EGIPT ZIMĄ - wspomnienia - ♥ Kraje arabskie ♥ - Forum dyskusyjne

beduinka 2 EGIPT ZIMĄ - wspomnienia 27.02.05, 13:47

30.01.2005 NIEDZIELA
Wstaję rano – i witam się z kolejnymi członkami personelu Meramees. Cieszą się,
że przyjechałam, ja też, bowiem panuje tu bardzo przyjazna atmosfera i
wszystkim polecam ten hotel. Zjadam pyszne śniadanie przygotowane przez Munę i
wyruszam na tyły Muzeum Narodowego, gdzie znajduje się dworzec dla autobusów
kursujących po Kairze.

Bilety na autobusy kairskie kosztują zawsze 0,25 LE lub 0,50 LE. Cena
uzależniona jest od trasy. W autobusie jest pan zbierający opłaty i rozdający
bilety. Ma on swoje miejsce siedzące z tyłu autobusu, lecz dodatkowo chodzi on
po autobusie. Gdy jest taki tłok, że nie można przedrzeć się do niego, a nawet
gdy się komuś po prostu nie chce, to podaje innym pasażerom pieniądze, one
wędrują od ręki do ręki na tyły autobusu, a chwilę później wraca do nas bilet i
ewentualna reszta. Często takie autobusy są bardzo zatłoczone i zdarza się, że
ludzie wiszą na zewnątrz na schodach – troszkę przypominając wtedy kiści
winogron. I także oni tak trzymając się autobusu zewnątrz podają do środka
pieniądze. Czuję, że taki system opłat za przejazdy miałby marne szanse na
przyjęcie się w Polsce.

Na dworcu słyszę, że sprzedawca z jednego z autobusów krzyczy „ma’ard, ma’ard,
ma’ard”, a za jego przednią ścianą widniej kartka „khidmat al-ma’ard”. Wsiadam
do niego i ruszamy. W autobusie stoję, bo nie ma wolnych miejsc, a niestety
typowa jest tutaj taka sytuacja, że gdy autobus podjeżdża na przystanek, to
mężczyźni rzucają się do drzwi, wbiegają do środka i zajmują wszelkie miejsca
siedzące, a dalej gdy podczas jazdy, gdy uwolni się jakieś miejsce, to też
zdobywanie miejsca jest na zasadzie „kto pierwszy ten lepszy” lub „wygrywa
silniejszy”.

W trakcie jazdy wchodzą do autobusu sprzedawcy gumy do życia, batoników,
grzebieni i spinek i tysiąca innych drobiazgów. Przechodzą przez autobus i
rozrzucają każdemu z pasażerów próbkę swojego towaru, następnie przechodzą po
raz drugi i odbierają albo pieniądze albo zwracany jest im towar.
Mijamy plac Ramzesa II. Wielki posąg tego faraona już niedługo opuści to
miejsce, więc jest otoczony rusztowaniami. Przejeżdżamy przez dzielnicę zwaną
Abbasijją, gdzie mieści się największy w Kairze szpital dla obłąkanych. Tuż
dalej jest Madinat Nasr (Nsr City) oraz powierzchnia targowa. Kupuję bilet za
0,50 LE w okienku – są osobne dla kobiet i mężczyzn (okienka, nie bilety), a
następnie wchodzę do środka – także są osobne wejścia dla poszczególnych płci.
Dalej mieści bramka do wykrywania metalu i przeszukiwanie toreb. Po przejściu
tej kontroli mogę rozpocząć podbój świata książek.

Targi książki w Kairze są imprezą cykliczną odbywającą się corocznie od 1969 r.
Wtedy to pierwsze targi odbyły się z okazji obchodów tysiąclecia Kairu.
Tegoroczne były już 37 edycją. Teren targowy jest ogromny. Jadąc tam
wyobrażałam sobie coś w stylu naszych targów książki w Pałacu Kultury i Nauki.
Tymczasem to, co zobaczyłam przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Jest tu
mnóstwo hal wypełnionych książkami, niektóre hale zajmuje jedno wydawnictwo,
inne przeznaczone są na kilka domów wydawniczych. Mam tu przegląd wszystkich
krajów arabskich – od Maroka do Omanu, od Syrii do Sudanu. Są też
przedstawiciele innych rejonów świata – Europy, Chin, Malezji.

Odwiedzam kilka hal – kupuję to tu, to tam różne książki. Trafiam do hali nr
15 – która jest głównym miejscem wystawienniczym, tutaj nie sprzedaje się
książek. Są tu stoiska nie tylko poszczególnych krajów, lecz także różnych
ministerstw – Ministerstwa Obrony, Ministerstwa Edukacji, Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych, Ministerstwa Zdrowia itp. Mieści się tu też polskie stoisko, ale
cóż za wstyd – leżą tam może ze 3 książki i kilka ulotek informacyjnych o
Polsce, a nie ma tam nawet żadnej osoby obsługującej to stoisko (chyba jedyna
taka sytuacja na całych targach).

Trafiam także na stoisko Uniwersytetu Ain Szams, gdzie poznaję przedstawicieli
tamtejszej neofilologii - nauczycieli języka niemieckiego i rosyjskiego i
zaproponowali mi, że jeśli bym chciała, mogłabym nauczać tam języka polskiego.
Ja nie mam ochoty, nie czuję się ku temu kompetentna, a także po prostu nie
lubię siedzieć w sprawach językowych – ale jeśli ktoś z was ma ochotę, niech
spróbuje się skontaktować z Ain Szams.

Po jakimś czasie mam kilka ciężkich toreb, jest już późno popołudnie, więc
wracam do centrum taksówką. Jeszcze kupuję wodę i wchodzę z moimi torbami do
hotelu. Po kilku minutach jednak wychodzę z powrotem. Dzwonię do kolegi z
letniej pracy Amorka – z którym już wczoraj telefonicznie się kontaktowałam,
lecz okazuje się, że nadal jest jeszcze z turystami i mam zadzwonić później. W
związku z tym dzwonię do Saida i umawiam się, że podjadę do Szobry i że będzie
na mnie czekał na stacji metra. Jeszcze piję sok truskawkowy i wsiadam do metra
na stacji Muhammad Najib i przejeżdżam aż do stacji Kulliyati Zira’. Saida nie
ma, więc sama idę do domu. Pan ze sklepiku obok wita się ze mną, że tak długo
mnie nie było. Wchodzę do domu, drzwi są otwarte, w mieszkaniu jest tylko mama.
Wita się ze mną bardzo serdecznie. Zaraz jeszcze przychodzi Aya – córka
starszej siostry Saida i rzuca mi się na szyję. Czuję się jakbym wróciła do
domu. Okazuje się, że Said poszedł po mnie na stację, ale musieliśmy się minąć
gdzieś po drodze. W związku z tym Aya wychodzi, by zadzwonić ze sklepiku do
niego, by wracał. W międzyczasie z mamą i Ayą oglądamy telewizję. Gdy Said
wraca, długo rozmawiamy, palimy też sziszę.

