~~~~~~Co polecasz do czytania~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

[mala200333]

Z Netu..Jacek Mazur..
Jak przystało na zawodowego "Klossomanna" za jakiego się z pewnością uważam-wszedłem w posiadanie lektury obowiązkowej ,a mianowicie książki STANISŁAW MIKULSKI"Niechętnie o sobie", na zakup której żona podstępnie namówiła syna Macieja, tuz przed gwiazdką 2012.I w ten sposób ją mam , oczywiście łyknąłem ją za dwa wieczory, jeszcze sobie dozując czytanie ,by na dłużej starczyło.. Przyszedł zatem czas na drugą postać serialu ,a mianowicie HERMANNA BRUNNERA- czyli EMILA KAREWICZA gdzie naprzeciw wyszedł mi autor wspomnień Stanisława Mikluskiego. Wczoraj wypatrzyłem książkę tego właśnie autora pt: "TRZY PO TRZY" I w ten oto sposób ułatwiłem zadanie mojemu Maciusiowi przed dokonaniem zakupów prezentów pod Choinkę... Zaś największym moim bestsellerem jest płyta CD/ audio-book/ który otrzymałem bezpośrednio od Pana Stanisława Mikulskiego. Otóż dzięki prywatnym kontaktom jakie mam z Panem Stanisławem, zwierzyłem się kiedyś Jemu, iż moim najlepszym antidotum na bezsenność, jest serial "STAWKA WIĘKSZA NIŻ ZYCIE" Opisując mu zasadę działania tego eliksiru na uśnięcie , która polega na załączeniu któregoś z 18 odcinków, w sekundzie zasypiam, znając wszystkie kwestie wypowiadane w serialu na pamięć..Odjeżdżam znudzony znajomością literatury.. I to tak rozweseliło Pana Stanisława,że przesłał mi pocztą swój Audiobook, w którym on sam opowiada poszczególne części Stawki ze specjalna dla mnie dedykacją/ na zdjęciu/. Do przesyłki dołączył list w którym konkluduje:.." Przesyłam mój audio book i łączę nadzieję,ze jeszcze lepiej i głębiej będzie Pan sypiał.." Serdecznie pozdrawiam-Stanisław Mikulski. ps Pan Stanisław jest Fanem muzyki Jazzowej tradycyjnej i naszego JBBO i bywał nieraz na Old Jazz Meeting w Iławie. Zapraszałem Go do Czchowa na Baszta Jazz Festiwal ,ale kłopoty zdrowotne nie pozwoliły Mu przyjechać. Mam nadzieję ,że wszystko się unormuje i Pan Stanisław przyjedzie do mnie do Czchowa na święto Jazzu nad Dunajec. POZDRAWIAM SERDECZNIE WSZYSTKICH "KLOSSOMANÓW" NA CAŁYM ŚWIECIE!!!

Ivonnick Denoel w książce „Sekretne wojny Mossadu”

[mala200333]

Izraelski wywiad miał tajną jednostkę zabójców. Działała w niej Cipi Liwni (55l.), minister spraw zagranicznych Izraela. Takie sensacyjne informacje o jednym z najlepszych i najskuteczniejszych wywiadów świata publikuje Ivonnick Denoel w książce „Sekretne wojny Mossadu”.

[seremine]

[jane_doe_hej]

NIE MA EKSPRESÓW PRZY ŻÓŁTYCH DROGACH

ANDRZEJ STASIUK

[jutta_t]

[jutta_t]

Następujący przypadek jest wart odnotowania. Pewna Edyta N, która przybyła tutaj w drugim transporcie z Pragi, pozostawiła swojego narzeczonego, Czecha (i chrześcijanina), w Pradze. Słuchając głosu swojego serca, narzeczony zrobił coś raczej niezwykłego. Wybrał się w długą pieszą podróż i po kilku tygodniach dotarł do getta. Następnie udało mu się z powodzeniem prześlizgnąć przez kolczaste druty. Gdy znajdował się już w getcie, został zatrzymany przez Służbę Porządkową, która - zgodnie z przepisami zwalczającymi nielegalne wejścia do getta - przekazała go niemieckiej policji kryminalnej. Jego narzeczona została wezwana na policję jako świadek. Kolejne losy tego odważnego śmiałka nie są znane, z wyjątkiem jednego szczegółu: został przyjęty do getta.

