34 -rb13 II

W moim więzieniu

[rb13]

W moim więzieniu
Nie ma krat w oknach
Nie ma zamkniętych drzwi
Jest smutek zapomnienia
I monotonia wolno płynących dni

Ryś B. Kraków 21.X.2004 r. godz.1703

W zadumie nad losem

[rb13]

Mocując się ze słońcem piłem z kałuży rozumu
Z białymi myszami
W bezdenności istnienia w rewiowym kroku
Schodząc schodami
Melorecytuję wiersze nieznane królom tego świata
Bez żadnych ambicji
Wśród wychowawczych przemówień w białej izbie
Dzielnicowej policji
Plując na demokrację w tej dziwnej godzinie
Z nadąsaną twarzą
Przyglądałem się jak po drugiej stronie lustra
Paragrafy smażą
Z wyświechtanych sloganów spadających
Ze starej klepsydry
Z dogasającym zniczem zalanym „ patykiem
Pisanym” red dry
Wypitym na cmentarzu wśród nagrobków
Naznaczonych pleśnią
Zgniło-zielonych i mundurów przesiąkniętych
Kombatancką pieśnią
Wśród białych krzyży chóralnie zaśpiewaną
Ochrypłym głosem
W szumie strzępów sztandarów zlizuję słone szlaki
W zadumie nad losem

Ryś B. Kraków 29.10.2004 r. godz.1035

Żyj nam 100 lat

[rb13]

Zaśnieżony ekran
Rozbłysnął kolorami
Witaj wierny druhu
Będziemy we dwoje
Cały dzień razem - sami

Niczym wierny pies
Przy łóżku waruje
Wiadro przykryte blatem
Smród ekskrementów się czuje
Zimą ,jesienią czy latem

Skrzypiące łóżko
Beznogie krzesło
Podparty cegłami stół
I niewidzialna krata
Schody prowadzące w dół

W samotność dogasam powoli
Świadomość mą tylko nęka
Umarłbym w zapomnieniu
Gdyby nie moja z roli
Niewielka renta

Ryś B. Kraków 25.10.2004 r. godz.2218

Dzień Zaduszny

[rb13]

W szarościach zamazanych
Mgielnymi smugami
Z płaczliwym krzykiem
Dogasają świec płomienie
W deszczu spadającym
Drobnymi kroplami
Snują się wśród żywych
Niewidzialne cienie

Ryś B. Kraków 02.11.04 godz.2343

ITen szept

[rb13]

ten szept
dudni w głowie
trzynaście lat zmarnowanych
dwadzieścia metalowych stopni
podest oporęczowany
z ryglowanej blachy
niewinny –nic to nie zmienia

bezdusznie przypisana wina
w dole betonowa arena
opuszki palców kłująca lina
lśniące mosiądzem litery
ciasny krawat
ten szept
skacz do cholery

ostatni krzyk
a po chwili
cisza

ten szept
a jednak winny

tak będą mówili

Ryś B. Kraków 03.11.20004 r, godz.1716

W gruncie rzeczy to był...

[rb13]

Rano przyjechał tramwajem
Jakiś taki inny, jakiś blady
Chory myślałam, że udaje
Powiedział z taka goryczą
Pani Zosiu - tylko układy
Nie czyny się dziś liczą
Zobaczymy, jak sobie poradzą

Popatrz panie - twarz taka sina...
Mówią, że zachłysnął się władzą
... zamiast trupio woskowa
Ta metalowa lina
Podobno list się zachował
Kilka słów do żony i syna

Z oszczerstwami
Nie mogłem się zgodzić
Tak było trzeba
Chociaż żal odchodzić
Kochana przebacz

Taki był twardziel
A przejął się łgarstwem
Panie - wystarczy chwila rozpaczy
Popatrz pani, na to
Jakby z wyrzutem patrzył
Spod przymkniętych powiek
Wiesz pani - Szkoda go
W gruncie rzeczy
To był porządny człowiek

Ryś B. Kraków 03.11.20004 godz..2339

****

[rb13]

Z krzykiem
Powitałeś ziemię
Żegnasz
Z cichym westchnieniem

Kraków 07.11.2004 r

Ballada biurowa II

[rb13]

Przez zaciągnięte rolety
trzy światło-linie słońca
bezczelne podzieliły pokój
zuchwale muskając przestrzeń
Roztańczone paprochy kurzu
na multipleksach światła
monotonie powtarzały figury
chocholego tańca nieśmiało
pukając o szyby szaf
i biurek stojących w szeregu


Na białych kiedyś ścianach
pomiędzy usychającymi roślinami
zamarły w bezruchu pająk
w rozpiętą pajęczynę łowił
okruszyny ściszonych rozmów
zmieszane z muzyką
najlepszą pod słońcem.
Czekał, patrząc znudzony
na szaloną gonitwę
czterech tłustych much.


