'sękaty', czyli jaki?

[jestem_zalogowany]

Witajcie
Kika razy spotkałem się z tym określeniem...
co znaczy, że coś jest sękate? opasłe?
tylko to mi pasuje
pozdrawiam

[stefan4]

jestem_zalogowany:
> co znaczy, że coś jest sękate? opasłe?

No właśnie, w tym sęk...

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

[h_hornblower]

jestem_zalogowany napisał:

> co znaczy, że coś jest sękate?

Dosłownie to znaczy, ze ma sęki. Na przykład sękaty kij to taki kij, który ma
sęki.

Jak rozumiem, to oczywiste, i chodzi Ci o znaczenie przenośne. Np u Bratnego:
"I wyciagnał do niej sękate dłonie, mówiąc: temi rencami cie popieszcze,
Maryna". Znaczy, dłonie miał starcze, szczupłe, z wyraźnymi stawami

pzdr
horny

renca

[stefan4]

h_hornblower:
> "I wyciagnał do niej sękate dłonie, mówiąc: temi rencami cie popieszcze,
> Maryna".

A co to jest ,,renca''?

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

renc

[arana]

stefan4 napisał:

> A co to jest ,,renca''?

A dlaczego nie ten renc?

[pam31]

I znowu zaczyna być wesoło!

[randybvain]

Bratny nie znał polskiego?

[randybvain]

Albo Bratny to szkola.be.

no dobra :)

[h_hornblower]

randybvain napisał:

> Albo Bratny to szkola.be.

No dobra, bratny, ten pornograf za dychę, pewnie tak nie napisał ale
mógłby...

horny

[h_hornblower]

> A co to jest ,,renca''?

Zabij, nie wiem. Pewnie jakis akronim...

[skarbek-mm]

Wczoraj w Magazynie Reporterów zrozpaczona matka opowaidała o swojej utraconej
córce:
"Spała z tym misiem w jedna renc i tym w druga"

A więc słowo wciąż żyje!

Pozdrawiam

MM.

Ta renc żyje!

[arana]

skarbek-mm napisała:

> Wczoraj w Magazynie Reporterów zrozpaczona matka opowaidała o swojej utraconej
> córce: "Spała z tym misiem w jedna renc i tym w druga"


Skarbku, jesteś prawdziwym skarbem! Wymyśliłam sobie tę renc i oto, proszę,
zmaterializowała mi się!

[stefan4]

skarbek-mm:
> Wczoraj w Magazynie Reporterów zrozpaczona matka opowaidała o swojej utraconej
> córce: "Spała z tym misiem w jedna renc i tym w druga"

arana:
> Skarbku, jesteś prawdziwym skarbem! Wymyśliłam sobie tę renc i oto, proszę,
> zmaterializowała mi się!

. . .a w niej misie. . .

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

[arana]

arana:
> Wymyśliłam sobie tę renc i oto, proszę, zmaterializowała mi się!

stefan4
> . . .a w niej misie. . .

Racja, nie tylko zmaterializowała mi się, ale i zmaterializowała misie!
Kto to powiedział, że życie naśladuję sztukę?

> www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

[jestem_zalogowany]

w każdym razie dziękuję za pomoc
oczywiście chodziło mi o znaczenie przenośne - w swojej prostocie aż trudne.

A ten renc - wprost zachwycające...


jaki sęk?

P I E S E K?


to ja już wolę kupić ten tartak

pozdrawiam

[arana]

jestem_zalogowany napisał:
>A ten renc - wprost zachwycające...


Oj, nie złość się! To była czysto gramatyczna refleksja:
mianownik - ta renca, miejscownik - tymi rencami,
i analogicznie:
ten renc, tymi rencami.

Ja też już wolę kupić ten tartak i po zanalizowaniu podanego cytatu : "temi
rencami cie popieszcze, Maryna" dochodzę jednak do wniosku, że to ta renc
(jak ta dłoń), bo nie słyszałam o występowaniu podwójnego renca w
przyrodzie.
Pozdrawiam

[h_hornblower]

arana napisała:


> mianownik - ta renca, miejscownik - tymi rencami,
> i analogicznie:
> ten renc, tymi rencami.

