Wola Boza, szukanie jej

oleswava Re: Wola Boza, szukanie jej 11.07.05, 20:13

Moje szukanie Bożej woli nie wyglada zbyt skomplikowanie. PO prostu proszę w
modlitwie, by Bóg mi pokazał co robić dalej, którą decyzję podjąć. Nie ślęczę
godzinami w zamkniętym pokoju wsłuchując się w Jego głos, bo mając na głowie
małe dziecko i dom zwyczajnie nie mam na to czasu. Czasami moja prośba o
wskazanie kierunku jest nader prymitywna - między garami i praniem dosłownie
rzucam jedno zdanie: "Boże, no please, powiedz mi co dalej". Zawsze mam potem
wyrzuty sumienia, że powinnam poświęcić więcej czasu i bardziej się wsłuchać w
Bozy głos, ale z reguły Bóg się nie obraża i zupełnie znienacka podczas
suszenia włosów przychodzi "olśnienie".
A co do tego, jak tu poznać czy to mówił Bóg, czy tez jakiś "inny głos", to
czasami po prostu "wiem, że wiem", a czasami nie jestem pewna aż zrobię to coś,
co wydaje mi się, że chciał bym zrobiła.
Przepraszam, że nie skomentowałam wersetów, ale po prostu przyjmuję je bardzo
dosłownie.
Ola i Basia (23.09.04)
nowe fotki Basi:
www.wirtualny-dom.webpark.pl/basia.html

anton1 Re: Wola Boza, szukanie jej 15.07.05, 20:20

Witajcie,

dziekuje za podadnie szczerych wypowiedzi.
Chcialbym zapytac sie rowniez, czy w rozpoznawaniu Woli Boga szukacie rowniez
odpowiedzi w Pismie Swietym, w jego przykladach, w przykladach swietych Starego
Testamentu, Jezusa i swietych Nowego Testamentu. Czy np. przyklad postepowania
Jozefa w Egipcie (syna Jakuba)nie jest czasem dla Was przykladem w podejmowaniu
decyzji? Czy np. podtepowanie Rut Moabitki w stosunku do jej tesciowej czy tez
narodu Izraelskiego nie moze byc pomocne. Czy np. sytuacje z zycia Jezusa,
Apostolow i ich uczni nie stanowia podstawy do Waszych rozmyslan w kwestii
poznania Woli Bozej?
Ogolnie mowiac rozumiem, ze najwazniejsza rzecza w zyciu chrzescijanina jest
praca nad soba, nad charakterem, walka ze swoim Ja, podbijanie siebie. To
wszystko oczywiscie z pomoca Boza.
1 Tes. 4:3
"Taka jest bowiem wola Boza: uswiecenie wasze ..."(BW)

Pozdrawiam
Anton

bja74 Re: ech 12.07.05, 09:42

Zazdroszczę tym, którym słuchanie i posłuszeństwo Bogu przychodzzi samo.
Mam ze słuchaniem i podporządkowaniem się ogromny problem. Potrzeba wiary każe
milczeć, czekać i wsłuchiwać się. Potrzeba charakterku wyrywa się do działania,
często niepotrzebnego i niszczącego - w mysl zasady, ze dobrymi chęciami piekło
wybrukowano...
Dociera do mnie wola boża dopiero wówczas, gdy już całkiem opadnę z sił i
wypalę się w swoich ludzkich zabiegach.
Cięzkie to szukanie w moim przypadku, ale rezygnować z niego nie chcę. Może
czas dojrzalszej wiary nadejdzie.

madziaq Re: ech 12.07.05, 20:47

Hmmm... Ja chyba nie mogę o sobie powiedzieć, że jakoś aktywnie SZUKAM woli
Boga. Często gdy z Nim rozmawiam, mówię "bądź wola Twoja". Wiem, że Bóg da mi
to, co jest dla mnie najlepsze i ta świadomośc mi daje poczucie bezpieczeństwa.
Jak dotąd nie "kłóciłam" się z tym, co dostałam z Góry.
Natomiast w codziennych sytuacjach w momentach podejmowania decyzji itp. nie
myślę świadomie "co Bóg by chciał, żebym zrobiła". Nie słysze też "głosów" ,
które podpowiadałyby mi, jaki wybór jest słuszny. Jakoś tak bardziej całościowo
oddaję Bogu każdy dzień, wszystko co zrobię dla siebie i innych, a potem jakoś
to idzie do przodu
anton1 Re: ech 15.07.05, 20:21