Wychodzę z domu o 9, bowiem miałam zadzwonić do Amra. Jednak nie odbiera
telefonu. A Said powiedział, że Mustafa dopiero co dwa tygodnie temu ożenił
się. Dzwonimy więc do niego i postanawiamy go odwiedzić. Mieszka on w Haram.
Idziemy najpierw kupić słodycze dla nowożeńców – tort i trochę arabskich
ciastek, bowiem nie wypada przy takiej okazji przyjść z pustymi rękami.

Spotykamy Mustafę i rzucam się mu w ramiona. Jestem szczęśliwa, że się ożenił.
W domu nie ma jego żony, a on nie ma kluczy, więc idziemy do mieszkania jej
mamy, skąd okazało się, że ona wyszła do koleżanki. Tam okazuje się, że poszła
już do domu. Przychodzimy i tam ją spotykamy. On ma 23 lata, ona 19. Jest to
związek nie jakiś zeswatany, ale z prawdziwej miłości. Rania jest w nim bardzo
zakochana, on także darzy ją głębokim uczuciem. Dołącza do nas jej mama.
Mustafa stara się grać rolę twardego i robi jej wymówki, że wraca, a jej nie ma
w domu. Wysyła ją do kuchni, by zrobiła herbatę. Ona trochę się burzy. Jej mama
podpowiada mu, pod jej nieobecność, by trochę łagodniej traktował żonę. Gdy
znowu później siedzimy razem w babskim gronie – tłumaczy córce, jak postępować
z mężczyznami. Dopiero uczą się dorosłego związku, uczą się żyć ze sobą. Są
młodzi, niedoświadczeni i muszą się dotrzeć. Siedzimy i rozmawiamy o wszystkim
i o niczym. Oglądam też ich ślubne zdjęcia. Później przychodzą inni goście,
więc ja, Rania, jej mama wychodzimy z salonu do sypialni. Dołącza do nas
wkrótce jej sąsiadka. Siedzimy, plotkujemy, śmiejemy się, jemy ciastka. Później
wychodzę do mieszkania sąsiadki (Szuszu), poznaję jej synka, męża i brata.
Później znów wracam do Mustafy i Rani. Wychodzimy późno w nocy, wracam do
hotelu o godz. 1:40.

Kair

beduinka 3 EGIPT ZIMĄ - wspomnienia 28.03.05, 23:34

31.01.2005 PONIEDZIAŁEK

Wstaję rano, a podczas gdy zjadam śniadanie – Ashraf (współwłaściciel hotelu)
docina mi, że przeze mnie w nocy spać nie może – ma on pokój tuż koło mojego, a
ja istotnie całą noc smarkałam, kochałam i kaszlałam… zresztą i w ciągu dnia
zużywam po kilka paczek chusteczek. Po śniadaniu udaję się znowu na tyły muzeum
egipskiego (po drodze zajrzałam jeszcze do banku, by wymienić euro na funty
egipskie), by pojechać na targi książki. Ponownie wsiadam w autobus,
którego „bileciarz” wykrzykuje „ma’ard, ma’ard, ma’ard” (targi). Jednak tym
razem mam niespodziankę. W pewnym momencie większość ludzi wysiada, a ja jadę
autobusem dalej, aż dojeżdżamy do końca trasy. Tam pytają się mnie kierowca
i „bileciarz”, gdzie jadę – gdy im mówię o targach, postanawiają, że autobus w
drodze powrotnej specjalnie skręci z trasy i mnie odwiezie na teren targowy.
Dojeżdżam na miejsce, kupuję wejściówkę za 0,50 LE i wchodzę – tym razem już
przy wejściu rozpoznają mnie. Podchodzę dzisiaj do miejsca oznaczonego jako
informacja i stamtąd biorę rozkłady wszelkich wydarzeń – koncertów, pokazów
filmowych, konferencji, prezentacji książek, spotkań z pisarzami itp., a także
mapę terenu pokazowego. Codziennie wydawany jest tutaj dziennik targowy (Risala
yawmiyya lil-ma’ard 2005). W wykazie książek (komputerowym!!!) sprawdzają dla
mnie, czy są wybrane przeze mnie książki. Nie ma. A i jeszcze dodam, że
wszyściutkie ulotki i broszury są tylko w języku arabskim, co dla mnie nie
stanowi problemu, natomiast dla innych obcokrajowców, mogłoby.

Znowu łażę sobie po stoiskach różnych wydawnictw i kupuję różne książki.
Następnie za pomocą wskazówek pytanych osób i mapki dochodzę do namiotu
kulturalnego, gdzie odbywają się codziennie występy zespołów z całego Egiptu.
To chyba jedyna taka okazja, by obejrzeć je wszystkie w jednym miejscu.
Najpierw oglądam zespół z Qanatir (to ta miejscowość położona w miejscu, gdzie
Nil rozdziela się na dwie odnogi). Grają na tradycyjnych instrumentach
muzycznych, śpiewają i tańczą. Namiot wypełniony jest po brzegi publicznością.
Bawią się w takt muzyki, klaskają, proszą o bisy. Gdy zaczynam filmować, ktoś z
organizatorów przeprowadza mnie do miejsca, gdzie siedzi profesjonalny
kamerzysta. Od tej pory codziennie będę filmowała koło niego. Jest to bardzo
sympatyczny człowiek. Nazywa się Ali i pracuje w Qasr Cinema (Pałacu Kinowym –
jest to jeden z departamentów Ministerstwa Kultury). Jest bardzo przyjaznym i
gadatliwym człowiekiem. Ma ok. 60 lat i wydatny brzuszek. Ma sześć córek z
dwiema żonami, córek, które po prostu ubóstwia. Od tej pory przez kolejne dni
będzie zawsze trzymał dla mnie miejsce, pozwalał podłączać moją kamerkę do jego
przedłużacza, gdy mi się będzie kończyło zasilanie, przedstawiał i wychwalał
mnie wszystkim dookoła, pilnował kamery, gdy ja będę wychodziła i po prostu
będzie bratnią duszą. Także podobno teoretycznie panuje tutaj taka zasada, że
nie można tych spektakli filmować – a raczej można tylko 10 min i to dotyczy
zarówno telewizji, jak osób prywatnych, a wykluczonym z tego jest tylko
kamerzysta oficjalny tych targów, czyli Ali. No, ale mi organizatorzy na to też
zezwolili i o ile na początku było z nimi troszkę pytań dlaczego, po co i dla
kogo filmuję, to wkrótce mi ulegli i przez kolejne dni z radością witali moje
przybycie. Zawsze podchodzili się do mnie przywitać i już im nie przeszkadzało
moje filmowanie. Wręcz zaproponowano mi, że będę mogła korzystać z archiwum
Qasr Cinema. Mam w związku z tym nagrany prawie każdy występ, który dane mi
było podziwiać, więc także będąc z powrotem w zimnej Polsce, mogę za pomocą
moich kaset przenosić się w zawirowany świat egipskiej muzyki, tańca, baletu,
teatru czy recytacji.