Nie tYmi a tEmi! ))

[stefan4]

arana:
> To była czysto gramatyczna refleksja:
> mianownik - ta renca, miejscownik - tymi rencami,

Masz na myśli narzędnik, prawda?

arana:
> i analogicznie:
> ten renc, tymi rencami.

Rozróżnienie rodzaju zaimków już zanika/zanikło. Ale klasycznie było ,,tymi
facetami'' i ,,temi laskami''. ,,Temi rencami'' sugeruje niemęskoosobowość;
więc albo ,,ta renca'' albo ,,to renco''.

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

[ardjuna]

stefan4 napisał:

> ,,Temi rencami'' sugeruje niemęskoosobowość;
> więc albo ,,ta renca'' albo ,,to renco''.

Temi słowami lejesz Wasze miód w serce moje, albowiem niewielu już jest w
Rzplitej, którzy impoderabilium to pojąć są w stanie.

[arana]

Narzędnik oczywiście - dzięki!

stefan4 napisał:
,,Temi rencami'' sugeruje niemęskoosobowość;
> więc albo ,,ta renca'' albo ,,to renco''.


Masz rację, bezmyślnie przefrunęłam nad zaimkiem, ale w sprawie renc jestem za
trzecią drogą, tzn. mianownikiem "ta renc" jak ta dłoń. Wtedy narzędnik mógłby
mieć opozycyjne "rencmi", co pięknie pasowałoby fonetycznie do polskiej
wersji "Dance me".

[stefan4]

arana:
> jestem za trzecią drogą, tzn. mianownikiem "ta renc" jak ta dłoń. Wtedy
> narzędnik mógłby mieć opozycyjne "rencmi", co pięknie pasowałoby fonetycznie
> do polskiej wersji "Dance me".

A co to za zabawa ludowa? Czy chodzi Ci o taniec na rencach? Kurczę, pewnie
coś dawali w telewizorze i znowu nikt mi nie powiedział. . .

Krótka forma narzędnika liczby mnogiej przytrafia się nie wszystkim rzeczownikom
żeńskim i nie tylko żeńskim. Np.

[arana]

stefan4 napisał:
A co to za zabawa ludowa? Czy chodzi Ci o taniec na rencach? Kurczę, pewnie
> coś dawali w telewizorze i znowu nikt mi nie powiedział. . .


64.233.161.104/search?
q=cache:dHZ8Lh06b3IJ:www.leonardcohen.art.pl/songs.php%3Fsong_id%
3D112+cohen+dance+me&hl=pl&lr=lang_pl

No sam powiedz, czy przekład z "rencmi" nie wtapiałby się idealnie w rytm i
fonetykę "dance me"? A co straciłoby się na liryce,to zyskało na humorze.


Stefan:
Więc dlaczego wolałabyś ,,tą renc'' zamiast ,,tą rencę'' albo ,,ten renc?''


Ze względów estetycznych. Jeśli myślimy o ręce, to "ten renc" brzmi
karykaturalnie, "ta renca" - pospolicie, a "ta renc" wręcz wytwornie.

Poza tym "twoja renc" zamiast "twoja ręka" wzbogaciłaby rzadkie męskie rymy i
przyczyniłaby się do rozwoju mowy wiązanej.

[ardjuna]

arana napisała:

> Poza tym "twoja renc" zamiast "twoja ręka" wzbogaciłaby rzadkie męskie rymy i
> przyczyniłaby się do rozwoju mowy wiązanej.

Mnie ten argument osobiście przekonuje.

Kocham Cię, Pani! W związku z tym więc
prosić się ważę o Twoją renc.

To rzeczywiście może wywrzeć porządane wrażenie.

[arana]

ardjuna napisał:

> Kocham Cię, Pani! W związku z tym więc
> prosić się ważę o Twoją renc.