Witajcie,

dziekuje za podadnie szczerych wypowiedzi.
Chcialbym zapytac sie rowniez, czy w rozpoznawaniu Woli Boga szukacie rowniez
odpowiedzi w Pismie Swietym, w jego przykladach, w przykladach swietych Starego
Testamentu, Jezusa i swietych Nowego Testamentu. Czy np. przyklad postepowania
Jozefa w Egipcie (syna Jakuba)nie jest czasem dla Was przykladem w podejmowaniu
decyzji? Czy np. podtepowanie Rut Moabitki w stosunku do jej tesciowej czy tez
narodu Izraelskiego nie moze byc pomocne. Czy np. sytuacje z zycia Jezusa,
Apostolow i ich uczni nie stanowia podstawy do Waszych rozmyslan w kwestii
poznania Woli Bozej?
Ogolnie mowiac rozumiem, ze najwazniejsza rzecza w zyciu chrzescijanina jest
praca nad soba, nad charakterem, walka ze swoim Ja, podbijanie siebie. To
wszystko oczywiscie z pomoca Boza.
1 Tes. 4:3
"Taka jest bowiem wola Boza: uswiecenie wasze ..."(BW)

Pozdrawiam
Anton

patka.f Re: Wola Boza, szukanie jej 13.07.05, 15:29

A ja staram sie cały czas być otwrta na działanie Ducha Świetego...Po prostu
słucham w codzienności- w tym co robie..Czasem w danej sytuacji (kiedy ona już
sie dzieje i nie ma czasu na dłuże rozmyślania smile

po prostu wiem- co powinnam
zrobic. Nie mniej jednak wszystkie poważne decyzje dotyczące mojego życia staram
sie rozeznawać bardzo dokładnie..i wtedy nie wystarcza mi, że wydaje mi się, ze
wiem co powinnam zrobić- czekam na jakieś znaki i jedność w tym rozeznaniu razem
z mężem...Dzieki temu wiem- że jestem tu- gdzie powinnam była być ...i sparwia
mi to duża radosc...że staram sie chodzić ścieżkami Pana smile

sion2 Re: Wola Boza, szukanie jej 14.07.05, 12:51

Staram się szukać woli Boga przez kształtowanie sumienia, przez modlitwę i
wzmacnianie zaufania Jemu. Bardzo rzadko są sytuacje kiedy WIEM że wypłeniam
wolę Boga. Sądzę że taka "wiedza" nie jest koniecznie potrzebna, natomiast
niezbędny jest wysiłek ciągłego poszukiwania tej Bożej woli. Bo gdy ktoś WIE to
już szukac nie potrzebuje, może wpaść w pychę, ze "tak, ja pełnię wolę Boga". A
jak ktoś ciągle jest w postawie szukania, to jest uniżony, prosi o swiatło,
czeka, żebrze i zdaje się na miłosierdzie Boże a nie na swoje umiejętności
rozeznawania. Ma szansę na wzrost w pokorze, ktora jest miła Bogu.

U mnie we wspólnocie mówi się że wola Boża to nie jest coś lecz Ktoś. Czyli że
jak rozeznaję wydarzenia i pragnę przede wszystkim spotkac sie z Bogiem to to
zawsze nastąpi. Myslę że każdy z nas nie jest w stanie sam rozeznać zawsze jaka
jest Jego wola, nie potrafi jej przyjąć, i że Bóg o tym wie bardziej nawet od
nas. Więc sądzę że tak naprawdę to On nas szuka, On się pochyla i daje się poznać.

Pomoca dla mnie jest zawsze spowiednik, ktory zna mnie X lat, wie jakimi drogami
Bóg do tej pory mnie prowadził, potrafi to ogarnąć. Musze powiedzieć że
posłuszeństwo jemu nigdy nie spowodowało u mnie złych skutków. Wiem że ten
człowiek jest b. Boży i służy Jemu całym sercem, modli sie za mnie i jest mi
pomocą w rozeznawaniu woli Boga.

