S@lon Poezji 2..............czyli............

[skiela1]

S@lon poezji, czyli...
Autor: groha
Data: 20.05.05, 23:29

zarchiwizowany
właśnie przeczytałam/łem wiersz.

Ślepa jestem. Oślepiona majem.
Nic nie wiem, prócz, że pachną bzy.
I ustami tylko poznaję,
żeś ty to nie ty...
(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska "Ślepa")

Tylko wiersz naprawdę może oddać, to co w duszy gra, czyż nie?

[cienmotyla]

Bardzo lubię poezje

[frida2]

Grohy dawno nie było...

[dimanche]

A swoje własne można wklejać? Tylko muszę najpierw napisać, bo te, co pisałam
kiedyś, były zbyt melancholijne i generalnie się nie nadają, poszły do szuflady...

[skiela1]

dimanche napisała:

> A swoje własne można wklejać? Tylko muszę najpierw napisać

Jak najbardziej

[dimanche]

To ja wieczorem spróbuje coś stworzyć

oby tylko była wena...
bo czasem jej zwyczajnie nie ma...

[skiela1]

Ok

[dimanche]

No i nie mam tej pier. weny! Chyba polecę prozą:
Dzierżąc w dłoni kieliszek boolsa ciemnowłosa siedziała na werandzie, z
podkulonymi nogami, które właściwie były podkurczone. Jej myśli krążyły wokół
salonu, na którym bywała i pisywała. - Nie - powiedziała na głos - tak dalej byc
nie może... Jestem uzależniona od tego głupiego kompa. Jak mi się modem
zawiesza, to mnie trafia szlag. To oznacza nałóg, który trza leczyć. Nagle
rozejrzała się wokół przerażona, czy nikt nie słyszy, jak gada sama do siebie.
- Nie dość, że uzależniona, to jeszcze wariatka - pomyślała sama o sobie. - Ale,
co ja się przejmuję? Jesli nawet mam postępującą schozofrenię, to nawet nikt nie
zauważy. I tak spędziła całe durne popołudnie, a po jej głowie tłukły się tak
bzdurne refleksje, że jedna butelka bollsa okazała się niewystarczająca.
Doprawiła się kawą z Salonu, którą jak zwykle ktoś parzył, żeby podnieśc sobie
ciśnienie, które jak zwykle wzięło i opadło... Tej nocy nie mogła zasnąć, bo
kawa o tej porze jedynie wybija ze snu. Co zatem robiła całą noc? Tłukła się po
salonach, rzecz jasna...i pobudziła wszystkie śpiące salonowe lwy...

Nie wiem, czy będzie ciąg dalszy, ale prawdopodobnie nie. Bohaterka nie dochodzi
do żadnych wniosków, bo dalej żlopie kawę salonową. Zatem było to niewiadomo co
i niewiadomo o czym. Proszę się nie doszukiwać podobieństw do osób fizycznych
ani elementów autobiograficznych.

[frida2]

Ja się utożsamiam jedynie z tym żłopaniem kawy.

[dimanche]

frida2 napisała:

> Ja się utożsamiam jedynie z tym żłopaniem kawy.

A z salonowym nałogiem?

[frida2]

dimanche napisała:

> A z salonowym nałogiem?

Chyba nie masz sobie równych
Ale przyznaję się, zaglądanie tu weszło mi w krew.

[dimanche]

Ależ podkreślam, tu nie ma elementów autobiofgraficznych.

[frida2]

Och, zapomniałam :]

[dimanche]

frida2 napisała:

> Och, zapomniałam :]

Bohaterka tylko pozornie może kojarzyć się z autorką, przede wszystkim ja nie
mam werandy! Ale cholernie chciałabym mieć!

[frida2]

dimanche napisała:

> ... przede wszystkim ja nie mam werandy! Ale cholernie chciałabym mieć!