Jeśli Cię nęci moja renc,
Rodzicom przedstaw swoją chęć!

[h_hornblower]

arana napisała:

> ardjuna napisał:
>
> > Kocham Cię, Pani! W związku z tym więc
> > prosić się ważę o Twoją renc.
>
>
> Jeśli Cię nęci moja renc,
> Rodzicom przedstaw swoją chęć!


A rodzice na to:

Trzym renc przy sobie
Bo co tu truć
Nie chęć jest w Tobie
Lecz zwykła chuć

Na to córka...

[arana]

...rzekła chutko:

Ni w dziewięc, ni w pięć
takie gadanie,
wszak chuć i chęć za jedno stanie!

na to brat

[h_hornblower]

> Ni w dziewięc, ni w pięć
> takie gadanie,
> wszak chuć i chęć za jedno stanie!
>
Na to brat:

Na tkance języka to wiwisekcja
Bo choć chuć "stanie"
To chęć nie erekcja...

Dziewczę wdziecznie:

[arana]

Jedna rodzina chęć i chuć,
przeszłości wspólnej
nie wolno pruć!

Absztyfikant (na stronie):

[ardjuna]

I tak z intencyj czystych mych
Porno zrobiono. Idę. (Prych!)

Dziewczę wzruszone

[arana]

Jesli intencja
czysta jak renc,
to na kolana
raz jeszcze bęc!

naiwna dzieweczko :)

[h_hornblower]

Nadzieja to panien, nie posagów łowca!
Intencje ma czyste jak skrzydła bombowca
Modestii pozazdrościć! A i prycha pięknie
Nie waż się pomyśleć, że mu rura mięknie...

Absztyfikant (do Horacego):

[ardjuna]

Odszedłem, lecz wróciłem, i to na rowerze!
Wróciłem, iżby odpór dać Ci, Hornblowerze!
Albowiem w słowach Twoich, zwłaszcza tych ostatnich,
Afront raczej wyczuwam, a nie odruch bratni!

Wiedz przeto i konotuj, szlachetny Mospanie:
Co przy Horacym mięknie, przy Aranie - stanie!

Zawiedziona glosa (do obu panów)

[arana]

Męski... rym
miał wieść prym,
w Waszych wszak
wierszch brak!

Absztyfikant (uparcie):

[ardjuna]

męski rym,
zdaniem mym,
bardzo zim-
ny i w nim
uczuć żar
straci czar,
przejdzie w dym,
rym cym cym!

A rym żeński,
Rym panieński,
Jakże miły jest i wdzięczny,
Niby trzcina się kołysze,
Ja w nim pieśń miłosną słyszę,
Ja w nim widzę piękno!
Więc
Znowu błagam o Twą renc!

Niezdecydowanemu absztyfikantowi: "Za późno!"

[arana]

Uczuć kwiat
zmroził świat!
Miast na ślub
idę w grób!

Absztyfikant (żałośnie):

[ardjuna]

Idziesz w grób,
Duszko ma?
Mimo prób
Afekt padł???

Kurza twarz,
Na nic znój!

Jednak zważ:
Wybór Twój
Złudnym jest...

Ślub czy grób -
Jeden pies!

Aria końcowa

[arana]

No cóż, zostało Ci tylko zaśpiewać jak Rudolfowi w "Cyganerii":
"Twoja renc taka zimna".
Dalej: ukłon, kurtyna i...oboje za kulisy.

rafiki ardjuna :)

[h_hornblower]

ardjuna napisał:

> Odszedłem, lecz wróciłem, i to na rowerze!
> Wróciłem, iżby odpór dać Ci, Hornblowerze!
> Albowiem w słowach Twoich, zwłaszcza tych ostatnich,
> Afront raczej wyczuwam, a nie odruch bratni!
>
> Wiedz przeto i konotuj, szlachetny Mospanie:
> Co przy Horacym mięknie, przy Aranie - stanie!