Czasem Bóg daje mi poznać że stalo sie coś zgodnie z Jego wolą, gdy po prostu
czuję pokój i umocnienie. A najczęstszą pułapką w jaką wpadam jest
racjonalizowanie i poleganie na własnym rozumie. A drogi Boże nie są naszymi
drogami..... Poza tym pomocą jest także Maryja. Parę miesięcy temu miałam taką
trudną decyzję do podjęcia, która mogła radykalnie zmienić moje życie. Nie
mogłam rozeznać czego oczekuje Bóg, ani nikt mi pomóc nie mógł. Wiec z całych
sił zaczęłam przyzwać Maryję i prosić Ją żeby wyprosiła mi łaskę, że w tej
ciemności cokolwiek wybiorę, żeby stało się tak jak Bóg chce. Decyzję podjęłam.
po paru miesiącach okazało się, ze gdybyn podjęła inną, wydarzyłyby się rzeczy
okropne, zniszczyłabym sobie życie.
- otryt Re: Wola Boza, szukanie jej 15.07.05, 09:16
  
  sion2 napisała:
  
  >Pomoca dla mnie jest zawsze spowiednik, ktory zna mnie X lat, wie jakimi
  >drogami Bóg do tej pory mnie prowadził, potrafi to ogarnąć. Musze powiedzieć że
  >posłuszeństwo jemu nigdy nie spowodowało u mnie złych skutków. Wiem że ten
  >człowiek jest b. Boży i służy Jemu całym sercem, modli sie za mnie i jest mi
  >pomocą w rozeznawaniu woli Boga
  
  Myślę, że jest właśnie tak jak piszesz, gdy mówisz o rozpoznawaniu woli Bożej.
  Dla mnie spowiedź jest sprawą pomiędzy mną a Bogiem, spowiednik zaś koniecznym
  pośrednikiem, który raz lepiej a raz gorzej mnie rozumie. Moim zdaniem istotą
  spowiedzi jest wyznanie grzechów i rozgrzeszenie, rozmowa jest sprawą
  drugorzędną. Nie miałem nigdy stałego spowiednika, więc słabo rozumiem te
  sprawy. Jednak chciałbym o coś zapytać. Dlaczego łączy się odmienne funkcje
  spowiednika i kierownika duchowego? Przecież sprawy duchowości to znacznie
  większy obszar niż nasza grzeszność. Dlaczego kierownik duchowy musi być osobą
  duchowną? Może nie musi? Dlaczego relacja ta jest asymetryczna, na kolanach, o
  której świadczy choćby słowo kierownik? Przecież dobry przyjaciel w szczerej
  rozmowie może zwrócić uwagę na różne sprawy, dać impuls do pójścia w jakimś
  kierunku. Może to nastąpić pod wpływem rozmowy z żoną, dzieckiem, kimkolwiek.
  Impuls taki może być obopólny, ubogacenie wzajemne, tak jak wzajemnie
  powinniśmy swoje brzemiona nosić. Kim był Jan Tyranowski dla Karola Wojtyły?
  Przyjacielem czy kierownikiem duchowym?
  
  Wolę Bożą bardzo często przekazywali światu dzieci lub ludzie prości, biedni,
  bez wykształcenia, np. dzieci z Fatimy lub siostra Faustyna. Ci wykształceni,
  osoby na wysokich stanowiskach kościelnych często stanowili znaczącą
  przeszkodę. Buntuję się, gdy widzę traktowanie siostry Faustyny w klasztorze,
  jak nawet tam liczy się status społeczny i majątkowy. Nie podoba mi się to
  kierowanie duchowe, wyjątkiem jest jedynie ksiądz Sopoćko. Czy tak zawsze musi
  wyglądać przekazywanie ważnych Prawd Bożych człowiekowi? Przez cierpienie?
  
  Pozdrawiam serdecznie
  Mirek
  - sion2 do otryta 15.07.05, 19:04
    
    Przez przypadek trafiłeś w mojego "konika" . W weekend postaram ci się szeroko
    odpowiedzieć, dziś nie dam rady bo miałam badanie prawie całodniowe i padam z nóg.
    
    Kierownikiem duchowym wcale nie musi być osoba duchowna .
    - otryt Re: do otryta 15.07.05, 19:10
      
      Dziękuję
      Bedę mógł poczytać dopiero w środę, bo za chwilę wyruszam nad nasze jezioro w
      lesie. Po czterech dniach pracy teraz mam 4 dni wypoczynku.
      
      Pozdrawiam
    - samboraga Re: do Sion 19.07.05, 09:28
      
      Sionku dasz radę napisać? czy jesteś zajęta za bardzo?
      bo ja też czekam niecierpliwie na Twój 'szeroki' post o kierownictwie duchowym -
      ale jak jesteś zajęta to sobie cierpliwie przycupnę i poczekam dalej
      
      (a badania mam nadzieję, że dobrze wyszły
      - sion2 Re: do Sion 19.07.05, 12:55
        
        oj własnie przyszłam na forum w celu usprawiedliwienia, mam troszkę zawalony
        czas w te dni ale może coś dobrego z tego będzie
        
        napisze koniecznie i na pewno tylko że chyba za dzień, dwa
  - sion2 Wreszcie piszę......... 25.07.05, 14:30
    
    Ciągle miałam wrazenie ze starczy mi czasu na napisanie tego co obiecałam pomimo
    udzielania się w wątku o chrzcie ... no i się przeliczyłam.
    