W czasie przerwy między kolejnymi występami wychodzę się przejść. Idę do Hali
nr 5, gdzie są stoiska wystawowe, a nie z towarem wystawionym na sprzedaż, a
także mieszczą się sale konferencyjne. Przed wejściem do miejsca, gdzie
rozpocznie się wkrótce konferencja z Nadine Gurdimer (transkrybuję jej nazwisko
z arabskiej pisowni) – laureatki literackiej Nagrody Nobla (pochodzi z RPA)
poznaję Hussama – reportera egipskiego dziennika Al-Dżumhur i trochę
rozmawiamy. Wchodzę na Konferencję, lecz zaraz muszę pędzić do namiotu
kulturalnego.

Kolejny występ to przedstawienie w wykonaniu Al-Qawmiyya musiqa ‘arabiyya –
czyli narodowej grupy muzyki arabskiej. Muzyka miesza się z tańcem i teatrem.
Występ ten robi na mnie ogromne wrażenie i żałuję, że nie mogę obejrzeć go do
końca.

Wracam autobusem na tyły muzeum, a stamtąd taksówką na Talaat Harb. Rzucam
tylko zakupione książki w hotelu i wybiegam znowu szybciutko. Łapię taksówkę i
jadę pod Cytadelę. Dojechałam na godz. 6:45 czyli tuż przed rozpoczęciem
przedstawienia. Said miał na mnie czekać i załatwić mi dobre miejsce, ale
nigdzie go nie widzę. No cóż – ja miałam natomiast być wcześniej. Teraz zimą
przedstawienia odbywają się w mniejszym teatrze, który mieści mniej
publiczności, a także oglądaniu przeszkadzają filary pośrodku, natomiast plusem
jest to, że miejsce jest kryte, czemu sprzyja obecna aura pogodowa. Jestem
szczęśliwa, że znowu widzę tanurę – najpierw popisy instrumentalistów,
następnie sufi i grupa tancerzy, a potem isteradi – a jednym z nich jest Said…
a mówił, że dzisiaj nie występuje.

Po występie jedę z Saidem, Mustafą i Mahmudem (ten ostatni też jest tancerzem z
zespołu) do Talbijji. Jest to jedna z dzielnic Gizy – blisko miejsca, gdzie
mieszka Mustafa. Wysiadamy w pobliżu jakiegoś wiaduktu i tam Mustafa i Mahmud
wsiadają do pick-upa, a my idziemy na piechotkę. Czekamy, później na jednym ze
skrzyżowań aż M&M przyjdą z pewnym zakupem dla nas, a także z odebranym z
pralni garniturem, w którym Mustafa brał ślub, a który pożyczony był od Ihaba
(brata Saida). Gdy przychodzą z tym wszystkim, bierzemy „to” i garnitur i
jedziemy do Szobry, gdzie czekają już na nas mama Saida i jego dwaj bracia.
Oglądamy moje dzisiejsze nagrania i gadamy o tym wszystkim, co działo się u
mnie, a co u nich od czasu mojego wyjazdu z Egiptu. Wracam busikiem na Tahrir,
a stamtąd taksówką na Talaat Harb i o 2 w nocy wpadam do hotelu.

Kair

beduinka 4 EGIPT ZIMĄ - wspomnienia 15.04.05, 18:25

01.02.2005 WTOREK

Wstaję rano, ale tak jakoś leniwie. Ale co najważniejsze – wstaję w Kairze,
najpiękniejszym mieście na świecie. Śniadanko. Następnie na placu Talaat Harb
przed księgarnią Madbuli spotykam o 11 Hussama – reportera, który chce mi
dzisiaj towarzyszyć na targach książki. Spacerek na tyły muzeum, jazda
autobusem. Wchodzimy na teren tragów na legitymację prasową (chociaż zakup
biletu to żaden wydatek 0,50 LE – ale są dzisiaj jakoś długie kolejki po
bilety). Łaziliśmy po różnych miejscach wystawienniczych. Szukałam przede
wszystkim książek o Palestyńczykach w Libanie – ale było tego tyle, co kot
napłakał. Kupiłam sobie za to różne inne książki.

Idę do namiotu kulturalnego. Znów usadawiam się z moją kamerą obok Alego – a on
wita mnie życzliwie. Mówi mi, że opowiadał o mnie swojej żonie i córkom i że
bardzo pragną się ze mną spotkać. Po raz kolejny oglądałam program artystyczny.
Najpierw był to występ Al-qawmiyya alat sha’abiyya (właśnie miałam nieudaną
próbę podłączenia mojej arabskiej klawiatury). Ich show było bardzo kolorowe i
żywiołowe – lecz jak już wspominałam – tego nie da się opisać, to trzeba
zobaczyć na własne oczy. Podobny komentarz odnosi się do kolejnej grupy – Tanta
musiqa sha’abiyya. Oni skupili się na grze na instrumentach muzycznych i
śpiewie. W zespole była niewidoma dziewczyna. Jedna z piosenek, którą
zaśpiewali była na temat zastrzelenia przez izraelskie wojska Muhammada ad-Dury
oraz jego ojca – zarówno członkowie zespołu, jak i publiczność mocno się
wzruszyli i po wielu twarzach spływały łzy. Było też wiele wesołych piosenek,
np. na temat życia małżeńskiego.

