off topicznie

[annaod]

Postanowiwszy urwać się z pracy poleciałam kupić ziemię. Przy okazji wypytałam o nieszczęsną glinę. Skierowano mnie do cegielni, która z 2 km od tego miejsca była.
Normalnie inny świat: stara budowla, grube mury z barokowymi łukami, czterech facetów z nagimi torsami i granatowymi spodniami na szelkach i ja - podjeżdżającą czymś, co przypomina niewielki czołg, w szpileczkach, z pytaniem, czy trochę gliny mogę dostać. Panowie bardzo troskliwie się mną zajęli - gliny nie dali, bo brudna, wręczyli dwie niewypalone cegły (jedna waży 5 kg!) i życzyli wszystkiego dobrego. Na moje nieśmiałe - ile się należy dostałam opeer, że przesadzam.

Wróciłam do bura i wciąż się uśmiecham - nie dość, że mam upragnioną glinę, to jeszcze takie "magiczne" wspomnienie:-)

[szadoka]

jak miło :) takie drobiazgi potrafia poprawić nastrój na cały dzień :)

[se_nka0]

Tylko dwie cegły, a ile radości ;) :)

[edziakrys]

Jak tak dobrze szło, to może trzeba było poprosić półnagich panów o pomoc w przekopaniu ogródka ;) Potem usiąść i pogapić się.... (o ile było by na co...)

[annaod]

masochistycznie przekopałam sama:-) nie, tym razem nie byłoby na co popatrzeć:)

[lellapolella]

Ależ Edzia, to nie byłoby to samo! Ci panowie robią takie wrażenie w swoim naturalnym środowisku:)

[moonshana]

Zawsze miło spotkać Człowieka na swojej drodze.

[dorkasz1]

A Człowieka z Cegłą, to już całkiem miło :)
Ja to sobie myślę wciąż i mówię to na głos, że jak człowiek się dzieli, to mu się mnoży. I dobro zawsze wraca. Niekoniecznie od tych, którym się to dobro dało, ale mi póki co, się bilansuje. I jak mam dużo, to rozdaję. Często też dostaję i prawie zawsze jestem tym zdziwiona i ... zakłopotana, ale miło mi jest. I ciepło. Na serdcu :)

[edziakrys]

Dokładnie tak, Dorkaszu! Moja 93 letnia babcia mówi "mam, to daję; nie będę miała to przyjdę". W myśl tej zasady też wiele dobra rozdaję (często mimo sprzeciwu obdarowanego) a potem jakoś to do mnie wraca w innej formie, pomocy, przysłudze itp.