    Otryt: najchętniej przesłałabym ci 2 zeszyty formacyjne Ruchu Rodzin
    Nazaretanskich do którego należę a którego charyzmatem w Kosciele jest własnie
    m.in. kierownictwo duchowe.
    Krótko mówiąc mozna wyróznić kilka modeli kierownictwa duchowego. Od razu jednak
    zaznaczę że kierownik duchowy to nie:
    - kierownica czyli on nie ogranicza w swojej posłudze mojej wolnej woli, nie
    odbiera mozliwości decyzji itd.
    - nie zastępuje działania Ducha św.
    
    Kierownik duchowy powinien według św. Teresy odznaczac się: dobrym rozenaniem,
    doświadczeniem i wiedzą. To trzecie nie jest konieczne, najważniejsze są cechy
    wynikające z czyjegoś zaangażowania w modlitwę i relację z Chrystusem.
    Najwłaściwszym kierownikiem duchowym jest Duch św. Osoba ludzka podejmująca się
    takiej posługi, sama jest jeszcze "w drodze", powinna wyprzedzać na drodze do
    świętości swojego podopiecznego, ale jednocześnie nie sprowadzać całej posługi
    do "kierowania" tylko bardziej do towarzyszenia.
    W zakres kierownictwa duchowego wchodzą nie tylko sprawy sumienia, ale także
    szeroko rozumianego życia duchowego, relacji z ludźmi, odczytywania woli Boga z
    wydarzeń itd. Wszystko zalezy od penitenta! Wszelkie zasady są ustalane przez
    penitenta. Dlatego można mówic o:
    - poradnictwie duchowym
    osoba korzystająca z niego często radzi się róznych osób, nie jest z kimś
    związana jako swoim przewodnikiem, rady jakie słyszy nie są dla niej
    zobowiązujące, ten kto daje rady nie może oczekiwac posłuszeństwa ani wymagać
    pójścia za radą, on po prostu towarzyszy na drodze, poszukujący jest zobowiązany
    rozeznawać rady jakie mu są udzielane, posługę może świadczyć świecki człowiek
    albo kapłan czy zakonnica
    
    - towrzyszeniu duchowym
    często jest to w zakonach, mistrzyni nowicjatu albo przełozony towrzyszy duchowo
    na jakimś etapie zycia, występuje tu posłuszeństwo ale raczej ze względu na
    urząd, może świadczyć to świecki choć raczej to juz trudne będzie, bo zwykle
    wchodzi w grę tutaj formowanie do określonego celu np.: ślubów zakonnych
    
    - ojcostwie duchowym
    tutaj najważniejsza jest pokora i zaufanie penitenta, szczerość i otwracie; jest
    to model św. Faustyny Kowalskiej, zajrzyj do jej Dzienniczka pod hasłem
    "kierownictwo duchowe" znajdziesz mnóstwo ustępów w ktorych ona się wypowiada na
    ten temat
    ojcostwo duchowe raczej powinno być świadczone przez kapłana czy zakonnika, bo
    jest szczególnego rodzaju relacją duchową
    poza tym kwestia spowiedzi: jesli chcę aby dana osoba rzeczywiście prowadziła
    mnie do Boga to przecież przeszkodą do zjednoczenia z Nim są nasze grzechy
    (nieuznawane, ukryte, nieświadome, niezauwazone) i nasza nędza (też w zakresie
    gdy jej nie uznajemy, nie chcemy zobaczyć, a nie z samego faktu że jest, bo bez
    Boga nikt święty nie jest). Jeśli więc nie mówię kierownikowi duchowemu o swoich
    grzechach no to własciwie według mnie cała relacja może być zakłamana. W
    spowiedzi człowiek jest zobowiązany do szczerości, a w zwykłej rozmowie mozna
    się "kamuflować", zakładać "maskę" i byc zwyczajnie nieszczerym.
    Bo tu nie chodzi o rozwiązywanie problemów "czy mam podjąć tę i te pracę" "czy
    mam wyjechac tam i tam" tylko chodzi o szukanie i uczenie się odczytywania mowy
    Boga przez każde wydarzenie. Chodzi o odpowiedź dawaną Bogu, a On oczekuje
    róznych odpowiedzi, w zależności od etapu zycia duchowego na jakim znajduje się
    człowiek.
    cdn.
  - sion2 Wreszcie piszę........ cz.2 25.07.05, 15:02
    