Ja też i być może...niebawem

[dimanche]

O, to może zagrasz ową bohaterkę, jak będzie ekranizacja! Wraz ze swoją werandą!
A może choziaż uzyczysz werandy?

[skiela1]

dimanche napisała:

> O, to może zagrasz ową bohaterkę, jak będzie ekranizacja! Wraz ze swoją werandą
> !
OOoo tak tak....bigota dolaczymy....,ma facet juz doswiadczenie

[frida2]

dimanche napisała:

> O, to może zagrasz ową bohaterkę, jak będzie ekranizacja! Wraz ze swoją
werandą! A może choziaż uzyczysz werandy?

Ponegocjujemy.

[dimanche]

Rozumiem, że negocjacje oznaczają udostępnienie werandy. Ale pasujesz równiez
wizualnie - ciemnowłosa!

[frida2]

dimanche napisała:

> Ale pasujesz równiez wizualnie - ciemnowłosa!

Nad gażą też ponegocjujemy

[dimanche]

Ale to na potrzeby salonu, ma być charytatywnie.

[frida2]

dimanche napisała:

> ...ma być charytatywnie.

Łeeeee

[dimanche]

Ja tu charytatywnie scenariusz pisze, a TY masz tylko monolog mówić, no kurde! I
tylko wczuć się w rolę...Ja niby też ciemnowłosa, ale czy ja tak przekonująco
zagram to mam wątpliwości.

[skiela1]

Fridka pazerna jest)))))

[frida2]

skiela1 napisała:

> Fridka pazerna jest)))))

I to jak

[skiela1]

frida2 napisała:

> skiela1 napisała:
>
> > Fridka pazerna jest)))))
>
> I to jak

No widze wlasnie

[frida2]

skiela1 napisała:

> No widze wlasnie

Cholera, aż tak widać? Muszę popracować nad tym :]

[dimanche]

frida2 napisała:

> skiela1 napisała:
>
> > No widze wlasnie
>
> Cholera, aż tak widać? Muszę popracować nad tym :]

Ty to sie lepiej zacznij tekstu uczyć, no chyba nie jest za skomplikowany? A
tego boolsa bohaterka będzie piła bez przepitki, uprzedzam lojalnie, nic nie ma
o zapijaniu w scenariuszu...

[frida2]

dimanche napisała:

> Ty to sie lepiej zacznij tekstu uczyć, no chyba nie jest za skomplikowany?

Co to się na pamięć bierze?

[dimanche]

frida2 napisała:

> dimanche napisała:
>
> > Ty to sie lepiej zacznij tekstu uczyć, no chyba nie jest za skomplikowany
> ?
>
> Co to się na pamięć bierze?

MOżna rozumowo to ogarnąć, jak sądzę. Jest krótki i zwięzły, znaczy chyba dość
zwięzły...

[rene8]

Znajdziecie coś dla mnie?
Ja zawsze chciałam być akktorką!

Jest jeszcze jakaś wolna rola..?

[dimanche]

rene8 napisała:

> Znajdziecie coś dla mnie?
> Ja zawsze chciałam być akktorką!
>
> Jest jeszcze jakaś wolna rola..?

Przecie to monolog! No to najwyżej ciemnowłosa będzie blondie, no problem!

[dimanche]

to ja ten projekt biorę na siebie i wszystko będzie charytatywnie, a grać za
bardzo nie zamierzam, zwyczajnie się utożsamnię z bohaterką tego mono coś
tam...a przynajmniej będę piła boolsa...

[frida2]

dimanche napisała:

> a przynajmniej będę piła boolsa...

No ja tego nie potrafiłabym zagrać raczej :]

[avenea]

Zazdroszczę poetom, że potrafią tak pięknie pisać o miłości.
Ja nie umiem o niej mówić. Tylko w głowie kłębią się mysli które chciałabym
ubrać w słowa. Wszystko co wyartykułuję wydaje mi się głupie.
Nie powiedziałam jemu "kocham" i nie mam go. Teraz tylko został ból i wspomnienia.