Okopani papierowymi szańcami
biurowi aresztanci
udając zaangażowanie
wpatrywali się w monitory .
Twarde dyski mrucząc ospale
ukradkiem zapisywały kolejne zdjęcia
dla starszych chłopców.
Na g-g wierne żony ukradkiem
pisały miłosne wyznania

Świetlówka puszczając oko
upiornym kolorem blue-marine
niszczyła tapetę na twarzy
starszych koleżanek
skrywającą minione lata
Nic nie wiedząc o efekcie cieplarnianym
ozon z kserografu odświeżał
powietrze przesycone
zapachem tanich perfum
Aż czajnik piskliwym gwizdem
obwieścił przerwę śniadaniową

List w listopadową noc

[rb13]

przez rozbitą szybę
zetlałe liście
przesiąknięte deszczem
przynoszą zapach śmierci

znów awizo
w pocztowej skrzynce

dokąd mogę
nie obierać listów
z żądaniem przyjazdu
na druga stronę

W ciszy szedłeś na spotkanie lwowskich batiarów

[rb13]

Kratkowany papier
wołał kaligraficznym pismem .
Nie usłysz już nigdy lwowskich kawałów.
Wyzdrowiejesz dziadku
Moje oczy błądziły po pokoju o białych ścianach
nie mogąc znieść widoku
wulkanu ziejącego flegmą.

Z przerażeniem utkwiłeś oczy w drzwiach
Biały cień czekał za szybą
Rurka w krtani charkotliwie
niczym dogorywający szczeniak
zaskomlała o dotyk dłoni
Moja ręka znikła
w koszyku z kościstych palców
parzących chorobliwym ogniem.

Zwolna gasiłeś strach w oczach .
Zaklęty w milczenie
patrzyłem jak fioletowe bzy
traciły kolory,
Narastający chłód
zrywał nici pokrewieństwa.
W ciszy szedłeś
na spotkanie lwowskich batiarów

Gdy słowa modlitwy za zmarłych
tonęły w ciszy głębinie krtani.
biały parawan pozostawił mnie
po stronie żywych

Kraków 11.10.2004 r godz.1951

Wielka wyprawa do Nowej Huty

[rb13]

List XIX Matrony Polskiej
Czyli wielka wyprawa do Nowej Huty

Kolorową płachta przed drzwiami mnie mamią
Z Lidla,i Geanta – odwiedź nas u nas jest tanio
Gdzie w naszym królewskim mieście Krakowie
Carrefour , Tesko czy Alma każdy przecież wie
Ten na Zakopiańskiej, tamten w pobliżu Ruczaju
Ale gdzie ten Geant czy Lidl nikt nie panimaju

Aż taki jeden młody - łysy z kapturem na głowie
Mruknął -w Hucie tam gdzie kończy się Kalinowe
O Boże bój się Boga - sąsiadki zakrzyknęły chórem
To w Hucie tam gdzie chcą odgrodzić się murem
Co mi tam pojadę -nic mi się nie stanie do cholery
Pojechałam do tej Huty - autobusem 132 czy 134

Patrzę za okno, a spod oka ukradkiem na ludzi
Tacy normalni niejeden to nawet sympatie mą budzi
Tak po prawdzie to i w Krakowie prastarym
Grozę budzą krowoderskie lumpy i chachary
Ola Boga tam przed przegubem w niedalekiej dali
Jeden jakoś dziwnie na mnie oczy wywalił

Wstał i z ponurym uśmiechem ku mnie rusza
Już ze strachu na ramie wskoczyła ma dusza
Basior taki ,kaptur ma na głowie, łysy jak kolano
Proszę tam miejsce ma pani - no rusz się mamo
Bo za chwilę jakiś prosty z ujotu studencik
Zajmie pani to miejsce, bo go wolne znęci