    Ojcostwo duchowe polega na tym, ze w odpwoiedzi na twoją pokorę i zdanie się na
    Boga On udziela kapłanowi szczególnego światła co do twojej duszy. Trzeba tego
    doświadczyć, przekonac kogoś że tak się dzieje, nie za bardzo się da.
    Św. Faustyna pisała o wierze że słowa kierownika duchowego są słowami Jezusa
    (rzecz jasna tylko te które odnoszą się do spraw duchowych i sumienia a nie
    jakieś gadki o pogodzie i wszelkie luźne kontakty). Wiadomo że ze sakramentem
    spowiedzi jest związana szczególna łaska, ta łaska jest dawana tylko kapłanowi.
    Kiedy prowadzi się rozmowe duchową w czasie spowiedzi, można doświadczyć cudów.
    Wiele razy ja sama (choć od pokory jestem tak daleko jak wschód od zachodu)
    doświadczałam tego, że np. kapłan mówi słowa i kwestie odnoszące się do spraw o
    jakich nie miał pojęcia że sie wydarzyły.
    Istnieje też wiele niebezpieczenstw związanych z taka posługą np. przywiązanie
    do kierownika duchowego, traktowanie go jak "guru", zwalanie winy na niego gdy
    coś się niespodziewanego wydarzy "a ja byłam posłuszna" itd.
    
    Generalnie najbardziej kierownictwo przydaje się i najpełniej zaczyna istnieć w
    momencie gdy ktoś jest przez Boga wprowadzany w oczyszczenia duchowe. Znikają
    wtedy emocje w kontakcie z Bogiem, znika łatwośc modlitwy, pojawiają się duze
    trudności w relacjach z ludźmi itd. Człowiek jest zagubiony niezdolny do
    samodzielnego "prowadzenia się" gdyż nic nie wydaje mu się oczwiste i łatwe. Bo
    Bóg zaczyna wtedy człowieka podciągać do swojego poziomu, do życia duchowego a
    przestaje zniżać się do poziomu człowieka w sensie dostarczania mu emocji,
    uczuć, poczucia ładu i szczęścia itd. Wtedy wielu ludzi odchodzi od Boga gdy nie
    znajdą kierownika duchowego który już sam to przeszedł i wie jak poprowadzić
    daną osobę.
    Mozna o tym pisać i pisać, jakbyś chciał konkretów jeszcze możesz też zapytać na
    priv albo mogę ci wysłać zeszyty.
    
    Co do twoich pytań: rzeczywiście że obszar kierownictwa to cos więcej niż nasza
    grzesznosc lecz ona gdy jej nie widzimy gdy nie potrafimy zrozumieć sedna naszej
    rekacji na coś tam, stanowi przeszkodę do otworzenia się na Boga. Najważniejsze
    jest otwierać się na Boże przebaczenie, ale to nie może nastąpić gdy ktoś nie ma
    nic do uznania. A nędza ludzka jest ogromna i jest odkrywanie trwa całe życie,
    jest to zstępowanie do ludzkiej duszy coraz głębiej Bożego miłosierdzia. Bo to
    Bóg czyni nas świętymi i doskonałymi ale warunkiem jest uznawanie coraż głębsze
    swojej nędzy, aby On miał co przebaczać .
    Relacja kierownictwa nie jest relacją "na kolanach", chyba że w czasie
    sakramentu pokuty, ale wtedy uniżenie penitenta jest zaadresowane do Chrystusa a
    nie kapłana. Rozmowa duchowa może być w pokoju, na krzesłach czy gdziekolwiek
    indziej. Raczej kierownictwa nie da się ograniczyć tylko do wyznania grzechów,
    gdyż pozostaje cała sfera duchowa do omówienia niekoniecznie przy spowiedzi.
    Jedna uwaga: to penitent wybiera sobie kierownika. Nigdy nie powinno to być za
    pierwszym czy rugim spotkaniem. Ja miałam kilku kierowników (zmieniali sie z
    przyczyn niezaleznych ode mnie) i zawsze czekałam cierpliwie modląc się, na znak
    od Boga wewnętrzny że "to jest ten, którym będe się posługiwał względem ciebie".
    Towarzyszy temu w moim przypadku pokój wewnętrzny, pewność jakby niezależna od
    mojej woli. Ale nie jest to żadna reguła, gdyż Bóg każdego inaczej może prowadzić.
    Są kapłani w kosciele którzy są po prostu jakoś wybrani przez Boga do pełnienia
    takich duchowych funkcji. Moim kierownikiem był krótko ks. Dajczer (autor
    "Rozważań o wierze"), mam nadzieję że kiedyś zostanie ogłoszony świętym.
    