[skiela1]

To co nam sie wydaje glupie dla innego nie musi..
tez kiedys moje rysunki wydawaly mi sie glupie,brzydkie....a kto wie..
szkoda,ze nikt ich nie widzial...

[skiela1]

Szpetni czterdziestoletni

W taki wieczór ani zimny ani letni

Po ulicach po zaułkach i po placach
Spacerują sobie szpetni
Spacerują sobie szpetni czterdziestoletni

Każdy dawno rozwiedziony idzie mocno zamyślony
Niczym wdowiec po ideach i po babach
Co pomyśli to wymyśli
Potem jeszcze mu się przyśni
Bo to taka jest widzicie smutna sprawa

Odczuwamy trochę zgagi po tym życiu
Po tym życiu po przepiciu itp.
Odczuwamy trochę kaca, że co było to nie wraca
Jak ten kochaś, który zginął w sinej mgle
Odczuwamy trochę żalu, że tak wcześnie jest po balu
Chociaż noga się do tańca jeszcze rwie
Chce się tańczyć chce się walczyć
A tu nagle Panie Starszy zamykamy, zamykamy
Tak czy nie?

Powtarzamy bałamutnie, że bywało jeszcze smutniej
wychylamy pięćdziesiątkę albo dwie
Zazdrościmy młodszym siostrom
Cytujemy coś z po prostu
Chcemy prawdy chcemy tylko prawdy itp.

Czasem kogoś ktoś spotyka siwa chandra nagle znika
Ktoś ubiera się w kolczyki z naszych łez
Chwilę jest się w siódmym niebie
Potem wraca się do siebie
Tylko powiedz tylko powiedz gdzie to jest

Magnolia

[skiela1]

Pawlikowska-Jasnorzewska Maria


Na liściu leży kwiat

drzemiący,

żółtawobiały jak słoniowa kość.

Słodki, że aż nudzi.

Przedmiot pachnący -

złośliwie tajemniczy świat -

dziwny gość

wśród nas, ludzi.

Dziecinstwo

[skiela1]

Dzieciństwo
Liebert Jerzy


Wpatrzony w matczyne oczy.

Obejmowałem was z całych sil.

Dni. rozcinane skrzydłami wiatraków

I owijałem się w krajobraz wasz.

Kładąc na twarz

Koronkę lecących ptaków.

[dimanche]

Ja weny nie mam...i juz nawet prozą nie pojade...

[skiela1]

Co tak z sily opadlas??

[dimanche]

skiela1 napisała:

> Co tak z sily opadlas??

Ha!

[skiela1]

dimanche napisała:

> skiela1 napisała:
>
> > Co tak z sily opadlas??
>
> Ha!
Tylko "Ha!"?

uciekam kwiatki podlac
dobrej nocy

[dimanche]

Mogę napisać:"ha ha", ale wyjdzie jak śmiech, a mnie jest tak średnio do śmiechu...

I love you Cie

[skiela1]

Bo w Paryżu, w Nowym Jorku, w Nowej Hucie,
I love you cię, I love you cię, I love you cię.
(Matko, jak ja kocham tę piosenkę.)
Może nudzę nucąc wciąż na jednej nucie,
I love you cię, I love you cię, I love you cię.
Moje serce stale rośnie jak w mamucie,
I love you cię, I love you cię, I love you cię.
Czy pamiętasz, kocie, tamten deszcz?
Czy ty też?
Czy ty też?

Bo w Paryżu, w Nowym Jorku, w Nowej Hucie,
I love you cię, I love you cię, I love you cię.
Może nudzę nucąc wciąż na jednej nucie,
I love you cię, I love you cię, I love you cię.
Czy pamiętasz, kocie, tamten deszcz?
Czy ty też?
Czy ty też?

[dimanche]

przesłodzone! nic mrocznego nie ma na dziś w repertuarze?