Po wyjściu z targów spacerowaliśmy aż do Abbasiji. Stamtąd pojechałam autobusem
na Tahrir. Kupiłam sobie kanapkę z frytkami, którą zjadłam już w pokoju
hotelowym, podobnie jak jakiegoś miniaturowego banana, którego otrzymałam
wczoraj od kierowcy busika. Czuję się śpiąca, więc postanawiam przespać 3
godzinki. Wstaję więc o 9:30. Wychodząc kupuję sobie jeszcze kanapkę z
tuńczykiem i zjadłam ją, wstąpiłam do sklepu po wodę i udałam się na plac
Talaat Harb, gdzie czeka na mnie reporter Hussam. Poszliśmy na Corniche i
wsiedliśmy na łódź. Razem z nami płynie nią jeszcze grupka ok. 10 chłopców w
wieku mniej więcej 20 lat. Z głośników na łodzi leci głośna arabska muzyka, a
chłopcy do niej tańczą. Czasem są to takie typowo arabskie ruchy, szczególnie
bioderek, czasem dziwne wygibasy, a przy wolniejszej muzyce zaczynają ze sobą
tańczyć ze sobą chłopcy w parach, robiąc przy tym dziwne miny. Wszyscy na łodzi
mamy wiele śmiechu. Jest też jakaś arabska rodzina, których najstarsza córka
jest z narzeczonym. W pewnym momencie zaczyna ona tańczyć wywijając bioderkami,
ma naprawdę bardzo fajne ruchy. Chłopcy zaczynają jej przyklaskiwać i gwizdać,
lecz ona się tym speszyła i usiadła z powrotem między swoimi bliskimi. Kair w
nocy od strony Nilu wygląda naprawdę przepięknie. Po rzece pływa więcej łodzi –
część z nich – taka jak w przypadku naszej łodzi – bierze na swój pokład wiele
ludzi (i kosztuje tylko kilka funtów – nie zapisałam sobie ceny, lecz o ile
dobrze pamiętam było to coś ok. 3 funtów). Można też taką dużą łódź wynająć
sobie całą – często widziałam grupy weselników, bądź przyjęcia urodzinowe na
takich łodziach. Są też mniejsze łodzie oraz feluki – szczególnie polecane
zakochanym parom. Przycumowane przy brzegach wielgachne statki-restauracjo-
dyskoteki rozbrzmiewają muzyką i rozświetlone są różnobarwnymi światłami.
Wycieczka taka trwa jedynie ok. 20 minut, ale jest naprawdę przyjemna.

Wysiadamy i udajemy się na spacer. Dostaję od znajomego z Libanu smsa, czy ze
mną wszystko ok – że był w Egipcie jakiś duży wypadek. Ja tu nic o tym nie
słyszałam, lecz zagadujemy jakiegoś policjanta, który mówi nam, że gdzieś w
okolicach Al-Minji zderzyły się 2 pociągi. Idziemy wzdłuż Corniche,
przechodzimy mostem na Zamalek, gdzie siadamy w jakiejś kawiarence, by czegoś
się napić, a ja dodatkowo palę szisze (Hussam – nie pali ani papierochów, ani
sziszy). Dalej spacerujemy, a później kolejnym mostem wracamy na naszą stronę
Nilu. Trochę się pokłóciliśmy się. Gdy mijaliśmy Hiltona zatrzymała nas
policja, sądząc, że on mi się naprzykrza. Jednak jest chyba tak, że na
legitymację prasową wiele się może upiec i kończy się to tym, że oficer podaje
nam swoje nazwisko i numer telefonu – jeśli byśmy potrzebowali kiedyś czegoś od
policji, to mamy się do niego zgłosić. Idziemy dalej, a ja opowiadam Hussamowi
o tym, jak kiedyś w Luksorze ktoś zaczepił mnie – dotykając mojego tyłka.
Znajomy, który był wtedy ze mną – zareagował i popchnął tego mężczyznę i zaczął
na niego krzyczeć. A on wyjął wtedy legitymację policyjną. Gdy ja wyjechałam do
Polski – mój znajomy był wzywany w tej sprawie na policję – jako że zaatakował
policjanta. Gdy Hussam o tym usłyszał, chciał dokładne informacje, nazwisko
policjanta, by opisać to w swojej gazecie. Ja oponuję, nie chcę już do tego
wracać, nie chcę też sobie robić wrogów.

Spacerujemy dalej po śródmieściu – okazuje się, że teraz w środku nocy na
Talaat Harb i różne okoliczne uliczki zamienione są w plan filmowy. Ludzie są
ubrani w stroje sprzed kilkudziesięciu lat. My przypadkiem wkroczyliśmy w sam
środek tego zamieszania, gdy nagle został włączony reflektor – spojrzałam w
górę i dostrzegłam, że nad nami na jakimś stojaku wisi kamera, a ekipa się
dziwnie na nas patrzy. Przeprosiliśmy, ale ekipa była do nas sympatycznie
nastawiona i trochę nas jeszcze pozagadywała. Co ciekawe – rano nie było po tym
wszystkim ani śladu. Wróciłam do hotelu ok. 4 w nocy – po sześciogodzinnym
spacerze :)

