8-23 marca 1968

[sibeliuss]

Marzec 1968 (8-23 marca 1968) – kryzys polityczny zapoczątkowany
demonstracjami studenckimi, m.in. w Warszawie, Gdańsku, Krakowie i
Poznaniu, brutalnie rozbitymi przez oddziały Milicji Obywatelskiej i
Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej tzw. aktywu robotniczego.
pl.wikipedia.org/wiki/Marzec_1968

[mk968]

chwała walczącym o wolność i Niepodległość szkoda tylko że niektóre
kręgi nie pamiętają o tych ważnych dniach

[dede43]

Juz byłam po studiach.

[iwoman]

został wtedy poczęty mój brat, przez dwoje walczących studentów, studentka była
w białej czapce, a student w brązowej - nie wiem czy ktoś jeszcze pamięta jakie
to uczelnie warszawskie były

[dede43]

iwoman napisała:

studentka był
> a
> w białej czapce, a student w brązowej - nie wiem czy ktoś jeszcze pamięta jakie
> to uczelnie warszawskie były

Czapki były w całej Polsce. Biała to chyba medycyna, brązowa Politechnika, ale
może coś pomieszałam. W końcu z racji wieku mam prawo nie pamiętać.

[pia.ed]

Czapki byly tez w liceach, no i obowiazkowo naszyty na rekawie
fartuszka i na rekawie plaszcza numer szkoly.
Mundurki byly po to, aby zakryc roznice miedzy bogatymi a biednymi,
ale juz na gimnastyce widac bylo kto ma pieniadze, a kto
nie. Chodzilam do tej samej klasy z dwoma kolezankami o slawnych
nazwiskach, i kiedy sie przebieralysmy, to one pod fartuszkiem mialy
sweterki z Peweksu, a ja wielokrotnie cerowany sweterek z PDT.

[matti.x]

I tak, dnia 13 marca 68 roku, wielka orkiestra Komendy, wykonała na pałki, przed pomnikiem Mickiewicza, pierwszy koncert Moczarta. Entuzjazm i okrzyki wichrzycieli świadczące o wysokim poziomie wykonawczym zespołu spowodował, że przy otwartej kurtynie wystąpił zespół mocnego uderzenia "The Moczar's Boys", który po trzech bitych godzinach zakończył częściowo swój występ, powtarzając go w godzinach wieczornych także w innych częściach miasta.
Czyż nie pięknie wyglądali ci młodzieńcy, w tyrolsko-blaszanych kapelusikach, trzymających w ręce te delikatne instrumenty, które przy uderzeniu wydawały tony jakże znanej nam melodii.
A towarzysz Mickiewicz, patrząc na to wszystko z wysokości swego cokołu, powiedziałby zapewne nie inaczej jak tylko: „Ni pies, ni wydra, coś na kształt świdra”.
Minął marzec, przeszła wiosna i nadeszło bardzo gorące lato 68, rzec by można lato stulecia. W tych warunkach najlepiej obrodziły grzyby, które pojawiły się w najmniej oczekiwanym czasie i miejscu. I tak, na ulicach Pragi spotkać można było ogromne ilości czerwonych kozaków, które zatruwały życie spokojnych mieszkańców tego dostojnego grodu. Jednak szczytem biurokracji jest fakt, że Czechosłowacja prosiła o pomoc w roku bodajże 1938, a otrzymała dopiero po trzydziestu latach. Na dodatek do dziś jeszcze trwają poszukiwania osobnika, który ośmielił się wysłać to zaproszenie.
Innym bardzo ważnym wydarzeniem roku 68 był piąty zjazd organizacji, która tak prężnie się nam rozwijała. Otwarcia tego zjazdu dokonała towarzyszka Kunicka, przepraszam, dokonał towarzysz Połomski wygłaszając referat pod tytułem „Cała sala śpiewa z nami”, przyjęty owacyjnie przez zebranych. Należy jeszcze odnotować wystąpienie towarzysza Wyszyńskiego pod tytułem „Jak pracować za Bóg zapłać?”, które spotkało się ze szczególnym zainteresowanie szerokich mas. Oraz referat kontrowersyjny obywatela Pendereckiego zatytułowany „Szewska pasja według Władysława”. Zamknięcia dokonała Kunicka wygłaszając referat pod tytułem „Marionetki”.

[zteofilowa]

no i zaczęły się pożegnania na Dworcu Gdańskim....