[skiela1]

dimanche napisała:

> przesłodzone! nic mrocznego nie ma na dziś w repertuarze?

no to wklej cos mrocznego

kazdemu wedlug ...samopoczucia

[dimanche]

Pierzchł już zmierzch
wyjrzało słońce
wypełzły ma kamień dwa słodkie zaskrońce...

PS. Mroczny jest tu jedynie zmierzch, ale staram się zachować
równowagę...dlatego wyszło słońce...

[skiela1]

Ladne

[dimanche]

skiela1 napisała:

> Ladne

Czy można poczekać, aż dopiję herbatkę? szkoda monitora...

Zapałka - Jacek Kleyff

[a.g.n.i]

Zapałka (1974)

Jak zapałka płonąca, co na skutek powietrza
zawsze w którymś kierunku się skłania
i nie sposób ją odgiąć, bo na stałe tak krzywa
i już stara i krucha i pęknie...

Tak za życia nas spala i naznacza swym piętnem
każdy sukces, porażka i walka
Tak z garbami przeszłości coraz trudniej uchwycić moment
w którym przebiera się miarka.

Ni to wiara ni rozum każą czekać i myśleć
mówią, że to jest odpowiedzialność.
A drobnymi krokami ilość w wiarę przechodzi
święty spokój jakością się staje...

I pomału paraliż nawet silnych ogarnia
by się nie rwać przedwcześnie na próżno,
aż nadchodzi ten moment, że już dawno po wszystkim
że już chyba jest trochę za późno.

Lecz już wkoło następni, czyli tura kolejna
w planach szybkiej wymiany pokoleń...
Ktoś z nas dalej nie pójdzie
ktoś się z nimi zabierze
w świat
na którym mu nadal żyć przyszło.

I znów garby wyrosną jak niedoszłe pomniki
nowych klęsk w miastach nowocześniejszych.

Tylko jedna nadzieja, że następny z tych garbów
od poprzednich będzie znów trochę mniejszy.

Tylko jedna pociecha, że następny z tych garbów
będzie siłą nawyku znośniejszy.

S@lon poezji

[frida2]

Patrzą na mnie,
więc pewnie mam twarz.

Ze wszystkich znajomych twarzy
najmniej pamiętam własną.

Nieraz mi ręce
żyją zupełnie osobno.
Może ich wtedy nie doliczać do siebie?
- - -
Gdzie są moje granice?
- - -
Porośnięty przecież jestem
ruchem albo półżyciem.

Zawsze jednak
pełza we mnie
pełne czy też niepełne,
ale istnienie.

Noszę sobą
jakieś swoje własne
miejsce.

Kiedy je stracę,
to znaczy, że mnie nie ma.
- - -
Nie ma mnie,
więc nie wątpię.

[Białoszewski]

[c.kapturek]

Magowie cyberprzestrzeni

przez oceany bitów wędrują stada
sygnałów - a kurs im wyznaczają
magowie cyberprzestrzeni

nie znajdziesz ich w samotnych wieżach
pośród puszczy - jakich pełno na kartach
tolkienowskich opowieści

możesz - po prostu - spotkac ich w zadymionych
kafejkach, zatańczyć tam z czarnowłosą dziewczyną
w świetle teledysków z mtv

i potem - porozmawiać pośrodku nocy
o życiu-miłości-śmierci
przez oceany łącząc się w krąg przyjaciół
spotkać się - tak blisko
i za stołem pełnym, i w sieci zatłoczonej
pełnej sygnałów, pełnej ludzi, pełnej zdarzeń

pełnej przyszłosci prowadzonej przez rękę
przez magów cyberprzestrzeni

J. Zieliński
Warszawa, 12 stycznia 1998

[dimanche]

żeby słońce mi świeciło
żeby życie wciąż się tliło
żeby człowiek był życzliwy
i przynajmniej sprawiedliwy...

krótko mówiąc samych dobroci mi się zachciewa...dziwne, że akurat o tej porze...