Kair

beduinka 5 EGIPT ZIMĄ - wspomnienia 27.05.05, 16:49

02.02.2005 ŚRODA

Kolejny poranek w Kairze, kolejny dzień, który spędzam na targach. Czyli
powtórka z rozrywki pt. śniadanko w hotelu (ale dzisiaj późno, bo o 11, jako że
po obudzeniu cierpiałam na lenistwo i czytałam zakupione wczoraj książki),
spacer na tyły muzeum, autobusem do Mediant Nasr. Dzisiaj jak chcę kupić
bilety – pan w okienku pyta się czy jestem studentką, gdy potwierdzam – dostaję
bilet studencki, czyli o połowę tańszy bez potrzeby pokazywania jakiejkolwiek
legitymacji. Czyli nie płacę pół, lecz ćwierć egipskiego funta, ceny iście
bajońskie. Znowu biegnę do namiotu „il-khaima ith-thaqafiyya” by napawać się
różnymi próbkami egipskiej kultury, przede wszystkim sztuki ludowej. Dzisiaj
byłam na występach:
- الاسماعيلية الات شعبىة, którzy prezentowali folklor z północnego Egiptu, gra na
instrumentach, śpiew, taniec
- مصطفى كامل موسيقى عربية kolejna dawka muzyki arabskiej
Jestem tam już witana i przez kamerzystę Alego i ludzi z obsługi widowiska z
otwartymi ramionami. Donoszą mi herbatę, proponują pudełko z kanapkami, jakie
roznoszone są ekipie festiwalowej, pozwalają filmować całe wydarzenie. Także
ludzie z widowni, co chwilę starają się mnie zagadywać. Prawie każda osoba ma
ze sobą jakieś książki, które co zakupiła, często są to prości ludzi, a jednak
widać u nich spore zainteresowanie książkami, a co ciekawe często zdarzało mi
się widywać u takich osób poezję, poezja jest przecież sztuką trudną w
odbiorze, a jednak wśród Arabów wysoko ceniona i szeroko czytywana przez ogół.
Pamiętam, z czasów, gdy uczyłam się w Damaszku – w parkach, gdzie rodziny
przychodziły na pikniki, puszczane były przez megafony wiersze, przede
wszystkim Nizara Qabbaniego.

Wychodzę z targów ok. godz. 17 i jadę na Khan al-Khalili. Kupuję sobie abaję i
khimar – w sklepiku, w którym robiłam kilka miesięcy wcześniej zakupy. Byłam
tam raz – we wrześniu 2004, więc minęło już trochę czasu – ale od razu jestem
witana po imieniu, wypytywana czemu mnie tak długo tam nie było.

Wracam do hotelu i zostawiam klamoty, przebieram się, wybiegam by złapać
taksówkę do Cytadeli. Ibrahim (menger grupy tanury) przeprowadza mnie do
przednich rzędów, lecz nagle dosiada się do mnie Said – nie będzie dzisiaj
tańczyć, więc postanawia oglądać widowisko razem ze mną. W związku z tym
członkowie grupy, którzy dzisiaj występują, wygłupiają się i co chwila jakieś
znaki do nas puszczają, oczkami mrugają, kiwają głowami itp. A niech tam mają
ubaw. Said podpytuje czy bym nie chciała zatańczyć z grupą tak jak kilka
miesięcy temu. Ja dzisiaj siedzę w dobrym miejscu i w związku z tym robię
trochę fajnych zdjęć. W czasie występu wchodzi do Sali wchodzi też Barbara, z
którą leciałam samolotem WAW-HRH i jechałam autobusem HRG – Kair. Po występie
wychodzę z moją derwiszowską grupą, bo mamy wyskoczyć do kawiarni, jednak jak
się dowiaduję, że próbują mnie wyciągnąć do kawiarni w Gizie kapituluję i
wracam do centrum.

Szybko zjadam kanapkę w pobliskim barze szybkiej obsługi i spotykam Husama, z
którym idziemy do komendy głównej policji po newsy. On lubi pisać artykuły o
zbrodniach (różne mają ludzie odchyły od normy), więc potrzebuje znaleźć taką
ciekawą chwytliwą sprawę. W portierni podajemy nazwisko oficera, z którym mamy
się zobaczyć, ten jest informowany telefonicznie i zezwala nam na wejście.
Wchodzimy na górę i wkraczamy do pokoju, gdzie pracuje Hisham. W Egipcie jest
wszędzie multum policji, lecz większość tych, których spotyka się na mieście
nie jest najwyższych lotów. Hishamem jestem miło zaskoczona. Jest inteligentny,
bardzo dobrze mówi po angielsku. Okazuje się, że komenda główna nie jest też
źle wyposażona. No ale jesteśmy już w części dla wyższej kadry oficerskiej
kairskiej policji, wśród jej elit. Hisham pracuje na laptopie, mają stały
dostęp do netu. Obok jest sala przesłuchań, do której wchodzi się jednymi
drzwiami, a drugie prowadzą do takiego przedsionka, z którego można oglądać
przesłuchanie przez szybę wenecką. Tymczasem nawet jak my siedzimy w naszym
pokoiku i Husam przegląda akta, zostaje do nas wprowadzony stary mężczyzna w
galabijji i kajdankach na rękach. Wygląda na bardzo przestraszonego,
zawstydzonego. Policjant jednak w czasie rozmowy z nim nie krzyczy na niego (a
wręcz proponuje mu kawę, która zaraz zostaje przyniesiona), a raczej przemawia
spokojnym głosem, jednak mężczyzna odpowiada bardzo cicho, ledwie słychać jego
głos. Hussam wynajduje sobie sprawę nt. ojca, który zabił swoją córkę – i
spisuje sobie z teczki potrzebne mu do napisania artykułu fakty. Hisham daje mi
swój numer telefonu – z przekazem, że jeśli kiedykolwiek bym miała jakieś
problemy to mam od razu dzwonić po niego, a on mnie z nich wykaraska. Choć mam
nadzieję nigdy nie być w takiej sytuacji, zapisuję sobie ten numer )).

Żegnamy się i idziemy z Husamem nad Nil i znowu decydujemy się przepłynąć
stateczkiem po rzece. Tym razem nie ma już takiej przedniej zabawy jak wczoraj –
muzyka sobie leci, lecz nikt nie tańczy. Spacerujemy sobie, zaglądamy na
Zamalek, gdzie siadamy w kawiarence napić się czegoś i zapalić sziszę (palę ja,
on nie). Husam coraz bardziej działa mi na nerwy, bowiem inaczej rozumie naszą
znajomość. Ja miałam nadzieję na jedynie koleżeńską stopę, a on na coś więcej.
Wydawał mi się na tyle inteligentny by to zrozumieć, by pojąć, że na linii
mężczyzna – kobiety jest cała gama rozwiązań, a związek miłosny jest tylko
jednym z nim (dodam, że mam w krajach arabskich, w tym w Egipcie sporo
znajomych, którzy są po prostu znajomymi, kolegami, przyjaciółmi i tyle –
chociażby w Kairze właśnie kumple z tanury. Dla których jestem koleżanką lub
wręcz siostrą, a siostry się nie podrywa, lecz się nią opiekuje i chroni).
Staje się marudny w wyrażaniu uczuć, a mi się tego nie chce słuchać. Czas to
zakończyć. Wracam do hotelu padnięta długim dniem.