(The Chronicle of the Łódź Ghetto 1941-1944 [Kronika Getta Łódzkiego], Edited by Lucjan Dobroszycki, Yale University Press, New Haven and London, 1984) (tłumaczenie cytatu PJ)

[dunant]

Piekna i smutna historia.

[jutta_t]

[mala200333]

[mala200333]

Ojciec Edyty - Otto - i sama Edyta - z jakiegoś niewyjaśnionego powodu przyjeżdżają do getta Litzmannstadt dopiero w kolejnym transporcie z Pragi: o pięć dni później - 21 października.

Wszyscy troje zamieszkują na tzw. Marysinie, przy ulicy Rymarskiej (Riemer Gasse) 35, w mieszkaniu numer 3.

Ta ulica od dawna już nie istnieje.

Na miejscu zburzonych w latach siedemdziesiątych starych domów stoją dziś bloki.

Według wszelkich dostępnych informacji - oni właśnie umierają najwcześniej.

[mala200333]

A co z Czechem?





Nie natrafiłem na żadne informacje na jego temat.

Może ich nie ma, a może źle szukałem.

Nie wiem więc, co się z nim stało.

Czy mógł zostać zamordowany razem z Edytą i jej rodzicami w maju 42 roku w Chełmnie?

Tak - mógł.

Czy mógł zostać ukarany na terenie Warthegau - np. aresztem w getcie, lub więzieniem w Łodzi, a potem odesłany do Pragi? Czy raczej odesłany do Pragi i tam ukarany lub na przykład przekazany do innego obozu koncentracyjnego za nielegalne przekroczenie granicy?

Tak. To też możliwe.

Wiemy, że ruszył w drogę do Łodzi, bo wybrał życie z Edytą.

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że ten wybór okazał się jednak dla niego wyborem śmierci.

A może żyje jeszcze, już ponad 90-letni, w Pradze?

Tak. To też wciąż jeszcze możliwe.



Jedno wiem na pewno: swoją niezwykłą decyzją, zanotowaną w Kronice Getta Łódzkiego, spowodował, że możemy dziś, po ponad siedemdziesięciu latach, ocalić pamięć o Edycie Neugasser, jej rodzicach i rodzinie oraz o ich losie.

Że patrzymy dziś na ich fotografie.

Że nie są już dla nas niewielkimi anonimowymi cyframi wśród wielkich anonimowych cyfr.

To tak mało.

To tak wiele.



Paweł Jędrzejewski

20 października 2013

...

[jutta_t]

[hunter_panther1]

A ja gorąco polecam najnowszą książkę twórcy Poradnika Pozytywnego Myślenia - Niezbędnik obserwatorów gwiazd. To bardzo dobra, poruszająca książka. Trochę podobna do Poradnika, ale to raczej nie jest wadą książki.

[seremine]

Dzieki za link. Wyglada na ciekawa, wartościowa pozycje..

[jutta_t]

Dzieki za info!

[kristopherh]

[kristopherh]

Wiecej w. kultura.onet.pl/ksiazki/artykuly/alina-milosc-w-cieniu-polityki-legenda-na-uboczu,1,5582493,artykul.html

[kristopherh]

[kristopherh]

W swej najnowszej powieści, uznawanej przez krytykę za najlepszą spośród napisanych przez niego w ostatnich latach, znakomity prozaik opisuje losy dwojga czeskich emigrantów, powracających do ojczyzny po dwudziestoletnim wygnaniu. Pisarz prowadzi równolegle wątki Ireny i Josefa - losy tych postaci skrzyżują się na ostatnich stronach książki. Stawia wciąż aktualne od czasów Iliady pytanie: czy powrót do domu wart jest bólu, na jaki naraża się powracający.

Katarzyna Dowbor

[kristopherh]

[kristopherh]

Jacek Inglot

[mala200333]

[mala200333]

Taki był Wrocław...