Patrzę – o Jezu jakie w tej Hucie szerokie ulice
I bloki kolorowe ,a nie odrapane kamienice
A sąsiadki mówiły, że tam czarno i ponuro
Że słońce to skryte za wyziewów chmurą
A tu tysiące drzew wszystko w zieleni tonie
Co tam nasz Las Wolski i zapsione Błonie

Tak się zapatrzyłam z rozdziawioną buzią
Aż dojechałam do końcówki - pan Józio
Sympatyczny chłop jak się okazało też Huty
Opowiedział tak po prostu bez żadnej buty
Jak lokalny patriotyzm od lat tu się budził
O miłości do dzielnicy tu mieszkających ludzi

Słuchałam jego opowieści jak urzeczona
Bom w hucie nigdy nie była chociaż urodzona
W roku… uroda się liczy- nieważny wiek
I to co ma w swoim wnętrzu każdy człowiek
Jeszcze raz całą Nową Hutę przejechałam
I tak pobieżnie ta krakowską dzielnicę poznałam

Aha zakupy zrobiłam w Lidlu bardzo tanie
A przed moja kamienicą co ja widzę – zebranie
Chłopy obciągnęły już tanie wino i po piwie
Mój jak zwykle na krzywy… temu się nie dziwię
Coś tam krzyczą, że na hutę ruszą ,Baby płaczą
Myślały ,że już nigdy Matrony nie zobaczą

Kraków 13.11.2004 r. godz. 1633

Lubie kiedy...

[rb13]

Lubię kiedy
Wieczorem mgła wciska się wszędzie
Niema i cicha niczym białe łabędzie
Zaś o poranku sinymi pasmami się błąka
Całunem bieli szron kładąc się po łąkach

Lubię kiedy
Przez skłębione chmury ciężkie jak ołów
Ciurkiem spadają łzy upadłych aniołów
W poszumie deszczu słychać ciche łkanie
Jakby o przebaczenie grzechów wołanie

Lubię kiedy
Mglisty poranek wstaje smutny ,szary
Niczym śmierć szeroko swe ręce rozwiera
Pogrąża w beznadziei i pozbawia wiary
A pod zimna dotykiem wszystko zamiera

Rozmowy w toku

[rb13]

XXI list Matrony Polskiej
Czyli Matrona w Rozmowach w toku


Wysłałam do TVN sms do „Rozmów w toku”
Jaka żem to elokwentna i pełna werwy
Kiedyś leże przy starym na lewym boku
A telefon jak opętany drze się bez przerwy
Halo. głos męski- tu dokumentalista z tvnu
Do naszego programu zapraszamy panią
Temat - panienki z krakowskiego terenu
To o tych co chłopów wdziękami mamią

Chłop mnie odwiózł naszym starym fiatem
Na płk.Dabka pod jakiś obskurny biurowiec
Lecz w holu - zapachniało już wielkim światem
I tak znalazłam się w studio tvn w Krakowie
Jakiś przystojniak ze słuchawkami na głowie
Mruknął Janek jestem - dygnęłam - Matrona
Krakowianka z dziada pradziada każdy to wie
Kto mieszka w Krakowie-stateczna matka i żona


Potem instrukcje - co i jak to mam gadać
Do podpisania umowa o utracie wizerunku
Tapeta, mikrofon do piersi ,będzie co opowiadać
Znów podpis na jakimś blankiecie czy rachunku
Nareszcie w studio - wszyscy sztywni siedzą
Pan w czarnym swetrze nam wciąż pokazuje
Rączka w górę - klaszczemy wszyscy wiedzą
W czasie nagrania ma być cisza - instruuje

Widzę że wszystkich zżera okropna trema
Aby was rozśmieszyć opowiem dwa kawały
Potarzam się - nic zdrożnego w tym nie ma
Pierwszy raz w telewizji też byłem nieśmiały
Klaszczemy, kamery - uwaga - wchodzi Ewa
Piękna, elegancka - słowem gwiazda telewizji
Prosto na mnie nadjeżdża kamera - z lewa
Boże to ,że znaczy ja Matrona będę na wizji

Z tremy nerwowo podrapałam się po głowie
Ewa popatrzyła w moja stronę z uśmiechem
Proszę - teraz Matrona nam się wypowie
Już tylko sterowane oklaski grzmiały echem
Pamiętam co mówił pan nie rusz mikrofonem
Zamiast głosu jakiś charkot- w gardło spięte
Zimne poty mnie oblewają, a czuje że płonę
Brawo - do twarzy Matronie z rumieńcem