    Co do cierpienia - chyba wolę na priv.
    Pozdrawiam. Kasia
    - otryt Re: Wreszcie piszę........ cz.2 25.07.05, 20:21
      
      Dziękuję Kasiu, za tak obszerną i wyczerpującą odpowiedź. Odpisuję tak na
      gorąco. Na tej drodze nie jestem aż tak daleko, intuicyjnie wyczuwam jednak, że
      jest dokładnie, tak jak piszesz. Miałem fałszywe wyobrażenie o kierownictwie
      duchowym, myślałem, że trzeba się pożegnać z własną wolą. Co się jednak dzieje,
      gdy masz inny pogląd niż kierownik duchowy i chciałbyś inaczej? Czy nie zostają
      zakłócone w ten sposób relacje międzyludzkie z kierownikiem duchowym? Chciałbym
      przeczytać najpierw "Dzienniczki" siostry Faustyny, znalazlem w
      sieci "Rozważania o wierze" ks. Tadeusza Dajczera. Te "Dzienniczki" przychodzą
      do mnie z różnych stron. Niedawno słuchałem fragmentów czytanych w naszym
      kościele przez Dorotę Segdę. Z całego cyklu tektów religijnych czytanych przez
      wybitnych polskich aktorów właśnie "Dzienniczki" zrobiły na mnie największe
      wrażenie. Rozpoznawanie sensu wydarzeń, staram się to robić samodzielnie. W
      ostatnim czasie miały miejsce nieprawdopodobne zdarzenia wokół mojej osoby.
      Namacalnie poczułem opiekę Bożą.
      
      W pierwszej mojej notce pisałem o spowiedzi jako o sprawie pomiędzy mną a
      Bogiem. Potem pojechałem do lasu i w kontakcie z naturą, zdałem sobie sprawę,
      że jest błąd w takim rozumowaniu. Istnieje przecież społeczny wymiar grzechu.
      Grzech dotyka nie tylko mnie, ale i ludzi w jakiś sposób ze mną powiązanych, a
      może nawet wszystkich ludzi. Grzech pierworodny był katastrofą kosmiczną,
      pojawiła się śmierć, całe stworzenie, nawet materia, zostało w jakiś sposób tym
      grzechem dotknięte.
      
      Pozdrawiam serdecznie
      Mirek
      - sion2 Re: Wreszcie piszę........ cz.2 25.07.05, 20:55
        
        otryt napisał:
        
        > Dziękuję Kasiu, za tak obszerną i wyczerpującą odpowiedź. Odpisuję tak na
        > gorąco. Na tej drodze nie jestem aż tak daleko, intuicyjnie wyczuwam jednak, że
        >
        > jest dokładnie, tak jak piszesz. Miałem fałszywe wyobrażenie o kierownictwie
        > duchowym, myślałem, że trzeba się pożegnać z własną wolą. Co się jednak dzieje,
        >
        > gdy masz inny pogląd niż kierownik duchowy i chciałbyś inaczej? Czy nie zostają
        >
        > zakłócone w ten sposób relacje międzyludzkie z kierownikiem duchowym?
        