Kair

beduinka 6 EGIPT ZIMĄ - wspomnienia 01.06.05, 02:54

03.02.2005 CZWARTEK

Powtórka z rozrywki, czyli śniadanko w hotelu - jak ja ich lubię, ich czyli
obsługę hotelu – Ashrafa, Muhammada, Abdu i … (dlaczego zapomniałam jego imię –
taki sympatyczny młodziutki – ok. 20 l. – i bardzo uczynny chłoptaś), no i
Muna – jak ona sprząta, to lepiej uciekać. No a jak jej nie ma w pobliżu – to
chłopcy plotkują o jej nowym narzeczonym, który wciąż do niej dzwoni. No a
podobno to tylko my kobiety jesteśmy plotkarkami. Bardzo lubię ten hotel, chyba
właśnie z powodu jego atmosfery (nie plotkarskiej, lecz tak ogólnie). Tak
cieplutko goście są tu traktowani, a jednocześnie bez żadnego natręctwa.

Znowu idę na tyły muzeum i autobusikiem jadę na targi. Dlaczego tylko jak już
przychodzę na dworzec – to kierują mnie do autobusu targowego, dlaczego gdy
wchodzę na teren targowy (znowu bilet studencki) witają mnie, że chyba tak
bardzo mi się podoba, że kolejny raz wracam. A mi się naprawdę podoba,
szczególnie to co się dzieje w namiocie kulturalnym, gdzie i teraz kieruję
swoje kroki. Dzisiaj w programie mamy المنصورة الات شعبية – czyli grupę muzyczno-
taneczną, grającą na tradycyjnych instrumentach ludowych, pochodzącą z Mansury.
I jeszcze jakaś kolejna grupa, która nam zatańczyła i zaśpiewała, a potem
pojechałam na plac Ramzesa, by kupić tam prezent dla Mahmuda, do którego szłam
dzisiaj na przyjęcie urodzinowe. Wybrałam mu samochodzik elektryczny ze
sterownikiem. No i wydało się, że Mahmud jest małym chłopcem – no nie takim
małym, przecież dziś wypadają jego czwarte urodziny, więc szykuje się extra
impreza. Mahmud jest synem Hasana i siostry Saida. Jadę do Szobry i przychodzę
do domu Saida. Jego matka już wyszła do domu Hassana. Jego bracia właśnie się
szykują do wyjścia – aż chce mi się śmiać jak się poważnie szykują na to
przyjęcie - ale śmieję się tylko w duchu – nic po sobie nie pokazując, tak
naprawdę to wiem, że dla nich każda taka uroczystość jest okazją do spotkania
całej większej rodziny, która zjeżdża się nawet z innych miast. Saidowi jakoś
się na razie nie śpieszy. Oglądamy telewizję (Said się cieszy, bo mają teraz
nowy wielki telewizor i kablówkę [czy też może satelitę] – w każdym razie
multum stacji i można uprawiać sport pt. przełączanie z kanału na kanał, także
sport często uprawiany przez Polaków) i jemy późny obiad (bądź wczesną
kolację) – gotowane krowie serca – dla mnie, która nie jada zazwyczaj mięsa
jest to trudne zadanie, ale daję sobie radę… ufff… nigdy więcej…

Potem wychodzimy z domu i idziemy na autobus do Qanatir. Wsiadanie jest niezbyt
przyjemne, bo to mężczyźni pchają się do wyjścia i pędzą, by zająć miejsca
siedzące, a kobiety nie mają takiej siły przebicia. Ja mam, no i przede
wszystkim mnie Said wciąga w ten tłum. Udaje się nam i zdobywamy miejsca
siedzące. Opuszczamy Kair i jedziemy drogą, przy której leżą wioseczki
rozciągnięte wzdłuż, natomiast za nimi widać pola uprawne. Wysiadamy w
Aljubili. Jest już ciemno, gdy idziemy uliczkami, a raczej bitymi dróżkami
między domami. Słychać ryczenie krów i przeciągły ryk osła. Gdy dochodzimy do
domu Hassana – już z zewnątrz słychać muzykę. W środku jest wielu ludzi. Część
z nich już znam, bowiem jest tam zarówno rodzina Hassana, jak i jego żony, a
także wiele osób z grupy derwiszy. Ismail rzuca się mi na szyję, mój malutki
Ismail – 15 letni zakręcony derwisz. Część osób dopiero poznaję. Mieszkanie
jest pięknie (oczywiście to słowo jest bardzo relatywne) przyozdobione. W
jednej części salonu są kobiety, w innej mężczyźni. Nie jest to jakoś
oddzielone i osobnicy tej czy tamtej płci przenikają do drugiej części. Leci
muzyka. Jestem karmiona tortem. Pysznym. Zaczynają tańczyć, po salonie wirują
Hassan z żoną, biorą też synka miedzy siebie albo na barana. Proszą bym to
wszystko nagrywała na video i by mogli sobie przegrać. Więc nakręcam Umm Mahmud
wywijającą biodrami, siostrę Zassana Fatimę w radosnych podskokach, babcie
zajmujące się wnukami, mężczyzn rozprawiających przy sziszy i kawie, a przede
wszystkim szczęśliwego Mahmuda, brzdąca wokół którego to się wszystko dzisiaj
kręci. Odwija coraz to kolejne prezenty. Nieskromnie dodam, że z mojego
prezenty cieszy się chyba najbardziej. Odwija go i bawi się samochodzikiem nie
tylko mały Mahmud, ale i jego ojczulek Hassan. W pewnym momencie Hassan i
Ismail próbują odtańczyć zakręcony taniec derwiszy, lecz biorąc jakąś narzutę
jako naturę omal nie zrzucają żyrandola, więc ten sposób zabawy tutaj odpada.
Natomiast tańczą w niezwykle ciekawy sposób. No cóż lata treningu w zespole
tanury dały im niezwykle gibkie ciała, a na dodatek bardzo dobrze czują muzykę.

Said odwozi mnie do centrum, lecz ja nie idę bezpośrednio do hotelu, lecz
najpierw na godzinę wstępuję do kafejki internetowej (4 LE za godzinę) – po raz
pierwszy od kiedy jestem teraz w Egipcie.