Za trzy tygodnie po nagraniu - wieczorem
A raczej nocą bo jesienią dzień już krótki
Z sąsiadkami siadłam przed telewizorem
Kanapki , ciasteczka i trochę czystej wódki
Program się zaczyna mignęła moja postać
Och to byłaś ty Matrono krzyknęły sąsiadki
Te wymalowane lafiryndy potem mówiły
Nic ciekawego takie świńskie gadki-szmatki
Ale z wrażenia sąsiadki wszystką wódkę wypiły

W łóżku mój stary mnie wciąż me łzy ocierał
Tulił pocieszał mówiąc czule ...i tak cię kocham
Nie poznali się na tobie, a niech to cholera
Przykro mi - gdy to Wam pisze wciąż szlocham

Kraków 17.11.2004 r. godz. 1122

Musisz przyznać, że nasze rozmowy są coraz dłuższe

[rb13]

Jękliwy płacz zawiasów ugrzązł
w jednostajnym łomocie muzyki
na której podobno się nie znam

deliryczne palce biegły po klawiaturze
ścierając z ekranu krwawe plamy krwi.
kolejne uderzenia w klawisze
w huku wystrzałów
wskrzeszały z martwych
zastępy uniwersalnych żołnierzy

Wkroczyłem do wirtualnego świata
moje słowa powróciły
niemym echem
odbite od nauszników słuchawek

Zaskoczony
istnieniem czwartego wymiaru
przywitałeś mnie
wśród czerwieni policzków
spojrzeniem zdziczałego kota


Gdy wojownicy Quakea
odwracali się do nas tyłem
wzruszona szyba
porozumieniem bez słów
wibrowała echem
trzaśniętych drzwi.

Musisz przyznać
nasze rozmowy są coraz dłuższe

Milczeniem


Kraków 20.11.2004 r .godz.2211

Pożółkłe zdjęcie

[rb13]

Pożółkłe zdjecie
Pożółkłe zdjęcie
Z cyklu „Wołyń”

Nad chałupami pokrytymi słomą
Spopielałą ze srebrzystym nalotem
Pyzate słońce zawisło nieruchomo
Pomalowane zrudziałym złotem

Nad horyzontem szybują żurawie
Po błękitno-różowym nieboskłonie
Dwie dzikie kaczki pływają po stawie
Pod wierzbami pasą się kare konie

Maluję ten pejzaż z takim przejęciem
Jeszcze ciemnawy las w dalekim tle
Tato - widzę tylko pożółkłe zdjęcie
Te kolory widziałem w dziadka śnie

Kraków 24.11.2004 r. godz. 1443

Podobno już byłem Ikarem

[rb13]

Przedwczoraj,
odcięto mi skrzydła,
lotem błyskawicy,
przewijając ciało miedzy szczeblami
sprowadzono mnie na ziemię
Nie czułem bólu skok ,adrenaliny był za wysoki,
sięgnął niebiańskiego światła
Zawsze byłem pewien ,że Anioł Stróż jest kobietą.
Pachniał zwyczajnie chyba PH 5,5
Nawet nie dziwiłem się ,że nie ma skrzydeł.
W Arce na fresku anioły wyglądają
jak chłopki z podkrakowskich Bieńczyc
W ciszy, dzień miesza się z nocą
Tylko szum skrzydeł wyraźnie przeszkadza
Szczególnie nocą bywa nieznośny,
gdy anioł trzyma mnie za rękę i szepta kojące słowa

Wczoraj wróciłem.
Za moimi plecami,
wrony i kruki krakały złowrogo
Drabina urosła, wyłamane szczeble
poza zasięgiem mojego wzroku ginęły w chmurach.
Z drzwi zdarto miedzianą tabliczkę,
zastąpiła ją kartka z drukarki
Postawione w kącie ,biurko też zmalało
Niczym agonalnie wyprężony Jezus
patrzyłem w niebo pytając dlaczego?