        To zalezy. Gdyz zasadniczo kierownictwo duhcowe nie polega na tym, że kierownik
        podaje mi rozwiązanie jakiś moich zewnętrznych problemów. Takie sprawy zdarzają
        się , ale rzadko i zwykle wypływa to z wcześniejszych wielu omawianych sytuacji.
        Natomiast zawsze jest tak, że mogę być nieposluszna jeśli chcę. No i zawsze
        kierownik mówi mi kiedy widzi, że jakaś sytuacja, ludzie, relacje czy problemy
        zagrażają mi w jakiś sposób tzn. mojej relacji z Bogiem. Spostrzeżenia mojego
        kierownika są zawsze "w głąb" problemu tzn. dlaczego coś się dzieje, co Pan
        Bógdo mnie mówi przez to i to, jakiej odpowiedzi WEWNĘTRZNEJ oczekuje. Gdy
        człowiek wewnętrznie przyjmie i odpowie na Boży głos, wtedy także wymiar
        zewnętzrny sprawy powoli się rozprostowuje. Przykład: ktos ma strasznego szefa w
        pracy. Jest niemiły, jest uciążliwy, niedocenia pracownika, ciągle wydaje głupie
        dyspozycje i nie chce przyznac się do błędu. Idzie z tym do kierownika i:
        - moze szukać odpowiedzi na pytanie "czy ja mam szukać innej pracy?" "jak mam
        znosić mojego szefa"
        - może szukać odpowiedzi na pytania "co Bóg mi mówi przez tego człowieka" "jaka
        jest moja reakcja na jego zachowanie?" "jaka jest przyczyna tego, ze tak nie
        denerwują jego docinki?"
        W pierwszym przypadku szuka się rozwiązań które raczej nie leżą w zakresie
        rozeznawania kierownika duchowego, a juz na pewno nie bez próby znalezienia
        odpowiedzi na pytania zawarte w drugim punkcie. Może się w rezultacie omawiania
        sprawy z punktu widzenia zewnetrzengo okazać że Bóg chce takiego a nie innego
        działania praktycznego, ale nie jest to konieczne. Najczęściej okazuje się ze
        przyjęcie wydarzen w odpowiedniej postawie powoduje diametralną zmianę sytuacji.
        Ja odpowiadam z punktu widzenia duchowości RRN, to znaczy że my wierzymy w tzw.
        duchowośc wydarzń. Wierzymy że nic w naszym życiu nie wydarza się przypadkowo,
        że wszystkim kieruje Bóg, mówiąc do nas przez wszystko i wszystkich wokół. I
        kierownik duchowy poomaga odczytać mowe Boga.
        Wiele razy byłam nieposłuszna kierownikowi i zawsze okazywało się po prostu
        później że miał rację. NIe zaburza to naszych relacji, gdyż ani ja ani on nie
        dbamy o relacje "ludzkie" pomiędzy nami. Ja przed nim nikogo nie udaję, nie dbam
        o to zeby on mnie "lubił", żeby spełnić jakieś jego oczekiwania itd. Po prostu
        nasza relacja jest duchowa a nie przyjacielska czy partnerska. Im bardziej
        dojrzały kapłan tym łatwiej o relację duchową. Penitent nie powinien ani bać się
        kierownika ani starać się dobrze przed nim wypaść. Kiedy ja go nie posłucham
        potem się do tego przyznaję, ale przebacza mi to Chrystus. W żaden sposób to nie
        niszczy mojej relacji z kierownikiem.
        Im bardziej Bóg kogoś przybliża do siebie, tym bardziej odkrywa przed nim jego
        nędzę. Ale też tym bardziej chce mu udzielić siebie czyli przebaczenia i łaski.
        Wtedy często rady duchowe kierownika krzyżują pychę penitenta. No i tu jest
        kwestia wiary, zaufania i pokory penitenta. Może zaufać, że to dla jego dobra a
        może się zbuntować i odmówić współpracy. Ale zawsze może potem wrócić i otrzymac
        jeszcze więcej łaski.
        
        Chciałbym
        >
        > przeczytać najpierw "Dzienniczki" siostry Faustyny, znalazlem w
        > sieci "Rozważania o wierze" ks. Tadeusza Dajczera. Te "Dzienniczki" przychodzą
        > do mnie z różnych stron. Niedawno słuchałem fragmentów czytanych w naszym
        > kościele przez Dorotę Segdę. Z całego cyklu tektów religijnych czytanych przez
        >
        > wybitnych polskich aktorów właśnie "Dzienniczki" zrobiły na mnie największe
        > wrażenie. Rozpoznawanie sensu wydarzeń, staram się to robić samodzielnie. W
        > ostatnim czasie miały miejsce nieprawdopodobne zdarzenia wokół mojej osoby.
        > Namacalnie poczułem opiekę Bożą.
        
        Tak polecam: "Dzienniczek" św. Faustyny Kowalskiej
        i "Rozważania o wierze" także
        w "dzienniczku" znajdziesz mnóstwo słów samegho Jezusa o korzystaniu z
        kierownictwa duchowego
        
        >
        > W pierwszej mojej notce pisałem o spowiedzi jako o sprawie pomiędzy mną a
        > Bogiem. Potem pojechałem do lasu i w kontakcie z naturą, zdałem sobie sprawę,
        > że jest błąd w takim rozumowaniu. Istnieje przecież społeczny wymiar grzechu.
        > Grzech dotyka nie tylko mnie, ale i ludzi w jakiś sposób ze mną powiązanych, a
        > może nawet wszystkich ludzi. Grzech pierworodny był katastrofą kosmiczną,
        > pojawiła się śmierć, całe stworzenie, nawet materia, zostało w jakiś sposób tym
        >
        > grzechem dotknięte.
        >
        > Pozdrawiam serdecznie
        > Mirek
        >
        