[seremine]

[jutta_t]

[jutta_t]

„Zawsze trzeba podejmować ryzyko. Tylko wtedy uda nam się pojąć, jak wielkim cudem jest życie, gdy będziemy gotowi przyjąć niespodzianki, jakie niesie nam los. Bowiem każdego dnia wraz z dobrodziejstwami słońca Bóg obdarza nas chwilą, która jest w stanie zmienić to wszystko, co jest przyczyną naszych nieszczęść. I każdego dnia udajemy, że nie dostrzegamy tej chwili, że ona wcale nie istnieje. Wmawiamy sobie z uporem, ze dzień dzisiejszy podobny jest do wczorajszego i do tego, co ma dopiero nadejść. Ale człowiek uważny na dzień, w którym żyje, bez trudu odkrywa magiczną chwilę. Może być ona ukryta w tej porannej porze, kiedy przekręcamy klucz w zamku, w przestrzeni ciszy, która zapada po wieczerzy, w tysiącach i jednej rzeczy, które wydają nam się takie same. Ten moment istnieje naprawdę, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda. Tylko niekiedy szczęście bywa darem, najczęściej trzeba o nie walczyć.Magiczna chwila dnia pomaga nam dokonywać zmian, sprawia, iż ruszamy na poszukiwanie naszych marzeń. I choć przyjdzie nam cierpieć, choć pojawia się trudności, to wszystko jest jednak ulotne i nie pozostawi po sobie śladu, a z czasem będziemy mogli spojrzeć wstecz z dumą i wiarą w nas samych. Biada temu, kto nie podjął ryzyka. Co prawda nie zazna nigdy smaku rozczarowań i utraconych złudzeń, nie będzie cierpiał jak ci, którzy pragną spełnić swoje marzenia, ale kiedy spojrzy za siebie - bowiem zawsze dogania nas przeszłość - usłyszy głos własnego sumienia: "A co uczyniłeś z cudami, którymi Pan Bóg obsiał dni twoje? Co uczyniłeś z talentem, który powierzył ci Mistrz? Zakopałeś te dary głęboko w ziemi, gdyż bałeś się je utracić. I teraz została ci jedynie pewność, że zmarnowałeś własne życie." Biada temu, kto usłyszy te słowa.Bo uwierzył w cuda, dopiero gdy magiczne chwile życia odeszły na zawsze".”
- Paulo Coelho (z książki Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam...)

[jane_doe_hej]

- Paulo Coelho (książka - Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam...) Warto

[mala200333]

„Wszystkie sprzeczności znajdą się we mnie, wedle tego, jak mnie ustawić i z której strony popatrzeć. Nieśmiały, zuchwały; skromny, wyuzdany; gaduła, milczek; odporny, zniewieściały; bystry, otępiały; zgryźliwy, dobroduszny; kłamca, prawdomówny; uczony, nieuk; i hojny, i skąpy, i rozrzutny: wszystko to widzę poniekąd w sobie, zależnie od tego, jak na siebie spojrzę; i ktokolwiek wgląda w siebie z uwagą, znajdzie w sobie, ba, i w swoich sądach, tę odmienność i niezgodność. Nie mogę nic w sobie określić w całości, po prostu niewzruszenie, bez zmącenia i pomieszania, ani w jednym słowie.”
- Michel de Montaigne (z książki Próby)

[mala200333]

[nefretete993]

Och ten wspaniały Lem!

[jutta_t]

[jutta_t]

[mala200333]

Warto!

[jutta_t]

Sulamita Kacyzne lubiła powtarzać, że miała nieszczęście przeżyć wojnę. Nigdy nie urodziła dzieci, bo po wojennych doświadczeniach założenie rodziny wydało się jej niedorzecznością, stała się natomiast opiekunką wspomnień: o Warszawie, przyjaciołach, o ojcu, znanym fotografie i publicyście. Willę w Rzymie, w której zamieszkała po wojnie, zamieniła w muzeum świata, który zniknął z dnia na dzień.
Pozostały po nim jeszcze opowieści, których wysłuchuje Pierre. Sulamita, Żydówka z Polski i Pierre, wcześnie osierocony, młody Paryżanin – alter ego autora, prowadzą zażyłą korespondencję. Z przywoływanych przez starszą kobietę prawdziwych historii wyłania się obraz żydowskiego życia w przedwojennej Polsce i Europie: fascynującego, ale naznaczonego tragedią. Spoiwem wciąż intensywnych wspomnień Sulamity o nadwiślańskiej Atlantydzie są losy trójki przyjaciół, pisarzy, bon vivantów, rewolucjonistów: Uriego Cwi Grinberga, Pereca Markisza, Melecha Rawicza.