Dziś.
Umazany cały błotem,
za świeżym żeby je zdrapać,
i tak pozostaną plamy,
próbuję skleić skrzydła,
szukając zagubionych lotek orła

Podobno już byłem Ikarem

Kraków 02.12.2004r. godz. 0115

Na krawędzi Hadesu

[rb13]

łódź lekko zakołysała się
tylko nieznacznie zanurzając się w wodzie
wręgi wzdrygnęły się
bardziej z przyzwyczajenia niż z chłodu
ciało bez duszy mniej waży
w ciszy egipskich ciemności
z hukiem gromu potoczyła się moneta
dobrze ,że nie utknęła w całunie
mruknął Charon
leniwie odbijając od brzegu
tu wszystko było złudzeniem
tam czeka
tylko nicość


Kraków 28.11.2004 r. godz.1457

Wystarczy ,że weźmiesz mnie za rękę

[rb13]

Z cichym zgrzytem rak pobiegł w przepaść ,
drugi pozostał w samotności. Mróz skrzypi
pod wibramem. Odbłyskujące myśli
szumią spadającymi kroplami. Lodowe posągi
składają oddechy na malowanych mrozem
policzkach. Kusi mnie spojrzeniem
ciało nagiej kobiety wtopione w szreniowe firanki .
Pozbawia czucia w palcach. Znam tą chwilę,
zaraz wybuchnę. Wygłodniała komórka
zajęczała żałośnie i zgasła.
Przywracając widzenie

Przez lewe ramię wypluwam zaklęcia.
Zamarzają jak ślina w opowiadaniach
dziadka z Syberii. Pod górę jest trudno ,
w dół daleko .Tam czeka nieskończoność.
Nieskończoność ma błękitno granatowe oczy,
teraz zielonkawe .Nie rozumie gór,
tam trzeba się spocić.
Weź mnie za rękę pójdziemy razem.
Tyle mam ci do powiedzenia. Wiem - znasz to,
wszystko już było. Ale, znów złapię dla ciebie motyla,
urwiesz mu skrzydła, żeby pozostał
na zawsze z tobą.

Termos zgubił ciepło. Szczelina z lodową ławką
kusi uśmiechem, skalna krawędź namawia do lotu.
Pocałunek wiatru sznuruje usta ,
prosząc namiętnie - zamknij oczy zasypane
lodowymi igłami. Czerwone mrówki wbijają się w stopy
znieczulając zimno .Usnąć, zasnąć – to
Szekspir mówisz otulając płaszczem z włosów.
Skrzą się lodowa poświatą -znow nie zrobiłaś farby.
Nie - dla mnie są i będą zawsze czarne

Wystarczy ,że weźmiesz mnie za rękę
i pójdziemy tam gdzie przebłyskuje światło

Kraków 05.02.2005 r.godz.1619

Constantina

[rb13]

Constantina
Z cyklu „Opowieści mórz południowych –Algieria”

W smutnym pejzażu ochrą malowanym
Z rudego płaskowyżu naraz się wspina
Z pęknięciem w środku wyniosła skała
Ta piramida na niej – to Constantina

Nad przepastną krawędzią białe ściany
Pod nieboskłon pną się niczym wieże
W kanionie sączy się leniwy strumień
W brunatnym kolorze jak cyranki pierze

Kamienna pustka ,żadnej zieleni tylko
Ku słońcu agawy wyciągają dłonie
Nagle ukryty wśród schodkowych murów
Ognista czerwienią hibiskus zapłonie

Ciszę południa przerywa krzyk muezina
Słychać w koło –Allah Akbar – ogłuchły kramy
Z bieli murów niczym błękitne oczy
Wyzierają z wyrzutem zamknięte bramy

Kiedy już słońce złagodzi oddech smoczy
Powróci rozgardiasz zgiełk ,gwar i szum
I znów sklepiki kawiarnie i ulice
Zaleje nieprzebrany mężczyzn tłum


Kraków 12.03.2005.r. godz. 1127

Kim jesteś?

[rb13]

Kim jesteś - nie wiem
Widziałem Cię w dzień kilka razy
Przemknąłeś niczym ulotny cień
We śnie powraca obraz twarzy
Znam ją , chyba tak, a może nie
Pragnę spotkania ,a jednak się trwożę
Podobno - kochasz mnie
Ty jesteś –już wiem

O Boże

Kraków 14.03.2005 r. godz.1250

Znów słyszę ten daleki śpiew

[rb13]

Cicha woda wiślaną skarpę rwie .Jak przed laty
w powracającej melodyjce płoną pszeniczne oziminy,
skoszone ręka junaków - rośnie Nowa Huta.
Kiedy zakwitły białe bzy w zapachu hutniczych miazmatów,
w aromatach dolatujących z koksochemii
na placu przed pocztą zaczadzeni ideami socjalizmu junacy
wywijają hołubce . Wirują pary w chocholim tańcu,
a karuzela kręci się niczym szalony derwisz
Taki tłum jak tu, taki szum jak tu
- tak bawi się Nowa Huta.