Kair – Aljubija - Kair

gajasirocco Re: 6 EGIPT ZIMĄ - wspomnienia 01.06.05, 11:34

Jak miło się czyta te Twoje wspomnienia.
Oby Maroka tez było dla Ciebie tak gościnne.

beduinka 7 EGIPT ZIMĄ - wspomnienia 10.06.05, 18:49

04.02.2005 PIĄTEK

No i nastał piątek. Dzisiaj ubieram się w abaję i khimar i jak schodzę na
śniadanie to od razu wiedzą, gdzie się wybieram. Zjadam śniadanie i gdy się już
szykuję do wyjścia zjawia się niestety Hussam. Moje próby spławienia nie udają
się, on twierdzi, że wybiera się na modlitwę piątkową, więc może i do Al-
Azharu. Dobra, niech jedzie, meczet jest duży, a poza tym sale męska i kobieca
są osobne, więc nie będziemy sobie za bardzo przeszkadzać. Co ciekawe, on nie
wie jak dojechać pod Al.-Azhar – no ale cóż ja przecież wiem, więc mogę i
Kairczykowi wskazać drogę. Gdy dojeżdżamy pod Al-Azhar on dziwi się kordonom
policyjnym, chce się pytać co się dzieje, myśli, że coś wyjątkowego się stało,
lecz tłumaczę mu, że to zwykłe środki bezpieczeństwa stosowane co piątek przed
Al-Azharem przed i w czasie głównej modlitwy.

Wchodzimy do meczetu osobnymi wejściami. Najpierw jestem trochę na dziedzińcu,
lecz wkrótce wchodzę do sali dla kobiet. Znowu – tak ja podczas swoich
wcześniejszych wizyt na piątkowych modlitwach w meczecie - poddaję się
ustawieniom przez starsze babeczki, które wskazują każdemu wchodzącemu miejsce
w rzędach. Usadzają nas ciasno koło siebie, co poniektóre kobiety, które
przyszły wcześniej – zajmowały koło siebie miejsca dla swoich koleżanek i te
później wędrując na przody, muszą wielgachne kroki nad już siedzącymi kobietami
czynić. Niektóre kobiety odprawiają teraz zaległe modlitwy, inne plotkują
między sobą, a pozostałe po prostu siedzą w ciszy czekając na rozpoczęcie
modlitwy. Słucham z uwagą dzisiejszej chutby, która jest na temat różnic między
surami mekkańskimi i mesyńskimi, różnic w typie przesłania, treści, stylu.
Podczas modlitwy zwracam uwagę, że ścianki działowe między częściami dla kobiet
i mężczyzn zostały przebudowane tak, że już nie można dostrzec drugiej części
meczetu. Podczas modlitwy kobiety zauważają oczywiście, że nie jestem
muzułmanką, jako że tylko obserwuję, a nie modlę się i wkrótce po skończeniu
pokłonów zaczynają ze mną pogawędki. Jak zawsze jest to nastawienie pozytywne,
sympatyczne i widać, że sprawia im radość to, że mogą sobie trochę pogadać z
cudzoziemką.

Później wychodzę na dziedziniec, na którym są już tłumy ludzi i wkrótce idę do
części męskiej, gdzie - jak w każdy piątek, kiedy byłam na Al-Azharze – po
modlitwie odbywa się demonstracja antywojenna / antyizraelska /
antyamerykańska. Na szczęście nie widzę nigdzie Hussama – chyba small chat z
Egipcjankami pomógł mi i on opuścił meczet przede mną. Wracając do tematu
demonstracji – mężczyzna z megafonem podgrzewa emocje tłumu, opowiadając o
zbrodniach Amerykanów na Irakijczykach i Izraelczyków na Palestyńczykach. Nagle
jakiś rozemocjonowany Egipcjanin krzyczy, że ja jestem Amerykanką, że ja
zabijam Irakijczyków i Palestyńczyków i że mam się wynosić z jego kraju
(zwróciłam na siebie uwagę filmowaniem i robieniem zdjęć, co samo nie jest
zakazane i wręcz jest w tym momencie tam sporo dziennikarze także
dokumentujących tę demonstrację, jednak przyciąga to na mnie uwagę tego typka).
I wtedy ten tłum gniewnych Arabów nie otacza już mężczyzny z megafonem, tylko
mnie. Część z nich wówczas potakuje mu wzrokiem i kiwając głowami, część mówi
by się uspokoił, bo nie przystaje się tak zachowywać w meczecie, a większość
milcząco oczekuje, co się wydarzy. Ja najpierw próbuję słownie odpierać ataki,
lecz wkrótce zauważam, że nie ma to raczej większego sensu. Widzę, że sytuacja
jest napięta i też się zastanawiam, co będzie dalej.

c.d.n.

beduinka 8 EGIPT ZIMĄ - wspomnienia 11.06.05, 19:41

Widzę, że sytuacja jest napięta i też się zastanawiam, co będzie dalej. Wiem
jednak, że zawsze w meczecie podczas piątkowej modlitwy jest mnóstwo policji w
cywilnych ubraniach (ci w mundurach stoją w kordonach otaczających meczet). I
tak jak się spodziewałam zaraz do nas podchodzą, jednak zadziwiają mnie
pytaniem „Co się dzieje Amiro?”. Jakże „miło”, że policja kairska rozpoznaje
mnie już po imieniu. Okazuje się, że są to ci sami policjanci, z którymi
rozmawiałam tutaj na Al-Azharze kilka miesięcy temu, we wrześniu czy w
październiku, ale zdziwiło mnie, że nadal pamiętają moje imię. Wtedy krótko
sobie porozmawialiśmy, bo ciekawiło ich po prostu, co robię na takiej
demonstracji, a teraz przyszli mi z odsieczą.

Opuszczam meczet rozgoryczona zachowaniem tego mężczyzny. Sądzę, że on sam nie
zrobił dla Irakijczyków czy Palestyńczyków zupełnie nic, poza tym, że po
usłyszeniu od jakiegoś idioty z megafonem, że Amerykanie są ble i błędnym
wydedukowaniu, że ja jestem Amerykanką powykrzykiwał jakieś bzdury. I już
czuje, że broni w ten sposób swoich braci Irakijczyków przed wstrętnym
Zachodem.

