uposledzone dziecko - wstyd? - Wychowanie - Forum dyskusyjne

agablues Re: uposledzone dziecko - wstyd? 05.05.04, 15:42

tak, wstyd.
Nie zamierzam nikogo usprawiedliwiać, ale czy my pośrednio - choć w malutkim
stopniu nie jesteśmy za to odpowiedziani?
W obecnych czasach wstyd jest mieć chore dziecko. Wystarczy rozszczep wargi i
podniebienia - posłuchajcie co mówią mamy takich dzieci. Moja znajoma, do czasu
pierwzej operacji, nie wychodziła z dzieckiem na spacery, bo nie było osoby,
która by nie przeszła normalnie. A dzieci z rozszczepem są intelektualnie w
porządku.
Ja mam chore dziecko. w każdej książce medycznej przeczytacie - głębokie
upośledzenie umysłowe. Co może myśleć matka czytając takie informacje? Tak,
miałam poczucie niższej wartości, czułam się gorsza. Było mi wstyd, że urodziłam
tak chore dziecko. Bałam się, że starsza córka kiedyś będzie się wstydziła
młodszej. Zawsze znajdzie się dziecko, które powie - niedorozwinięta,
nienormalna, upośledzona. Ja mam szczęście - po moim dziecku nadal jeszcze nie
widać, że jest chore. Jest ładna na buźce, nie ma żadnych bardziej rzucających
się cech dysmorfii. Co by było, gdyby to był inny chromosom? 21? Zespół Downa ?
Za moją nikt nie powie - o Edwards! Może poprostu nie dożyć. Ostatnio nabieram
nadziei - moze jednak będzie z nami dłużej. I po chwili - jak będzie wyglądało
nasze życie, życie naszej starszej córki?
Teraz się nie wstydzę. Rzucam wyzwanie. Nigdy nikt mnie nie zobaczy zawstydzoną,
zawsze będę szła z podniesioną głową. Nie dam się zawstydzić.
Wiem, ze tutaj raczej nie znajdą się osoby, którym można byłoby zarzucić
nietolerancję wobec upośledzonych. Uczcie swoje dzieci tolerancji, żeby nie było
takich sytuacji jak opisana na moim forum:
"Niedawno byłam w sklepie i przeżyłam szok. Stojąc w kolejce z synkiem
poprosiłam Panią aby mnie przepuściła, (Hubcio zaczął płakać) a Paniusia
skoczyła na nas, że z takie dziecko powinno się zamknąc w jakimś zakładzie aby
go nikt nie oglądał, bo tylko strasze ludzi. To nie wszystko co taam
usłyszałam. Zamarłam i nic nie odpowiedziłam. Smutne jest to, że żadna z osób
nie zareagowała. Poczułam się jakgby mój synek był jakimś wyrzutkiem
społeczeństwa. Dlaczego nasze społeczeństwo jest tak nieczułe w stosunku osób
niepełnosprawnych?. Z jednej strony nie dziwię się im, bo przecież media prasa
kreują tylko ludzi pięknych, urodzizwych itd. Gdy przyszłam do domu czułam się
źle, było strasznie smutno, że nasz synek bedzie tak wytykany palcami. W
dzisiejszym społeczeństwie gdzie tyle mówi się o tolerancji i o pomocy osobom
niepełnosprawnych."
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=11596132&a=11597783
Pozdrawiam aga

no-suprises Re: uposledzone dziecko - wstyd? 05.05.04, 22:23

Nie, im jestem starsza, tym bardziej to rozumiem. To trudny, bardzo trudny dar.
Mam zdrowego syna, uczę zdrowe dzieci. Szlag mnie trafia, gdy się śmieją z
innych (mamy w mieście różne szkoły i ośrodki dla upośledzonych). Zawsze mówię,
że każdy chce mieć zdrowe dziecko, a każdemu może urodzić się chore.
Podziwiem Was , matki chorych dzieci, za siłę, odwagę, dumę. Naprawdę możecie
być z siebie dumne. Mówi się, że Bóg nie daje ciężarów tym, którzy nie są
zdolni ich unieść - Wy o tym świadczycie na co dzień.

evee1 Re: uposledzone dziecko - wstyd? 06.05.04, 06:08

Nie wiem czy to co napisze bedzie pocieszajace, bo to niestety
nie o Polsce. Musze powiedziec, ze tutaj gdzie mieszkam (Australia)
jest zupelnie inaczej. Owszem zdarzaja sie napewno glupie docinki,
ale podejrzewam, ze nie na tak szeroka skale. Zreszta tutaj wiele
ludzi z widocznym uposledzeniem pracuje i sa widoczni od czasu do
czasu w spoleczenstwie. Nie dalej jak wczoraj slyszalam w sklepie
jak jedna pani z Downem zamawiala sobie loda. Ekspedientka, mloda
dziewczyna, bardzo grzecznie zapytala sie w jakim woli wafelku i
jaki lod. Byly zwykle i gelati. Pani nie wiedziala co to sa gelati,
a dziewczyna bardzo milo wytlumaczyla czym sie roznia. Normalnie
bez zadnych glupich min, ani niczego.
Pojawiaja sie tu tez docys czesto, szczegolnie w lokalnych gazetach
informacje o programach, ktore maja na celu danie wytchnienia rodzicom
dzieci uposledzonych, tak, zeby raz w miesiacu mogli oni gdzies wyjsc
czy wyjechac na weekend. Oczywiscie tez brakuje woluntariuszy, ale nie
wszyscy o tych programach wiedze. Ale fakt, ze jak w gazecie pojawi sie
artykul na temat organizacji, ktora taki program prowadzi bardzo wiele osob
osob dzwoni i oferuja swoja pomoc swiadczy o tym, ze ludzie sa jednak chetni
do pomocy i wcale nie traktuja dzieci i ludzi uposledzonych jako kogos
gorszego, tylko kogos komu trzeba bardziej pomoc.

Wiem, ze spoleczenstwo polskie jest bardzo nietolerancyjne w stosunku
do innych, nie tylko uposledzonych. I nie wiem czym to tlumaczyc.
Niestety wszystkiego nie da sie wytlumaczyc czy usprawiedliwic panujacym
w Polsce przez lata komunizmem, a juz napewno nie znieczulicy i prymitywizmu
ludzi, ktorzy rzucaja glupie komentarze na temat ludzi gorzej potraktowanych
przez los. Wstyd mi po prostu takich ludzi.

uposledzone dziecko - wstyd?

Najnowsze z forum Wychowanie

Zaloguj się