Z Giganta wylatuje Sto lat wraz z przeszkloną ościeżnicą.
Tęsknie pobrzmiewa Szła dzieweczka szurając buciorem
z rozdarta podeszwą zafasowanym w Leninie
W rytmie walca ,walczyka w sukienkach rozwianych ,
na wykrochmalonych halkach wykrzesują iskry z betonu
podhalańskie panny w ramionach chłopców spod samiutkich Tatr
Już kapela skocznie przygrywa krakowiaczek ci ja ,
zagłuszane chóralnym Góralu czy ci nie żal.
Taki tłum jak tu, taki szum jak tu
- tak bawi się Nowa Huta

Hej wio wiśta wio ,wista stary - trzaskając batem wykrzykuje
mogilski mleczarz wioząc glinę z wykopów
na Suchych Stawach ,gdzie Stal piłkę kopie
Z konwiami na plecach „bieńczycka baba” wchodzi w taki tu tłum
Maślaaanka, zsiaaadłe mliko w cynowanym kubku lśni biało
wśród czerwieni cegieł parzących ogniem dłoń Ożańskiego
Ramona - pamietam twoje oczy, oczy czarne
Myśl wolno płynie zaczadzona czystą czerwona okabzlowaną.
- och przydałyby się cztery nogi

Odejdż smutku - choć dziś wybite oczy szyb straszą w Gigancie
Szkli się pierwszy siwy włos na mojej skroni
Znów słyszę ten daleki śpiew
piosenki o Nowej to Hucie


Kraków 09.03.2005 r. Godz. 1801

Na szczycie Babiej Góry diabeł wydał bal

[rb13]

Kiedy na gołoborzu tango zagrał wiatr
Stare świerki zrzuciły puchową zasłonę
Nagie przytuliły się do jarzębiny
Pospadały w śnieg się korale czerwone

Na Sokolicy halny do rytmu kołysze
Kosodrzewiny śniegiem obsypane
Śnieżne biesy wywijają szalone hołubce
Tańcząc bez pamięci jak chłopy pijane

Czart wygrywa rytm na kamiennej ścianie
Okryte śnieżnym puchem wiruje sto par
Do tańca na fujarce halny przygrywa
Na szczycie Babiej Góry diabeł wydał bal

Kraków 15.03.2005 r. godz.1809

Gdzie czart porzucił ogromny głaz

[rb13]

Gdzie czart porzucił ogromny głaz
A chwasty porosły fundamenty
Wyrasta jakby zatrzymał się czas
Przód bacówki prawie nietknięty

Tam gdzie diabeł odprawiał swe czary
Wokół leżą zmurszałe brewiona
Celebrował mszę młody wikary
Maryjo bądź pozdrowiona

Totus tous - składał jej przysięgę
Prosząc - na tej umęczonej ziemi
Duchu Święty okaż swą potęgę

Jak przed laty hala się zieleni
Mgława postać w białej sutannie
Za oknem w włoskiej ziemi

Zadaje Bogu ciche pytanie
Czy jeszcze do kraju przybędę
Czy tu na wieki już pozostanę

Długa Polana przy Czole Turbacza ( Kraków) 24.03.2005 r. godz.1912

Las zniczy płonie

[rb13]

Już czas odejść
Boże
To niepojęte
Biały orzeł za oknem
Okno zamknięte

W blasku lichtarzy.
Oczy zasłonił ciężka powieką
Ukochany kraju
Jakżeś daleko

Znikło cierpienie z twarzy
Troski i udręki
Płyną dzwonów
Żałobne dźwięki
Niczym nadciągająca burza
Co raz bliżej
Z odmętów mroku
Światło się wynurza

Wzniesione w górę dłonie
Łzy

Las zniczy płonie

Kraków 09.04.2005 r. g

Deszcz gra żałobną pieśń

[rb13]

wzdłuż asfaltu
okrytego milczeniem
zalewana łzami
kolorowa linia
z płonących zniczy
znika w nieskończoności

płynie sznur samochodów
spieszy się do raju?
ochlapany wodą z pędzących kół
skwiercząc
dogasa ostatni znicz

deszcz gra żałobną pieśń

czy zapomną?

Kraków 10.04.2005 godz. 1359