Poza meczetem kairskie życie toczy się swoim zwykłym tokiem. Nie za szybko, nie
za wolno.
Plączę się po sukach i uliczkach starego miasta (popijając po drodze różne soki
owocowe, takie mam dzisiaj zachcianki) aż dochodzę do meczetu Sułtana Hassana
II. Jeszcze przed wejściem zakładam na głowę khimar i dzięki temu wchodzę tam
nie jako turystyka. Stąpam po tym meczecie przypominając sobie moje wszystkie w
nim wizyty poczynając od tej pierwszej prawie równo 9 lat temu, po tą ostatnią
4 miesiące temu. Gdy docieram korytarzami do głównej części meczetu, gdzie w
czterech iwanach mieściły się niegdyś cztery szkoły prawa muzułmańskiego
(hanaficka, malikicka, szafaicka i hanbalicka) imam i muezin meczetu witają
mnie słowami „Al-hamdu lillahi bis-salama ya Amira” i zaczynają się mnie
wypytywać, co porabiałam przez ostatnie miesiące. Pytają się czy już przeszłam
na islam, a ja zgodnie z prawdą odpowiadam, że nie. Rozmawiamy o wszystkim i o
niczym, aż nastaje czas kolejnej modlitwy i muszą oni wykonać swoje obowiązki,
tj. muezin wezwać na modlitwę, a imam ją odprawić. W meczecie siedzą też
hiszpańscy turyści słuchający z zaciekawieniem swojego przewodnika, a gdy daje
im czas wolny, on sam jest zaciekawiony moją personą.

Po skończonej modlitwie pewien starszy pan zaczyna rozmowę ze mną i zaprasza na
obiad do swojej rodziny. Podobno mieszka niedaleko stąd. Przystaję na tę
propozycję i idziemy do jego domu. Po drodze wstępujemy jeszcze na sok z mango.
Kluczymy wąskimi uliczkami, a ja staram się zapamiętać drogę. Bynajmniej nie
było to „niedaleko” – jak twierdził, ale bynajmniej nie żałuję tej drogi i
wizyty. W domu poznaję jego żonę oraz dwie córki. Trzecia dołącza do nas
później, bo jest jeszcze na zajęciach – studiuje ona na Uniwersytecie Al-Azhar,
a dzisiaj, choć piątek i to dzień wolny od lekcji na uniwerku, pobiera
korepetycje z języka angielskiego. Gdy wraca do domu rozmawia ze mną i sama
chce byśmy rozmawiały po angielsku, który zna naprawdę nieźle. Młodszą córkę
ojciec namawia do rozmowy ze mną po niemiecku, bo podobno mała uczy się tego
języka w szkole, lecz dziewczynka jest onieśmielona i duka tylko kilka
podstawowych zwrotów.

W pewnym momencie wpada do mieszkania ich kuzyn, wnosząc stary rozwalony (ale
naprawdę piękny, misternie rzeźbiony) stół, który – co wnioskuję z rozmowy -
oni dali mu do naprawy i tłumaczy, że będą mu potrzebne dodatkowe listewki,
które podtrzymają rozchybotane części tego mebla. Lecz co ciekawe, choć
rozłożył się z tym stolikiem na dywanie tuż przede mną i dziewczynami, z
którymi rozmawiałam – w ogóle nie zdawał się być zdziwiony moją bytnością tam,
i poza powitalnym as-salamu ‘aleikum wypowiedzianym przy wejściu do mieszkania
i skierowanym do wszystkich w nim będących, na które oczywiście odpowiedziałam,
nie było do mnie z jego strony żadnych pytań (ani nawet na mnie nie spojrzał,
chyba że ukradkiem) typu kim jestem, skąd, jak mam na imię i 1001 innych pytań,
którymi zazwyczaj jestem zalewana w takich sytuacjach (nie żebym domagała się
takiej atencji, to było raczej pozytywne zdziwienie). Zjadam z tą sympatyczną
rodziną smaczny obiad i zostaję odprowadzona przez pana domu do głównej drogi,
z której łapię taksówkę do hotelu.

W hotelu tylko przebieram się z abaji w spodnie i bluzkę, wychodząc kupuję
sobie wodę w pobliskim sklepiku i już pędzę na tyły muzeum, by znów wsiąść w
autobus podążający na targi książki, by uczestniczyć w kolejnym ciekawym
przedstawieniu, które wywiera na mnie ogromne wrażenie. Dzisiaj prezentowane są
egipskie zwyczaje zaręczynowe i ślubne… wszystko po kolei. Czasem w różnych
częściach sceny odbywają się równolegle uroczystości dla panny i dla pana
młodego. Wszystko pokazywane jest z humorem, o wielu tych zwyczajach słyszałam,
czytałam, bądź widziałam je na własne oczy, część z nich jest dla mnie
nowością. Np. taniec konia z dziewczyną, który tu na scenie wykonywany jest
przez wypchanego konia, a naprawdę nadal na weselach w Dolnym Egipcie z tego,
co mówi Ali (kamerzysta) tańczą takie tresowane rumaki. Koniec występu też
wzbudza salwy śmiechu, gdy młoda para opuszcza scenę, a chwilę potem wrzucona
zostaje na nią szmatka zabarwiona na czerwono.

Przedstawienie kończy się późno i kiedy opuszczam teren targowy nie ma już
bezpośrednich autobusów w okolice muzeum. Nie wiedziałam o tym i najpierw na
jakiś czekałam, lecz wkrótce okazało się, że muszę jechać z przesiadkami.
Dojeżdżam w okolice hotelu ok. godz. 22:00 i stwierdzam, że na dzisiaj mi już
chyba wystarczy i rezygnuję z jakiś wieczornych dłuższych wyjść. Idę jedynie do
pobliskiej kafejki internetowej, gdzie Internet jest naprawdę bardzo tani (2LE
za godzinę), lecz jednocześnie jej właściciel jest humorzasty. Gdy dochodzę
tam – okazuje się, że jest zamknięte – pomimo iż tabliczka z godzinami otwarcia
głosi inaczej. Wracam więc do hotelu po drodze kupując sobie kanapkę z
kurczakiem oraz coś słodkiego i spędzam wieczór na czytaniu książek oraz
przewodnika bowiem ciągnie mnie, by w końcu wybrać się na wycieczkę do
Aleksandrii. Z drugiej strony zniechęcają mnie wiadomości, które czytałam w
dzisiejszej prasie, że Alex nawiedzają takie ulewy, że wręcz woda płynie
ulicami. A przede wszystkim ja kocham Kair tak bardzo, że najchętniej bym go w
ogóle nie opuszczała. Umm ad-Dunia to przecież!!!!!!

Kair

EGIPT ZIMĄ - wspomnienia

Najnowsze z forum &#9829 Kraje arabskie &#9829

Zaloguj się