a moze lepiej odejsc

[kasta4]

a moze lepiej zeby normalni dziadkowie wychowywali dziecko niz zgorzkniala i
zestresowana matka. Moze lepiej odejs - niemysleliscie o tym?

[wiolawarszawa]

To najprostsze rozwiązanie!

Tylko wcześniej zastanów się co fundujesz swojemu dziecku – będzie
musiał dorastać z wiedzą, że wybrałaś miłość do swojego męża a
odrzuciłaś jego miłość ….. dorastanie z taką wiedzą dla każdego
człowieka byłoby okrutne! Moja mama bardziej kochała tatę niż mnie-
super perspektywa…
Po drugie- jeśli jesteś osobą wierzącą to powinnaś wiedzieć, że taki
krok spowoduje, że ze swoim mężem nigdy się nie spotkasz bo
dokonałaś własnego wyboru, który był sprzeczny z tym co zostało Ci
tu zaplanowane….

I te dwa powody każą mi tu trwać …… choć często brak mi sił i
chęci…..
I jak każda tu z Nas - upadamy i posiniaczone się podnosimy ... by
znów upaść...

[kasta4]

boje sie tych mysli - ale wiem ze sa glupie. Nie mam sie komu wygadac - nawet o
glupiej pogodzie. jest lepiej gdy patrze na dziecko ale gdy ono spi w pokoju
obok ja zaczynam znowu myslec. Czy wy tutaj na forum dzwonicie do siebie,
rozmawiacie miedzy soba? Wydaje mi sie (z calym szacunkiem) ze samotnym ojcom
jest latwiej. Rodzin apomaga wiecej bo przeciez facet nie moze sam wychowywac
dziecka. A baba to baba. Do tego przeciez zostala stworzona. A jesli chodzi o
religie to przeciez Bog robiac mi to co zrobil wiedzial jak zareaguje - wiedzial
ze bvede miala zle mysli - on wie wszystko. Moze o to mu chodzi. Moze taka byla
jego wola - zebym nie wytrzymnala i zrealizowala to co kolacze sie po glowie.
Przeciez on zna z gory nasze reakcje - jest wszechwiedzacy.

[wiolawarszawa]

Tak masz rację Wie, że wytrzymasz - jak My wszystkie...
Rozumiem Cię bo sama miałam takie myśli i to było bardzo intensywne -
dziś w ten sposób myślę rzadziej - wstrzymuje mnie to co napisałam
Ci wyżej.....
Jeśli chodzi o facetów to uważam, że wcale lżej nie mają....

[tilia7]

Ja mam takie myśli cały czas i czasem żałuję, naprawdę żałuję, że nie zrobiłam
tego zaraz potem, jak się dowiedziałam.Ale wtedy się jest w szoku i organizm tak
naprawdę żyje za nas i zwykle skutecznie paraliżuje wolę.
Ja nie mam dzieci, więc ten problem mam z głowy.Zostałam, bo obiecałam mamie i
siostrze, bo nie chcę tego zrobić rodzinie.Bo obiecałam to Jemu, nie chcę
obciążać Go moją śmiercią.Ale dla siebie samej jeszcze żyć nie potrafię(dziś
mija dokładnie 5 miesięcy) i nie wiem, czy będę potrafiła.Był moment, tak mniej
więcej półtora-dwa miesiące po Jego odejściu, że miałam bardzo intensywne myśli
samobójcze.Na dodatek bardzo niebezpieczne, bo czułam jakby to naprawdę nie było
nic ważnego, nic złego, że nikogo tym nie skrzywdzę, nawet się zupełnie nie
bałam, ale to zupełnie.Jak przetrwałam ten czas do tej pory nie wiem.Bo to
naprawdę nie były takie dramatyczne myśli, wielkie plany itp. tylko takie
uczucie jakby to było tak samo trudne jak zrobienie sobie kawy i tak samo mało
ważne.Ale przetrwałam jakoś - chyba naprawdę cudem.

Teraz...Teraz to jest taki stan zawieszenia.Jak już kiedyś tu pisałam:ani chęci
do życia, ani odwagi do śmierci.Ale walczę i choć nie wiedzę dla siebie sensu i
nadziei, wstaję i walczę. Dałam sobie czas.Nie jakiś określony, bo to by było
bez sensu.Po prostu daję sobie czas, szanse, może się uda.A jeśli nie to zrobić
to zawsze można.Natomiast odwrócić tej decyzji się nie da.Wiem o tym lepiej,
niżbym wiedzieć chciała.Dlatego nie rób tego sobie i dziecku.Daj sobie szanse,
daj szanse maluchowi na dorastanie przy kochającej mamie.Daj sobie czas.Wiem,
boli jak diabli, nikt nie obiecuje, że nie będzie bolało.Będzie.Ale daj sobie
szanse.Ból po samobójczej śmierci najbliższej osoby jest nie do zniesienia.Wiem
to lepiej, niżbym wiedzieć chciała.Nie rób tego swoim bliskim.Nie chcesz dla
nich takiego bólu,wierz mi, że nie chcesz

[justynakm1]

Kochana, odganiaj od siebie takie straszne mysli.. chco prawda jest,
ze kazdej z nas chodzily po glowie.. wiesz co mnie powstrzymywalo?
niestety nie mielismy dzieci, wiec 1) ukochani rodzice, 2) to jaka
walke o zycie stoczyl Kuba, jak chcail zyc, ile wycierpial zeby to
zycie przedluzyc-dla mnie, dla nas. Odebranie sobie zycie byloby
tym , czego On by mi nigdy nie wybaczyl-tego jestem pewna. Wiec zyj,
jakkolwiek jest ciezko, bo zycie jest tylko 1 a dziecika na bycie
sierota swiadomie skazywac Ci nie wolno