        Ja również, Kasia
- anton1 Re: Wola Boza, szukanie jej 15.07.05, 20:26
  
  Witajcie
  
  dziekuje za podadnie szczerych wypowiedzi.
  Chcialbym zapytac sie rowniez, czy w rozpoznawaniu Woli Boga szukacie rowniez
  odpowiedzi w Pismie Swietym, w jego przykladach, w przykladach swietych Starego
  Testamentu, Jezusa i swietych Nowego Testamentu. Czy np. przyklad postepowania
  Jozefa w Egipcie (syna Jakuba)nie jest czasem dla Was przykladem w podejmowaniu
  decyzji? Czy np. podtepowanie Rut Moabitki w stosunku do jej tesciowej czy tez
  narodu Izraelskiego nie moze byc pomocne. Czy np. sytuacje z zycia Jezusa,
  Apostolow i ich uczni nie stanowia podstawy do Waszych rozmyslan w kwestii
  poznania Woli Bozej?
  Ogolnie mowiac rozumiem, ze najwazniejsza rzecza w zyciu chrzescijanina jest
  praca nad soba, nad charakterem, walka ze swoim Ja, podbijanie siebie. To
  wszystko oczywiscie z pomoca Boza.
  1 Tes. 4:3
  "Taka jest bowiem wola Boza: uswiecenie wasze ..."(BW)
  
  Pozdrawiam
  Anton
anton1 Re: Wola Boza, szukanie jej 15.07.05, 20:26

Witajcie!

Dziekuje za podadnie szczerych wypowiedzi.
Chcialbym zapytac sie rowniez, czy w rozpoznawaniu Woli Boga szukacie rowniez
odpowiedzi w Pismie Swietym, w jego przykladach, w przykladach swietych Starego
Testamentu, Jezusa i swietych Nowego Testamentu. Czy np. przyklad postepowania
Jozefa w Egipcie (syna Jakuba)nie jest czasem dla Was przykladem w podejmowaniu
decyzji? Czy np. podtepowanie Rut Moabitki w stosunku do jej tesciowej czy tez
narodu Izraelskiego nie moze byc pomocne. Czy np. sytuacje z zycia Jezusa,
Apostolow i ich uczni nie stanowia podstawy do Waszych rozmyslan w kwestii
poznania Woli Bozej?
Ogolnie mowiac rozumiem, ze najwazniejsza rzecza w zyciu chrzescijanina jest
praca nad soba, nad charakterem, walka ze swoim Ja, podbijanie siebie. To
wszystko oczywiscie z pomoca Boza.
1 Tes. 4:3
"Taka jest bowiem wola Boza: uswiecenie wasze ..."(BW)

Pozdrawiam
Anton

biker3 Re: Wola Boza, szukanie jej 21.07.05, 11:56

ja kiedy nie wiem co mam zrobić w danej sprawie albo w jakim iść kierunku to modlę sie o Ducha Św. Potem często otwieram Pismo Św. i bardzo często poprzez słowo dostaję odpowiedź na moje pytania. Wiem też, żę Pan często posyła różnych ludzi do nas aby nas nakierowali na dobrą drogę. Myślę, że trzeba się modlić o rozeznanie Jego woli i o otwarte serce.

anton1 Re: Wola Boza, szukanie jej 21.07.05, 21:17

Witaj,

tez mi sie wydaje, ze Bog uzywa glownie trzech metod do przekazania nam jego
woli, tj. jego Slowa, jego Ducha i jego Opatrznosci. Mysle, ze w samym Slowie
Bozym jest bardzo duzo bezposrednich wskazowek do naszego zycia. I chociaz
czasy bardzo sie zmienily, to jednak mozna sie wiele nauczyc. Rowniez jego
wplyw poprzez Ducha, jego zasady sprawiedliwosci i milosci, maja na nas wplyw w
poszukiwaniu jego woli. Jego opatrznosci, czyli kierowanie naszym zyciem, moga
byc rowniez tak obszerne, ze czasem i one sa jednoznaczne w podjeciu wlasciwej
woli. Tak jak piszesz i ja uzywam modlitwy jako srodka w poszukiwaniu tej woli.

Pozdrawiam
Anton

Najnowsze z forum Wychowanie w wierze

Zaloguj się