Z kraju bez miłości to kalejdoskop kilku porywających biografii i zarazem szeroki portret kultury żydowskiej sięgający aż po czasy współczesne. To historie z życia codziennego miasteczek i małych sztetli, opowieści o znanych i nieznanych Żydach, rabinach, ich żonach, rzemieślnikach i kupcach. Warszawa, Lwów, Moskwa, Tel Awiw, Montreal – w tekście przeplatają się miasta i ich biblioteki. Spotykają się potomkowie bohaterów i rzeczy, które po nich pozostały. Kilkuletnia praca Gillesa Roziera, w archiwach i w terenie, zaowocowała frapującym, nieprzewidywalnym tekstem, który ocala od niepamięci kawałek żydowskiego świata.
[z materiałów wydawcy]
Wydawnictwo Literackie
Wydanie: I
Przekład: Krystyna Arustowicz
Oryginalny tytuł: D'un pays sans amour
Data premiery: październik 2013

Gilles Rozier (ur. w 1963) to francuski pisarz, piszący też w języku jidysz. Jest dyrektorem Biblioteki Medem w Paryżu.

[samanta_ewa]

Zapowiada sie ciekawie.

[josoy]

ja skończyłam czytać U progu zagłady, bardzo dobra książka akcji. Szybko się ją czyta, można zapomnieć o rzeczywistości, wciąga bardzo mocno, są nagłe zwroty akcji, trzyma w napięciu

[kristopherh]

Blichtr międzywojennego salonu, wojna domowa w ...

[jutta_t]

Blichtr międzywojennego salonu, wojna domowa w Hiszpanii, wreszcie: zimna wojna i KGB. Luksusowy transatlantyk i speluny boskiego Buenos Aires. Brzmi jak bestseller? Arturo Pérez-Reverte wie, jak napisać książkę, po którą czytelnicy sięgną. W „Mężczyźnie, który tańczył tango” trafiamy do wielkiego świata. A dokładniej – trafia tam Max Costa, postać wyjęta żywcem z powieści łotrzykowskiej. Argentyńczyk, wspaniały fordanser, a przy tym złodziej w białych rękawiczkach, uwodzi piękną Hiszpankę z wyższych sfer, której mąż pragnie skomponować niezapomniane tango. Krótki romans odbije się na późniejszym życiu bohaterów. Spotkanie po latach będzie okazją do wspomnień i ostatniego wielkiego występu Costy. Pérez-Reverte dba o szczegół i fabularną wiarygodność. Powieść jest może nieco przegadana, ale to literatura popularna na dobrym poziomie.



Arturo Pérez-Reverte, Mężczyzna, który tańczył tango, przeł. Joanna Karasek, Znak, Kraków 2013, s. 544


Więcej pod adresem www.polityka.pl/kultura/ksiazki/recenzjeksiazek/1559597,1,recenzja-ksiazki-arturo-prez-reverte-mezczyzna-ktory-tanczyl-tango.read#ixzz2jK1Zft3P

[black_jotka]

Uwielbiam takie powiesci...

Umberto Eco

[smieszka-on-line]

Na początku wszystko pcha nas ku rzeczywistości. We wstępie do "Imienia róży", bo o tej książce mowa, autor stwarza pozory autentyczności ("stwarzać pozory autentyczności" - jak to w ogóle brzmi!). Pisze, że rękopis, który ma zamiar przedstawić, odnalazł, pozyskał, teraz go światu pokaże, a niejako na potwierdzenie faktów - i, przy okazji, udramatyzowanie okoliczności - mówi jeszcze o rozstaniu z tajemniczą bliską osobą. Pustka w sercu nie będzie prędko zapełniona.
W każdym razie nie odbędzie się to tak szybko, jakby chciała osoba rzeczywiście smutna po rozstaniu. Tu nasza uwaga zresztą prędko się przesuwa ku innemu otoczeniu, ku innym czasom.
Więc już nie wiek XX, a rok 1327. A konkretnie północne Włochy. Przybywa tutaj brat Wilhelm ze swoim uczniem Adso. To on opowiada historię nauczyciela. "Nie wiedziałem wtedy, czego brat Wilhelm szuka, i prawdę mówiąc, nie wiem tego po dziś dzień, a przypuszczam też, że i on tego nie wiedział, jedynym bowiem pragnieniem, jakie nim kierowało, było pragnienie prawdy i podejrzenie — które zawsze w moim przekonaniu żywił — iż prawdą nie jest to, co ukazuje nam się w chwili teraźniejszej" - by zacytować jedno z pierwszych zdań.