Przyjacielu ardjuna, do mnie taka mowa?!
Twój koncerz w robocie pamiętam spod Pskowa
Dalibóg, nie przepomnę, chlubne to wypadki!
Gdy w szarży na ruskie szczerbił się gamratki

Psiakrew! Miało być "armatki" - wybacz literówkę
A pomóc jeno Ci chciałem dobywać placówkę...

[ardjuna]

h_hornblower napisał:

> Psiakrew! Miało być "armatki" - wybacz literówkę
> A pomóc jeno Ci chciałem dobywać placówkę...

Ta literówka miła, drogi mój Horacy,
Boć prawda, że od harmat insze wolę fraszki,
Od przewag zaś na polu - w alkowie igraszki.
Tak tedy między nami wszytko jest już cacy.

A placówka? Stracona! Wracam więc do flaszki.

[jacklosi]

Ten renc - te rence - temi rencami, tak jak ten koń - te konie (nie ci konie) -
temi koniami. Ergo: renc jest niemęskoosobowy tak jak koń.

Ta renc!

[arana]

I nie strasz niemęskoosobowością, bo Zalogowany znów się zatai. Powiedzmy, że
jest żeńskorzeczowa.

[jestem_zalogowany]

Ależ ja się nie złoszczę
uwielbiam Was

tylko czasem przykro, jak rozmawiacie o niemęskoosobowościach, a ja nic nie rozumiem
ale to trza było uważać na lekcjach J. polskiego


ale skoro już ustaliliśmy, że występuje ta renc (ew. ten renc - wg. uznania),
proponuję rozważyć możliwość:
ten toreb, ale skoro ten toreb, to głupio będzie np.: bez tego torbu
a 'ten wanien' - czy to będzie 'tego wanienu', idąc dalej: 'tych wanienych'?

pozdrawiam

Bajka postmodernistyczna :-)

[arana]

Drogi Zalogowany,
skoro ustaliśmy, że się lubimy, to porozmawiajmy jeszcze. Obiecuję nie rzucać
niemęskoosobowymi (jak również męskoosobowymi – zresztą nie dałabym rady –
rzucać- jako niemęskoosobowa!).
Opowiem Ci więc bajkę.
Dawno, dawno temu były sobie urocze rzeczowniki rodzaju żeńskiego zakończone na
spółgłoskę: nić, dłoń, gałąź, kość… Wymów półgłosem, a wtedy docenisz ich
urodę, ten szczególny czar, który potrafili ująć tacy artyści jak Botticelli
czy Modigliani? Kiedyś brzmiały jeszcze piękniej, więcej w nich było
miękkości i muzyki. Gdy proszono je do tańca, zbiegały się wszystkie w
narzędniku i przybierały zalotnie końcówkę –mi.
Zazdrościły im tej urody, mniej obdarzone fonetycznym czarem, inne rzeczowniki
żeńskie zakończone na samogłoską – twardą i kategoryczną. Naśladując swoje
urodziwe siostry też próbowały brzmieć jak one, ale wychodziło im jedynie
nieudolne: żonmi czy ofiarmi.
Ileż zresztą można udawać?! Szybko zarzuciły tę manierę, pozostały przy swej
pierwotnej końcówce narzędnikowej – ami, którą (pewnie w szczególnej
desperacji), narzuciły nawet rzeczownikom męskim i nijakim.
(Już teraz wiesz, skąd się wzięły feministki?)
Oczywiście najbardziej naciskały na swoje urodziwe siostry, by tańcząc w
narzędniku zakładały końcóweczki –ami. Liczyły na to, że partnerów zmyli to
skutecznie i podniesie ich szanse. Ten brutalny atak powiódł się w dużej
mierze. Ale niektóre wyrazy do dziś bronią swej pierwotnej urody, choć są tak
słabe jak damskie dłonie, kości czy nici.

Ta renc, ta torb, ta wann wskrzeszają urodę sprzed wieków. Ostatecznie mamy
postmodernizm!