[c.kapturek]

to księzyca czar albo duszków nocnych dobrych)))))

Swietojanskie wianki

[skiela1]

I buchnął nagle płomień jaskrawy czerwony
Snopami iskier pełen najeżony
I wzleciał ku niebu oświetlając twarze
Odsłaniając oblicze owej tłumnej gwarze
Brzeg rzeki zwolna zaczął się rumienić
Poruszać , szeptać jakby chciał coś zmienić
Powoli na wodę wianki poleciały
I zaczęły płonąć , wolno odpływały
A w każdym ogniku nadzieja się tliła
Kogo będę kochała , a kogo lubiła
To nie ognie lecz serca płynęły
Zwolna za zakrętem we mgle gdzieś ginęły
I nie wie dziewczyna kto pochwyci wianek
Lecz myśl się kołacze jest gdzieś mój kochanek
Niektóre wianuszki prościutko płynęły
Dotarły do brzegu , inne zatonęły
Ręka już sięgała ale nie zdążyła
I nadzieja w sercu takim się skończyła
Patrzyłem na to wszystko i serce mi drżało
By twój wianek pochwycić żeby się udało
Lecz próżno , daremnie tak długo czekałem
Nigdzie w srebrnej wodzie jego nie ujrzałem
I chociaż wianków dużo nad brzegiem płynęło
Oko twego szukało wzrokiem wodę cięło
Myśli ciągle wracały i różne marzenia
W duszy świat się przewracał , pękały marzenia
Bo nie wiem czyś wianek na wodę rzuciła
Czy już kogoś nie kochasz , czy się nie zmieniłaś
Bo serce me jak wianek tli się tą nadzieją
Że znowu cię spotkam , będziesz mą koleją
I że ludzie wierzą czasem w takie wróżby
Dobrze serca zjednoczyć , do stóp swych je złóżmy
Może los pomoże sprowadzi na drogę
Że pójdziemy razem , w życie noga w nogę


24-06-1970 Praszka

[skiela1]

OPADAJA MI RĘCE JAK LIŚCIE PRZEŻROCZYSTYE
BEZ KROPLI ZIELENI.
OPADAJĄ MI RĘCE JAK LIŚCIE UROCZYŚCIE
BEZ ŚLADU NADZIEJI .
OPADAJA MI RĘCE JAK LIŚCIE
JESZCZE CHWILA I JUŻ DOTKNĄ ZIEMI.
JESZCZE CHWILA I PO ŁOKCIE
W ZIEMIĘ WROSNĘ
I ZOSTANĘ TAK
DO WIOSNY.
I OKRYJĄ MNIE LIŚCIE
JAK RĘCE CIEPŁE LIŚCIE
Z KROPELKĄ CZERWIENI.
I WYROSNA MI LIŚCIE JAK RĘCE
UROCZYŚCIE W LIŚCIE SIĘ ZAMIENIĘ.
JESZCZE CHWILA I STANĘ W ZIELENI
I DOCZEKAM SIĘ NOWEJ JESIENI
JESZCZE CHWILA I CALUTKA
W ZIEMIĘ WROSNĘ
I ZOSTANĘ TAK DO WIOSNY.
OKRYJĄ MNIE LIŚCIE JAK RĘCE CIEPŁE LIŚCIE
Z KROPELKĄ CZERWIENI
WYROSNĄ MI LIŚCIE JAK RĘCE
UROCZYSCIE W LIŚCIE SIĘ ZAMIENIĘ.
JESZCZE CHWILA I STANĘ W ZIELENI
I DOCZEKAM SIĘ NOWEJ JESIENI.
JESZCZE CHWILA I CALUTKA
W ZIEMIĘ WROSNĘ I ZOSTANĘ TAK
DO WIOSNY, I ODROSNĘ.

