty masz
strach i lęk.

Uczysz je dobrego kontaktu?
Jak?
Przecież sama go nie masz - nie umiesz powiedzieć ludziom żeby się
zamknęli i nie rozmawiali z Tobą w taki sposob.Durny mówiąc wprost.
Co to znaczy dobry kontakt?

Moje dziecko jest radosne, otwarte, grzeczne (to opinia różnych
> ludzi)

To też nic nie mówi. Ja też taka byłam - do czasu, aż przekazywany
mi non stop lęk zaczął działać. Moja matka do dziś się dziwi co się
zrobiło z takiego fajnego dziecka - no dobra, już sie nie dziwi, po
8 latach mojej terapii wróciłam plus minus do siebie. Ale zawsze
uważała że to "inni" mnie zepsuli, cheche

Kocham
> wiele osób na tzw. "zabój" moich rodziców, mojego chrześniaka(to
> właściwie takie moje pierwsze dziecko),męża,moją przyjaciółkę.
> Chodzi o to ,że mam tyle lęku w sobie a inni tylko podsycają ten
> lęk, a ja plączę się w moich myślach i jest mi bardzo źle.

Kochanie na zabój, lęki na zabój, brak asertywności.
Inni nie są problemem - naprawdę.
Im szybciej to zrozumiesz, tym szybciej poczujesz się lepiej.

[mgla_jedwabna]

Jak do zwariowania i do zatracenia to jest sygnał, żeby poszukać fachowej pomocy u psychologa lub psychiatry.

[sanciasancia]

Mam wrażenie, że ta sytuacja nie jest do końca normalna.
Nie powinnaś obarczać dziecka swoimi lękami w żadnej formie, w końcu Twoim
zadaniem jest wychowanie samodzielnego człowieka, a nie kogoś uwieszonego na
cycku mamusi. W ten sposób głównie krywdzisz dziecko.
W celu uniknięcia klasycznej riposty "co Ty wiesz o tym, jak się czuję", nasze
pierwsze dziecko umarło, mamy drugie i pełną świadomość tego, że nie możemy
obarczać córki tym, co z mężem przeżyliśmy.

[betticzka]

Kto kogo obarcz-to zrobiło się naprawde śmieszne. Moje dziecko jest
najszcząsliwszym dzieckiem na świecie-ma kochających rodziców,
babcie i dziadków;jest radosny i pogodny-gdzie w tym obarczanie
chyba w zabawie z niem, wygłupach,spacerach i nauce.

[rumpa]

Jakbym moją matkę słyszała.
Musisz sie liczyć z tym że nic z tych rzeczy może nie zgłuszyć, nie
zneutralizować strachu sączącego się z matki.
A to że otaczają kochający ludzie - cóż, to znowu komunał - od samej
miłości ważniejsze jest to czy mądrze. Informacja że na zabój wysyła
nas do liceum, jesli chodzi o emocje i ich rozumienie.
Możliwe że masz taki sposób bycia - i w środku jesteś nieco dojrzalsza
niż w sposobie przekazywania informacji.

[sebalda]

Byłam w nieco podobnej sytuacji. Córka zaraz po urodzeniu była w śmiertelnym
niebezpieczeństwie, jeśli chodzi o zdrowie, co rzeczywiście wiąże chyba matkę
jeszcze ściślej z dzieckiem. Wyszła z tego, ale przez długi czas drżałam o jej
zdrowie i rozwój.
Choć choroba była nabyta w szpitalu i nieobciążona dziedzicznie, długo
odrzucałam myśl o drugim dziecku, chyba z podobnych względów co Ty. Byłam bardzo
zaangażowana w wychowanie córki, starałam się zapewnić jej jak najlepszy rozwój
psychofizyczny, ciągle ją chwaliłam (inna sprawa, że miałam za co), ale w pewnym
momencie zapaliło się u mnie czerwone światełko: poczułam, że mogę ją zakochać,
że za bardzo się na niej skupiam, że wychowam ją na niesamodzielną
egocentryczkę. Czas był najwyższy; kiedy miała niecałe 4 lata zdecydowałam się
na drugie dziecko. Urodziłam zdrowego synka, który takim pozostał (to znaczy
zdrowym, silnym i odpornym). Kocham go nad życie. Dzięki niemu dałam odetchnąć
córce, co nie oznacza, że zaczęłam ją zaniedbywać. To nadzwyczajne, ale miłość
do dzieci mnoży się w nieskończoność. Do patologii zaliczyłabym chyba kochanie
dzieci w różnym stopniu, to znaczy, kochać można w nieco inny sposób, ale zawsze
jednakowo mocno. Taki przynajmniej jest ideał, który, nie chwaląc się, udało mi
się osiągnąć.
Teraz dzieci są zdrowe, normalne, samodzielne i, mam nadzieję, szczęśliwe. Ja
jestem nadal szaleńczo kochającą, ale normalną matką i każdemu doradzam decyzję
posiadania dwójki dzieci, dla dobra zarówno ich samych, jak i rodziców. Ale
oczywiście decyzja należy do Ciebie. Nie namawiam, przedstawiam jedynie moje
doświadczenie i mój punkt widzenia.

[burza4]

Lęk o syna nie minie nawet przy 5 dzieci, ale... sama mam jedynaczkę
i choć jest zdrowa i bezproblemowa, to są chwile kiedy piekielnie
się o nią boję. Gdyby miała rodzeństwo - bałabym się mniej, bo
byłabym pochłonięta większą ilością spraw i nie miałabym czasu na
głupoty:(. Utrata dziecka jest tragedią, utrata całej przyszłej
rodziny - jest druzgocąca. Z tego co piszesz wnioskuję że twój syn
jest jeszcze mały. Nie rób nic na siłę, może dojrzejesz do decyzji o
powiększeniu rodziny.

dopiero teraz dociera do mnie, że kiedyś moja córka może być bardzo
samotna - różnie w życiu bywa, małżeństwa się rozpadają, rodzice
odchodzą. I tak sobie kiedyś pomyślałam, że ja święta spędzałam u
babci, w gronie kuzynów, było po 20 osób - śmiech, zamieszanie, a
moje dziecko będzie kiedyś siedziało samo jak palec z mężem, bo nie
będą mieli z kim się w święta spotkać. Lepiej gdyby miała jakąś
życzliwą duszę kiedy nas zabraknie. Z siostrą tłukłyśmy się ile
wlezie, nie zawsze się rozumiemy, mamy inne charaktery i poglądy.
Ale JEST.

Rodzeństwo to najpiękniejszy prezent, jaki możemy dać swoim dzieciom.

[miacasa]

> Rodzeństwo to najpiękniejszy prezent, jaki możemy dać swoim dzieciom.

Burza, dzieci teoretycznie powinno mieć się dla siebie, moja córka od czasu do
czasu raczy mnie stwierdzeniem "ale ja nie chciałam mieć siostry". My jednak
chcielibyśmy mieć ich więcej bo sami mamy rodzeństwo i bardzo sobie cenimy jego
istnienie, szczególnie po śmierci rodziców.

[rumpa]

Na forum nowotowrowym jakś czas temu pisała dziewczyna jedynaczka
której oboje rodzice zachorowali na nowotwór - jedno w jednym
szpitalu, drugie w drugim a pośrodku ona i jej dziecko - była na
skraju załamania psychicznego i fizycznego. Nie wiem czy jej rodzice
też chcieli żeby miała wszystko ale ... trochę im nie wyszło...