[jestem_zalogowany]

Droga Arano,

Dziękuję za wyrozumiałość w obrębie zagadnień rzeczowników męsko- i
niemęskoosobowych.

Zastanawiam się, dlaczego nie można Was Droga Rozmówczyni określać jako
niemęskoosobowe. (bo o ile pamiętam określenia te dotyczyły tej właśnie liczby -
stąd niecodzienna forma)
Uściślę - łatwiej byłoby mi określić Ciebie Droga Rozmówczyni jako
niemęskoosobowa, niż jako męskoosobowa...
A może przypadek, literówka...

Cięzko mi jednakże w to uwierzyć [w możliwą literówkę] po lekturze bajki
postmodernistycznej.


Rzeczywiście, piękne są rzeczowniki rodzaju żeńskiego, które zakończone są
spółgłoską.
Przecież, to na samogłoskę, głównie na samogłoskę 'a' kończy się zdecydowana
większość rzeczowników tego rodzaju, czego wybitnym przykładem jest rzeczownik:
'mężczyzna'.

Myślę, że właśnie dzięki temu, że są rzadkie [zarówno w słowniku jak i w
codziennym użyciusą tak piękne. Są naturalne i niepowtarzalne.



Gratuluję zmysłu dydaktycznego.
Udało Ci się, Droga Rozmówczyni, dokonać niemożliwego - zainteresować mnie
gramatyką. I z przykrością i zawstydzeniem stwierdzam, że osiągnąłem ten stan po
raz pierwszy w życiu. [nie ma się czym chwalić, ale nawet gdybym tego nie
napisał, wiem, że widać to jak na dłoni (a wstyd jeszcze większy)]

A swoją prywatną lekcję o rzeczownikach rodzaju żeńskiego zakończonych na
spółgłoskę przeczytałem cztery razy - o.


serdecznie pozdrawiam

Zalogowany język

[arana]

Drogi Zalogowany,
cóż to za nieporozumienie z Tą moją hipotetyczną niemęskoosobowością? Myślałam,
że nie ulega wątpliwości, iż jestem żeńskoosobowa i pojedyncza. Gdy zwracasz
się do mnie: „Was, Droga Rozmówczyni….”, czuję się jak równolatka Maćka z
Bogdańca bądź tzw. „ciotka rewolucji”, bo w tych właśnie epokach bon ton
skłaniał do namaszczonego pluralisa majestaticusa.
Przyznaję zresztą, że powodem mogą być moje roztargnione palce, które często
sprawiają mi na klawiaturze niespodzianki, tym bardziej, że zwykle wpadam na
forum GW jak do nielegalnej jaskini hazardu, a więc w ogromnym pośpiechu.
Jakże się cieszę, że zainteresowałam Cię sprawami języka! To przecież w nim
właśnie odbija się obraz tego, co widzimy. Taki np.”mężczyzna”, o którym
wspominasz… Dla Danusi Jurandówny miał jeszcze znaczenie zbiorowe i oznaczał
zespół mężczyzn, a dla mnie jest nazwą pojedynczego osobnika płci męskiej.
Konkretnego osobnika. I choć mężczyzna kiedyś - ale to było dawno! –
kokietował żeńskimi falbankami w końcówkach odmiany gramatycznej czy stroju
codziennego, dla mnie jest niewątpliwie rzeczownikiem utworzonym od
przymiotnika „męski”.
Ale, czy uda nam się porozumieć w sprawach języka? Wieża Babel jest od wieków
znaczącym symbolem. A ja z mojego okna widzę codziennie współczesną „Wieżę
Babel”, niepokojąco podobną do tej Breuglowej, helas!
Pozdrawiam

[stefan4]

arana:
> Ale, czy uda nam się porozumieć w sprawach języka? Wieża Babel jest od wieków
> znaczącym symbolem. A ja z mojego okna widzę codziennie współczesną „Wieżę
> Babel”, niepokojąco podobną do tej Breuglowej, helas!

W ramach równouprawnienia proponuję obok wybudować jeszcze Wieżę Dziadel. Wtedy
na pewno już się porozumiemy w sprawach języka.