Monachomachia

[skiela1]

Już to ostatnia pieśń, mili ojcowie,
Miejcie cierpliwość, słuchajcie do końca.
Jeśli czujecie niesmak w przykrej mowie,
Znalazł się krytyk, znajdzie się obrońca.
Na cóż się gniewać? Wszak astronomowie
Znaleźli plamy nawet wpośród słońca.
W szyszaku, w czapce, w turbanie, w kapturze,
Wszyscyśmy jednej podlegli naturze.

Postawion puchar na miejscu osobnym;
Odkrył go prałat, aby był widziany.
Zadziwił oczy widokiem ozdobnym,
Szklni się w nim kruszec srebrno-pozłacany.
Wiele pomieścić trunku był sposobnym
Miara oznacza: był to dzban nad dzbany!
Rzeźba wyborna na górze, a z boku
Wyryte były cztery części roku.

O wdzięczna wiosno, twoje tam zaszczyty
Kunszt cudny wydał! Tu w pługu zziajane
Ustają woły, oracz pracowity
Nagli, już niwy na pół zaorane.
Śpiewa pastuszek w chłodniku ukryty,
Skaczą pasterki w wieńce przybierane.
Pękają listki, krzepią młode trawki,
Echo głos niesie niewinnej zabawki.

Gospodarz z domu po wiernej czeladzi
Na oglądanie roli swojej spieszy,
Małe wnuczęta za sobą prowadzi,
Widok go zboża już zeszłego cieszy.
Niesie posiłek; czeladź się gromadzi,
Porzuca brony, odbiega lemieszy.
Kmotry śpiewają, skaczą, lud się mnoży,
Pleban wesoły uznaje dar boży.

Już kłos dojźrzały ku ziemi się zgina,
Już wypróżnione są gniazdeczka ptasze,
Lato swych darów użyczać zaczyna,
Parafijanie idą na kiermasze.
Pije ksiądz Wojciech do księdza Marcina,
Piją dzwonniki Piotry i Łukasze.
Gromadzi odpust, weselą jarmarki,
Skrzętne po domach kręcą się kucharki.

Jesień plon niesie, korzyści zupełne,
Jesień radości pomnaża przyczyny:
Składa gospodarz owiec miętką wełnę,
Tłoczy na zimę wyborne jarzyny.
Cieszy się patrząc, że stodoły pełne;
Śmieje się pleban, kontent z dziesięciny,
Co dzień odbiera nowiny pocieszne,
Co dzień rachuje wytyczne i meszne.

Mróz rolą ścisnął, śnieg osiadł na grzędzie,
Zima posępna przyszła po jesieni,
Wrzaski po karczmach słychać, radość wszędzie,
Trunek myśl rzeźwi i twarze rumieni.
Idzie z wikarym pleban po kolędzie,
Żaki śpiewanie zaczynają w sieni.
Gospodarz z dziećmi dobrodzieja wita,
Kończy się kuflem pobożna wizyta.

Wierzchołek dzbana przedziwnej roboty
Grono prałatów w kapitule stawił,
Ogromne barki kształcił łańcuch złoty,
Dalej wspaniałą ucztę proboszcz sprawił.
Znużonej trzodzie z przykładnej ochoty
Pulchnokarczysty pasterz błogosławił.
Śmierć była na dnie, za nią w ścisłej parze
Obfite stypy i anniwersarze.

Pasą się oczy wspaniałym widokiem,
Już zapomnieli o bitwie i radzie.
Wtem ojciec Kasper leci szybkim krokiem,
Oko podbite świadczy, że był w zwadzie.
Doktor zwyczajnym tonem i wyrokiem
Iść z kuflem w bitwę za pierwszy punkt kładzie.
"Z pełnym — rzekł prałat, i tak rzecz wywodzi -
Puchar ich wstrzyma, lecz wino pogodzi".

W nagłej potrzebie i skąpy uczynny:
Niesie brat Cesław, rumiany i tłusty,
Ogromne dzbany, już czuć zapach winny
Wina, którego w post i mięsopusty
Zażywał doktor, doktor winopłynny,
Braciom po kropli użyczał w odpusty.
Garniec wlał w puchar Cesław, wlał i stęknął;
Rozśmiał się w duchu prałat, doktor jęknął.