[anaveronika]

Pewnie, ze tak myslałam. W gorsze dni dalej tak mysle jak Ty,ze lepiej by było mojemu synkowi z babcią niz ze mną. Ale moja mamama prawie 60 lat a Rafłek nie ma nawet roku. Co sie z nim stanie, jesli ja odejde z własnego wyboru a babci zabraknie? Kto sie nim zaopiekuje? A co jesli bedzie mu sie działa krzywda? Jestem jedynaczką, mąz mial brata, ale to raczej niebieski ptak niz kandydat na opiekuna. Tesciowie widzieli wnuka raz, reszta rodziny męza wcale. Czy da sie dziecko zapisac przyjaciólce?
Gdy Konrad umarł byłam w 3 mies ciązy. Najpierw myslałam, ze strace to dziecko i nie bede musiała zyc. Ale widocznie ono mialo dużo większą wole zycia niż ja. Pozniej miałam nadzieje, ze sie wykrwawie w czsie porodu a mały udusi pępowiną. Ale sie nie udało. I tak zyjemy. Jest cięzko, smutno, z byle powodu płacze. Nie ma juz radosci i przyjemnosci zycia, jest obowiązek dla dziecka. Moze kiedys to minie, nie wiem

[gosiula74]

zgadzam się z tym co napisała wiola - sama tez kiedyś tu na forum pisałam ,ze
nigdy w zyciu nie opuściłabym dzieci dla mężczyzny.
Nawet jeśli to był ten jeden,jedyny ukochany.
Gdybym nie miała dzieci ,albo gdybym mogła je zabrać w te drogę ze sobą - to kto
wie co by było.
Ale nie mogę niszczyć życia moich dzieci w imię miłości do męża.

We środę będę musiała w sądzie udowodnić jakim człowiekiem był mój mąż .
Zaczyna się sprawa o o odszkodowanie i rentę dla dzieci ,a na koniec miesiąca
-dla mnie.

[wdowa120309]

Majka....nawet nie powinnaś o tym myśleć masz tak cudownego i ślicznego
synka....i chciała byś go osierocić....dziewczyno.....on jest słodki jak
aniołeczek.

[kasta4]

Ktoras z was napisala tu ze zaluje iz nie zrobila tego od razu. Ja tak teraz
mam. Otwieram okno i czuje uplyw czasu na plecach. Czuje ze jesli skoczyc to
teraz a nie jutro czy za miesiac. Przerazaja mnie te mysli.

[corka.bossa]

[wdowa120309]

Kasta4...a pomysl tylko że jak wyskoczysz tym oknem i nie uda ci sie zabić to co
wtedy ...zostaniesz kaleką do końca życia i to z myślami..." jaka jestem
beznadziejna nawet nie potrafię sie zabić" a do tego jeszcze to małe dziecko
będzie na ciebie musiało patrzeć...Chcesz tego..!!!!!
Ja nigdy o tym na szczęście nie myślałam....chcę żeby moje dziecko miało chociaż
jednego z rodziców i czuło sie potrzebne i kochane.

[kasta4]

Za 2 dni rok. Wszystko wróciło. Wszystko zaczyna sie od nowa. dzis mam straszna
ochote podpisac sie wlasnie pod tym watkiem. Jestem do bani, samotna wdowa z
wyryta na czole złośliwością i zgorzkniałością. Nic mnie nie czekam. Zycie
zrobiło ze mnie klowna

[mar-y88]

Nie widziałam wcześniej tego wątku.. takie myśli towarzyszą mi od
samego początku chyba, a dziś podpisałabym się pod tym obiema rękami.
nie mogę znieść tego jak podchodzę do bycia matką, chcę dla małej jak
najlepiej, a czuję, że nie jestem zdolna do tego żeby ją wychowywać, a
jednocześnie wiem jak bardzo ją krzywdzę takim myśleniem.

[isiogrze]

Takie myśli stale mi towarzyszą...
.. ale nie wolno im się poddawać. Bo ta decyzja nie należy do nas. Mamy zbyt wiele zobowiązań tu.. na miejscu. Poza tym... byłaby to oznaka słabości. I udowodnienie samemu sobie, że nie jest się godnym.. być tam.. gdzie nasi najbliżsi..
Trzymajcie się mocno...
Los tak by własnie chciał.. żeby wybierać najprostsze rozwiązania...

[tilia7]

Nieustannie mam takie myśli.I świadomośc uwięzienia w klatce.Bo
własnego bólu mogę się pozbyc tylko za cenę bólu tych,których tą
decyzją skrzywdzę.Rozum nieustannie każe próbowac życ.Serce
niodmieniie pyta:"co tu jeszcze robisz kretynko?"

[trelka10]

Majka nie ma znaczenia kobieta czy mężczyzna, ból i myśli takie same!! Masz
wspaniałego synka, masz dla kogo żyć!!! Wszyscy wyżej napisali Ci już chyba
wszystko. Musisz być dziewczyno silna a taka jesteś. Nie masz z kim pogadać?
Znasz telefon, skypa, dzwoń o każdej porze dnia i nocy do każdej z osób do
której masz namiary. .. Tematów do rozmowy jest wiele. Z doświadczenia wiem, ze
odległość nie musi być przeszkodą do rozmowy.
Trzymaj się Młoda!!!

[agni-123]

Ja po roku od śmierci męża myślałam,ale zapaliła mi się lampka w
głowie co z dziećmi? Czy nie dość przeżyły a jeszcze ja im dołożę.I
w chwilach załamania myślę właśnie o nich i to dodaje mi sił do
walki z codziennością.Bo jak ja ich nie obronię to kto?