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

Budująca Wieża Dziadel

[arana]

stefan4 napisał:
> W ramach równouprawnienia proponuję obok wybudować jeszcze Wieżę Dziadel.
Wtedy na pewno już się porozumiemy w sprawach języka.

Hm...jeszcze jedna budowa (i budowla) mimo tylu wcześniejszych ruin?
Chociaż, kto wie? Może to właśnie jest rozwiązanie, skoro tak dużo istnieje w
języku związków z budowaniem. Związków zwykłych i przenośnych.
To ogromnie budujące!
A najlepszym przykładem jest ten wątek, który - mimo sękatych początków –
wciąż trwa i się rozwija.
Ponadto Twoja rada, Stefanie, jest zgodna z myślą poety:
Budowałem na piasku
I zawaliło się.
Budowałem na skale
I zawaliło się.
Teraz zacznę
Od dymu z komina.
Czyż Wieża Dziadel nie spełnia tych kryteriów?

[ardjuna]

arana napisała:

> Ponadto Twoja rada, Stefanie, jest zgodna z myślą poety

Inny poeta stwierdził był zarozumiale: Exegi monumentum aere perennius... (albo
coś w tym guście; ewentualnie Stefan poprawi), nie wiedząc, że też mówi o wieży
Babel-Dziadel... A jeszcze inny śpiewał naiwnie, że "wieże [czy też mury, jeden
pies] runą, runą, runą...". A one rosły.
Jedni wznoszą, drudzy chcą burzyć.
Jak nie budować wież, skoro tyle jest cegieł do dyspozycji...
Jak burzyć wieże ze słów, skoro głową muru nie przebijesz, bo narzędzie zbyt tępe?

głową w mur

[stefan4]

ardjuna:
> głową muru nie przebijesz, bo narzędzie zbyt tępe?

Ja to myślę, że przeszkodą dla przebijania murów głowami wcale nie jest ich
tępota, tylko ochroniarze ustawieni przez murarza trzęsącego się ze strachu o
swoje dzieło...

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

Strategiczny odwrót :)

[arana]

Uff… zdaje się, że listopad to ciągle jeszcze dla Polaków niebezpieczna pora.
Ten ton, który zaczyna dźwięczeć wątku! No i za chwilę będziemy w polityce. Na
szczęście „budować” rymuje się z „żartować” i to nas uratuje. Bo czyż żart nie
jest najlepszym sposobem na wszelkie wieże? O, do licha, znowu wieże! Kończę
więc i zamykam się w swojej. Bez ochroniarzy. Włączam tylko, jak zawsze,
stylistyczne pole siłowe.

[viki2lav]

o tynfa ktos zgubil!

Ech...

[ardjuna]

...kobiety! Sama zaczęła z grubej Staffowej rury, a tera sie czepia. Czepiwszy
się zaś, ucieka do wieży. Z kości słoniowej zapewne...
A czy choć będzie powiewać chusteczką z okienka?

[arana]

Czepianie? Fi donc! Kaprys po prostu.

Jedyna prawda ma w kaprysie:
Ta sama – chociaż zawsze inna.
Kocham me każde widzimisię
I żyję sobie taka zmienna

Ps Przeróbka za pozwoleniem Wierzyńskiego. Stosowny dokument mam, jak Telimena,
w biurku.

Wodę w wino...

[ardjuna]

Uśmiech, traf i niespodzianka?
Czyż może być trójca bardziej święta?
No to - smacznej pogody! I żeby ucho jeszcze trochę wytrzymało

Przy winie

[arana]

"Śmieję się, przechylam głowę.

ostrożnie, jakbym sprawdzała

wynalazek…"

(Wisława Szymborska)

... francuskim

[ardjuna]

W półmroku naszych spojrzeń
Pijemy białe wino,
Le vin de la terre de France.
I nic się tu nie kończy,
Nic się tu nie zaczyna –
Jest chwila, która po prostu trwa.

(ardjuna)