Idźcież szczęśliwie, gdzie was sława niesie,
Pokoju, zgody i miłości dzieci!
Idźcie! w ciemności niech blask ukaże się
Chwała przed wami przodkuje i leci.
Tobie przeklęstwo, Arystotelesie!
Czyż cię ta bitwa uczonym zaleci?
Cóż ma za korzyść, kto twój towar kupi?
Próżność nauka! Najszczęśliwsi głupi!

Wchodzą już w same progi refektarza.
Skąd Mars zajadły Minerwę wypędził;
Rajmund w tym czasie trzonkiem od lichtarza
Jeszcze się bronił. Doktor próżno zrzędził:
"Przestańcie bitwę!" — krzyczy i powtarza.
Wrzask wszystkich zgłuszył, strach twarze wywędził.
Jeszcze się reszta krzepi bez oręża,
Gaudenty gromi, Gaudenty zwycięża.

Stanął, upuścił oręż, skłonił nisko,
Skoro szacowny skarb w progu obaczył.
Stanęli wszyscy na te widowisko,
A gdy się puchar coraz zbliżać raczył,
Krzyknęli: „Zgoda?" — I wojny siedlisko
W punkcie dzban miejscem pokoju oznaczył.
Czarni i bieli, kafowi i szarzy,
Wszystko się łączy, wszystko się kojarzy.

Za czyje zdrowie pili w takiej porze?
Nie wiem, lecz gdybym znajdował się z nimi,
Piłbym za twoje, szacowny przeorze,
Za twoje, który czyny chwalebnymi
Jesteś i mistrzem, i ojcem w klasztorze
I dajesz poznać przykłady twoimi,
Jak umysł prawy zdrożności unika.
Cnota, nie odzież, czyni zakonnika.

Czytaj i pozwól, niech czytają twoi,
Niech się z nich każdy niewinnie rozśmieje.
Żaden nagany sobie nie przyswoi,
Nicht się nie zgorszy, mam pewną nadzieję.
Prawdziwa cnota krytyk się nie boi,
Niechaj występek jęczy i boleje.
Winien odwołać, kto zmyśla zuchwale:
Przeczytaj — osądź. Nie pochwalisz spalę.

Z cyklu: Bajeczki Babci Pimpusiowej

[skiela1]

Spowiadał się baca,
Jak Kaśkę obracał.
Nie będę Wam dukał,
Czym mu ksiądz odstukał.

Danuta Wawiłow :)

[c.kapturek]

Wędrówka


Pewnego dnia
wyjdę z domu o świcie,
tak cicho,
że nawet się nie zbudzicie.

I pójdę,
i będę wędrować po świecie,
i nigdy mnie nie znajdziecie.
I nie wezmę ze sobą nikogo,
tylko tego małego chłopaka,
co wczoraj na schodach płakał
i bał się wrócić do domu,
a dlaczego
to tego
nie chciał powiedzieć nikomu.

I jeszcze weźmiemy ze sobą
tego czarnego kotka,
co miauczy zmarznięty na progu
i każdy odpycha go nogą,
i nie chce go wpuścić do środka.

I będziemy tak szli i szli
drogami, lasami, polami,
i każdy dzieciak,
i każdy pies
będzie mógł iść razem z nami.

I będziemy tak szli i szli
aż kiedyś,
po latach wielu,
staniemy wreszcie u celu.
I będzie tam ciepła ziemia
i dużo, dużo nieba,
i każdy będzie miał to,
czego najbardziej mu trzeba.

I będzie wspaniale.
Tak!
I niczego nie będzie nam brak!
I tęsknić nie będę wcale!
I tylko czasami, czasami
pomyślę,
że byłoby dobrze,
gdybyście wy
byli z nami...
( members.chello.pl/j.uhma/wawilow.html )